Renault

Wiosną 1956 roku zaprezentowano całkowicie nowo zaprojektowane modele Renault 7052, 7051 i 7050, znane pod nazwami handlowymi D22, D30 i D35. Dodatkowo dostępna była benzynowa wersja E30 wyposażona w silnik z Renault dostawczaka. Silniki Diesla Renault kupował od MWM i Perkinsa. Prędkość obrotowa silników w tych modelach wynosiła 1700 obr./min. Skrzynia biegów była 6+1, z dwoma największymi biegami zsynchronizowanymi, a jako opcję oferowano biegi pełzające. Również jako wyposażenie dodatkowe dostępne było podwójne sprzęgło.

W 1958 roku do niższej części gamy wprowadzono znacząco różniący się od pozostałych model D16. Posiadał on 2-cylindrowy silnik MWM Diesel oraz skrzynię biegów ZF 6+1.

Dzięki tej gamie Renault znacznie zwiększył swoją popularność. Najbardziej popularnym modelem był D22, którego wyprodukowano około 31 000 sztuk.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Traktory

Renault D16-D35

W roku 1944 Renault zaprezentował model 304E, wyposażony w 2,4-litrowy silnik benzynowy o mocy 30 KM oraz skrzynię biegów 4+1, z ówczesną stosunkowo wysoką prędkością drogową 23 km/h. Wygląd zewnętrzny był ascetyczny, a hydraulika nie była dostępna. Kolejna wersja to model 3040 z 1947 roku, którego główną nowością był system elektryczny.

W 1948 roku zwrócono uwagę na design w odnowionym modelu 3041. W wielu krajach oznaczano go jako 18/25 CV lub 18/25 HP. Maksymalna moc silnika nadal wynosiła 30 KM. Po raz pierwszy dostępny był opcjonalnie hydrauliczny układ podnośnika. Równolegle oferowano wąską wersję do uprawy winorośli.

Rok później zaprezentowano nowe wersje: 3042 (z podnośnikiem), 3043 (bez hydrauliki), 3044 (wersja do uprawy winorośli) oraz 3045 (wersja do uprawy winorośli bez hydrauliki). Model podstawowy był nieco większy wymiarami niż poprzednik.

W 1951 roku wprowadzono modele dieslowskie 7012/7013 z silnikiem Perkins o mocy 30 KM oraz 7022/7023 z hiszpańskim silnikiem Hispano-Hercules o mocy 42 KM. Równocześnie oferowano także wersje benzynowe przerobione na paliwo naftowe, drewno-gaz oraz alkohol. Ciśnienie hydrauliki zostało podniesione do 100 barów.

W 1954 roku zaprezentowano benzynową wersję 3046 z mniejszą pojemnością skokową, ale szybciej pracującym silnikiem, a konstrukcja traktora została podwyższona zgodnie z modelami dieslowskimi.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 3041-7022

Na początku 1960 roku Renault wprowadził następców dla modeli D16, D22, D30 i D35, których wygląd pozostał niemal niezmieniony, jednak dotychczasowa pozioma osłona chłodnicy została zastąpiona gęstą kratownicą. Najważniejsze ulepszenia dotyczyły układu podnoszenia. Nowe modele oznaczono jako N73, N72, N71 i N70. Numeracja modeli była więc odwrotna do rozmiaru ciągnika, czyli najmniejszy model to N73 o mocy 20 KM. Moc chłodzonego powietrzem silnika MWM została zwiększona do 20 koni mechanicznych poprzez podniesienie obrotów. Skrzynia biegów 6+1 była produkowana na licencji ZF. Standardowo wyposażono je w mechanizm różnicowy z blokadą, system przenoszenia ciężaru oraz WOM napędzany jazdą.

Większe modele były do siebie dość podobne. Najważniejszą różnicą było to, że N71 miał silnik Perkinsa, a pozostałe chłodzony powietrzem MWM. We wszystkich modelach prędkość obrotowa silnika została zwiększona z 1700 do 2000 obr./min. Skrzynia biegów miała 6+1 biegów, a dwa najwyższe biegi były synchronizowane. Opcjonalnie dostępne były 4 biegi pełzające. Podwójne sprzęgło również było opcjonalnym wyposażeniem. Dla modelu N70 istniała wersja równoległa P70, w której m.in. te dodatkowe wyposażenia oraz większe koła były standardem.

Dla N71 w programie produkcyjnym był także benzynowy odpowiednik N31, wyposażony w 2,1-litrowy silnik stosowany w samochodach dostawczych Renault. Ponadto dostępne były wąskie modele do sadów owocowych E70-E72 oraz wersje do uprawy winorośli V70-V73.

Modele serii N70 były ostatnimi ciągnikami Renault importowanymi do Finlandii, z wyjątkiem produkowanego w latach 1963-64 modelu Super 7, sprzedawanego w Finlandii pod oznaczeniem N71-Suomi.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault N73-N70

Na serię Arès wiosną 2000 roku wprowadzono Renault Atlès. Wygląd wyróżniał się spośród mniejszych modeli dzięki reflektorom znajdującym się w górnej części przodu, jednak różnice techniczne w porównaniu z największymi modelami Arès były niewielkie. Najważniejsze było to, że silnik Atlèsa był produkowany przez Deutza i miał pojemność 7,2 litra. Dostępne były trzy klasy mocy, z których najmniejsza, o mocy 195 koni mechanicznych, była produkowana w ograniczonym zakresie. W dwóch większych modelach oprócz międzystopniowego chłodzenia był również zawór upustowy. Skrzynia biegów to pełny powershift Funk. Układ hydrauliczny był wyposażony w pompę o wydajności 110 l/min z systemem czułym na obciążenie. Siła podnoszenia wynosiła 12 ton. Obok elektrycznego podnośnika zamontowano komputer pokładowy z radarem. Kabina, zgodnie z tradycją Renault, była wyposażona w zawieszenie.

W 2002 roku zaprezentowano modele Atlès serii 906. Najmniejszy model został wycofany z oferty. W układzie sterowania wprowadzono drobne modyfikacje, a poziom hałasu obniżono do 74 decybeli.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault Atlès 915 RZ – 936 RZ

W modelu Ares z 2002 roku maszyny z serii 700 przeszły do serii 800. Przekładnia Powershift była dostępna tylko w środkowym modelu serii za około 4000 euro dopłaty. Standardowa skrzynia biegów nadal miała układ 32+32 wyposażony w czterostopniową szybkozłączkę Quadrishift II, która teraz dobierała najbardziej odpowiedni stopień szybkozłączki podczas zmiany podstawowego biegu. Szersza automatyka szybkozłączek Quadractiv była dostępna jako opcja dodatkowa. Układ hydrauliczny miał teraz zawsze zamknięty obieg z pompą 110 l/min. Standardem był także Electropilot, czyli elektryczne, regulowane zespoły zaworów. Nową opcją dodatkową była amortyzacja przedniej osi.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault Arès 816 RZ – 836 RZ

Wiosną 1998 roku zaprezentowano modele Arès 725 i 735. Mniejszy stopniowo zastępował model 720, a mocniejszy rozszerzał gamę w górę. Oba modele miały chłodzony międzywymiennikiem silnik Deere o pojemności 6,8 litra. Filtr powietrza oczyszczany był przy pomocy przepływu spalin. Blokada przedniej osi była automatyczna. Oś tylna była mocniejsza niż wcześniej. Hydraulika była standardowo otwarta, ale wydajność pompy zwiększono do 110 litrów na minutę.

