Ford

At the beginning of 1978, the Muir Hill Series III models were introduced, featuring a new 30% more spacious Spacecab. Noise levels were reported to be 83…86 dB. The engines had slightly more power. The 111 and 121 models with Ford transmissions were fitted with a Dual Power quickshifter. The 171 had an Eaton-Fuller T4510 transmission. Other key features, according to the brochure, were axles manufactured by Muir-Hill, a hydraulically engaged front axle lock, oil-immersed disc brakes on four wheels, a tapered roller bearing gearbox and a 2-speed power take-off with a replaceable axle head.

At the end of 1978, the range was completed by the turbocharged 141, which was available in a 158-horsepower Ford-engined version as well as a 143-horsepower Perkins version. In some exotic export markets, service was only available for Perkins. The 141's specifications matched the 121 except for the wider standard tyres.

Muir-Hill production ended in a takeover in the autumn of 1982. Later, there was a weak attempt to continue production under the name Myth-Holm.

Muir-Hill

Traktory

Muir-Hill 111-171 Series III

The most significant improvement of the Muir-Hill Series II models introduced in 1972 was the much improved, flat-floor cabin. There were sliding doors on both sides and large window surfaces.

As before, the Muir-Hills had a front axle with a central axle, gear lock and brakes, four equal-sized wheels and a reinforced Ford 8+2 transmission. The smallest model was now the 111 with a Perkins six-cylinder. The previous 101 with a Ford engine had been replaced by the 121, whose model designation corresponded to the increased power. The fuel tank was larger. The Dual Power quick gearbox was not available until the end of the Series II range.

In 1975, the 161 was replaced by the slightly more powerful 171. Instead of the rare Perkins V8.510, the engine was now the more common 8.8-liter V8.540. Unlike its predecessor, there was only one exhaust pipe. The wheelbase was increased by 22 cm. The cab was now a redesigned white Series II, almost similar to the smaller models.

Muir-Hill 111-171

In 1969, the Muir-Hill model 161 was introduced, which was clearly more powerful than the previous models. The engine was a Perkins 8.36-liter V8 with an output of 163 hp and the transmission was a Fuller 10+2. There were two 14-inch clutches.

The 161 was almost as compact in external dimensions as the smaller models, with a wheelbase 8 cm longer. The turning circle was promised to be 10.0 meters and only 6.1 meters with the steering brake. A compressed air system was standard equipment, and the differential locks were engaged pneumatically. A lock was an option at the front. The tires were the same size at the front and rear, the widest being 23.1-26.

The majority of the approximately 200 tractors produced were industrial models. For example, a hitch (Cat III) and a power take-off were optional extras.

The cab was flat-floored and large, but had a sheet metal interior. The 161 remained in production until 1975. It was not until the successor model 171 that it received the Series II cab that had been introduced 1972 in the smaller models.

Muir-Hill 161

Muir-Hill manufactured, among other things, wheel loaders and dump trucks, which were based on Ford technology. In 1965, the company hired an engineer named David Brown, who had at his previous workplace developed a four-wheel drive version of the Ford 5000 called the Northrop 5004, which was not commercially successful. At Muir-Hill, he refined his idea further and the Muir-Hill 101 was born.

The tractor, which was launched at the end of 1966, had a Ford 5000 transmission, four identical wheels and a 101-horsepower Ford 2704 six-cylinder engine. Unlike the competing County and Roadless, the Muir-Hill's panels were completely designed to look like their own and were painted industrial yellow. The front axle, equipped with a hydraulically engaged toothed lock and brakes, was Muir-Hill's own production. The wheelbase was only 190 cm.

In 1967, a Dual Power-based quick-shift transmission was introduced. A basic cabin was introduced in 1970. The final year models, 1971-72, featured a slightly more powerful 6.2-liter engine.

In 1969, the 110-horsepower model 110 was introduced, with a Perkins 6-cylinder engine.

Muir-Hill 101-110

The Roadless 120 model, with its large front wheels, was redesigned to be based on Ford's 600 series technology. The engine was still the 2715E industrial engine (114 hp). Standard equipment included a Dual Power 16+4 transmission, hydrostatic steering, auxiliary lift cylinder, 2-speed pto, front axle lock and additional fuel tank. The cab was a flat-floor Lambourn Q-Cab (82 db). The tyres were standard 13.6-38.

