Valtra T120-T190

Jesienyllä 2002 wprowadzono serię T 6-cylindrowych ciągników Valtra, których design przypominał zaprezentowaną rok wcześniej serię S. Maski silnika i błotniki wykonano z tworzywa sztucznego, a w palecie kolorów pojawiły się nowości: złoty i metaliczny szary (który później zastąpiono srebrem). W gamie od początku dostępnych było 7 modeli o mocy od 120 do 210 KM według normy ISO. W tabeli podano również moce DIN obowiązujące w Niemczech. Model T140 był wersją niskoprężną, a w dwóch największych, czyli T180 i T190, zastosowano elektronicznie sterowaną pompę wtryskową. W T180 maksymalna moc była dostępna na drugim i trzecim biegu przekładni szybkozłącza. W T190 moc dodatkowo wzrastała, gdy co najmniej 400 Nm było przekazywane przez przekładnię mocy (PTO). Właściwości silników były udane pomimo zaostrzonych wymogów emisji spalin. Od produkcji lipiec 2003 także w mniejszych modelach wprowadzono elektronicznie sterowane silniki, co rozpoznaje się po obrotowym pokrętle gazu ręcznego.

Konstrukcja traktora w dużej mierze przypominała modele HiTech. Ramka pośrednia mieściła zbiornik paliwa o pojemności 165 litrów. Rozstaw osi był dłuższą wersją spośród dwóch wcześniej oferowanych w HiTech. Prowadziło to do stosunkowo dużego promienia skrętu. Od modelu T140 standardowo montowano szerszą, przemysłową oś przednią Carraro, co nieco pomagało w problemach z manewrowaniem. Skrzynia biegów wciąż wyposażona była tylko w 3-biegowe szybkozłącze, którego automatyka odpowiadała wersji HiTech 2.0.

Hydraulika opierała się na pompie zębatej o wydajności podniesionej do 91 litrów na minutę. System częściowo wyrównywano do pracy pod obciążeniem, kierując zaworem nadmiarowym olej nieużywany przed blokami zaworowymi z powrotem do pompy, gdy hydraulika nie była używana. Przepływ i czas działania bloków zaworowych można było regulować potencjometrami w kabinie.

Kabina była nowa, lecz oparta na wcześniejszej ramie konstrukcyjnej. Wejście do kabiny zostało nieco ułatwione. Wnętrze było zdecydowanie bardziej nowoczesne niż wcześniej. Poziom hałasu obiecywano na poziomie 73,5-74,5 dB, a w wersji niskoprężnej 72 dB. Standardowe wyposażenie obejmowało klimatyzację i fotel z pneumatycznym zawieszeniem. Opcjonalne zawieszenie osi przedniej było, zgodnie ze stylem Valtry, pneumatyczne.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.