Pod koniec 1998 roku zaprezentowano modele Arès 815 i 825. W tych modelach różnicą w stosunku do serii 700 była pełna przekładnia powershift Funk. Przełącznik kierunku był elektrohydrauliczny. Hydraulika z czujnikiem obciążenia była standardem.

Model Arès 710 doczekał się następcy dopiero w 2000 roku, gdy zaprezentowano nowy 715. Silnik nadal pochodził z wcześniejszej serii niż w równie mocnym modelu 815, a wydajność hydrauliki wynosiła zaledwie 60 l/min.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault Arès 715 RZ – 825 RZ

Po serii Arès 600 pojawiła się większa seria 700 pod koniec 1996 roku. W serii 700 było tylko dwa modele: 710 o mocy 145 koni mechanicznych oraz 720 o mocy 165 koni mechanicznych. Silnik był 6,8-litrowy, produkcji Deere Power Systems. Skrzynia biegów to Giman Quadrishift, która u drugiego właściciela Gimana, MF, była znana jako Dynashift. Przekładnia kierunku była mechaniczna. Udźwig początkowo wynosił 8580 kg, a później aż 10 740 kg. Elektryczny układ podnoszenia i klimatyzacja były standardem. Kabina serii 700 była zawsze zawieszona na resorach. Oś przednia była produkcji Carraro.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault Arès 710 RZ – 720 RZ

Więcej od tego producenta

Największy francuski producent samochodów Renault wyprodukował swój pierwszy traktor w 1918 roku. Ten 30-konne gąsienicowy traktor był zaprojektowany do użytku wojskowego i częściowo oparty na czołgu zaprojektowanym przez Renault. Pierwszy traktor rolniczy został zaprezentowany 2 lata później. Miał silnik benzynowy o mocy 20 koni. W 1933 roku zaprezentowano 30-konnego VY, który był pierwszym francuskim traktorem z silnikiem diesla. Po wojnie państwowy Renault mocno zainwestował w produkcję traktorów. W 1956 roku zaprezentowano serię D z silnikami diesla chłodzonymi powietrzem i cieczą. Roczna produkcja przekroczyła 20 000 sztuk. Sprzedaż traktorów Renault w Finlandii ograniczało to, że importerem był OTK. Na początku lat 50. modelem importowanym był 22/30 o mocy 30 KM. W 1959 roku import przejęła firma Nortek Oy. Były cztery modele importowe. Sprzedaż była ukierunkowana na urządzenia komunalne.

W latach 1972–74 zaprezentowano nową kanciastą serię modeli obejmującą zakres mocy od 30 do 115 KM. Wszystkie modele miały silnik MWM, a w większości skrzynię zmiany kierunku jazdy. W 1981 roku wprowadzono modułową serię TX, która oferowała dużą siłę podnoszenia i zaawansowaną kabinę. W 1986 roku zaprezentowano modele TZ wyposażone w pneumatyczne zawieszenie kabiny. W latach 90., tradycyjnie w segmencie małych traktorów, firma Renault zaprezentowała modele wyraźnie większe niż poprzednie. Silnik Deutz modelu Atlès 935 z 2000 roku miał moc 260 KM. Po połowie lat 90. Renault kupowało silniki od wielu różnych producentów, ale najsilniejszym dostawcą stał się Deere, który sprzedawał jednocześnie małą serię Cérès pod własną marką. W 2003 roku Claas wykupił większościowy pakiet akcji Renault Agriculture, a marka zmieniła się na Claas.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

W 1963 roku Renault przejęło Porsche Diesel. Pierwszym skutkiem tej transakcji dla traktorów Renault były nazwy serii modelowych Super i Master. Pierwsze modele z serii Super, Super 5 (35 KM) i Super 7 (42 KM), na początku wyglądały podobnie do modeli z serii N70. Bardziej kanciasta maska i pionowo ułożony grill pojawiły się latem 1964 roku, wraz z wprowadzeniem modeli Super 3 (25 KM) i Super 6 (40 KM). W ofercie znajdował się także Super 4 o mocy 30 KM.

W modelu Super 7 zastosowano turbodoładowany silnik Perkins 2,5 l. Modele Super 4 i Super 5 wyposażono w własny, chłodzony cieczą, bezpośredni diesel Renault o pojemności 2,3 l. Modele Super 3 i Super 6 kontynuowały stosowanie silników MWM. Pozostała technika odpowiadała modelom z serii N70.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault Super 3 – Super 7

Wiosną 1963 roku zaprezentowano następcę wcześniejszego, włoskiego Renault 108 produkowanego przez Motomeccanica o mocy 60 KM - model 385 o mocy 55 KM. Rok później zmieniono oznaczenie modelu na Master, zaczerpnięte od Porsche. Do wyboru były dwie opcje silnika. W bardziej popularnym Master 2 stosowano chłodzony cieczą, 3,0-litrowy diesel z bezpośrednim wtryskiem Renault. Alternatywą był silnik chłodzony powietrzem firmy MWM. W modelu 385 miał pojemność 2,7 litra, a w Master 1 wzrosła do 3,0 litra. Na początku był to 55-konny diesel z przedkomorą spalania, który szybko zastąpiono 60-konnym dieslem z bezpośrednim wtryskiem.

Skrzynia biegów była częściowo zsynchronizowana, 10+2, z reduktorem w standardzie. Poza silnikiem, także w pozostałych rozwiązaniach technicznych było wiele wariantów. Sprzęgło było albo 11-calowe jednotarczowe, albo 11-calowe dwutarczowe. Układ kierowniczy mógł być manualny lub wspomagany. Hamulce to suche hydrauliczne tarczowe. W 1966 roku pojawiły się modele z napędem na cztery koła, wyposażone w przednią oś Selene.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 385, Master 1 – Master 2

Najważniejszą nowością odnowionej serii Super zaprezentowanej w 1965 roku był system Tracto Control oparty na czujniku drążka siłowego. Interwał wymiany oleju hydraulicznego wynosił 1200 godzin.

