Valmet / Valtra

Znany konstruktor maszyn Matti Sampo opracował w 1984 roku prototyp Titan z ramą sterowaną i kołowymi silnikami hydraulicznymi. Pod koniec tego samego roku sprzedał prawa do produktu firmie Valmet. Maszyna była przeznaczona nie tylko do ochrony środowiska, ale także do rolnictwa na pola i do obsługi chwytaka.

Na rynek w 1987 roku weszły czerwony model H 800 oraz jego żółta wersja przemysłowa H 810. Silnik miał moc 110 koni mechanicznych, był to czterocylindrowy turbodoładowany. Układ napędowy opierał się na oddzielnych pompach hydraulicznych na przedniej i tylnej osi oraz silnikach hydrauliczych David Brown. Dostępne były trzy zakresy prędkości (0-11, 0-17 i 0-30 km/h). Zakres prędkości i kierunek jazdy wybierano elektronicznie. Z tyłu znajdował się podnośnik o udźwigu 5 ton wyposażony w czujnik ramienia podnośnika. W razie potrzeby dostępny był także podnośnik z przodu. Hydraulika robocza miała pompę osiową tłoczkową o zmiennej wydajności 140 l/min. Wałek odbioru mocy można było podłączyć mechanicznie z przodu oraz hydraulicznie z tyłu. Kabina umieszczona była na ramie przedniej i opierała się na doświadczeniach zdobytych w innych traktorach Valmet. Konsola sterująca obracała się o 180 stopni do jazdy do tyłu.

Produkcja modeli H 800/810 ograniczyła się do kilkudziesięciu sztuk. Maszyna była zbyt droga, a jej zdolności terenowe niewystarczające.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Traktory

Valmet H 800

Jesien 1999 julkistettiin Valtra S-sarja, joka oli suunniteltu tukemaan Valtran markkinointia Euroopan suurissa maatalousmaissa. Sarjavalmistukseen se tuli vasta syksyllä 2001. Moottorina oli Valtran sähköisesti ohjattu 8,4-litrainen. Vaihteisto (T7336), takasilta ja etuakseli ostettiin ZF:ltä. Samaa tavaraa käytti esim. Deutz-Fahr suurimmissa malleissaan. Valtran omaa ideointia olivat turbiinikytkin, HiTech eli sähköinen voimansiirron ohjaus ja CAN-väylän yhdistämä tietojärjestelmä, jossa sanottiin olevan 400 000 riviä koodia. Pikavaihteita oli neljä. Voimansiirron sai myös 50 km/h versiona. Traktorin toimintoja ohjattiin Linux-pohjaisesta näyttöruudusta. Erityisesti hydrauliikan sähköventtiilien ohjaus oli monipuolinen. Hydrauliikassa oli säätötilavuuspumppu ja tuottoa 147 l/min. Venttiililohkoja oli enimmillään seitsemän.

S-sarjassa lanseerattiin Valtran uusi pehmeänpyöreä muotoilulinja. Ohjaamon melutaso oli 78 dB eli tässä luokassa korkeahko lukema. Ohjaamossa ei ollut lainkaan avautuvia ikkunoita ja vain yksi ovi. Ohjaamon jousitus oli pneumaattinen. S-sarja oli suunniteltu ajettavaksi molempiin suuntiin, sillä lisävarusteena tarjotussa TwinTracissa tärkeimmät hallintalaitteet vaihdekeppiä lukuun ottamatta pyörähtivät istuimen mukana. S-sarjan valmistus oli pienimuotoista ja hinta kilpailukyvytön. S260:n rinnalle esiteltiin S230, joka jäi 260:aakin enemmän esitteiden kaunistukseksi.

Syksyllä 2003 mallimerkinnät päivitettiin S240:ksi ja S280:ksi, kun tehot alettiin ilmoittaa ISO-normin mukaan. Samalla lisävarusteeksi tuli riviviljelyä ajatellen taka-akselin pikasäädettävä raideväli.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra S230-S280

Jesien 1998 esiteltyjen Valtra Valmet HiTech -mallien 6-sylinteriset mallit vastasivat pääosin Mega 8050 -sarjaa. SigmaPower-mallina 8750:n tilalla oli 200-hevosvoimainen 8950, jossa oli Boschin rivipumppu pienempien mallien Stanadynen jakajapumpun sijasta.

Delta Powershift -vaihteiston automatiikan avulla voitiin ohjelmoida kaksi automaattista pikavaihdeohjelmaa, toinen pelto- ja toinen tiekäyttöön. Suunnanvaihdin perustui kahteen märkään monilevykytkimeen. Peruutusnopeutus voitiin asettaa eteenpäinajonopeutta nopeammaksi tai hitaammaksi. Pikavaihteen kytkeytyminen oli vakio­mallia pehmeämpää antureiden ja automatiikan ansiosta. Myös voimanoton kytkentää ohjattiin tietokoneella.

Suunnanvaihdin oli sijoitettu vasemmalle vipuun. Kytkinpoljin oli sähkötoiminen, ja lisäksi vakiona oli nappikytkin vaihdevipujen nupissa. Oikean etupilarin näytöstä näki pikavaihdeportaan, valitun suunnan, ajonopeuden ja ulkolämpötilan. Nostolaitteena oli kaikissa malleissa heilahduksen vaimennuksella varustettu Autocontrol D.

6-sylinterisiin HiTecheihin oli saatavana uusi pneumaattinen Aires-etujousitus. Kilpailijoista poikkeavaa järjestelmää perusteltiin toimivuudella ilmastollisissa ääriolosuhteissa. Joustinelementteinä oli kaksi kuorma-auton jousipaljetta ja iskunvaimenninta. Ilma tuotettiin kompressorilla, jota voitiin hyödyntää myös perävaunun jarruissa. Etuakselina oli Dana ja teollisuusmallina Carraro.

Syksyllä 2000 tulivat HiTech 2.0 -mallit. Automaattiohjelmat oli uusittu. Merkittävin parannus oli käyttäjän mahdollisuus muuttaa vaihtoautomatiikan rajana käyttämiä kierroslukuja kuhunkin työhön sopiviksi. Neliveto kytkeytyi nyt muutamaksi sekunniksi aina liikkeelle lähdettäessä tai suuntaa vaihdettaessa. Haluttaessa liikkeelle lähtöön riitti nyt pelkästään kaasun painaminen Auto Traction -toiminnon aktivoimisen jälkeen ja pysähtymiseen kaasun vapauttaminen tai jarrutus.

Uutuutena esiteltiin 135-hevosvoimainen matalakierrosmalli 8350, jonka nimelliskierrosluku oli 1800 r/min. Välitykset vastasivat 50 km/h -versiota, mutta matalamman kierrosluvun takia huippunopeus jäi 40 km/h:iin. Melutasoksi ilmoitettiin 73 dB. 8350:ssa oli teollisuusetuakseli samoin kuin suuremmissa malleissa.

Vuoden 2003 mallistossa oli jäljellä 8050 ja 8150, joissa oli nyt Boschin sähköinen ruiskutuspumppu.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet/Valtra HiTech 8050-8950

Jesienią 2020 linia Valtra rozszerzyła się o serię G. Zastąpiła ona najmniejsze modele z serii N, wobec których była ciągnikiem z nieco lżejszej klasy pod niemal wszystkimi względami. Silnik to 4,4-litrowy Agco Power, spełniający normy emisji spalin poziomu 5, wyposażony w wtrysk mocznika oraz filtr cząstek stałych. W zależności od modelu dostępna była dodatkowa moc 5…10 KM, dostępna już od prędkości polowej na przełożeniu B5. Podobnie jak w innych seriach, dostępna była wersja niskoprędkościowa G125e, gdzie po wybraniu trybu Eco maksymalna moc była dostępna przy 1750 obr./min, a maksymalny moment obrotowy przy 1250 obr./min. Skrzynia biegów w serii G to 24+24 przełożeń wyprodukowana przez GIMA, czyli Dyna-6 MF. Do dyspozycji było sześć biegów szybkich, a maksymalna prędkość drogowa wynosiła 43 km/h, osiągana przy 1900 obr./min. Dodatkowa moc była dostępna przy prędkościach powyżej 7 km/h oraz podczas pracy z WOM.

W hydraulice również zastosowano rozwiązania MF, czyli w modelu Hitech system otwarty o wydajności 100 l/min, a w wersjach Active i Versu układ zamknięty o wydajności 110 l/min. W hydraulice Versu były 3 elektrycznie sterowane sekcje zaworowe. Wyposażenie Versu obejmowało także podłokietnik SmartTouch z ekranem dotykowym oraz funkcję joysticka.

Zawieszenie kabiny i osi przedniej było dostępne w pakiecie Comfort. Do pakietu Technology należały automatyczne prowadzenie oraz system Isobus. Kabina była w zasadzie taka sama jak w serii A.

Pod koniec 2025 roku oferta została rozszerzona o bezstopniowe modele CVT wyposażone w przekładnie Agco ML75. Prędkość maksymalna wynosiła 43 km/h i była osiągana przy 1500 obr./min. Skrzynia miała tylko jeden zakres. Funkcja Eco w modelu G125e nie była sterowana przyciskiem jak w wersjach ze skrzynią szybkozchanging, lecz optymalizacja sterowania silnikiem odbywała się automatycznie w zależności od warunków i obciążenia. Modele CVT dostępne były w wersjach Active lub SmartTouch.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra G105-G135

W serii S pominięto piątą generację, a jesienią 2023 zaprezentowano modele S286-S416. Produkcja przeniosła się teraz do Polski, a w ofercie pojawiła się kabina używana w mniejszych ciągnikach Valtra. W 8,4-litrowych silnikach Agco Power maksymalna moc osiągana była przy 1850 obr./min. Z wyjątkiem największego modelu, silniki miały dodatkową moc 30 KM (w S396 20 KM) powyżej prędkości 18 km/h lub przy poborze mocy przez WOM. W przeciwieństwie do poprzednika turbodoładowanie było realizowane przez jedną turbosprężarkę, a recyrkulacja spalin nie była potrzebna.

Przekładnia różniła się od najnowszych modeli Fendt i była jeszcze ML260, która miała nadal dwa zakresy. Maksymalna prędkość na drodze 53 km/h osiągana była przy 1650 obr./min. Oś tylna została wzmocniona w porównaniu do poprzednich modeli. Hydraulika miała standardowo wydajność 200 l/min, z układem ładowania obciążeniowego wspomaganym przez dołączaną z ekranu pompę zębatą. Opcjonalnie dostępny był układ podwójny, w którym jedna pompa 200 l/min obsługiwała zawory 1…3, a druga zawory 4…6. Z pojedynczego zaworu można było uzyskać maksymalnie 170 l/min. Wyposażenie było znowu bogate. Na przykład poza podłokietnikiem przewidziano kilka alternatywnych miejsc montażu ekranu dotykowego. Zestaw wskaźników znajdował się na przedniej okleinie słupka. Rzadziej spotykanym wyposażeniem był system TwinTrac do jazdy tyłem.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra S286-S416

Pod koniec lat 80. w Valmet uświadomiono sobie potrzebę produkcji traktorów w ramach UE. W Portugalii szybko zbudowano fabrykę, a na wiosnę 1993 zaprezentowano tam produkowaną serię Metta 4000, obejmującą pięć klas mocy od 53 do 80 KM. Największy model był czterocylindrowy, z silnikiem odpowiadającym modelowi 665 – Metta 4600. Pozostałe modele miały trzy cylindry. Poza układem hydraulicznym i ramą pośrednią Metta technicznie odpowiadała fińskiej serii 65, a design był nowocześniejszy. Kabina była bardziej zaawansowana, lecz niższa. Dostępna była także wersja bez dachu. Nie oferowano elektrycznego podnośnika. Standardowe rozmiary opon były mniejsze niż w serii 65 w Finlandii. Metta sprzedawano głównie we Francji, Włoszech, Hiszpanii i Portugalii.

W ofercie Steyra brakowało traktorów tej wielkości, więc firma zdecydowała się produkować w Portugalii traktory odpowiadające modelom Metta. Metta 4400 nazwano Steyr 667, a 4600 – Steyr 680. Produkcję pod marką Steyr kontynuowano do 1998 roku, po czym fabrykę zamknięto. W traktorach Steyr maska była inna. Kabina, maska silnika i przedni ekran były białe, natomiast boczne panele w czerwonym kolorze Steyr.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet Metta 4100-4600

Jesienä 1971 500 korvattiin edistyksellisellä 502-mallilla. Sen ohjaamo oli aikanaan markkinoiden hiljaisin, ja kuljettajan työskentelyoloihin kiinnitettiin muutenkin huomiota. Lämmityslaite oli tehokas, mutta tuuletus puutteellinen. Muita muutoksia 502:ssa olivat pidempi välirunko, täysin uusi nostolaite ja hydrostaattinen ohjaus. Tehoa 502:ssa oli edeltäjänsä tavoin 49 hv. Vaihteisto oli myös tuttu 6+2, jossa hitain vaihde oli varsin nopea. Ruotsissa tunnettiin myös 503, jossa oli alentava kertoja ja 30” pyörät.

Vuonna 1974 502:een lisättiin hydrauliikan kaksoispumppu. Vuoden 1977 uudistus lisäsi nostovoimaa ja hydrauliikan painetta. Vuonna 1978 hydrauliikkaan tuli painesuodin.