In the last S series models, the power was increased to 125 hp and the hydraulics were more powerful.

Roadless

Roadless 120

In 1979, Roadless introduced the 780 and 980 models, which were based on the 78 K and 98 K models, but the front axle steering swivels had been significantly improved to 50 degrees. The turning circle had been reduced to 8.5 meters. A front axle lock and hydrostatic steering were standard.

The 980 had a Dual Power quick gear (16+4). An auxiliary lift cylinder was available as an option.

Production volumes of these models remained low.

Roadless 780-980

In 1975 Roadless introduced the first Ford 600 series based models 78 and 98, which had the power according to the model designation. The transmission was 8+2 and the 98 had Dual Power as an option. The hydraulics were Ford-standard. The standard cab was a rudimentary Duncan and the Lambourn Q-Cab as an option. The 78 still did not have a lock on the front axle, but the 98 did.

A year later the J Series models were introduced, which had a flat-floor Lambourn cab with a noise level of 82 dB. The 118 with a 2715E six-cylinder engine was added to the series. Its lifting device had one auxiliary cylinder, the transmission was 2-speed and the steering was hydrostatic.

The K Series models introduced in 1979 had a redesigned, slightly higher cab. The 78 K had a 13” clutch. The 98 K had a 2-speed pto and Dual Power quickshift as standard.

The last S series models had the 4.4-liter engine in the 78 and 98. There was also more power in the 118. The hydraulic pump was slightly more efficient.

At this point, it was difficult to find features in the Roadless that would have surpassed Ford's own four-wheel drive models. The company went bankrupt in 1983.

Roadless 78-118

Więcej od tego producenta

Model F zaprezentowany przez Henry'ego Forda w 1917 roku oznaczał w świecie traktorów mniej więcej to samo, co T-Ford w samochodach. Produkt nie był rewolucyjny, ale cena wynosiła około jednej trzeciej poziomu konkurencyjnych odpowiedników. Rywal biznesowy zdążył jednak zarejestrować prawo do używania nazwy Ford w traktorach, więc Henry musiał nazwać swoje traktory Fordsonami.

Nazwa Ford została użyta w modelu 9N wprowadzonego w 1939 roku, który miał trójpunktowy układ zawieszenia Harry’ego Fergusona. Po wojnie wprowadzono prostszy model 8N, którego wyprodukowano aż 422 000 sztuk. Spory patentowe z Fergusonem były intensywne. W modelu NAA z 1953 roku zmieniono konstrukcję na tyle, że prawnicy Fergusona przestali być problemem. Następnie pojawiły się serie 600/800 oraz 700/900. Silnik Diesla w amerykańskich Fordach pojawił się dopiero w 1959 roku.

W 1964 roku ujednolicono europejskie i amerykańskie gamy Forda, a także w Europie wprowadzono markę Ford wraz z serią 1000. W 1968 roku zaprezentowano model 8000, pierwszy traktor Forda w klasie mocy 100 KM. Duże europejskie Fordy były produkowane w Belgii, gdzie wytwarzano także większość mniejszych modeli sprzedawanych w krajach EWG. Fordy z lat 70. i 80. były dość konserwatywne. Przez długi czas skrzynie biegów nie były synchronizowane, a modele z napędem na cztery koła pojawiły się w ofercie Forda dopiero w 1978 roku. W latach 1977–1986 Ford sprzedawał także duże traktory produkowane przez Versatile pod własną marką. Od 1979 roku w dolnej części gamy sprzedawano modele produkowane przez japońską firmę Shibaura.