Silnikiem najmniejszego modelu Super 2D był przemysłowy silnik Diesla Indenor stosowany także w samochodach osobowych Peugeot. Ten sam traktor wyposażony w silnik diesla MWM nosił oznaczenie Super 3D. W Niemczech dostępny był model Renault Standard, który był Super 3D bez systemu Tracto Control. Modele Super 4D i Super 5D z mocą 30 i 35 KM wyposażono w bezpośrednio wtryskiwane silniki diesla Renault. W najsilniejszych modelach serii Super 6D wyposażono w silnik MWM, a 7D w bezpośrednio wtryskiwany silnik diesla Perkins. Skrzynia biegów była dotychczasowa 6+1, a z biegami pełzającymi 10+2. Później standardem był bieg pełzający do tyłu, co dawało 6+2 biegów. Wyjście mocy wału odbioru mocy zostało usunięte z wyposażenia standardowego. W 1966 roku w ofercie pojawił się model z napędem na cztery koła w trzech największych wersjach. Super 7E był wersją produkowaną w Hiszpanii do 1975 roku. Rok 1965 był najlepszym rokiem sprzedaży traktorów w historii Renault.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault Super 2D – Super 7D

Pod koniec 1967 roku traktory Renault zmieniły wygląd na bardziej kanciasty. Silniki nadal pochodziły od MWM i Renault. Modele 53 (28 KM) i 56 (42 KM) miały 2- i 3-cylindrowe, chłodzone powietrzem silniki MWM. Modele 55 (35 KM) i 57 (43 KM) wyposażone były w silniki Renault chłodzone cieczą. Ponadto w ofercie był model 58 z silnikiem benzynowym przeznaczony na rynek kanadyjski. Skrzynia biegów była częściowo zsynchronizowana 6+2, z biegiem pełzającym 10+2, taka sama jak w poprzednich modelach. Opcjonalnie dostępna była wersja z wydłużonym przełożeniem dwóch najwyższych biegów, co pozwalało na prędkość drogową 28 km/h. Udźwig podnośnika wynosił wówczas około 2000 kg.

Model 456, będący wersją 4WD modelu 56, początkowo wyposażony był w oś Selene, a później w przednią oś napędzaną z mostem centralnym Zetora. Najczęściej sprzedawanym modelem był 56 z silnikiem MWM. Latem 1970 roku kolor maski zmieniono na czarny, a moc zwiększono poprzez podniesienie obrotów maksymalnych. Obok tych modeli Renault oferował serię do uprawy winorośli i warzyw 50/60/70/80. Model 56 z silnikiem Perkinsa sprzedawano w USA jako Allis-Chalmers 160. Sprzedaż Renault w tym okresie wynosiła około połowy średniej z lat 60. W kolejnych modelach osiągnięto już lepsze wyniki.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 53-57, 456

Pod koniec 1967 roku Renault wprowadził swoje nowe kanciaste modele. Następcami Masterów były nieco mniejsze 86 i 88, z których pierwszy ponownie wyposażony był w chłodzony powietrzem silnik MWM, a drugi w silnik Renault. Pojemności silników były mniejsze niż wcześniej, a silnik MWM był 3-cylindrowy. Teraz model z silnikiem MWM stał się bardziej popularny, podczas gdy wcześniej większym zainteresowaniem cieszył się silnik Renault.

Skrzynia biegów była nowa, w pełni zsynchronizowana 8+2. Później dostępna była również skrzynia 12+3. W hydraulice zastosowano czujnik siły ciągu Tracto Control, a siła udźwigu była znacznie większa. Wagi ciągników były wyraźnie niższe niż starszych Masterów.

W 1969 roku asortyment uzupełnił model 89 wyposażony w 60-konny chłodzony wodą silnik MWM. Reflektory zmieniły się na kanciaste, a maska z szarej na czarną latem 1970 roku. Modele z napędem na cztery koła 486 i 489 z osią Zetora zostały zaprezentowane na początku 1971 roku. W modelach z napędem na cztery koła zastosowano hydrostatyczne wspomaganie kierownicy. Model 86 był również produkowany w Hiszpanii do roku 1975.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 86-89, 486-489

Latem 1969 gama Renault rozszerzyła się o większą klasę rozmiarową. Modele 94 i 96 zaprezentowane wtedy, swoim kanciastym designem wyznaczały kierunek linii Renault lat 70. Nowością była również fabrycznie montowana, na gumowych poduszkach zamocowana płaska kabina bezpieczeństwa, która była standardem w większym modelu. Model 94 miał powietrznie chłodzony silnik MWM o pojemności 3,4 litra i mocy 72 KM. MWM w modelu 96 był chłodzony cieczą, miał pojemność 4,2 litra i moc 82 KM. Jesienią tego samego roku w gamie pojawił się mniejszy model. 92 (62 KM) był wyposażony w 3-cylindrowy silnik MWM, taki sam jak w modelu 89. Na wiosnę 1970 zaprezentowano pierwszy 6-cylindrowy traktor Renault: 98 (90 KM). Silnik był powietrznie chłodzonym MWM.

Skrzynia biegów w pełni zsynchronizowana miała 8+2 przełożeń. W modelach 96 i 98 sprzęgło miało średnicę 12”, w pozostałych 11”. W WOM dostępne były prędkości 540 i 1000 obr./min. Udźwig podnośnika wynosił 2500 kg. Jesienią 1970 przedstawiono modele z napędem na cztery koła 496 i 498. Oś przednia była produkcji ZF. Układ kierowniczy w modelach z napędem na cztery koła oraz w modelu 98 był hydrostatyczny.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 92-98, 496-498

Pod koniec 1972 roku, oprócz mniejszych modeli, wprowadzono Renault 551 i 651, które kontynuowały liniowy design przedstawiony kilka lat wcześniej w większych modelach. Silnik MWM chłodzony powietrzem w 55-konnym modelu 551 był 3-cylindrowy, a w 65-konnym 651 – 4-cylindrowy. Skrzynia biegów była nowa, całkowicie synchronizowana 12+3. Prędkość na drodze była niska. Układ hydrauliczny był taki sam jak w mniejszych modelach, czyli wydajność pompy wynosiła 26 l/min, a udźwig 2000 kg (w ostatnich modelach z 1980 roku 2500 kg). Czujnik siły uciągu był realizowany przez dźwignie Zciągu Tracto Control. Układ kierowniczy był hydrostatyczny. W modelu z napędem na cztery koła zastosowano oś Carraro. Traktory początkowo dostępne były z daszkiem przeciwsłonecznym lub kabiną Timmermann. W 1976 roku wprowadzono bardziej dopracowaną kabinę, m.in. z otwieranymi bocznymi szybami.

Pod koniec 1973 roku nowa gama modeli została rozszerzona w górę o modele 751 i 851. W mocniejszym z nich zastosowano turbodoładowany silnik MWM czterocylindrowy. Silniki różniły się od mniejszych modeli chłodzeniem wodnym. Konstrukcja była w wielu aspektach bardziej wytrzymała niż w mniejszych modelach. Na przykład udźwig wynosił 2750 kg. Skrzynia biegów 12+12 z przełącznikiem kierunków miała już wiele biegów niskich, ale dostępna była też pełna skrzynia biegów pełzających. Modele z 1980 roku miały nieco większą prędkość maksymalną na drodze oraz blokadę mechanizmu różnicowego na przedniej osi w wersjach z napędem na cztery koła.