Valmet-mallistossa oli suuri hyppy 502:sta 702:een, ja tätä aukkoa kavennettiin vuoden 1978 alussa uudella 602:lla. 602:n moottori oli 3,3-litrainen, 58-hevosvoimainen. Myös renkaat olivat 502:ta suuremmat ja voimansiirto vahvempi, sama kuin 78 hv:n brasilialaismallissa. 602:ssa oli aina kaksoiskytkin ja voimanoton kytkin oli käsikäyttöinen.

Vuonna 1979 Valmetien väri muuttui kirkkaamman keltaiseksi ja ohjaamon takalasi muuttui yksiosaiseksi. Vuonna 1980 nostovoimaa lisättiin 1900 kiloon. Maailman ensimmäinen kolmipyttyinen ahdettu traktori oli 602T (66 hv). Turbomallin kytkinlevy oli keraaminen. Nelivetomallit 602-4 ja 602T-4 esiteltiin kesällä 1981. Ne olivat Valmetin ensimmäiset nelivetomallit, joita voitiin pitää ketterinä. Nelivetomalleissa polttoainesäiliötä jouduttiin pienentämään entisestään. Vuotta myöhemmin esiteltiin punaiset 504, 604 ja 604T.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet 502-602T

Więcej od tego producenta

W wyniku zmian właścicieli produkcja traktorów wcześniej należąca do Valmet utraciła prawo do używania marki Valmet. W 2001 roku nazwa traktorów została zmieniona na Valtra. W tym samym czasie seria Mega była stopniowo zastępowana przez serię T, a seria Mezzo ostatecznie została wycofana w 2006 roku i zastąpiona przez serię N. Pod tymi modelami istniała stale mniejsza seria, która od 2002 roku była znana jako seria A. Jej ścieżka rozwoju sięga modelu 33.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Projekt rozpoczęty przez Valmet pod koniec lat 40. XX wieku mający na celu opracowanie traktora został ukończony w 1952 roku, kiedy to powstała pierwsza seria 75 sztuk Valmetów. Czterosuwowy silnik gaźnikowy używał jako paliwa benzyny. Moc 1,4-litrowego silnika wynosiła 15 KM. Skrzynia biegów miała trzy biegi do przodu i jeden do tyłu. Podnośnik działał mechanicznie za pomocą długiego dźwigni. Valmety sprzedawały trzy centrale handlowe: Hankkija, Kesko i OTK. Wspólnie z krajowymi producentami maszyn roboczych opracowywano osprzęt odpowiedni do małego traktora. Traktor oficjalnie nosił nazwę tylko Valmet, później stosowano oznaczenie modelu Valmet 15.

W 1955 roku zaprezentowano ulepszoną wersję Valmet 20, wyposażoną opcjonalnie w hydrauliczny podnośnik. Moc silnika została zwiększona do 22 KM w wersji benzynowej i 19,5 KM w wersji na petrol. Przednia oś została zmieniona na kanciastą, belkową konstrukcję. Małe Valmety wyprodukowano łącznie około 9800 sztuk.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet 15-20

Pierwszy Valmet wyposażony w silnik wysokoprężny to model 33 D zaprezentowany w 1957 roku. Jego silnik 309 D był jednym z pierwszych trzycylindrowych silników wysokoprężnych z bezpośrednim wtryskiem. Moc wynosiła 37 KM, a nominalna prędkość obrotowa 2000 obr./min. Skrzynia biegów miała 6 biegów do przodu i 2 do tyłu. Zbiornik paliwa umieszczono pomiędzy sprzęgłem a skrzynią biegów, a spód był płaski. Rura wydechowa skierowana była do góry.

Udoskonalona wersja modelu 33 to zaprezentowany w 1959 roku 359 D. Układ hydrauliczny posiadał oddzielny, 10-litrowy zbiornik oleju oddzielony od skrzyni biegów. Wskaźniki zostały teraz umieszczone na desce rozdzielczej.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet 33-359

Pod koniec 1960 roku model 359 D został zastąpiony przez 361 D. Wygląd został całkowicie zmieniony i pod względem kanciastego designu wyprzedzał swoje czasy. W zakresie techniki zmiany w porównaniu z poprzednikiem były mniejsze. Silnik został unowocześniony z modelu 310 D i wyposażono go w układ wtryskowy Bosch. Moc wynosiła 42 KM DIN i 46 KM SAE. Hak holowniczy był wyposażeniem standardowym. Opcjonalnie dostępne były szersze opony. Na początku 1962 roku w wyposażeniu dodano oczekiwane blokadę mechanizmu różnicowego, godzinomierz oraz tapicerowane siedzenie. W tym samym roku zmodernizowano hydraulikę. Obecnie oferowano regulację położenia, regulację siły ciągu na podstawie czujnika ramienia siłowego oraz regulację mieszania.

Jesienią 1964 roku model 361 został zastąpiony odświeżonym modelem 565. Numer modelu wskazywał klasę mocy i rok produkcji. Moc została zwiększona do 52 KM SAE między innymi poprzez zmianę wentylatora, tłoków, dysz i zaworu ciśnieniowego pompy wtryskowej. Najważniejszą innowacją było jednak zsynchronizowanie 2. i 3. biegu oraz przełącznika zakresów, co było wówczas unikalne w tej klasie. Prędkość na drodze modelu 565 była stosunkowo wysoka, ale także 1. bieg był dość szybki. Na prędkość częściowo wpływały większe koła.

Największą zmianą w wyglądzie była pionowa kratka chłodnicy. Oś przednia była mocniejsza niż wcześniej. Nowe wyposażenie standardowe obejmowało pedał gazu, obrotomierz oraz rurowe ograniczniki boczne. Podwójne sprzęgło nadal było wyposażeniem dodatkowym. Cena była o ponad 10% wyższa niż poprzednika. Od 1966 roku dodatkowo dostępna była hydrauliczna przekładnia do jazdy pełzającej.

Latem 1963 zaprezentowano Valmet 80, czyli prototyp większego, 4-cylindrowego traktora do ciężkich prac. Rok później rozpoczęto produkcję pod oznaczeniem Valmet 864. Żeliwny, szary grill miał dość surowy wygląd. Układ napędowy pochodził od Case’a i oferował 8+2 przełożeń. Silnik to model 411 A o mocy 80 KM SAE. Model 864 nie był wyposażony w blokadę mechanizmu różnicowego. Znaczna część produkcji tego modelu trafiała do TVH.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet 361-864

Pierwszym modelem z serii 100 Valmeta był zaprezentowany w 1967 roku model 900. Miał on silnik o pojemności 4,18 litra i mocy 89 KM SAE (79 KM DIN). Rok później wprowadzono model 700 z silnikiem 3,98 litra (75 KM SAE), który jednak wkrótce powiększono także do 4,18 litra (71 KM DIN). Na wiosnę 1969 roku na szczycie gamy pojawił się doładowany model 1100 (115 KM SAE/105 KM DIN), będący jednym z pierwszych na rynku traktorów wyposażonych w turbosprężarkę.

Modele 700-1100 były pod wieloma względami nowoczesnymi traktorami. Kabina była fabrycznie montowana, zawieszona na gumowych tłumikach i wyposażona w ogrzewanie. Kabina była jednak dość wąska, a widoczność ograniczona. Układ kierowniczy był hydrostatyczny. Skrzynia biegów była w pełni zsynchronizowana, a dźwignie biegów umieszczone po bokach. Układ napędowy wyposażony był w podwójne sprzęgło o średnicy 270 mm w wczesnych modelach 700 oraz 310 mm w innych. Skrzynia biegów modelu 1100 była bardziej masywna niż w pozostałych modelach. Układ hydrauliczny był wtedy również bardzo wydajny. Wydajność pompy wynosiła 46-49 litrów. Czujnik przeciążenia sił ciągnika działał za pośrednictwem ramion podnośnika. W modelach 900 i 1100 dostępne były także wersje z napędem na cztery koła wyposażone w przednią oś Ewalda Spetha, przeznaczone głównie do prac podwykonawczych.

Do serii 100 dopasowano również odświeżoną wersję modelu 565, oznaczoną jako 500. Dla tego modelu dostępna była jako opcja kabina produkcji Junkkari. Wśród usprawnień w porównaniu do poprzednika znalazły się m.in. żółty kolor, hamulce tarczowe, hamulec ręczny, silnik o 2 KM mocniejszy, o 15% większe przełożenie przekładni pośredniej oraz szersze błotniki, na które można było zamontować kabinę bezpieczeństwa.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet 500-1100

Po modelu 502 główne modernizacje skierowano następnie do większej klasy wielkości, gdy w końcu 1972 roku model 700 został zastąpiony modelem 702. Kabina była podobna do kabiny 502, chociaż zgodnie z wcześniejszą praktyką Valmet samodzielnie produkował kabinę 702, a kabina 502 była produkcji Maaseudun Kone. W odróżnieniu od 502, kabina 702 miała pedały zawieszone. W układzie grzewczym brakowało filtra powietrza, który pojawił się w innych ciągnikach w latach 70.

W porównaniu do 502, wprowadzono również ulepszenia m.in. w silniku, skrzyni biegów i układzie kierowniczym. Układ hydrauliczny był nieco wydajniejszy, układ odczucia siły na kole sprzęgającym bardziej czuły, a WOM był wyposażeniem standardowym. Moc DIN modelu 702 początkowo wynosiła 71 KM.

Rok później model 1100 został zastąpiony modelem 1102, którego turbodoładowany silnik miał moc 102 KM, czyli nieco mniej niż poprzednik. W porównaniu do 702, model 1102 miał większą wydajność hydrauliki i większą siłę unoszenia. Rozstaw osi był dłuższy, koła większe, a pojemność zbiornika paliwa wynosiła 90 litrów zamiast małego, 68-litrowego zbiornika 702. Dodatkowo standardowo był dostępny WOM o prędkości 1000 obr./min.

W 1975 roku moc modelu 702 wzrosła do 76 KM, a równocześnie wprowadzono do oferty turbodoładowany model 702S o mocy 91 KM. W Szwecji model 702S był już wtedy znany pod nazwą 903. Podobnie model 703, wyposażony w szybkie przełożenia, był szwedzkim odpowiednikiem modelu 702.

Modele z napędem na cztery koła zaprezentowano dopiero w 1978 roku. Miały one wyjątkowo duże przednie koła, które były wyraźnie najbardziej wysuniętą do przodu częścią ciągnika. Wał napędowy znajdował się w środku ciągnika, jednak kąt skrętu kół wynosił tylko 40 stopni, co powodowało dużą średnicę zawracania. Przednia oś w modelu 702 była produkcji Carraro, a w 1102 firmy NAF.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet 702-1102

Na szczycie serii Valmet w 1975 roku zaprezentowano nietypowy model 1502 wyposażony w gąsienicowy podwozie. Wykorzystywał częściowo komponenty stosowane w maszynach leśnych. Silnik był nowym, 6,6-litrowym sześciocylindrowym motorem o mocy 136 KM. Kabina o zaawansowanej ergonomii była bardzo duża i rozszerzała się ku górze. Problemami modelu 1502 były ogromny promień skrętu, waga ponad 7000 kg, hydraulika o niewielkiej mocy jak na klasę traktora oraz mało wytrzymała skrzynia biegów. W 1979 roku do modelu 1502 wprowadzono napęd na przednią oś. Stosowano zarówno osie Carraro, jak i NAF. Sprzedaż modelu 1502 była bardzo niska.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet 1502

W jasnok żółtej gamie z 1979 roku moc modelu 1102 wzrosła do 107 koni mechanicznych dzięki wydłużonemu skokowi tłoka. W równoległym modelu 1103 standardowo wyposażono m.in. w Hi-Trac (mechaniczna redukcyjna szybka zmiana biegów) oraz szybkie sprzęgła. Oś przednia, w przeciwieństwie do mniejszych modeli, pochodziła od NAF.

Pod koniec 1980 roku modele 1102/1103 zostały zastąpione modelem 1203, wyposażonym w szybko reagującą turbosprężarkę Comprex. Moc silnika, znanego z charakterystycznego gwizdu, wynosiła 110 KM. Ważniejszym niż wzrost mocy była dobra charakterystyka momentu obrotowego. Oprócz dźwięku model 1203 wyróżniał się wydłużonym przodem z powodu dodatkowego zbiornika paliwa. Modelami 1102-1203 Valmet próbował również wejść na torfowiska wersjami Vapo. Model 1203 pozostał w produkcji jeszcze przez chwilę po wprowadzeniu na rynek modelu 905 i prezentacji czerwonej gamy Volvo BM Valmet.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet 1102-1203

W 1979 roku poprawiono wygląd Valmetów nowym, jasnożółtym lakierem wykonananym metodą proszkową, co było zmianą w stosunku do poprzednich malowań. Jednocześnie dach i felgi pomalowano na biało. 4,18-litrowe silniki zastąpiono w tym samym czasie dłuższym skokiem 4,4-litrowymi, a siła podnoszenia wzrosła z 2100 kg do 2900 kg. Dzięki wydłużonemu podwoziu zbiornik paliwa zwiększono do 90 litrów, ale jednocześnie duży promień skrętu napędu na cztery koła jeszcze się powiększył. W kabinie wprowadzono również niewielkie ulepszenia. Zakazany wówczas przez przepisy dodatkowy fotel został usunięty, tylna szyba stała się jednoczęściowa, a do wentylacji dodano filtr. Nazwa 702S zmieniła się na 903, a moc wzrosła do 94 koni mechanicznych. Obok 702 pojawił się lepiej wyposażony model 703, który miał m.in. mechaniczną przekładnię obniżającą Hi-Trac i szybkozłącza hydrauliczne na wyposażeniu standardowym.