W 1985 roku Ford przejął dział maszyn rolniczych New Hollanda, a w 1987 Versatile. W 1991 roku Fiat kupił 80% Ford New Holland, a trzy lata później pozostałą część. Marka traktorów zmieniła się na New Holland w 1995 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fordson F był produkowany w latach 1917-1928 w liczbie 750 000 egzemplarzy – osiągnął dominującą pozycję na rynku głównie dzięki cenie niższej niż konkurencja. Henry Ford jednak nie widział przyszłości na amerykańskim rynku traktorów i z drugiej strony potrzebował mocy produkcyjnych do wytwarzania samochodów modelu A. Dlatego produkcję Fordsona przeniesiono do Irlandii. Tam w 1928 roku rozpoczęto produkcję ulepszonego modelu Fordson N. Moc czterocylindrowego silnika wzrosła dzięki większej średnicy cylindrów do 29 koni mechanicznych w wersji benzynowej i 23,3 koni mechanicznych przy zasilaniu benzolem. Układ chłodzenia wyposażono teraz w pompę wodną. Skrzynia biegów miała 3+1 przełożeń. Hamulcem był hamulec tarczowy umieszczony w skrzyni biegów.

W 1933 roku produkcję przeniesiono do Dagenham w Anglii, gdzie istniały lepsze możliwości produkowania liczby Fordsonów odpowiadającej popytowi. Jednocześnie przeprojektowano kształt chłodnicy i bocznych osłon oraz zmieniono kolor na ciemniejszy niebieski. W 1937 roku kolor Fordsona zmienił się na pomarańczowy. Jednocześnie moc nieznacznie wzrosła poprzez zwiększenie stopnia sprężania. W czasie wojny kolor był zielony. Fordsona można było zamówić z kołami z kątowników stalowych, kołami z kolcami lub z oponami pneumatycznymi, przy czym przekładnie miały szybsze przełożenia. Przedstawione dane techniczne pochodzą z fińskiej broszury z 1938 roku. Niemal wszystkie dane różnią się od tych podawanych w Szwecji lub Wielkiej Brytanii.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fordson N

Zmodernizowany Fordson Major E27N, zwany „Mörkö-Majori”, został zaprezentowany w 1945 roku. Jego silnik był tym samym, 30-letnim silnikiem z zaworami bocznymi co w poprzedniku. Moc wynosiła 28,5 KM w wersji benzynowej i 35 KM w wersji na benzynę. Poza skrzynią biegów, układ napędowy został zmodernizowany. Nowościami były m.in. jednotarczowe sprzęgło, przekładnia planetarna oraz hamulce kierownicze. E27N był malowany na ciemnoniebiesko, a felgi były pomarańczowe. W wyposażeniu dodatkowym dostępne były m.in. hydrauliczny podnośnik, światła drogowe i rozruch elektryczny.

Od 1947 roku dostępna była wersja z silnikiem diesla Perkins P6 o mocy 45 KM. Wersję diesla rozpoznawało oznaczenie na masce, takie jak na traktorze na zdjęciu. Model Diesla miał znacznie większą siłę uciągu niż wersja benzynowa, ale również cenę niemal dwukrotnie wyższą.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fordson Major E27N

Współpraca Henry'ego Forda i Harry’ego Fergusona rozpoczęła się w 1939 roku, gdy w USA rozpoczęto produkcję modelu 9N wyposażonego w system przeniesienia ciężaru Ferguson. W 1947 roku współpraca Forda i Fergusona zakończyła się, gdy Henry Ford II, mianowany na stanowisko kierownicze w przedsiębiorstwie Ford, stwierdził, że firma traci pieniądze na każdym sprzedanym ciągniku. Latem 1947 roku Ford wprowadził nowe modele 8N i 8NAN, w których nieco zmieniono układ podnośnika. W porównaniu z poprzednimi modelami, 8N miał także zwiększoną moc silnika oraz czterobiegową skrzynię biegów. Wałek odbioru mocy zatrzymywał się przy użyciu sprzęgła jezdnego. Model 8N był zasilany benzyną, a w północnej Europie popularniejszy był 8NAN – wersja zasilana paliwem typu petrol. Czerwony ciągnik wyglądał świeżo w porównaniu ze starszymi szarymi modelami. W wyniku pozwów Fergusona sąd nakazał Fordowi zaprzestanie produkcji ciągników 8N i 8NAN pod koniec 1952 roku. W najlepszych latach produkcja tych modeli przekraczała 100 000 ciągników rocznie.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 8N