W 1977 roku obok modelu 751 wprowadzono 781, który m.in. miał większy udźwig, a znacznie większa masa wskazywała na solidniejszą konstrukcję. W 1979 roku pojawił się model 681 o podobnych parametrach.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 551-851

Pod koniec 1972 roku odnowiono ciągniki Renault o mocy poniżej 70 koni mechanicznych. Dwie pierwsze cyfry oznaczenia modelu wskazywały moc silnika w koniach DIN. Silniki były chłodzone powietrzem marki MWM. W najmniejszym modelu zastosowano dwucylindrowy silnik, w kolejnych – trzycylindrowy. Skrzynia biegów, stosowana od dawna przez Renault, miała 10+2 przełożeń z standardowymi biegami pełzającymi. Siła podnoszenia pozostała na niezmienionym poziomie 2000 kg. Jak to u Renault, nawet w małych ciągnikach standardowo wyposażono je w czujnik ramion podnośnika. Hamulce bębnowe zastąpiono suchymi hamulcami tarczowymi. Model 461 z najmniejszych miał wiele cech podobnych do większych modeli. Standardowo wyposażony był w zamkniętą kabinę, którą w najmniejszych modelach oferowano jako opcję. W tabeli wymiary i wagi podane są dla wersji z kabiną.

W 1977 roku wprowadzono modele oznaczone literą M, w których dodano mocy do mniejszych silników. Zwiększono również wydajność i ciśnienie układu hydraulicznego. W 1980 roku kolor ciągników zmieniono na jaśniejszy, żółtawy, a kabiny na czarne. Jednocześnie siła podnoszenia wzrosła do 2500 kilogramów.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 301-461, 351M-461M

Na początku 1974 roku zaprezentowano pierwsze modele nowej serii 6-cylindrowych 951 i 1151. Silniki MWM miały pojemności 5,6 i 6,2 litra. Pod względem podstawowej konstrukcji modele były podobne do mniejszych 751 i 851. Skrzynia biegów była w pełni zsynchronizowana, z przekładnią zmiany kierunku 12+12 oraz biegami pełzającymi 16+16. Udźwig wynosił 3100 kg.

W 1974 roku zaprezentowano najpierw prototyp 1401, a później model produkcyjny 1451, który wyniósł Renault do nowej klasy mocy. Sukces jednak nie był duży: przez 6 lat wyprodukowano 230 sztuk tego modelu. Skrzynia biegów była m.in. stosowaną przez IH i Fendt skrzynią ZF 16+6. Oś przednia również była firmy ZF. Układ hydrauliczny był prostszy pod względem funkcjonalności niż w innych modelach i nie zawierał systemu Tracto Control.

W 1976 roku model 1151 został zastąpiony nieco mocniejszym 1181, który miał udźwig 4150 kg. Rok później 951 został zastąpiony modelami 891 i 981. Przynajmniej w krajach niemieckojęzycznych zamiast 891 sprzedawano model 921, który miał o 3 KM więcej mocy. Do sześciocylindrowych maszyn dostępne było wyposażenie do jazdy tyłem, obejmujące m.in. oddzielną kierownicę z tyłu.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 891-1451

W 1980 roku średnia klasa Renault otrzymała w oznaczeniach modeli literę S. Jednocześnie zmieniło się malowanie na żółto-czarne. Model 751S zaprezentowano jednak w starych barwach już w roku poprzednim. W modelach S zwiększono moment obrotowy silników. Prędkość maksymalna na drodze wzrosła do około 30 km/h, a oprócz najmniejszego modelu skrzynia biegów miała 12+12 przełożeń. W większości modeli zwiększono udźwig i wydajność układu hydraulicznego. Do modeli 551S i 651S Renault opracował własną napędzaną przednią oś. W większych ciągnikach z napędem na cztery koła przednie osie były identyczne jak w serii MF 600, czyli Carraro z automatyczną blokadą mechanizmu różnicowego. Charakterystyczne dla technologii Renault pozostały mimo to czujniki siły na drążkach reakcyjnych oraz suche hamulce tarczowe.

Seria S była więc drobną aktualizacją gamy zaprezentowanej w 1974 roku. Pod względem sprzedaży modele z końca lat 70. zostały w latach 80. znacznie wyprzedzone przez przestarzałą gamę. Przed wprowadzeniem nowych małych serii, w 1985 roku na rynek trafił jeszcze model 521S z silnikiem 2,8 litra, mocą 52 KM i udźwigiem 2990 kg. Na potrzeby sadownictwa i uprawy winorośli Renault oferował jako kontynuację własnych modeli opartych na konstrukcjach z lat 60. ciągniki marki Carraro.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 461S-851S

Pod koniec 1980 roku również 6-cylindrowe Renaulty otrzymały oznaczenie S oraz nową żółto-czarną kolorystykę. Prędkość maksymalna na drodze została podniesiona, a siła podnoszenia zwiększona. Hamulce w modelach 6-cylindrowych były hydraulicznie sterowane. Największy model, czyli 1451, wycofano, oczekując na serię TX z następnego roku, która w 1982 roku spowodowała także wycofanie pozostałych 6-cylindrowych modeli.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 891S-1181S

Po długiej przerwie Renault wprowadził na początku 1981 roku całkowicie nową serię traktorów. Seria TX była modułowa, a szczególną uwagę zwrócono na łatwość konserwacji. Design TX był zupełnie nowy, a kabina była pierwszą cichą kabiną Renault z bocznie umieszczonymi dźwigniami zmiany biegów. Udźwigi były duże (4100-5100 kg), a hydraulika opierała się na dobrze znanym układzie Tracto Control z czujnikiem ramienia podnośnika. Pompa kierownicza była oddzielna. Hamulce to nadal suche tarczowe, a skrzynia biegów była taka sama 12+12 jak w poprzednich traktorach o podobnej klasie. Standardowo montowano fotel obracany o 20 stopni, a klimatyzacja była opcją dodatkową. Kierownica była regulowana.

Oznaczenia modeli TX były z jakiegoś powodu o około 10 numerów wyższe niż moc silnika. Wszystkie silniki były chłodzone cieczą MWM. Z modeli wprowadzonych na początku 103-12 (napęd tylni) i 103-14 (napęd na cztery koła) miały 4-cylindrowy silnik turbo o mocy 93 KM. 113-12/14 (103 KM) i 133-14 (123 KM) były wolnossącymi 6-cylindrowcami, a 145-14 miał turbodoładowany 6-cylindrowy silnik (135 KM). Wiosną 1982 wprowadzono 95-12/14, które odpowiadały modelom 103-12/14 z wyjątkiem braku turbodoładowania.