Pod koniec 1980 roku 702/703 zostały zastąpione turbodoładowanymi modelami 802 i 803. Ich moc wynosiła teraz 82 KM. Jednocześnie moc modelu 903 podniesiono do 97 koni mechanicznych. W przeniesieniu napędu modelu 903 występowały problemy z trwałością.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet 702-903

Modele 504 i 604 zostały zaprezentowane latem 1982 roku. Były to zmodernizowane wersje modeli 502 i 602. Wygląd i kolorystyka zostały dopasowane do nordyckiej gamy traktorów, choć marka tych modeli pozostawała nadal Valmet. Kabina była nieco bardziej przestronna niż wcześniej, a wnętrze zmieniono na czerwone. W modelach z napędem na cztery koła przednia oś wyposażona była w hamulec cierny jako blokadę. Model 604 miał moc 61 KM zamiast wcześniejszych 58 KM. W silnikach wprowadzono wiele drobnych usprawnień.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet 504-604T

Seria Volvo BM Valmet 05 została zaprezentowana w 1982 roku, a dostawy rozpoczęły się na początku 1983 roku. Były dwa modele z silnikami trzycylindrowymi: 505 o mocy 65 KM i 605 o mocy 72 KM. Skrzynia biegów była nowa, zsynchronizowana 8+4. Opcjonalnie dostępny był reduktor pochodzący od Volvo. Kabina była przestronna, lecz pod względem wykończenia bardziej ascetyczna niż u najlepszych konkurentów. Poziom hałasu wynosił maksymalnie dozwolone 85 dB, a wentylacja była niewystarczająca.

Hydraulika była bardzo wydajna jak na rozmiar traktora. Z drugiej strony wymiary zewnętrzne były w swojej klasie duże. Jednak promień skrętu był mały. Spód traktora jest płaski.

Na początku 1985 roku wprowadzono drobne ulepszenia: moc modeli trzycylindrowych wzrosła do 68 i 75 KM, wyposażenie kabiny GL stało się standardem, a kolor tapicerki zmienił się na jasnoszary.

Na początku 1986 roku marka zmieniła się na Valmet, a naklejki na osłonach bocznych stały się czarne. Latem 1988 roku zaprezentowano odświeżone modele, w których można było wybrać kolor spośród pięciu opcji. Jednocześnie napędzana oś przednia została wymieniona na nowy model, a kabina przeszła drobne usprawnienia. Turbosprężarki zostały zastąpione modelami produkowanymi przez firmę Schwitzer.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Volvo BM Valmet/Valmet 505-605

Były dwie czterocylindrowe wersje: 705 (83 KM) i 805 (95 KM). Silniki obu modeli były turbodoładowane. Seria 05 została wyraźnie zaprojektowana od początku jako czteronapędowa. Dzięki krótkiemu rozstawowi osi, centralnie umieszczonemu wałowi napędowemu i kołom obracającym się o 50 stopni, była jednym z najbardziej zwrotnych na rynku. Modele przemysłowe zakończone na 15 wyposażone były w stary, pochodzący z 702-903 most przemysłowy Carraro. Rozkład masy 45/55 był optymalny do pracy w polu, ale z przednim ładowaczem tył pozostawał lekki.

Do cech, w których seria 05 była liderem swojego czasu, należała siła udźwigu (4000 kg) oraz umieszczony w ramie pośredniej duży, 180-litrowy zbiornik paliwa. Skrzynia biegów, podobnie jak u wielu konkurentów, miała 8+4 przełożeń. W wyposażeniu dodatkowym w modelu 705 dostępna była redukująca przekładnia szybkozsimulacyjna, chociaż prędkość maksymalna nie przekraczała 30 km/h. Tylko model 805 początkowo oferował przyspieszającą przekładnię szybkozsimulacyjną. Wtedy jednak minimalna prędkość pozostała dość wysoka, podobnie jak w Valmet. Model 805 wyposażono również w skuteczniejsze hamulce tarczowe z pięcioma tarczami.

Dzięki przestronnej i płaskiej kabinie, zaprojektowanej i w większości wyprodukowanej przez Volvo, fotel mógł obracać się o 180 stopni, co było dużą zaletą przy zastosowaniach leśnych, obok płaskiej podłogi. Początkowo kabina była dostępna w dwóch wersjach: L i GL. Różniły się między innymi zegarem, obrotowym fotelem deluxe oraz regulowaną kierownicą. Na rok 1985 kolor tapicerki zmieniono z czerwonego na szary, a wyposażenie GL stało się standardem. W tym samym czasie wprowadzono również długo oczekiwany wentylator dachowy jako opcję. Średnica tarczy sprzęgła w modelach 705 i 805 wzrosła z 310 mm do 330 mm. Dodatkowo sprzęgło modelu 805 było ceramiczne.

Na początku 1984 roku na rynek trafił wolnossący, sześciocylindrowy model 905 o mocy 105 KM. Układ napędowy został wzmocniony w porównaniu do czterocylindrowych wersji.

Na początku 1988 roku gama została uzupełniona o wolnossący, czterocylindrowy model 655 z mocą 80 KM. Latem 1988 zaprezentowano odświeżone modele. Dostępnych było pięć wariantów kolorystycznych. Zmodernizowano przednią oś i zamontowano wydajniejszą pompę układu kierowniczego. Udźwig zwiększono do 4400 kg (w modelu 905 do 5500 kg), a elektroniczny układ podnoszenia Autocontrol stał się wyposażeniem dodatkowym. Turbosprężarki zastąpiono produktami firmy Schwitzer, a silniki przeszły inne modyfikacje.

Podstawowe rozmiary opon różniły się, w tabeli podano pierwsze zestawienia. Na przykład opony modelu 705 powiększono na rok 1985 do rozmiarów 13,6-24 i 18,4-34. Później powrócono do oryginalnych 12,4-24 i 16,9-34.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Volvo BM Valmet/Valmet 655-905

Latem 1985 zaprezentowano gruntownie odnowione małe modele 305 i 405. Te traktory przez pewien czas były dostępne na rynku pod nazwą Volvo BM Valmet, zanim marka została zmieniona na Valmet. Być może najważniejszą nowością była brazylijska skrzynia biegów 8+4. Model 405 miał początkowo standardową skrzynię biegu pełzającego, dzięki czemu liczba przełożeń wynosiła 12+8.

Hamulce były teraz mokre, a osie nowe. Przednia oś ZF sprawiła, że nawet mały Valmet był zwrotnym traktorem. Kabina była również nowa, choć wykonana na tej samej ramie co w poprzednikach. Moc tych modeli wynosiła 53 i 61 KM.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet 305-405

Seria Volvo BM 26 została na krótko włączona do gamy Volvo BM Valmet. Najważniejszym czynnikiem łączącym był kształt maski zgodny z serią 05. 5,5-litrowy silnik Volvo miał moc 140 KM, a w modelu 2105 z intercoolerem 163 KM. Przednia oś została wymieniona na nieco bardziej skrętną oś marki ZF. Skrzynia biegów pozostała niesynchronizowana 8+2, z elektronicznie sterowanym szybkim przełączaniem biegów. W Finlandii szybka zmiana biegów była standardem, podobnie jak klimatyzacja. Kabina pozostała w dużej mierze bez zmian. Wysokość traktora wynosiła rekordowe 340 cm.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Volvo BM Valmet/Valmet 2005-2105

W wiosennej ofercie Power Plus zaprezentowanej w 1989 roku model 505 miał moc 72 KM, czyli taką samą jak początkowo model 605. Moc modelu 605 wynosiła natomiast 77 KM.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet 505-605

Kontynuowano modernizację silnika rozpoczętą rok wcześniej, zwiększając moc wiosną 1989 roku. Zwiększenie mocy opierało się na dyszach pięciootworowych i wyższym ciśnieniu wtrysku. Odświeżona gama została wprowadzona na rynek pod nazwą PowerPlus.

Równocześnie zaprezentowano modele 755 i 855 wyposażone w sprzęgło turbinowe.

Na początku 1990 roku wprowadzono między modelami 655 i 705 kolejny model: 655T (83 KM). Model był dostępny ze sprzęgłem turbinowym lub bez.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet 655-905

Na początku 1989 roku wprowadzono serię Power Plus. Wówczas oferta została uzupełniona o model 455 z silnikiem 3,3-litrowym o mocy 67 KM. Równocześnie w mniejszej gamie pojawiło się pięć różnych wariantów kolorystycznych. Hydraulika została zmodernizowana: powiększono obudowę podnośnika, co pozwoliło na rezygnację z dodatkowych cylindrów. We wszystkich modelach zastosowano teraz jednowleczowy wentylator, a siła podnoszenia modelu 305 wzrosła do 2500 kg. Podobnie jak w większych modelach, turbosprężarki zostały zastąpione bardziej nowoczesnymi, co zmniejszyło opóźnienie turbiny.

Wkrótce potem gama zaczęła być intensywnie poszerzana. Najmniejszym modelem został wolnossący 205 o mocy 49 KM. Posiadał on wolniejszą skrzynię biegów niż pozostałe modele, która w niektórych krajach była także oferowana w większych maszynach. Na początku 1990 roku między modelami 305 i 405 pojawił się wolnossący, 3,3-litrowy, o mocy 60,5 KM model 355, a latem 1990 roku na szczycie serii znalazł się 555 o mocy 72 KM, wyposażony w ceramiczne sprzęgło. Model ten był również jedynym w małej gamie, do którego można było zamówić elektryczny podnośnik. W małych Valmetach nadal stosowano wykrywanie ruchu ramienia podnośnika, co w połączeniu z elektrycznym podnośnikiem było dość rzadkie.

Produkcja modeli 205, 305 i 405 zakończyła się latem 1991 roku. Pod koniec 1992 roku wprowadzono jednak model 255 o takiej samej mocy jak 305. W odróżnieniu od poprzednika posiadał wolnossący silnik 3,3-litrowy i układ napędowy serii 55. Kolejne nowości to odświeżona kabina serii 65, która stopniowo zastępowała modele serii 55 w latach 1992-94. W ostatnich rocznikach serii 55 standardowo dostępny był napęd WOM do wyboru 540/750 lub 540/1000 obr./min. Modele serii 55 miały standardowo dwa dwuzaworowe zawory hydrauliczne, z wyjątkiem modelu 255.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet 205-555

Jesien vuonna 1990 esiteltiin uuden Valmet-mallistoon ensimmäinen malli, 120-hevosvoimainen 8100. Siinä oli uuden 20-sarjan vapaasti hengittävä kuusisylinterinen moottori ja 24+24-vaihteinen suunnanvaihtajalla varustettu vaihteisto, jossa oli vinokulmaiset hammasrattaat. Keulan ulkonäkö muistutti MF-pohjaisia Mega-malleja. Ohjaamo oli uusi ja varustettu kaarevilla laseilla. Melutaso oli aikansa keskitasoa edustava 78-79 dB. Ohjaamon valmisti Maaseudun Kone.

Autocontrol-sähkönostolaite kuului vakiovarustukseen, ja E-mallissa oli Autocontrol III, joka sisälsi mm. luistonvalvonnan, ajotietokoneen ja pikavaihdeautomatiikan. Etuakselina oli Sige, ja lisävarusteena oli saatavana järeämpi teollisuusetuakseli.

Kesällä 1991 esiteltiin 98-hevosvoimainen 8000 malli asiakkaille, jotka kaipasivat pientä kuutosta. Se perustui 6400-mallin tekniikkaan. Teknisiä ominaisuuksia ajatellen 8000 kuului pikemminkin Mezzo- kuin Mega-sarjaan. Mallissa 8000 oli turbiinikytkin vakiona (vuoteen 1994 asti), jota muihin Megoihin ei saanut.

Vuoden 1992 lopussa esiteltiin turvesoille suunnattu 8100 TS ”turvespecial”, jossa oli mm. helposti puhdistettava harvempilamellinen keula, järeämpi voimanotto, ohjaamon kaksoisilmansuodatus sekä ahdettu 140 hevosvoiman moottori. Keväällä 1993 sen korvasi varsinainen tuotantomalli, Valmet 8400, johon suovarusteet sai lisävarusteina.

Keväällä 1993 esiteltiin myös kolmiportainen pikavaihde Delta Powershift. Uusi välimalli 8200 oli varustettu 7,4-litraisella moottorilla, jotta sen pohjalta voitiin valmistaa vedonvetotraktori. Keväällä 1994 vakiovarusteeksi tuli Autocontrol II, johon kuului tasauspyörästön lukkoautomatiikka ja nosto-lasku -kytkimeen lisättiin pysäytysasento. Autocontrol IV -malleissa oli 3-portainen pikavaihdeautomatiikka.