Sąd nakazał Fordowi zaprzestanie produkcji modelu 8N naruszającego patenty Fergusona, a sytuacja została przedstawiona jesienią 1952 roku wraz z modelem NAA, zwanym także Golden Jubilee, którym świętowano 50-lecie Forda. Był on nieco większy i mocniejszy od swoich poprzedników. Nowy 2,2-litrowy silnik benzynowy miał zawory górne i moc 32 KM, wersja na benzynę miała 27 KM. W Europie obie wersje były znane jako NAA, natomiast w USA wersja benzynowa nosiła nazwę NAB. W modelu NAA hydraulika była napędzana bezpośrednio z silnika, dlatego WOM nie musiał być włączony podczas korzystania z hydrauliki, jak to miało miejsce w poprzednich modelach. Opcjonalnie dostępne było sprzęgło podwójne. Hamulce były skuteczniejsze, a przednia oś wzmacniana. W standardowym wyposażeniu znajdowały się m.in. hamulce kierownicze, światła drogowe, wskaźnik temperatury silnika oraz hydrauliczny podnośnik. Model NAA z 1954 roku nie nosił już oznaczenia Golden Jubilee. W 1955 roku bardzo podobny traktor znany był jako Ford 640, ale nie był już importowany do Europy.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford NAA

Wprowadzony w 1945 roku Fordson Major został zastąpiony nowym modelem o tej samej nazwie (dokładniej E1ADKN, a jako diesel E1ADDN) w 1952 roku. Główna idea Forda polegała na zaoferowaniu jednego modelu ciągnika, który byłby odpowiedni dla przeciętnego gospodarstwa w Anglii. Podobnie oferowano jeden model w USA. Najważniejszym nowym elementem była dostępność niedrogiej wersji z silnikiem diesla. Silnik diesla był teraz własnej konstrukcji i wyposażony w zawory głowicowe, zamiast Perkinsa. Na tej samej bazie silnika wykonano także wersje benzynowe i petrolowe. Wersja dieselowa trafiła do Finlandii dopiero w 1954 roku.

Skrzynia biegów miała 6+2 przełożeń. Prędkości do przodu wynosiły: 3,3; 4,7; 6,0; 8,35; 11,8 oraz 21,2 km/h. Sprzęgło było suche, jednotarczowe o średnicy 11". Opcjonalnie dostępne było sprzęgło dwutarczowe. Również wspomaganie układu kierowniczego było dostępne jako opcja dodatkowa.

W 1958 roku Major został zastąpiony modelem Power Major, w którym moc wzrosła do 51,8 KM. Wzmocniono skrzynię biegów i mechanizm różnicowy. Podnośnik był bardziej wydajny. Nowe były kokpit i dźwignia gazu umieszczona pod kierownicą.

Ostatnim etapem w historii Majora był Super Major wprowadzony w 1960 roku, wyposażony w hamulce tarczowe, blokadę mechanizmu różnicowego, sprzęgło 13" i regulację siły przeciążenia układu napędowego. Reflektory przeniesiono na maskę, jednak w Finlandii nadal używano reflektorów bocznych umieszczonych przy chłodnicy. W 1963 roku malowanie z granatowo-pomarańczowego zmieniło się na granatowo-szare. Jednocześnie zwiększono moc o kilka koni mechanicznych, przyspieszono 6 bieg, a pierwsze cztery biegi zwolniono, zmodernizowano sprzęgło dwutarczowe oraz dodano regulację prędkości opuszczania podnośnika.

Major był wykorzystywany jako podstawowa maszyna w wielu zastosowaniach, z których międzynarodowo najbardziej znane są gąsienicowe ciągniki County i Roadless oraz późniejsze wersje z napędem na cztery koła. W Finlandii sprzedawano również model Manuel z włoskim przednim mostem napędowym i napędem na cztery koła.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fordson Major, Power Major, Super Major

W 1954 roku Ford NAA został zastąpiony serią 600/700. Zmiany nie były duże, na przykład 2,2-litrowy silnik benzynowy pozostał bez zmian. Bębny hamulcowe powiększono do 14 cali, a hydraulika została ulepszona. Łącznie było sześć modeli:

Do serii 600/700 dołączyła seria 800/900 z silnikiem powiększonym do 2,8 litra. Modele serii 800/900 to:

Traktory do uprawy rzędowej były dostępne zarówno z jednym przednim kołem, jak i z dwoma równoległymi kołami kierującymi.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 620-960

W ofercie Ford z 1958 roku modele podzielono na serie Workmaster 501/601/701 oraz Powermaster 801/901. Zmiana wyglądu w tej modernizacji była bardziej znacząca niż rozwój techniki. Tym razem jednak design i kolorystyka niekoniecznie poszły w pozytywnym kierunku. Silniki miały większą moc. Sprzęgło w podstawowych modelach miało teraz średnicę 10 cali.