W 1983 roku pojawiły się modele 103-12 TS i 103-14 TS, w których wyposażenie było znacznie ograniczone w porównaniu do wersji TX, zwłaszcza w kabinie. Rok później pojawiły się jeszcze 113-12/14 TS oraz 133-14 TS. Szczególnie na rynek niemiecki jesienią 1983 zaprezentowano mały 6-cylindrowy model 106-14 SP. Odpowiadał modelowi 113-14 TX, ale moc silnika została obniżona do 96 KM, a kabina była na poziomie TS.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 95-12 TX – 145-14 TX

Pod koniec lata 1982 roku wprowadzono pod TX-serię mniejszy, 75-konny model 75-12 TS i 75-14 TS. W tym przypadku numer modelu odpowiadał mocy silnika. Podwozie traktora było skrócone w porównaniu do 4-cylindrowych modeli TX, ale niemal wszystkie cechy TX zostały zachowane z wyjątkiem wyposażenia kabiny. Siła podnoszenia była również nieco mniejsza. Na rok 1984 do klasy 75 koni mechanicznych wprowadzono nowy model RS, a 75-12/14 TS zastąpił 80-12/14 TX o mocy 78 KM. Nowością był również mechaniczny szybki bieg jako wyposażenie dodatkowe, co zwiększyło liczbę przełożeń do 24+24.

Pod koniec 1986 roku zaprezentowano 70-konny model 77-12/14 TS oraz 78-konny 85-12/14 TS i TX. Zmiany w stosunku do poprzednich modeli były niewielkie. Największą zmianą wizualną było przemalowanie górnych paneli kabiny z białych na czarne. W krótkobieżnych modelach TS i TX wysoka kabina pochodząca z większych modeli wydawała się nieco nadmierna.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 75-12 TS – 85-14 TX

Modele 75-12 RS i 75-14 RS z napędem na cztery koła, zaprezentowane w 1983 roku, były technicznie niemal identyczne z modelami 75-12 TS i 75-14 TS. Różniły się prostszą i o 16 cm niższą kabiną. Równocześnie wprowadzono również modele o niższej mocy serii 68, a rok później trzycyfrowe modele serii 61 z silnikami trzycylindrowymi. W kabinie dźwignie zmiany biegów znajdowały się z boku, a pedały były zawieszone, ale wyposażenie było dość skromne. Skrzynia biegów miała 12+12 przełożeń z mechanicznym rewersem.

W 1984 roku pojawiły się również mocniejsze modele RS. W przeciwieństwie do mniejszych modeli, oznaczenie modelu było większe niż moc, czyli modele 95 miały moc 84 KM, a modele 103 – 93 KM. Dane techniczne były takie same jak w odpowiadających modelach TX. W 1986 roku w tych dużych modelach zastosowano skrzynię biegów 16+16.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 61-12 RS – 103-14 RS

Ostatnie stare Renaulty, czyli najmniejsze modele S serii, zostały jesienią 1985 roku zastąpione serią LS, łączącą starą technikę z techniką TX. Kabina była całkowicie nowa. Silniki były takimi samymi, wodnochłodzonymi jednostkami MWM, jak w Fendtach. Skrzynia biegów to 12+12 stosowana również w większych modelach, z opcjonalnym mechanicznym biegiem redukcyjnym. Wydajność hydrauliki zewnętrznej była mniejsza niż w innych seriach modeli. Mosty przednie wyposażono w automatyczną blokadę mechanizmu zębatego.

Najmniejszym modelem serii LS zaprezentowanym jesienią 1987 roku był 54-konny 58-12/14 LS, który pod względem mocy silnika odpowiadał modelowi 65-12/14 LS.

Modele serii LS wyposażone w silniki Perkins znane były jako seria SP. W jej skład wchodziły modele 70-12/14 SP (4.236, 65 KM) oraz 80-12/14 SP (4.248, 75 KM).

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 58-12 LS – 85-14 LS

Pod koniec 1986 roku wprowadzono pierwsze modernizacje modeli TX i TS. Skrzynię biegów 12+12 zastąpiono nową 16-biegową z mechaniczną szybkozłączką i mechaniczną zmianą kierunku jazdy. Mniej było biegów niskich, ale zdecydowanie więcej oferowano w środkowym zakresie. Prędkość 40 km/h była dostępna jako opcja dodatkowa.

Udźwig znacznie wzrósł i z wyjątkiem najmniejszego modelu przekroczył 7 ton. Moment obrotowy silników MWM nieznacznie się zwiększył, ale procentowa wartość wzrostu wynosiła około 15%. Wyjątkiem były 2 nowe małe silniki sześciocylindrowe o wartościach 28 i 25%: 100-konna 110-14 oraz 110-konna 120-14. Modele te zastąpiły 113-14.

Modele TS i TX różniły się głównie kabiną i wyposażeniem. Kabina TS miała tylko jedne drzwi, a tylna szyba była stała. W modelu TS brakowało klimatyzacji. Modele TX wyposażono w automatyczny mechanizm blokady dyferencjału z pamięcią. Nowymi opcjami w modelach TX były elektryczny podnośnik i komputer pokładowy z systemem kontroli poślizgu kół.

Bardzo rzadkim modelem topowym był pakiet TZ, dostępny dla trzech największych modeli. Jego największą nowością było zawieszenie kabiny oparte na sprężynach śrubowych i hydraulicznych amortyzatorach. Ponadto w zestawie TZ standardowo miały prędkość 40 km/h, elektryczny podnośnik i komputer pokładowy.

W 1988 roku wprowadzono hamulce tarczowe w kąpieli olejowej. W latach 1988-89 wyprodukowano białe modele Série Spéciale z okazji 70-lecia, wyposażone w standardzie m.in. 4 sekcje hydrauliczne i radio. Oprócz modeli TS, TX i TZ istniał jeszcze model TE – wersja bez kabiny przeznaczona na wybrane rynki eksportowe.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 95-12 – 145-14 TS16/TX16/TZ16

W 1986 roku Renault zaprezentował nową serię traktorów do uprawy winorośli i owoców, opracowaną wspólnie z firmą Carraro. Silnikiem były chłodzone powietrzem Deutz-y o mocy 45-76 KM. W 1987 roku dwie najmniejsze wersje serii przekształcono również w standardowe traktory rolnicze, które nazwano serią LB. Technicznie modele te niewiele miały wspólnego z większymi ciągnikami Renault. Układ hydrauliczny był dość wydajny w stosunku do mocy, a skrzynia biegów wyposażona była w mechaniczną zmianę kierunku jazdy. Modele LB były dostępne z pałąkiem bezpieczeństwa lub kabiną. W 1995 roku zaprezentowano nową kabinę.

W 1991 roku wprowadzono modele LB 70-12/14 o mocy 67 KM, a w 1995 roku model LB 80-14 o mocy 76 KM. Produkcja tych większych modeli była ograniczona.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 50-12 LB – 80-14 LB

Jesienią 1989 gamę Renault poszerzono w górę, prezentując model 175-74 TZ. Nowy model wyposażono w 165-konny silnik MWM sześciocylindrowy oraz tylny most Steyr z 24+8-biegową skrzynią biegów. Po raz pierwszy w Renault zastosowano trzystopniową hydrauliczną zmianę biegów. Wzrost momentu obrotowego silnika o 25% był wyższy niż w większości innych modeli Renault.