Vuoden 1995 malleissa perävälitys oli aiempaa hitaampi, mutta pikavaihteet sen sijaan nopeampia. Aiemmin keskimmäinen pikavaihteen välitys oli suora, nyt alin vaihde. Myös ajovoimansiirron välitys poikkesi aiemmista malleista.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet Mega 8000-8800

W ofercie Valmeta od kilku lat istniała wyraźna luka w wyższej klasie, ponieważ po zaprzestaniu produkcji modeli 2005 i 2105 opartych na Volvo BM, największym modelem był 905. Massey Ferguson wybrał Valmeta na dostawcę silników do swoich największych modeli, co doprowadziło do decyzji, że MF wyprodukuje dla Valmeta traktory oparte na serii 3600.

Valmet Mega 8300 i 8600 zaprezentowano pod koniec 1989 roku. Po raz pierwszy zastosowano w nich maskę i pokrywę silnika zgodne z nową linią stylistyczną Valmeta. Kolor zawsze był biały (później produkowano także wersje czerwone). Zmieniono również kabinę, zwłaszcza pod względem malowania, aby pasowała do oferty Valmeta. W przeciwieństwie do MF, tablica rozdzielcza była czarna. Panel sterowania podnośnikiem hydraulicznym został dostosowany do systemu Autocontrol Valmeta, przez co m.in. przełącznik podnośnika nie miał pozycji zatrzymania.

Mega oparty na MF był dostępny w dwóch wersjach. 8300 (140 KM) miał silnik wolnossący, a 8600 (170 KM) turbodoładowany. Oba napędzał 7,4-litrowy silnik Valmeta. Dane techniczne różniły się nieznacznie od modeli MF. Najniższa prędkość skrzyni biegów w modelu 8600 była wyjątkowo wysoka. Najprawdopodobniej przełożenia zostały zmodyfikowane, dzięki czemu wersja 30 km/h osiągała 40 km/h. Valmet deklarował mniejszy promień skrętu niż MF, ale wyższy poziom hałasu.

W latach 1992-93 oferowano model 8300T o mocy 155 KM. W latach 1994-96 produkowano model 8800, którego moc wzrosła z 170 KM w 8600 do 190 KM. Liczba biegów została podwojona dzięki czterostopniowej przekładni szybkozmiennej Dynashift oferowanej przez MF. Sprzęgło było mokre, wielotarczowe.

W 1997 roku model 8800 zastąpił krótko produkowany odpowiednik MF 8160, Valmet 8850 (200 KM), wyposażony w nową kabinę z serii MF 8100. Zaokrąglony przód 8850 znacząco różnił się od poprzednich modeli, ponieważ pochodził od Steyra, który sprzedawał ten sam traktor jako Steyr 9200. Valmet 8850 był dostępny w kolorze czerwonym i białym. Model 8850 był sprzedawany wyłącznie we Francji.

Mega 8300/8600/8800 był łatwym do wprowadzenia rozwiązaniem tymczasowym, które zostało wyparte przez własne większe modele Valmeta, gdy pojawiły się na rynku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet Mega 8300-8850

Na początku 1991 roku zaprezentowano największy model serii Mezzo – czterocylindrowy 6600 (105 KM). W odróżnieniu od mniejszych modeli posiadał standardowo szybkozłącze, większe koła oraz solidniejszą tylna oś i większą siłę podnoszenia. Ramiona podnośnika wyposażono w szybkozłącza. W modelu 6600E, będącym wersją równoległą, zastosowano system Autocontrol III czyli kontrolę poślizgu, komputer pokładowy oraz automatykę szybkozłącza. Dodatkowo dla modelu 6600 dostępna była wzmocniona, przemysłowa oś przednia.

Wiosną 1993 roku wprowadzono trzybiegowy szybkozłącze Delta Powershift. Dwa wyższe biegi szybkozłącza odpowiadały mniej więcej poprzednim prędkościom, a pod nimi znajdował się trzeci, wolniejszy bieg. Zgodnie z dotychczasową praktyką użycie szybkozłącza powodowało wyraźne szarpnięcie. Wiosną 1994 roku zaprezentowano udoskonalone systemy Autocontrol II i IV. Model 6600 był najmniejszym, w którym opcjonalnie dostępna była prędkość 50 km/h.

Jesienią 1996 pojawił się „model imienny Juha Kankkunena” 6800. Dzięki mocy 115 KM był najwydajniejszym czterocylindrowym traktorem na rynku. W porównaniu do 6600 różnił się turbodoładowaniem wastegate i intercoolerem.

Na początku 1997 roku model 8000 na rynku krajowym zastąpiono technicznie niemal identycznym modelem 6900. Silnik wyposażono w pompę rozdzielaczową, a moc zwiększono o 2 KM. „Szóstka na gospodarstwo mleczne” 6900 opierała się głównie na technologii modelu 6400: m.in. siła podnoszenia była mniejsza niż w najmocniejszych czterocylindrowych. Początkowo oferowano specjalną serię Finlandia 6900, która wyróżniała się niebiesko-białym malowaniem i specjalnym cennikiem oraz pakietem wyposażenia, w którym znalazły się m.in. sprzęgło turbinowe, fotel na poduszce powietrznej oraz nowo wprowadzony przełącznik przyciskowy.

Latem 2001 roku model 6800, jako jedyny z dużych Mezzo obok Hitechów, otrzymał pompę rozdzielaczową, dodatkowe 5 KM mocy oraz siłę podnoszenia 7 ton.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet/Valtra Mezzo 6600-6900

Na początku 1991 roku zaprezentowano pierwsze modele serii Mezzo: trzycylindrowy 6100 (79 KM) oraz czterocylindrowe 6300 (85 KM), 6400 (95 KM) i 6600 (105 KM). Podstawowa budowa była podobna do serii 05: silnik znajdował się nad przednią osią, a częścią nośnej konstrukcji był zbiornik paliwa umieszczony między silnikiem a skrzynią biegów. Silniki pochodziły z nowej serii 20. Skrzynia biegów była 12+12 z rewersem, a opcjonalnie dostępna była szybka zmiana biegów Volvo BM 24+24. W skrzyni pojawiły się także biegi niskie, a wyeliminowano stuki dzięki zastosowaniu zębatek skośnych. Sprzęgło hydrokinetyczne było dostępne jako wyposażenie opcjonalne i wybrała je prawie połowa nabywców Mezzo. Model 6400 miał nieco mocniejszy mechanizm różnicowy niż mniejsze modele.

Kabina była produkcji Maaseudun Kone i była dość przestronna wewnątrz. Poziom hałasu wynosił przeciętne 78 decybeli. Fotel obracał się o 180 stopni, a opcjonalnie dostępne były również tylne urządzenia sterujące Twin Trac. Podnośnik elektryczny (Autocontrol) był standardem we wszystkich modelach. Przednia oś Sige była zwrotna, a napęd na cztery koła załączał się podczas hamowania. Wymiary Mezzo były stosunkowo duże w porównaniu do mocy.

Latem 1993 roku dwubiegowy szybki bieg dostępny jako wyposażenie opcjonalne zastąpiono trzybiegowym Delta Powershift, a także zaprezentowano wolnossący czterocylindrowy model 6000 (75 KM). Produkcja 6100 zakończyła się nieco później, a model 6000 był produkowany tylko przez kilka lat.

Wiosną 1994 wprowadzono na wyposażenie standardowe Autocontrol II, które zawierało automatyczne blokowanie mechanizmu różnicowego, a do przełącznika podnośnika dodano pozycję zatrzymania. W tym samym czasie model 6400 zyskał lepszy moment obrotowy dzięki turbinie z zaworem upustowym. Wzrost momentu obrotowego, w przeciwieństwie do ponad 20% w innych Mezzo, wyniósł 31%. Rok później logo Valmet na bocznych pokrywach zastąpiono logo Sisu.

Do ulubionych modeli w gamie zaliczały się 6300 i 6400. Na początku 1997 roku asortyment uzupełniono o model 6200 o mocy 80 KM z pompą rozdzielaczową. Równocześnie pojawił się opcjonalnie przycisk HiShift. Autocontrol został zaktualizowany do wersji 2.1 z funkcją tzw. wymuszonego opuszczania. W 1998 roku wprowadzono na wyposażenie standardowe cyfrowe Autocontrol B z tłumieniem drgań.

Pod koniec 2000 roku w modelu 6400 pompa szeregowa została zastąpiona pompą rozdzielaczową oferującą łagodniejszy dźwięk pracy i lepszy moment obrotowy na niskich obrotach. Moc wzrosła do 100 KM, a wyłączanie nastąpiło kluczykiem zapłonowym. Równocześnie w większych modelach zastosowano nowy tył, a udźwig podnośnika wzrósł do 5,6 tony. Model 6300 przeszedł te same zmiany latem 2001 i po krótkiej przerwie powrócił na rynek fiński jako model o mocy 90 KM.

Latem 2003 roku ze względu na nowe normy emisji wprowadzono silniki Fortius. Silnik ET w modelu 6400 miał pompę elektryczną, natomiast w modelach 6200 i 6300 pompa pozostała mechaniczna. Moc podawano zgodnie z normą ISO 14396 bez wentylatora.

Marka od początku 1998 roku brzmiała Valtra Valmet, a od 2001 roku tylko Valtra.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet/Valtra Mezzo 6000-6400

Wiosną 1992 roku obok serii 55 zaprezentowano 4-cylindrowy model 665. Jego silnik był wolnossącym, o mocy 80 koni mechanicznych, typu 420 D. Nowy symbol serii uzasadniała zmodernizowana kabina, do której wprowadzono pewne elementy z modelu Mezzo. Wygląd z długim przodem z przednimi kołami pozostał bez zmian. Zaskakujące było, że do modeli produkowanych w Finlandii nie wprowadzono cech serii Metta opracowanej jednocześnie dla fabryki w Portugalii. Technika pozostała w dużej mierze niezmieniona. Skrzynia biegów miała 8+4 przełożeń, średnica sprzęgła wzrosła z 280 do 295 mm. Hamowanie nadal odbywało się tylko na tylnej osi. Podnośnik hydrauliczny był dostępny jako opcja dodatkowa.

Latem 1992 roku zaprezentowano model 565 (75 KM), a na początku 1993 roku 465 (70 KM), które zastąpiły model 555. Dla 565 wykonano także specjalną serię w kolorze metalicznego niebieskiego z okazji 75-lecia Finlandii. W 1993 roku wprowadzono również kabinę leśną, która była nieco szersza niż standardowa, aby ułatwić obracanie fotela. Na początku 1994 roku model 355 zastąpiono modelem 365 (61 KM), z którego usunięto turbosprężarkę. W ten sposób seria 65 stopniowo wypierała serię 55.

Wiosną 1996 roku zaprezentowano doładowany model Valmet 865 o mocy 86,5 KM. Wyposażono go w nową, solidniejszą tylną oś oraz udźwig 3300 kg. Wydajność układu hydraulicznego wynosiła 55 l/min. Kabina została gruntownie odnowiona, np. deska rozdzielcza była całkowicie nowa. Mimo to kabina pozostała uproszczona, poziom hałasu wynosił nadal 83 dB, a wentylacja była niewystarczająca. Dostępna była także niska wersja (250 cm). Do innych akcesoriów modelu 865 należały m.in. klimatyzacja, zestaw wskaźników Agrodata oraz przedni podnośnik hydrauliczny. Model 865 stał się najpopularniejszym ciągnikiem w Finlandii.

Na eksport trafiały także modele S (365, 665 i 865 S), w których prędkość ograniczono do 30 km/h przez obniżenie nominalnej prędkości obrotowej silnika do 2100 obr./min.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet 365-865

Seria 8050 została wprowadzona pod koniec 1995 roku. Były w niej zmodernizowane silniki wyposażone w pompę rozdzielaczową Stanadyne (nie dotyczy modelu 8750), które miały wyraźnie większy moment obrotowy niż wcześniej. Silnik modelu 8450 był wyposażony w turbosprężarkę ze spalinowym zaworem upustowym, a od modelu 8450 standardowo montowano wentylator wiskotyczny. Silnik 7,4-litrowy modelu 8550 miał moc 160 KM. W systemie Sigma Power modelu 8750 moc silnika wzrastała, gdy zapotrzebowanie mocy wału odbioru przekraczało ustalony próg. Model 8750 miał zazwyczaj taką samą moc 160 KM jak 8550, a na poziomie dodatkowej mocy 190 KM. Skrzynia biegów pozostała poprzednia, 36+36, a wał odbioru mocy do jazdy był wyposażeniem standardowym.

W modelach 8450-8750 standardem był bardziej wszechstronnie regulowany układ Autocontrol D z tłumieniem drgań, a przednia oś była solidniejszą osią przemysłową z załączanym mechanizmem różnicowym typu tarczowego. W tych modelach na życzenie dostępna była także wersja z dłuższym rozstawem osi. Zarówno osie rolnicze, jak i przemysłowe były produkcji Dana. Oś przemysłowa Dana jest uważana za bardziej wytrzymałą niż stosowana w modelach HiTech oś marki Carraro.

We wszystkich modelach standardowo montowano sprzęgło bezstopniowe (nappikytkin). Standardowym wyposażeniem modeli 8550 i 8750 były kolumnowy tłumik spalin oraz klimatyzacja. Wszystkie modele, oprócz rzadko spotykanego modelu o niskich obrotach 8350, miały wersje traktorów kołowych dopuszczone do ruchu drogowego.