Udźwig wynosił 9200 kg, jednak wydajność układu hydraulicznego nie dorównywała nawet mniejszym modelom. Kabina była w dużej mierze zbieżna z mniejszymi modelami. Zawieszenie kabiny, elektryczny podnośnik i klimatyzacja były wyposażeniem standardowym.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 175-74 TZ

Na początku 1989 roku na rynek wprowadzono serię M&P o mocy 54-83 KM. W zawiłościach oznaczeń modele rozpoczynające się na M (5 modeli) wyposażone są w silnik MWM, a te na P (2 modele) w Perkinse. Końcówka A oznacza wyposażenie w ramę bezpieczeństwa, w modelach z końcówką E ramy tej brak, S ma kabinę standardową, a X kabinę komfortową. W numerach początkowa część wskazuje klasę mocy, która jest nieco zawyżona w stosunku do rzeczywistej mocy. Modele 32 mają napęd na tył, a 34 na cztery koła.

Stylistyka serii M&P była nowa, podobnie jak kabina. Niezależnie od wersji modelu, traktor miał pedały zawieszone i mechaniczny przełącznik kierunku pod kierownicą. Przełącznik zakresu biegów był po lewej, a podstawowy bieg po prawej stronie. Poziom hałasu w kabinie komfortowej wynosił 82 dB. Skrzynia biegów była taka sama jak w poprzednich modelach – 12+12, z opcjonalną mechaniczną przekładnią szybkiego przełączania. Prędkość 40 km/h była opcjonalna. Średnica tarczy sprzęgła zależała od modelu i wynosiła 11", 12" lub 13". Zwinność osiągnięto na nowoczesnym poziomie dzięki 50-stopniowemu kątowi skrętu nowych przednich osi. Prędkości WOM 540/1000 można było wybierać z kabiny. Hamulce przeszły na olejową kąpiel, podobnie jak w większych modelach. Siła unoszenia, jak w poprzedniej serii RS, wynosiła 2810 kg, z jednym siłownikiem pomocniczym 3750 kg, a z dwoma 4480 kg.

Ponad modelami MX i PX znajdowały się jeszcze modele Tracfor o wyższym poziomie wyposażenia, m.in. z przekładnią szybkiego przełączania.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 58-32 – 90-34 MA/ME/MS/MX/PA/PE/PS/PX/Tracfor

Najważniejszymi różnicami przeprojektowanych małych modeli TX w porównaniu do odpowiadających im modeli MX były lepszej jakości kabina oraz cena wyższa o ponad 15%. Przynajmniej w Niemczech TX był drugim najdroższym ciągnikiem w swojej klasie mocy po modelu Fendt, choć nie oferował najnowszych udogodnień. Kabina TX była aż o 27 cm wyższa od kabiny MX. Poziom hałasu wynosił 80 dB. Szybka zmiana biegów oraz prędkość 40 km/h były wyposażeniem dodatkowymi. W roku 1991 szybka zmiana biegów została zmieniona na hydrauliczną. Przyciski szybkiej zmiany biegów, zwane Tractoshift, znajdowały się na drążku głównych biegów. W górnym segmencie oferty TX znajdowała się również lepiej wyposażona wersja Tracfor, która była bestsellerem w tej gamie modeli.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 75-32 TX – 90-34 TX

Jesienią 1989 zaprezentowano zmodernizowane modele serii 54 TS/TX/TZ. Czterocylindrowy model 103 był zaprojektowany podobnie jak mniejsze serie, zgodnie z pierwszym obrazkiem. W większych modelach na masce nadal znajdował się czarny „przedłużony” fragment. Nowym modelem na szczycie serii był 155-54 o mocy 145 koni mechanicznych. We wszystkich modelach z silnikiem sześciocylindrowym zastosowano zmodernizowany 6,2-litrowy silnik MWM. Nowe przednie osie miały kąt skrętu 50 stopni. W wersjach TX i TZ standardowym wyposażeniem był elektryczny podnośnik. Modele TZ nadal posiadały zawieszenie kabiny. Komputer pokładowy Tractoradar był natomiast teraz dostępny jako opcja również w wersjach TZ.

Początkowo jedyną opcją skrzyni biegów była manualna 16+16 z szybkim przełączaniem biegów pochodząca z poprzedniej serii modeli. Na początku 1991 roku wprowadzono dostępny elektryczno-hydrauliczny, trzystopniowy Tractoshift, opracowany we współpracy ze Steyrem. W tej wersji dostępnych było 24+8 biegów. Prędkość jazdy do tyłu odpowiadała środkowej pozycji biegu szybkiego. Nadal dostępne były wersje o prędkości 30 km/h oraz 40 km/h. W szybszej wersji zastosowano hamulec kardana.

W porównaniu z poprzednią serią znacznie udało się zmniejszyć długość masywnej konstrukcji, jednak wysokość przekraczała nawet 3 metry. Zbiorniki paliwa były większe, a pojemności nie trzeba było już poświęcać na zawieszenie kabiny w tej wersji. Poziom hałasu w kabinie wynosił 80 dB, a w wersji z zawieszeniem 78 dB.

Bogatsza wersja wyposażenia, podobnie jak w mniejszych seriach, nosiła nazwę Tracfor. W 1991 roku zaprezentowano jeszcze pełniejszy model Nectra, dostępny w wersjach 120-54 i 155-54. Nectra miała złotą kolorystykę. Wyposażenie standardowe obejmowało m.in. klimatyzację, fotel skórzany, zawieszenie kabiny oraz ACET, czyli cyfrowy wyświetlacz analizujący obciążenie silnika, prędkość jazdy i zużycie paliwa.

Drugą nowością z 1991 roku był model 106-54 TL, skierowany głównie na rynek niemiecki jako tańszy traktor sześciocylindrowy. Wykorzystano w nim częściowo technologię mniejszych serii, a wygląd był podobny do czterocylindrowych modeli. Dla 106-54 dostępna była jednak również bardziej bogato wyposażona wersja Tracfor. W 1995 roku wprowadzono model 106-54 TS.

W 1994 roku zaprezentowano Tractonic jako wyposażenie dodatkowe, czyli hydrauliczny zmieniacz kierunku jazdy. Równocześnie pojawiły się nowe wersje modeli: TXE – wersja TX wyposażona w Tractonic; Z – traktor poziomu TS z zawieszeniem kabiny; ZC – TX z zawieszeniem; ZCE – ten sam model wyposażony dodatkowo w Tractonic. Oprócz tych gotowych pakietów, wyposażenie dostępne było również jako opcje dodatkowe.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 103-52 – 155-54 TS/TX/TZ/Tracfor/Nectra

Jesien vuonna 1991 malli 175-74 TZ korvattiin mallilla 180-94 TZ. Moottoria ja ohjaamon perusrakennetta lukuun ottamatta näillä malleilla ei ollut paljonkaan yhteistä. Steyrin sijasta tekniikkaa haettiin nyt Samelta. Same Titanista oli peräisin 9-portaisella powershift-vaihteistolla varustettu vaihteisto. Yhteensä Multishiftiksi nimetyssä vaihteistossa oli nopeuksia 27+27 ja hydraulinen erikoisella veivillä käytettävä suunnanvaihtaja. Hydrauliikan tuotto oli peräti 144 l/min, mutta nostovoima oli edeltäjään verrattuna niukka. Ilmoitettu nostovoima koko nostovälillä on 6180 kg, mutta ala-asennossa siihen verrattuna hämmästyttävän paljon eli 10 800 kg. Ohjaamon varustus oli täydellinen: tutkaan perustuva ajotietokone, ilmastointilaite, ilmaistuin ja ohjaamon jousitus kuuluivat vakiovarustukseen.

Vuonna 1993 esiteltiin pienitehoisempi versio 160-94 TZ, jossa oli tehoa 150 hv.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault 160-94 TZ – 180-94 TZ

Pierwsza nowa generacja serii Renault została zaprezentowana pod koniec 1992 roku jako Céres. Z pięciu modeli cztery były wyposażone w silniki MWM, a średni model serii, 65-konny Céres 75, używał Perkinsa. Skrzynia biegów była całkowicie nowa i oferowała wiele opcji. Podstawowe modele z napędem na tylne koła miały 9+9 biegów. W modelach z napędem na cztery koła prędkość maksymalna wynosiła 40 km/h, a liczba biegów 10+10. Modele Céres 65-75 były wyposażone w mechaniczną przełączaną skrzynię biegów. W lepiej wyposażonych wersjach X oraz w modelach Céres 85 i 95 zastosowano elektrohydrauliczną przełączaną skrzynię biegów. Dodatkowo dostępna była skrzynia biegów z reduktorem, co dawało maksymalnie 30+30 przełożeń.

W modelach z napędem na cztery koła kąt skrętu przednich kół wynosił 55 stopni. W WOM dostępne prędkości to 540 i 1000 obr./min. Dodatkowo dostępna była prędkość 540E. Układ hydrauliczny nadal bazował na systemie Renault Tracto-Control, czyli sterowaniu podnośnikiem za pomocą siłownika. Zawory hydrauliczne miały różne konfiguracje, a zawór hamulca przyczepy był standardem przynajmniej w niektórych krajach. Kabina w modelach podstawowych była dość prosta. Dźwignie zmiany biegów w starym stylu Renault były umieszczone zgięte na linii środkowej, po obu stronach fotela. W modelach X dźwignie zmiany biegów znajdowały się po prawej stronie. Modele X miały również cyfrowy zestaw wskaźników i hydrauliczne sprzęgło PTO. Poziom hałasu w kabinie wynosił 80 dB, a w modelach X tylko 73 dB.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault Céres 65 – 95 X

W związku z zakończeniem produkcji silników MWM Renault miał gotowe rozwiązanie: zawarł umowę współpracy z Deere. Do Céréksów trafiały silniki Deere Power Systems, a jednocześnie Renault zaczął dostarczać Céréksy dla Deere (JD 3100-3400). Modele z trzema cylindrami były teraz tylko jedne, więc w gamie mocy było w sumie cztery warianty. Średnica tarczy sprzęgła została zwiększona z 12 cali w modelu 75 do 13 cali w dwóch największych. Wydajność hydrauliki wzrosła do 52 litrów. Nową opcją kabiny był wyższy dach Spacial z przezroczystym świetlikiem na przednim brzegu dachu, przeznaczonym do obsługi przedniego ładowacza.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Na początku 1996 roku Céres zyskał starszego brata, gdy przedstawiono traktory z serii Arès 600. Silniki MWM zostały zastąpione 5,9- i 6,8-litrowymi sześciocylindrowymi silnikami Deere Power Systems. Początkowo dostępne były trzy modele o mocy od 100 do 120 KM. Jesienią 1997 zaprezentowano model Arès 640 o mocy 130 KM. Jesienią tego samego roku oferta została rozszerzona o czterocylindrowe modele serii 500 (85/95 KM). Skrzynia biegów to 16+16 i 32+32-biegowe przekładnie Gima, które stosowano również w traktorach MF, współwłaściciela Gima. W wersji 32-biegowej zastosowano szybkie przełączanie Quadrishift, zwane przez MF nazwą Dynashift. Przełącznik kierunku był początkowo mechaniczny, później dostępny także w wersji hydraulicznej. Sprzęgło jazdy było kąpielowe, w mniejszych modelach czterotarczowe, od 110 KM pięciotarczowe.

Układ hydrauliczny w standardzie był otwarty o wydajności 60 l/min. Dodatkowo dostępny był układ ze zmienną wydajnością. Siła udźwigu była znaczna, z wyjątkiem najmniejszego modelu przekraczała 8 ton. Napęd podnośnika elektrycznego był standardem i obejmował tłumienie drgań. Za dopłatą dostępna była kontrola poślizgu. Kabina uważana była za najprzestronniejszą na rynku. Przynajmniej pod względem szerokości była szersza niż standardowe. W standardzie wyposażenia był automatyczny system jazdy Drivetronic, z m.in. automatyczną blokadą mechanizmu różnicowego. W modelach RZ, zgodnie z tradycją, zastosowano zawieszenie kabiny, nowością był trzystopniowy regulator zawieszenia. Przednie osie Carraro miały kąt skrętu 55 stopni.

Na początku 2001 roku silniki 3,9- i 5,9-litrowe zastąpiono jednostkami o pojemności 4,5 i 6,8 litra. Moc wszystkich modeli nieznacznie wzrosła: wartości mocy wynosiły 90, 100, 110, 120, 130 i 140 KM. Hydrauliczny przełącznik kierunku był wyposażeniem dodatkowym. Wydajność hydrauliki wynosiła 90 l/min w układzie otwartym i 110 l/min w zamkniętym.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault Arès 540 RX – 640 RZ

Trzecia edycja Céreksu została zaprezentowana w 1998 roku. Numery modeli zmieniły się zgodnie z nowymi, większymi modelami, przez co Céreks stał się serią 300. W odświeżonej kabinie zastosowano pełnoszklane drzwi oraz bardziej wykończone wnętrze. Dach miał pomarańczowy kolor. Otwierana szyba przednia była dostępna jako opcja dodatkowa. Fotel posiadał teraz podłokietniki, a nowym dodatkiem był fotel z pneumatycznym zawieszeniem. Sprzęgło było łatwiejsze w obsłudze niż wcześniej. Od 1999 roku większe modele wyposażano w elektryczną zmianę kierunku jazdy oraz elektryczny podnośnik hydrauliczy.