Na rok 2002 w ofercie pozostały tylko modele 8050 i 8150, które otrzymały elektronicznie sterowane pompy wtryskowe. Jednocześnie udźwig podnośnika w modelu 8050 wzrósł do 7 ton.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet/Valtra Mega 8050-8750

Z serii Mega 8000 ulubieńcem stał się model 8400, który był szczególnie popularny jako maszyna do prac kontraktowych. Po wprowadzeniu serii 8050 model 8400 pozostał w produkcji, ale przeszedł kilka usprawnień. Zwiększono udźwig do 7 ton. Silnik reprezentował jednak starszą generację niż mający taką samą moc model 8450. Autocontrol został zmodernizowany do wersji 2.1, która zawierała tzw. funkcję wymuszonego opadania. Jedną z tajemnic popularności 8400 była wersja traktor drogowy, którą z prędkością 50 km/h konkurencja nie miała jeszcze do zaoferowania w połowie lat 90.

Wiosną 2000 roku silnik został wymieniony na nowszą wersję. Moc wzrosła m.in. dzięki nowym dyszom do 150 koni mechanicznych, a moment obrotowy zwiększył się aż o 105 Nm. Wzrost momentu wyniósł 31%, zamiast poprzednich 16%. Do wyposażenia standardowego dodano m.in. mocniejszą przemysłową oś przednią, większe opony oraz dłuższe drążki sterujące.

Wiosną 2002 moc została ponownie zwiększona do 160 koni mechanicznych, a standardowym wyposażeniem stały się opony radialne. Silnik wyposażono teraz w wentylator wiskotyczny. Model 8400 dostępny był również w wersji z dłuższym rozstawem osi. Traktor 8400 został wycofany ze sprzedaży dopiero po wprowadzeniu modeli T Classic.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet Mega 8400

Jesienyllä 1997 przedstawiona seria Valmet 100 to jeden z najlepszych przykładów w świecie ciągników, jak za pomocą małych, ale ciągłych udoskonaleń można utrzymać przestarzały model w rozwoju. Kolekcję odnawiano co kilka lat na tyle, by utrzymać zainteresowanie kupujących szukających tanich rozwiązań. Seria 100 również odniosła sukces sprzedażowy, choć konkurenci oferowali w tej samej cenie np. modele wyposażone w skrzynię biegów z rewersem i cichą kabinę. Ciekawe jest też to, że konkurenci zaczęli wprowadzać podobne podstawowe modele z pedałami w podłodze na rynek fiński dopiero na początku lat 2000.

W serii 100 wprowadzono do całej gamy udoskonalenia zaprezentowane w modelu 865, czyli odnowioną kabinę, wzmocnioną tylna oś oraz siłę podnoszenia zwiększoną do 3,3 tony dzięki dodatkowym siłownikom (w modelach 800/900 standardowo). Nowością były szybkie przełożenia i ogrzewanie dachowe. Były one standardem w modelu 900. Oferta była teraz bardzo przejrzysta: trzycylindrowy ssący 600, trzycylindrowy turbo 700, czterocylindrowy ssący 800 i czterocylindrowy turbo 900. W modelach czterocylindrowych zastosowano pompę rozdzielaczową i tłumik umieszczony pod maską silnika. Nowe opcje wyposażenia to przycisk sprzęgła oraz dodatkowy zbiornik paliwa, dzięki któremu pojemność paliwa wzrosła do nieco ponad 100 litrów. Waga wzrosła o około 350 kilogramów w porównaniu do poprzednich modeli.

W 2001 roku silniki otrzymały elektroniczną pompę wtryskową, a model 800 został również wyposażony w turbosprężarkę. Moment obrotowy silników czterocylindrowych wzrósł, a poziom hałasu wszystkich modeli spadł do 81 decybeli.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet/Valtra 600-900

Jesienią 1998 zaprezentowano serię Valtra Valmet HiTech, opartą na modelach Mezzo i Mega. Modele czterocylindrowe to 6550, 6650 i 6850. Silniki były nowymi wersjami E, z niższą emisją spalin i większym momentem obrotowym niż wcześniej (wzrost o 35/31/28 %). Silniki wyposażono w wentylator wiskotyczny sterowany w razie potrzeby, a w modelu 6850 zastosowano nowy intercooler. Zasilanie paliwem odbywało się przez pompę rozdzielaczową.

Skrzynia biegów to podstawowo pozostały w tyle za konkurencją Delta Powershift, do której dodano teraz elektronikę. Dzięki automatyce można było zaprogramować dwa automatyczne programy szybkiej zmiany biegów – jeden do pracy na polu, drugi do jazdy po drodze. Zmieniarka kierunku opierała się na dwóch mokrych wielotarczowych sprzęgłach. Przesunięcie biegu wstecznego można było ustawić na szybsze lub wolniejsze od jazdy do przodu. Załączanie szybkiego biegu było łagodniejsze niż w wersji standardowej dzięki czujnikom i automatyce. Sterowanie podłączania WOM-u również odbywało się komputerowo.

Kabina była o 30 mm wyższa niż w Mezzo. Izolacja akustyczna była lepsza niż wcześniej. Zmieniarka kierunku znajdowała się zaprojektowana na lewej stronie dźwigni. Pedal sprzęgła był elektryczny, a dodatkowo seryjnie zamontowano przyciski sprzęgła na gałkach dźwigni zmiany biegów. Na wyświetlaczu słupka prawego przedniego można było zobaczyć położenie przełożenia szybkiego biegu, wybrany kierunek, prędkość jazdy i temperaturę zewnętrzną. Układ podnośnika to Autocontrol D z tłumieniem drgań. Udźwig w modelu 6850, a później także 6650, był większy niż w Mezzo (6600 kg).

Jesienią 2000 wprowadzono modele Hitech 2.0. Programy automatyczne zostały zaktualizowane. Najważniejszą poprawą była możliwość użytkownika do zmiany prędkości obrotowej, przy której działa automatyka zmiany biegów, dostosowując ją do konkretnej pracy. Napęd na cztery koła załączał się przez kilka sekund zawsze podczas ruszania lub zmiany kierunku jazdy. W razie potrzeby do ruszenia wystarczyło teraz tylko wciśnięcie gazu po aktywacji funkcji Auto Traction, a do zatrzymania – zwolnienie gazu lub hamowanie. Udźwig podnośnika wzrósł do 7 ton w modelach 6650 i 6850. Zawieszenie przedniej osi pneumatycznej wprowadzono również do czterocylindrowych modeli HiTech.

W 2001 roku zaprezentowano model niskoprężny 6750 o mocy 105 KM przy 1800 obr./min. Jego zaletą było mniejsze zużycie paliwa, niższy poziom hałasu i wymiana oleju co 500 godzin. Model niskoprężny, w przeciwieństwie do pozostałych HiTechów, nie był dostępny z przekładnią umożliwiającą jazdę z prędkością 50 km/h.

W 2003 roku wprowadzono silniki Fortius. Nowe modele to 6350 (101 KM), 6550 (105 KM) i 6850 (125 KM). Silniki były takie same jak w Mezzo, więc model 6350 miał jeszcze mechaniczną pompę wtryskową. Udźwig podnośników również zmalał do poziomu Mezzo.

Bliskimi krewnymi modeli HiTech były modele X z ramą kierowaną. Dostępne były wersje Agri i City, przy czym te drugie wyposażone były w stały przemysłowy ładowacz czołowy. Rozstaw osi modeli X był o 32 cm dłuższy niż modeli podstawowych, a w wersji Agri masa była o 600 kg większa niż w HiTech. Złącze ramy instalowała firma Junkkari Oy w Ylihärmä.

X 100/110/120 Agri: jak 6550/6650/6850, z tym że prędkość maksymalna wynosi 38 km/h, opony 420/70R28 i 520/70R38, zbiornik paliwa 135 litrów, wysokość 282 cm, długość 483 cm, rozstaw osi 265 cm, masa 5450-5460 kg, promień skrętu 9,06 m.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet/Valtra HiTech 6250-6850

Jesienią 2002 roku pojawił się kolejny etap w serii drobnych modernizacji małej serii Valtra. Zgodnie z większymi nowościami, ciągnik nazwano teraz serią A. Największą innowacją była skrzynia biegów z 12+12 przełożeniami z rewersem. Mechaniczny dźwignia zmiany kierunku mogła być umieszczona po prawej lub lewej stronie. Opcjonalnie dostępny był przełącznik przyciskowy. W wyniku zmiany skrzyni biegów uzyskano niskie biegi, ale prędkość maksymalna na drodze spadła do 37 km/h. Starsza skrzynia szybkiej zmiany 16+8 była nadal dostępna.

Kabina pozostała równie podstawowa jak wcześniej, ale nieco cichsza (80-81,5 dB). Hamulce były teraz hydrauliczne, a w wyposażeniu dodatkowym dostępny był zawór hamulca przyczepy. Natomiast sprzęgła napędu na cztery koła i WOM były nadal mechaniczne i napęd na cztery koła nie załączał się podczas hamowania, jak w innych ciągnikach. Te zmiany wprowadzono dopiero przy kolejnej modernizacji jesienią 2004 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra A65-A95

Jesienyllä 2002 wprowadzono serię T 6-cylindrowych ciągników Valtra, których design przypominał zaprezentowaną rok wcześniej serię S. Maski silnika i błotniki wykonano z tworzywa sztucznego, a w palecie kolorów pojawiły się nowości: złoty i metaliczny szary (który później zastąpiono srebrem). W gamie od początku dostępnych było 7 modeli o mocy od 120 do 210 KM według normy ISO. W tabeli podano również moce DIN obowiązujące w Niemczech. Model T140 był wersją niskoprężną, a w dwóch największych, czyli T180 i T190, zastosowano elektronicznie sterowaną pompę wtryskową. W T180 maksymalna moc była dostępna na drugim i trzecim biegu przekładni szybkozłącza. W T190 moc dodatkowo wzrastała, gdy co najmniej 400 Nm było przekazywane przez przekładnię mocy (PTO). Właściwości silników były udane pomimo zaostrzonych wymogów emisji spalin. Od produkcji lipiec 2003 także w mniejszych modelach wprowadzono elektronicznie sterowane silniki, co rozpoznaje się po obrotowym pokrętle gazu ręcznego.

Konstrukcja traktora w dużej mierze przypominała modele HiTech. Ramka pośrednia mieściła zbiornik paliwa o pojemności 165 litrów. Rozstaw osi był dłuższą wersją spośród dwóch wcześniej oferowanych w HiTech. Prowadziło to do stosunkowo dużego promienia skrętu. Od modelu T140 standardowo montowano szerszą, przemysłową oś przednią Carraro, co nieco pomagało w problemach z manewrowaniem. Skrzynia biegów wciąż wyposażona była tylko w 3-biegowe szybkozłącze, którego automatyka odpowiadała wersji HiTech 2.0.

Hydraulika opierała się na pompie zębatej o wydajności podniesionej do 91 litrów na minutę. System częściowo wyrównywano do pracy pod obciążeniem, kierując zaworem nadmiarowym olej nieużywany przed blokami zaworowymi z powrotem do pompy, gdy hydraulika nie była używana. Przepływ i czas działania bloków zaworowych można było regulować potencjometrami w kabinie.

Kabina była nowa, lecz oparta na wcześniejszej ramie konstrukcyjnej. Wejście do kabiny zostało nieco ułatwione. Wnętrze było zdecydowanie bardziej nowoczesne niż wcześniej. Poziom hałasu obiecywano na poziomie 73,5-74,5 dB, a w wersji niskoprężnej 72 dB. Standardowe wyposażenie obejmowało klimatyzację i fotel z pneumatycznym zawieszeniem. Opcjonalne zawieszenie osi przedniej było, zgodnie ze stylem Valtry, pneumatyczne.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra T120-T190

Latem 2003 roku obok serii T wprowadzono odpowiednie modele czterocylindrowe, czyli serię M. Najmocniejszy model z gamy, M150, był po Fendcie Xylon drugim czterocylindrowym traktorem o mocy 150 KM. Pozostałe modele to M120, M130 oraz model wolnoobrotowy M120e. Wszystkie modele wyposażono w silnik Sisudiesel 44EWA ze sterowaną elektrycznie pompą rozdzielaczową. Skrzynia biegów to znany HiTech z trzema zakresami szybkich biegów i dwoma różnymi systemami automatyki szybkich przełożeń. Układ hydrauliczny z zaworami swobodnego obiegu i elektrycznie sterowanymi zespołami zaworów był taki sam jak w serii T. Kabina również była identyczna jak w serii T, a poziom hałasu wynosił 73,5–75 dB, w modelu wolnoobrotowym 71,5 dB. Prezentowana kabina wyposażona jest w tylne urządzenia sterujące TwinTrac, dzięki czemu dźwignia sterowania znajduje się po lewej stronie. Przednia oś Dana była zastosowana we wszystkich modelach serii M.