Poza kabiną zmiany były niewielkie. W dwóch największych modelach siła podnoszenia była zwiększona.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault Céres 310-340

Obok modelu Céreks w 1996 roku zaprezentowano traktor wielofunkcyjny Cergos. Kabina Cergosa była wyższa o 29 cm, a rozstaw osi dłuższy. Oferta koncentrowała się na większych modelach. Dwa najmniejsze modele Cergos miały zbliżoną moc do Céreksów, ale największy model o mocy 95 KM przewyższał Céreksy. Standardowo wyposażony był w hydrauliczną szybkozłączkę Twinshift oraz 20+20 biegów. Przednia oś była produkcji Carraro, a promień skrętu był większy niż w Céreksach.

W 1998 roku w kabinie wprowadzono podobne zmiany jak w modelu Cérek: najbardziej widoczne były całoszklane drzwi. Hydrauliczna zmiana kierunku jazdy pojawiła się w 1999 roku.

W 2001 roku moc silników produkcji Deere wzrosła o 2 konie mechaniczne, a oznaczenia modeli uległy zmianie. Zmiana wartości momentu obrotowego była bardziej znacząca. Silnik średniego modelu również powiększył swoją pojemność do 4,5 litra. Średnica promienia skrętu zmniejszyła się do 8,6 metra. Wydajność układu hydraulicznego wzrosła do 76 litrów.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault Cergos 330-355

Wiosną 1998 roku Renault wprowadził nowe serie traktorów do uprawy winorośli i owoców Dionis i Fructus, opracowane wspólnie z firmą Carraro. W tym samym czasie zaprezentowano trzeci nowy model Palès, przeznaczony do użytku ogólnego jako następca serii LB. Nowe modele były wyposażone w powietrzno-chłodzone silniki Deutz. Zmieniacz kierunku miał długą dźwignię za kierownicą. Opcjonalnie do modelu Palès dostępny był hydrauliczny zmieniacz kierunku oraz elektryczny podnośnik. W 1999 roku wprowadzono również możliwość jazdy z prędkością 40 km/h. Wówczas skrzynia biegów oferowała 24+24 przełożeń dzięki mechanicznemu szybkiemu przełożeniu. Palès był dostępny z ramą ochronną lub kabiną. W Wielkiej Brytanii Palès była wcześniej znana pod nazwą Herdsman. Modele Palès, Dionis i Fructus pozostawały w produkcji w kolorach Renault jeszcze rok po tym, jak większe modele przekształcono w traktory marki Claas.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault Palès 210-240

Na następcę długoletniej serii TX na początku roku 2000 wprowadzono model Temis. Najmniejszy w serii, czyli 102-konny model 550, wyposażony był w czterocylindrowy turbodoładowany silnik Deere Power Systems. Większe modele z serii 600 miały silniki sześciocylindrowe Iveco. Podstawowa skrzynia biegów to Gima 16+16 z 2-biegową hydrauliczną zmianą przełożeń i mechaniczną zmianą kierunku jazdy. Alternatywą była skrzynia Tractonic 24+8 z 3-biegową skrzynią przełożeń i hydrauliczną zmianą biegów. Udźwig wynosił 7300-8800 kg, a elektrohydrauliczny podnośnik był wyposażeniem dodatkowym. Wydajność układu hydraulicznego wynosiła 76-110 litrów.

Podobnie jak w poprzedniej serii, kabina była wysoka, a w modelach Z wyposażono ją w zawieszenie sprężynowe. Wyposażeniem dodatkowym był nowy komputer pokładowy Infotrac. Podobnie jak w innych traktorach Renault z początku lat 2000, długość ciągnika podawana była z przymocowanymi obciążnikami przednimi. Seria Temis miała dość krótki czas produkcji, ponieważ w tym samym segmencie mocy dostępne były również nieco bardziej zaawansowane modele z serii Ares 500/600.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault Temis 550 X – 650 Z

Ostatnia, czwarta generacja Céreksena była produkowana w latach 2001-2003. Z gamy modeli zrezygnowano z wersji 3-cylindrowej, a jednocześnie na górze oferty dodano 97-konną wersję 355. Silniki Deere miały więcej momentu obrotowego, a także moc wzrosła o kilka koni mechanicznych. Silniki o pojemności 3,9 litra zostały zastąpione 4,5-litrowymi.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault Céres 325-355

W 2002 roku ciągniki z serii Arès 500 i 600 otrzymały ostatnią cyfrę modelu – szóstkę. Wzmocnione silniki zaprezentowano już rok wcześniej. Nowością był teraz 110-konne turbodoładowany czterocylindrowy Arès 566. W zakresie skrzyni biegów dotychczasowe opcje stały się wyposażeniem standardowym, czyli szybka zmiana biegów Quadrishift oraz hydrauliczny Revershift do zmiany kierunku jazdy były na wyposażeniu fabrycznym. W WOM dostępne były cztery prędkości obrotowe. W kabinie odświeżono urządzenia sterujące. Poziom hałasu wynosił 72-74 dB. Fotel z pneumatycznym zawieszeniem był wyposażeniem standardowym. Układ elektryczny oparty był na magistrali CAN.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Renault Arès 546 RX – 696 RZ

Abati Titanium

Acam

Ackermeister

Acremaster

Aebi

Aecherli

Aérocentre

Agco

Agco-Allis

Agcostar

Agra Farmer

AgraCat

Agrale

Agrar

Agratrac

Agri

Agri Boss

Agri King

Agri-Power

Agria

Agricat

Agrico

Agrifarm

Agrifull

Agrinar

Agrindo

Agrip

Agrisa-Bungartz

Agrison

Agritec

Agritech

Agromash

Agroservis

Agrostroj/Agrozet

Agtor

AgTrac

AH-Goldoni

Airone

Al-Frat

Al-Ghazi

Al-Jadah

Al Jahad

Allgaier

Allgaier-Suisse

Allis-Chalmers

Alpenland

Alpina Oekonom

Altai

Amat-Calvet

Amobil

AMOG

Angad

Ansaldo

Ansaldo Fossati

Antar

Antonio Carraro

Apache Solis

Aprile

Arbos

Arbos Bubba

Arjun

ArmaTrac

Arnoux

Arvid

Ascot Universal

Asian Tractors

Astoa

Austin-Leyland

Austrak

Austro

Aveling-Marshall

Avenger

Avery

Avto

B.M.B President

Babiole

Baldwin

Baltiets

Balwan

Bamford

Barreiros

Basak

Bauchet

Bautz

Bean

Harkov

Vladimirets

Kirovets

YuMZ

Belarus

Bell

Benye

Beriko

Bernard

Bernardin

Bernson

Big Bud

Ostatnio dodane maszyny

Send feedback

Welcome to the beta version of Koneviesti's new Konedata service! The service offers technical data for over 8000 tractors and combines. We are actively developing the service, so we appreciate your feedback.