Valtra M to model, którego cechy budziły zdziwienie. Masa 5130–5450 kg, długość 490 cm i wysokość 297 cm to wartości, które przewyższały nawet nie wielu sześciocylindrowych modeli o tej samej mocy. Ponadto rozkład masy 50/50 okazał się nieudany w wielu zastosowaniach. Zaledwie nieco ponad dwa lata później wprowadzono serię N, w której cechy były znacznie lepiej dopasowane, a seria M ustąpiła między innymi z rynku fińskiego. Modele równoległe sterowane ramą (seria XM) natomiast pozostały na rynku jeszcze przez jakiś czas.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra M120-M150

Jesienä 2003 esiteltiin Valtra C-sarjan traktorit karjatilojen ja etukuormainkäytön tarpeisiin. Sarja tuli myyntiin keväällä 2004. Ulkomitat olivat suunnilleen Mezzon luokkaa eli huomattavasti M-sarjaa kompaktimmat. Painojakauma oli etukuormainkäyttöön paremmin soveltuva 39/61. Painoa kertyi kuitenkin C-sarjallekin 1000 kg enemmän kuin Mezzolla. Lyhennetyn akselivälin vuoksi polttoainesäiliö, joka sijaitsi välirungossa, siirrettiin ohjaamon alle muovitankiksi.

C120-C150 -mallien moottorit vastasivat M-sarjan moottoreita. Myynti Suomessa keskittyi näihin malleihin. Lisäksi C-sarjassa oli kolme pienempää mallia, joiden tekniikka oli osittain hieman yksinkertaisempi. Näiden moottoreissa ei ollut sähköohjausta eikä viskotuuletinta. Hydrauliikkapumppu pienissä malleissa oli Mezzon 73 l/min tuottava, nostovoima samansuuruinen kuin Mezzossa, ja hydrauliikkalohkoja oli vain kaksi. Isompien mallien osittain kuormantunteva hydraulijärjestelmä sähköventtiileineen vastasi M- ja T-sarjaa. Vakiovaihteisto oli pienissä malleissa 24+24, C110:stä alkaen 36+36. Molemmissa vaihteistoissa oli vakiona HiTech-ominaisuudet, kuten pikavaihdeautomatiikka. Turbiinikytkimen sai malleihin C90, C100, C110, C120 ja C130.

C-sarjan kapea ohjaamo oli tilavuutensa puolesta melko pieni ja sisustukseltaan hieman karumpi. Melutaso oli 76,5–78 dB eli Mezzon tasoa. Vakiovarustuksesta oli verrattuna M-sarjaan poistettu ilmastointilaite, lukuun ottamatta C150:ää. Ohjaamossa ei myöskään ollut kojelautaan sijoitettua puhallinta, vaan ilma tuli kokonaan katosta. C120:sta alkaen vakiona oli agroline-mittaristo, josta näki muun muassa nostovarsien asennon, ajonopeuden, voa:n pyörimisnopeuden ja vaihteiston lämpötilan.

C-sarjan teknisissä tiedoissa on esimerkiksi eri esitteiden välillä eroja tehoissa, mitoissa ja painoissa. C-sarjan myynti Suomessa päättyi vuonna 2006.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra C90-C150

Latem 2004 podniesiono moc silników serii T, a z fińskiej oferty modeli wycofano T180 oraz T120 na rzecz serii M. Błotniki zostały zmienione na takie same jak w serii M, a izolacja akustyczna kabiny została poprawiona. Nowym wyposażeniem dodatkowym była amortyzacja kabiny. Kabina na zdjęciu jest wyposażona w system TwinTrac do jazdy tyłem. Standardowe opony powiększono również w najmniejszych modelach do rozmiaru 20.8R38, jednak na początku 2005 roku wrócono do opon 18.4. Jednocześnie z palety kolorów usunięto zielony Claas oraz złoty.

Na wiosnę 2004 wprowadzono do serii T modele Classic, w których usunięto funkcje HiTech oraz elektryczne zawory hydrauliczne. Sprzęgło było tradycyjne suche, a zmiana kierunku mechaniczna. W Finlandii standardowo oferowano 36+36 biegów, dostępna była także wersja 12+12 bez przełożenia szybkiego w programie produkcyjnym. Pompa hydrauliczna pochodziła z serii 6000/8000 o wydajności 73 l/min. W standardowym wyposażeniu Classic usunięto m.in. rurę wydechową przy słupku, przełącznik przyciskowy oraz skrzynkę narzędziową. Latem 2004 ofertę uzupełnił model T150 o mocy 155 KM. Od początku 2006 roku modele T170 i T190 otrzymały silniki common rail oraz nieco więcej mocy. Model T190 zyskał na wyposażeniu standardowym automatyczne kierowanie na zakrętach.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Tradycyjna seria Valtra A otrzymała nową maskę silnika przypominającą większe modele jesienią 2004 roku. Rura wydechowa była ukryta obok filara. Kabina natomiast, mimo staromodnego wyglądu, pozostała w dużej mierze niezmieniona. Szyby drzwi były jednak teraz jednoczęściowe i zaokrąglone. Nowy był również zestaw wskaźników. Modeli z 3-cylindrowym silnikiem było tylko jeden: A75, którego rozstaw osi i długość były takie same jak w modelach 4-cylindrowych. Wydajność hydrauliki wzrosła do 55 litrów na minutę. Napęd na cztery koła i blokada mechanizmu różnicowego były teraz sterowane elektrycznie, a napęd na cztery koła włączał się automatycznie podczas hamowania.

Na wiosnę 2008 roku wprowadzono czystsze, z intercoolerem silniki. Jednocześnie oznaczenia modeli zmieniły się zgodnie z nową praktyką na dwu-cyfrowe. Model A92 zyskał dodatkowe 3 KM mocy.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra A75-A95/A72-A92

Valtra po zakończeniu okresu prób uruchomiła czterocylindrowy traktor, gdy pod koniec 2005 roku została przedstawiona seria N. Oferta od samego początku była szeroka: dostępnych było sześć różnych silników i trzy warianty wyposażenia: Classic, HiTech oraz Advance. W wersji HiTech, jak dotąd, hydraulika napędów była sterowana elektrycznie. W modelu Advance zastosowano hydraulikę opartą na pompie o regulowanej wydajności 115 l/min z zaworami sterowanymi elektrycznie, sterowanie za pomocą podłokietnika, fotel pneumatyczny i tempomat. Głównym mankamentem w porównaniu do konkurencji był brak 3-biegowego przełożenia szybkiego.

W pierwszych wersjach silniki w trzech najmniejszych modelach były mechanicznie sterowane. W modelu Eco N111e zastosowano elektryczną pompę wtryskową, a w dwóch największych były już silniki common rail. W N141 zastosowano całkowicie nowy silnik o pojemności 4,9 litra, który podniósł moc czterocylindrowego traktora do nowych wartości. Rok później system common rail otrzymały modele N101 oraz N111e, które miały w tym samym silniku dwa tryby pracy: Power oraz Eco. Dodatkowa moc w silnikach common rail była dostępna na trzech najwyższych biegach, czyli wyłącznie podczas jazdy transportowej.

Kabina miała podstawową konstrukcję taką samą jak w serii T. Poziom hałasu wynosił w większości modeli 72,5 dB. Zbiornik paliwa nie był już umieszczony w ramie pośredniej, lecz plastikowy (na dopłatę dostępny mniejszy stalowy) zbiornik znajdował się pod kabiną po lewej stronie. W modelu Advance można było opcjonalnie zamontować zawieszenie kabiny. Z powodu tej opcji i pompy o regulowanej wydajności modele Advance były o 14 cm wyższe od pozostałych. Zawieszenie przedniej osi było dostępne we wszystkich modelach. Sprzęgło hydrauliczne było dostępne oprócz modelu N141.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra N91-N141

Seria N zyskała dobre przyjęcie wśród nabywców. Jesienią 2007 roku przeprowadzono modernizacje. Najważniejszą z nich było wprowadzenie dwóch nowych małych modeli. N92 zastąpił N91, a N82 znalazł się poniżej niego. W małych modelach połączono układ napędowy i kabinę z serii N z przodem z serii A. Silniki modeli N82 i N92 były nadal wyposażone w mechaniczne pompy wtryskowe, podczas gdy w pozostałych modelach zastosowano silniki common rail sterowane elektronicznie. N82 i N92 zawsze miały wyposażenie w wersji HiTech. Nośność przedniej osi pochodzącej z serii A wynosiła 3100 kg, podczas gdy w innych modelach była to 4000 kg. Masa była tylko o 200 kg mniejsza niż w większych modelach. Siła podnoszenia ze względu na mniejsze siłowniki podnośnika wynosiła 4000 kg. W niektórych krajach mniejszym modelom oferowano również siłę podnoszenia 5800 kg zamiast standardowych w Finlandii 7700 kg.

Od modelu N101 wzwyż gama została ujednolicona tak, że wymiary wszystkich modeli odpowiadały teraz największym modelom. Promień skrętu podano jako 9,4 metra zamiast wcześniejszych 8,9 metra. Zawieszenie kabiny w wersji HiTech stało się teraz dostępne.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra N92-N141

Na początku 2007 roku wprowadzono do serii T usprawnienia przedstawione w serii N oraz zastosowano we wszystkich modelach silniki common rail. Ostatnia cyfra oznaczenia modelu została zmieniona z zera na jeden. W sześciocylindrowych silnikach CTA firmy SisuDiesel zastosowano czterozaworowe głowice. Silniki posiadały funkcję dodatkowej mocy dostępną przy prędkościach drogowych, a w modelu T191 również w środkowym zakresie przełożenia przedniego biegu oraz na biegu pełzającym. Maksymalna moc T191 była osiągana tradycyjnie, gdy siła co najmniej 400 Nm była przenoszona przez WOM. Model Eco nosił teraz oznaczenie T151e i oprócz funkcji Eco oferował również program Power.

W serii T dostępne były trzy poziomy wyposażenia: Classic, HiTech i Advance. W Classic nie było funkcji dodatkowej mocy ani elektrycznego sterowania układem przeniesienia napędu, a zmiana kierunku była mechaniczna. W wersji Advance hydraulika miała regulowaną pompę o wydatku 115 l/min oraz elektrycznie sterowane zawory i panel sterowania z podłokietnikiem. Standardowo montowano również programowalną automatyczną zmianę kierunku jazdy na końcach pola. Kabina była identyczna jak w serii N, a błotniki tylne były nowe.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra T121-T191

Następca pierwszej serii S Valtrana został zaprojektowany we współpracy korporacyjnej na bazie MF 8600. Produkcja serii S we Francji rozpoczęła się wiosną 2009 roku. Przekładnia Vario firmy Fendt została w Valtrze nazwana AVT (Agco Variable Transmission). Asortyment modeli był taki sam jak w MF, a w największym modelu standardowo stosowano wtrysk mocznika. Największe różnice w porównaniu z MF dotyczyły urządzeń sterujących, które starano się uczynić podobnymi do tych w innych modelach Valtra. Na przykład przełącznik kierunku z hamulcem ręcznym był podobny do tego w HiTech.

W Valtrze standardowo zastosowano szybkie wspomaganie kierownicy QuickSteer, które pozwalało regulować liczbę obrotów kierownicy w zakresie od 1 do 2,5 przy prędkości poniżej 18 km/h. Kabina i przednia oś były zawieszone. W trzech największych modelach standardowo montowano automatyczną klimatyzację i elektryczne lusterka.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra S232-S352

Valtra nie była zadowolona z bezstopniowej przekładni produkowanej przez innych, dlatego długo opracowywała własne rozwiązanie. Modele Direct weszły do produkcji wiosną 2009 roku. Modelem równoległym była przekładnia Versu wyposażona w 5-biegowy szybkozmieniacz, która wykorzystywała dużo wspólnych rozwiązań technicznych z modelem Direct. Przełączanie zakresów również odbywało się elektrohydraulicznie. W serii N nowe wersje modeli były dostępne z dwoma najsilniejszymi silnikami. Moment obrotowy był jednak nieco wyższy niż w odpowiadających modelach Advance. Wyposażenie było głównie podobne. Przyciski na bocznym panelu kabiny zostały przegrupowane, a wyświetlacz przeniesiono do przedniej słupka. Poziom hałasu w kabinie wynosił tylko 68 dB, co plasowało go na podzielonym pierwszym miejscu w świecie traktorów. Masa wzrosła o 400 kg.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra N122-N142 Versu/Direct

Jesienellä 2008 esitellyt ja keväällä 2009 tuotantoon tulleet Versu- ja Direct-mallit saivat mallinumeronsa viimeiseksi numeroksi kakkosen. Mallinumerointi oli muihin T-sarjalaisiin verrattuna hieman hämäävä, sillä lukema oli 10 pykälää samantehoista perusmallia suurempi. Ulkonäössä oli perusmalleihin verrattuna muutama ylimääräinen pokkaus. Versu- ja Direct-malleissa oli vakiona 115 l/min kuormantunteva hydrauliikka, lisävarusteena oli uusi 160 l/min pumppu (vakiona T202:ssa). Nostovoimaa oli 8100-8500 kg. Ohjaamo vastasi muuten Advance-malleja, mutta sivupaneelin painikkeet oli ryhmitelty uudelleen. Aluevaihde oli sähköhydraulinen.

Versun vaihteistossa oli 6 aluetta ja kullakin 5 pikavaihdetta. Directissä oli neljä aluetta (0-8 km/h, 0-15 km/h, 0-26 km/h ja 0-40 tai 50 km/h). Tällä saatiin hydrauliyksikön toiminta jokaiselle ajoalueelle (0-100 %), mitä pienempi alue sitä parempi ajopoljintuntuma. Kullakin alueella oli kaksi nopeutta, jolla veto oli kokonaan mekaanista. Liikkellelähdössä planeettapyörästön vapaastipyörivää planeetankannatinta jarrutetaan hydraulisesti: mitä hitaammin planeetankannatin pyörii sitä mekaanisempi veto. Erillisen suunnanvaihtajan ansiosta hyötysuhde oli sama eteen ja taakse. Lisäksi saatavana oli ajovoimanotto. Directin ajopoljin muuntuu ajomoodia vaihtamalla (nopeus, kaasu/nopeus, kaasupoljin). Lisäksi nopeudenhallinnassa oli vakionopeussäätimen muistit. Direct-mallissa oli lisäksi nopeuden säilyttämiseksi vakiona erikoinen toiminto, joka nosti moottorin kierroksia, jos hydrauliikan käyttäminen vaati runsaasti tehoa. Hydrauliikan ja vaihteiston öljyt olivat erillisiä.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra T132-T202 Versu/Direct

Francuskie ciągniki Valtra serii S przeszły jesienią 2011 na numery modeli z końcówką 3. Silniki wykorzystywały teraz więcej AdBlue, a moment obrotowy był jeszcze większy. Chłodzenie powietrza doładowującego zostało wzmocnione. Poziom hałasu spadł z 71 do 70 decybeli. Układ wydechowy miał owalny kształt. Modele S323 i S353 miały jeszcze mocniejszą oś przednią.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra S233-S353

Modele Versu i Direct z serii N zostały odnowione na rok 2012. Z przodu znalazły się teraz cztery reflektory, a konstrukcja ramy została zmieniona tak, aby koła mogły się bardziej skręcać. Rozstaw osi został wydłużony o 10 cm. Silniki miały pojemność 4,9 litra i były wyposażone w układ wtrysku mocznika, czyli technologię SCR. N163 był nowym modelem flagowym i w chwili premiery najwydajniejszym na świecie czterocylindrowym silnikiem. W modelu N123, pomimo większej pojemności skokowej, moc była nieco niższa, a moment obrotowy o 50 Nm mniejszy niż wcześniej. Poziom hałasu podawano wyłącznie jako „poniżej 70 dB”. W wersji Ecospeed 40 km/h osiągano prędkość 40 km/h przy 1750 obr./min. Układ hydrauliczny był sterowany elektronicznie, a olej hydrauliczny był oddzielony od skrzyni biegów. Na podłokietniku znajdował się kolorowy wyświetlacz. Automatyka owijania końcowego umożliwiała teraz zapis programów dla 30 różnych narzędzi roboczych.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra N123-N163 Versu/Direct

Pod koniec 2011 roku wprowadzono ciągniki Valtra serii N wyposażone w układ bezpośredniego wtrysku mocznika, z nowym wyglądem przedniej części oraz konstrukcją przedniego podwozia, umożliwiającą ostrzejszy kąt skrętu przednich kół. Przedni podnośnik oraz ładowniki czołowe nie ograniczały promienia skrętu, gdyż zostały zintegrowane z przodem ciągnika. Rozstaw osi był o 10 cm dłuższy niż wcześniej. Prędkość 40 km/h osiągano przy 1930 obr./min silnika. W nowym modelu HiTech 5 zastosowano pięciobiegowy szybkozłącz oraz hydrauliczną przekładnię mechaniczną. W uproszczonym modelu Versu skrzynię biegów obsługiwano za pomocą przycisków; dostępnych było 20+20 przełożeń. W modelu HiTech z trzybiegowym szybkozłączem usunięto standardowo nawet najwolniejsze zakresy prędkości, oferując teraz 24+24 przełożeń. Silnik o pojemności 4,9 litra występował jedynie w modelu N143, różniącym się od wersji Versu tym, że nie był kompatybilny z przekładnią HiTech 5.

Jesienią 2012 roku najmniejsze ciągniki serii N zastąpiono modelami 3-cylindrowymi N93 i N193, które nie posiadały układu bezpośredniego wtrysku mocznika. W przeciwieństwie do większych wersji, przednia część maski była niższa, a reflektory drogowe ograniczone do dwóch sztuk. Jesienią 2013 roku gamę uzupełniono o czterocylindrowy model N103.4, który różnił się od N113 głównie mocą silnika. Sprzęgło turbinowe było dostępne jako opcja w modelach N93-N123 zarówno dla przekładni HiTech, jak i HiTech 5.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra N93-N143 HiTech/HiTech 5

Nowe ciągniki HiTech serii A zostały zaprezentowane na początku 2011 roku. Silniki były teraz 3-cylindrowe i wyposażone w wtrysk common rail, elektryczne sterowanie oraz wentylator wiskotyczny. Zmiana kierunku jazdy była teraz elektryczna, a podobnie jak w większych modelach HiTech, dźwignia zmiany biegu była połączona z hamulcem ręcznym. Wał odbioru mocy był sterowany hydraulicznie za pomocą wielotarczowego sprzęgła. Kabina została nieco powiększona i wyciszona, co było częściowo możliwe dzięki wreszcie zastosowanym w serii A pedałom zawieszanym. Fotel standardowo obracał się o 180 stopni. Nie było już wersji z napędem na tylne koła.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra A83-93

Wiosną 2011 zaprezentowano pierwsze wersje trzecie serii T, wyposażone w silniki z technologią SCR, czyli wtryskiem mocznika. Modele to T183 Direct i Versu (moc dodatkowa 202 KM i 820 Nm), T203 Direct (215 KM i 850 Nm) oraz T213 Versu (225 KM i 900 Nm). W podłokietniku znajdował się teraz kolorowy panel wyświetlacza.

Jesienią 2011 przedstawiono mniejsze modele z serii 3. T163 Direct był pierwszym bezstopniowym ciągnikiem z funkcją niskich obrotów (maksymalna moc przy 1700 obr./min). Modele podstawowe miały tradycyjną przekładnię Hitech z 3-biegowym przełączaniem, a wersje Versu wyposażone były w 5-biegową skrzynię przełączania. Modele Hitech miały otwarty układ hydrauliczny z pompą 73 lub 90 l/min. Modele Versu i Direct wyposażono w elektrozawory oraz pompę o regulowanej wydajności 115 lub 160 litrów, bez osobnej pompy zasilającej. W wyposażeniu Versu i Direct znajdowała się automatyka końca pola, pozwalająca zapisać ustawienia dla 30 narzędzi roboczych.

Latem 2012 zaprezentowano odświeżony design świateł i maski, nawiązujący do serii N. Silniki miały nowe turbiny, nowy układ pasków, nową jednostkę sterującą silnika oraz nowy typ układu SCR. Dane techniczne w tabeli odpowiadają tym modelom, z drobnymi różnicami w mocy i momencie obrotowym względem pierwszych wersji trzecich.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra T133-T213

Valtra wcześniej kupowała dla rynku południowoeuropejskiego kompaktowe ciągniki od Agritalii, czyli Carraro. Jesienią 2013 roku zaprezentowano kompaktowe ciągniki serii A oraz wąskie modele do sadownictwa. Ciągniki te produkował w Turcji partner Valtry, firma Hema. Układ napędowy pochodził z technologii serii A, podobnie jak podstawowa konstrukcja kabiny. Silniki były 3-cylindrowe Perkinsa. W dwóch większych modelach silnik był doładowany i z intercoolerem. Przełącznik kierunku jazdy był mechaniczny i umieszczony po lewej stronie siedzenia. Sprzęgła blokady mechanizmu różnicowego i napędu na cztery koła w modelach A63 i A73 były elektrohydrauliczne. Podnośnik był mechaniczny i miał udźwig 2100 kg, w modelu A73 – 2900 kg. Dostępne były także wersje z napędem na tylne koła oraz wersje bez kabiny. Szerokość modeli do sadownictwa z najwęższymi oponami wynosiła zaledwie 1625 mm, a wysokość z opuszczoną klatką bezpieczeństwa 1310 mm.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra A53-A73 Compact

Jesien vuonna 2013 julkistettu S-sarjan neljäs sukupolvi toi uudistuksia ulkonäköön ja lisää tehoa moottoreihin. Stage 4 -päästönormin mukaisessa moottorissa oli nyt urearuiskutuksen lisäksi myös pakokaasujen takaisinkierrätys (EGR). Kahden turbon avulla tehoa saatiin S374:ssä lisäteholla täydet 400 hv ja vääntöä 1600 Nm. Lisäteho oli käytettävissä kuljetusnopeuksissa ja voimanoton kautta. Toinen turboista oli varustettu sähköisesti säädettävällä hukkaportilla. Hydrauliikan tuotoksi ilmoitettiin nyt lukema 205 l/min.

Kesällä 2017 esiteltiin S394 sekä uusi käyttöliittymä SmartTouch-näyttöineen. Viidennen tason päästönormin mukaiset LFTN-moottorit tulivat vuoden 2019 alusta. Samaan aikaan tuli mm. uudet portaat, enemmän säilytystilaa työkaluille ja uudet takavalot.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra S274-S394

Jesien vuonna 2014 esitelty T4-sarja oli Valtran merkittävin uudistus yli 20 vuoteen. Muotoilu oli näyttävä ja ohjaamo uusi. Kuudesta mallista kahdessa pienimmässä oli 6,6- ja suuremmissa 7,4-litrainen moottori. 174e oli Valtran perinteinen matalakierrosmalli, jossa Eco-ohjelmalla suurin vääntö saavutettiin 1100 kierroksella ja nimelliskierrosluku oli 1900. Päästöjen saamiseksi Stage 4 -tasolle ureaa käytettiin nyt 6…7 % polttoainemäärästä. Hiukkassuodatinta ei näin ollen tarvittu, mutta hapetuskatalysaattori oli käytössä. Lisätehoa moottoreista sai voimanulosotolle.

Moottori oli sijoitettu entistä taaemmaksi ja akseliväli oli 25 cm entistä pidempi. Pyörät kääntyivät enemmän, mikä pienensi kääntösädettä edeltäjään verrattuna. Ohjaamo oli 5-pilarinen ja sisäänkulkuun oli saatu kaivattua väljyyttä. Syksystä 2015 lähtien myös oikealle puolelle sai halutessaan oven, jolloin pilareja oli 6. Melutasoksi ilmoitettiin 70 dB. Lisävarusteena sai mekaanisen tai pneumaattisen ohjaamon jousituksen.

Varusteversioita oli nyt neljä. Niin Hitech-, Active- kuin Versu-malleissa oli 5-portainen pikavaihde vaihtoautomatiikalla ja sähköisellä aluevaihteella. Activessa ja Versussa oli liikkeellelähtöavustin, jolloin traktori voitiin pysäyttää pelkästään jarrulla ja lähteä liikkeelle vapauttamalla jarru ja painamalla kaasua. Näissä malleissa myös nostettiin automaattisesti kierroslukua hydrauliikkaa käytettäessä ilman vaikutusta ajonopeuteen. Hitechissa oli perinteinen hammaspyöräpumppu hydrauliikassa (73 tai 90 l/min). Muissa malleissa oli kuormantunteva järjestelmä (115/160 l/min) ja erilliset hydrauliikka- ja vaihteistoöljyt. Versussa ja Directissä oli sähköinen hydrauliikkaventtiilien hallinta, hallintalaitekyynärnoja ja näyttö. Directissä oli Valtran oma portaaton voimansiirto.

Kesällä 2017 esiteltiin maksimiteholtaan 271-hevosvoimainen T254 sekä Versu- ja Direct-malleihin uusi monipuolisemmin ohjelmoitava SmartTouch-näyttö/käsinoja. T254:ssä oli toinen lisätehoporras, joka oli käytössä kolmella suurimmalla vaihteella ja Direct-mallissa yli 38 km/h nopeudessa. Samalla tuli tarjolle 57 km/h nopeusvaihtoehto 7,4-litraisiin malleihin. Uutuus tässä vaiheessa oli myös Direct- voimansiirto T234-malliin, jossa kuitenkin tehoa ja vääntöä oli rajoitettu muihin T234-versioihin verrattuna.

Viitostason päästönormin LFTN-D5 -moottoreihin siirryttiin vuoden 2019 alussa.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra T144-T254

Jesienią 2015 wprowadzono czwartą generację serii N. Modernizacje były podobne jak w modelu T4 rok wcześniej. W serii N jednak rozstaw osi i promień skrętu pozostały niezmienione. Kabina była taka sama jak w T4. W modelu N4 dostępne były trzy wersje z silnikami 4,4-litrowymi oraz trzy z 4,9-litrowymi. W każdej z nich jedna była wersją o niskich obrotach, gdzie maksymalny moment obrotowy osiągano przy 1250 obr./min w programie Eco. Funkcja dodatkowej mocy była dostępna podczas używania WOM-u. Model N174 ponownie zdobył tytuł najmocniejszego ciągnika czterocylindrowego Valtry. Poziom hałasu wynosił 70 dB. Opcjonalnie dostępne było mechaniczne lub pneumatyczne zawieszenie kabiny.

W trzech największych modelach dostępne były cztery wersje wyposażenia. Mniejsze modele były dostępne tylko w wersji Hitech. Zarówno w modelach Hitech, Active, jak i Versu zastosowano 5-biegowy szybkozmieniacz z automatyczną zmianą przełożeń i elektryczną skrzynią zakresową. W modelach Active i Versu zastosowano asystenta ruszania, co pozwalało zatrzymać ciągnik tylko hamulcem i ruszyć, zwalniając hamulec i naciskając pedał gazu. W tych modelach automatycznie podnoszono obroty podczas obsługi hydrauliki bez wpływu na prędkość jazdy. Nowością było układ zapobiegający poślizgowi napędu. W wersji Hitech hydraulika miała tradycyjną pompę zębatą (73 lub 90 l/min). W pozostałych modelach zastosowano system wykrywający obciążenie (115/160 l/min) oraz oddzielne oleje do hydrauliki i skrzyni biegów. W wersjach Versu i Direct sterowanie zaworami hydraulicznymi było elektryczne, dostępny był sterownik z podłokietnikiem i wyświetlaczem. W Direct zastosowano własną bezstopniową przekładnię Valtry.

Latem 2017 wprowadzono nowe podłokietnik SmartTouch w modelach Versu i Direct, począwszy od N134. W modelu N174 pojawił się drugi próg dodatkowej mocy (201 KM), dostępny podczas jazdy w zakresie D. Na rok 2018 w modelu N174 wprowadzono również opcję prędkości 57 km/h, a układ pneumatyczny do hamulców przyczepy stał się wyposażeniem standardowym.

Przejście na silniki AGCO Power LFTN-D5 spełniające normę emisji spalin Stage V nastąpiło dla modelu N174 wiosną 2019 roku, a dla modeli N134-N154 jesienią 2019 roku. Nowymi opcjami były pneumatyczne zawieszenie osi przedniej Aires oraz dodatkowy terminal kabiny do systemu Isobus.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra N104-N174

Technologia serii Global MF została wprowadzona wiosną 2017 roku w przedstawionej serii Valtra A4. 3-cylindrowe modele A74, A84 i A94 odpowiadały modelom serii MF 4700. 4-cylindrowe modele z dłuższym rozstawem osi były podstawowymi wersjami serii MF 5700 i 6700.

Silniki były produkcji Agco Power w Chinach. Z wyjątkiem A74, silniki wyposażono w wtrysk mocznika. Skrzynia biegów miała 12+12 przełożeń bez sprzęgła szybkiego zmieniania biegów. Modele HiTech miały standardowo PowerShuttle – elektryczną zmianę kierunku jazdy, przełącznik przyciskowy oraz podwójną pompę hydrauliczną (98 l/min), która w razie potrzeby była aktywowana przełącznikiem. Podnośnik elektryczny był montowany standardowo. Udźwig zależnie od modelu wynosił od 2800 do 4900 kg. Maksymalnie dostępne były trzy zawory hydrauliczne. Kabina była bardziej przestronna niż w poprzedniej serii A. Poziom hałasu podawany w różnych źródłach wynosił 73 lub 75 dB. Napęd na cztery koła i blokada mechanizmu różnicowego były sterowane elektrycznie. Standardowo dostępna była pamięć obrotów silnika, z której można było szybko przywołać ustawienia.

Od początku 2019 roku modele A104 i A114 oferowano z 16+16-biegową skrzynią HiTech 4 z 4-stopniowym przełącznikiem szybkiej zmiany biegów, odpowiadającą skrzyni MF Dyna-4. Jednocześnie wprowadzono mechaniczną amortyzację kabiny.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra A74-A134

Valtra z serii A, odpowiadająca serii Global MF, została odnowiona na początku 2021 roku. Silniki spełniały teraz normę emisji Stage V, co oznaczało, że oprócz wtrysku mocznika i katalizatora utleniającego, wymagany był filtr cząstek stałych, ale nie recyrkulacja spalin. W czterech największych modelach zastosowano silnik czterocylindrowy z mocą większą o 5 KM niż wcześniej oraz znacznie większym momentem obrotowym w modelach A105 i A115. Interwał serwisowy wynosił teraz 600 godzin.

Podstawowy model nazwano teraz GL. Jego przekładnia miała 12+12 biegów bez szybkiej zmiany biegów lub nowość w 3-cylindrowych modelach – 24+24 z szybką zmianą biegów. Przełącznik kierunku był teraz zawsze elektryczny. W modelach A105 i A115 dostępna była także elektronicznie sterowana przekładnia 16+16 z czterostopniową szybką zmianą biegów. Modele GL miały teraz podobną podłokietnik jak w modelach HiTech4. Podwójna pompa hydrauliczna była standardem w modelach czterocylindrowych. Zawory hydrauliczne można było mieć maksymalnie trzy. Podnośnik elektryczny był standardem. Siła podnoszenia wynosiła w zależności od modelu od 3000 do 5200 kg. Napęd na cztery koła i blokada mechanizmu różnicowego były sterowane elektrycznie. Opcjonalnie dostępny był pakiet Comfort, który obejmował m.in. zawieszenie osi przedniej i kabiny. Zawór hamulcowy przyczepy można było mieć w wersji hydraulicznej lub pneumatycznej.

Modele GL produkowano w fabryce Agcon w Chinach, a modele HiTech4 w Suolahti.

Od lata 2025 roku modele A125 i A135 zostały wycofane. Modele A105 i A115 były dostępne tylko z przekładnią osapowershift HiTech 4, z możliwością automatycznej zmiany biegów jako wyposażenie dodatkowe. Ulepszono zmiany zakresów biegów. Nowością jako opcja była automatyczna kontrola prowadzenia i kompatybilność Isobus. Ulepszono także system ogrzewania i klimatyzacji oraz powiększono lusterka. Zbiornik paliwa został powiększony do 200 litrów.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra A75-A135

Wiosną 2021 roku zaprezentowano piątą generację serii N. Po wprowadzeniu serii G pozostały trzy największe modele, a silniki spełniały normę Stage V. N175 był jedynym 4-cylindrowym traktorem osiągającym moc 200 KM. W wyglądzie zewnętrznym wprowadzono drobne zmiany, ale w kabinie było ich więcej. Zestaw wskaźników zastąpiono ekranem umieszczonym na słupku przednim. Kolumna kierownicy została zmodernizowana, a kierownica była nieco większa niż wcześniej. Przełącznik kierunku jazdy powracał teraz do pozycji środkowej, co ułatwiało obsługę podczas zmiany kierunku za pomocą dźwigni jazdy. Ułatwieniem ruszania była funkcja Start Boost, a zmiana zakresów prędkości przebiegała szybciej. Wnętrze kabiny było dostępne także w ciemnej wersji Premium. Wyposażenie oferowano również w pakietach Comfort oraz Technology o różnym stopniu zaawansowania.

Opcje modelowe pozostały cztery. Zarówno w modelach Hitech, Active, jak i Versu dostępna była 5-biegowa szybka zmiana z automatem zmiany biegów i elektrycznym przełącznikiem zakresów. Hitech miał tradycyjną pompę zębatą w układzie hydraulicznym (73 lub 90 l/min). W pozostałych modelach stosowano układ o zmiennym przepływie (115/160 l/min) oraz oddzielne oleje do hydrauliki i skrzyni biegów. W modelach Versu i Direct dostępne było elektryczne sterowanie zaworami hydraulicznymi, podłokietnik Smart Touch, dźwignia jazdy i wyświetlacz Smart Touch. W Direct zastosowano własny, bezstopniowy układ przeniesienia napędu firmy Valtra.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra N135-N175

Wiosną 2021 roku seria Valtra T przeszła na piątą generację. Zestaw wskaźników został przeniesiony z za kierownicę na słupek A. W modelach Active i HiTech ustawienia traktora były teraz obsługiwane z nowego wyświetlacza na słupku A. W modelach Versu i Direct zastosowano 9-calowy wyświetlacz SmartTouch jako przedłużenie podłokietnika panelu sterowania. Nowa była kolumna kierownicza, a przełącznik kierunku powracał do pozycji środkowej. Zmienianie zakresów prędkości zostało przyspieszone dzięki rozwojowi oprogramowania i komponentów.

Silniki spełniały normę emisji Stage V, dlatego oprócz wtrysku mocznika i katalizatora utleniającego zastosowano również filtr cząstek stałych. Dodatkowa moc była osiągana przy prędkościach polowych i drogowych. W modelu T255 dodatkowa moc wynosiła 250 KM podczas pracy w polu lub przy obsłudze WOM oraz 271 KM na drodze. Model 175e był tradycyjnym niskoprężnym modelem Valtry, w którym maksymalny moment obrotowy uzyskiwano przy 1100 obr./min z programem Eco, a maksymalną moc przy 1700 obr./min.

Dostępne były cztery wersje wyposażenia. Zarówno w modelach Hitech, Active, jak i Versu znajdowała się 5-biegowa przekładnia szybkozmiannowa z automatyczną zmianą biegów oraz elektrycznym przełącznikiem zakresów. W modelach Active i Versu zastosowano asystenta ruszania, dzięki któremu traktor można było zatrzymać wyłącznie hamulcem, a ruszyć, zwalniając hamulec i naciskając pedał gazu. W tych modelach automatycznie podnoszono obroty silnika podczas pracy hydrauliki bez wpływu na prędkość jazdy. W modelu Hitech zastosowano tradycyjną pompę zębatą w układzie hydraulicznym (73 lub 90 l/min). W pozostałych modelach stosowano system ładowania zależny od zapotrzebowania (115/160/200 l/min) oraz oddzielne oleje hydrauliczne i do skrzyni biegów. W modelach Versu i Direct zastosowano elektryczne sterowanie zaworami hydraulicznymi, podłokietnik panelu sterowania i wyświetlacz. Model Direct miał własną, bezstopniową przekładnię Valtry. Opcje dodatkowe dostępne były teraz w pakietach: na przykład w pakiecie Comfort znajdowały się zawieszenie osi przedniej i kabiny, szerokokątny wycieraczka przedniej szyby oraz premiumowe światła robocze.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valtra T145-T235

Jesienä 2022 esiteltiin T- ja S-sarjojen väliin uusi Q-sarja. Sen perusrakenne oli sama kuin MF 8S-sarjassa, voimansiirto oli aina portaaton Fendtin ML 260 ja hieman pienikokoiseksi tässä kokoluokassa jäävä ohjaamo sama kuin T-sarjassa. 9,2 tonnin paino oli pari tonnia T-sarjaa suurempi. Moottorit olivat 7,4-litraisia. Teho säilyi hyvin tasaisena 1500 kierroksesta nimelliskierroksille 1950. Lisäteho oli kokonaisuudessaan käytettävissä 18 km/h lähtien ja voiman ulosottoa käytettäessä (Q305:ssä kaikilla kierroksilla). Pakokaasun takaisinkierrätystä ei ollut käytössä. Voimansiirrossa nopeusalueita oli kaksi: 0-28 km/h ja 0-53 km/h. Mekaanisen tehonvälityksen osuus 10 km/h nopeudessa oli noin 72 %. Suurin ajonopeus saavutettiin 1500 kierroksella.

Hydrauliikan öljykapasiteetti oli 75 litraa ja pumpun tuotto 200 l/min. Lisävarusteena oli Eco-hydraulikka, jolla täysi tuotto saavutettiin jo 1600 kierroksella. Nostovoimaa oli 10 tonnia. Sekä etuakselilla että ohjaamossa oli pneumaattinen jousitus. Mittarit oli koottu A-pilariin ja kyynärnojassa oli 9″ Smarttouch-kosketusnäyttö.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Valmet / Valtra

Valmet 15-20

Valmet 33-359

Valmet 361-864

Valmet 500-1100

Valmet 502-602T

Valmet 702-1102

Valmet 1502

Valmet 1102-1203

Valmet 702-903

Valmet 504-604T

Volvo BM Valmet/Valmet 505-605

Volvo BM Valmet/Valmet 655-905

Valmet 305-405

Volvo BM Valmet/Valmet 2005-2105

Valmet H 800

Valmet 505-605

Valmet 655-905

Valmet 205-555

Valmet Mega 8000-8800

Valmet Mega 8300-8850

Valmet/Valtra Mezzo 6600-6900

Valmet/Valtra Mezzo 6000-6400

Valmet 365-865

Valmet Metta 4100-4600

Valmet/Valtra Mega 8050-8750

Valmet Mega 8400

Valmet/Valtra 600-900

Valmet/Valtra HiTech 6250-6850

Valmet/Valtra HiTech 8050-8950

Valtra S230-S280

Valtra A65-A95

Valtra T120-T190

Valtra M120-M150

Valtra C90-C150

Valtra T120-T190

Valtra A75-A95/A72-A92

Valtra N91-N141

Valtra N92-N141

Valtra T121-T191

Valtra S232-S352

Valtra N122-N142 Versu/Direct

Valtra T132-T202 Versu/Direct

Valtra S233-S353

Valtra N123-N163 Versu/Direct

Valtra N93-N143 HiTech/HiTech 5

Valtra A83-93

Valtra T133-T213

Valtra A53-A73 Compact

Valtra S274-S394

Valtra T144-T254

Valtra N104-N174

Valtra A74-A134

Valtra G105-G135

Valtra A75-A135

Valtra N135-N175

Valtra T145-T235

Valtra Q225-Q305

Valtra S286-S416