Model 541 był traktorem offsetowym, z możliwością przesunięcia przedniej osi na jedną stronę. Właściwości modeli z serii 601/701 były w dużej mierze takie same jak w poprzedniej serii. W serii 801 modele podstawowe 821 i 841 wyposażono teraz w 4-biegową przekładnię, natomiast dopiero w modelu 851 było 5 biegów. W większości modeli serii 801 wał odbioru mocy pracował z prędkością 1000 obr./min, a w modelu 881 dodatkowo zastosowano wał odbioru mocy napędzający jazdę. Opcjonalnie dostępna była 3-biegowa mechaniczna przekładnia szybkiego przełączania, która dawała łączną liczbę biegów 12+3.

Na początku 1959 roku Ford wprowadził przekładnię Select-O-Speed, która dzięki sprzęgom pozwalała zmieniać 10+2 biegi mechanicznej skrzyni bez użycia sprzęgła. Pomimo sprzeciwu projektantów Select-O-Speed trafił na rynek w stanie niedopracowanym i w pierwszych latach sprawiał wiele problemów.

Nowościami 1958 roku w modelach Powermaster i w Workmasterach z 1959 były silniki wysokoprężne, opracowane na bazie silników benzynowych.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 541-981

W 1957 roku jako młodszy brat Fordsona Majora wprowadzono model Dexta. Był wyposażony w 3-cylindrowy silnik wysokoprężny Perkinsa oraz skrzynię biegów 6+2. Silnik był produkowany w fabryce Forda w Dagenham. W przeciwieństwie do Majora, Dexta posiadała system przeniesienia ciężaru oparty na czujniku dźwigni wypychającej. Podwójne sprzęgło było dostępne jako opcja dodatkowa. W modelu Dexta z 1960 roku zastosowano nową pompę wtryskową oraz ulepszoną skrzynię biegów i hydraulikę. Prędkości na niskich biegach były wolniejsze niż wcześniej.

W 1961 roku wprowadzono równoległy model Super Dexta, wyposażony w 2,5-litrowy silnik Perkins o początkowej mocy 39,5 KM. Już rok później moc wzrosła do 44,5 KM, a felgi zmieniły kolor na jasne.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fordson Dexta, Super Dexta

British Philip Johnson founded Roadless Traction Ltd. in 1919. Johnson, who had previously developed assault vehicles, saw opportunities in tracked vehicles in agriculture as well. The first solutions were based on half tracks. In 1930, full lenght tracks were introduced to Major. Roadless also equipped any other tractor brands. In 1956, Roadless acquired a license for the front axle drive of the Italian Selene, and the Manuel four-wheel drive version of the Major was born.

The Selene's front axle was based on a GMC off-road truck drive front axle obtained from an Allied surplus store, shortened on the left side, placing the differential hump to the right of the centerline. A transfer gearbox was installed between the gearbox and the rear axle, from which the power was transferred to the front by means of an intermediate wheel and cardan. An additional accessory was a more robust 13" clutch. Along with the clutch, the ball joints of the front axle were high loaded in front loader use.

After Major, Power Major and Super Major followed, in line with Fordson's development. A total of 2,947 of these Manuel-Majors were produced, and Finland was one of the most significant exporting countries.

In 1963, the Roadless Ploughmaster 6/4 was introduced. In it, Major's original engine was replaced by a Ford 6-cylinder industrial engine with a power of 76 hp. Enhancements were also made to the rear axle and gearbox bearings. The clutch was 13 inches.

Photos: Kimmo Kotta

This is an automated translation. Please report any issues in the translation.

Roadless Manuel Major / Ploughmaster 6/4

Roadless achieved moderate sales success with its four-wheel drive conversion Manuel-Major. So it began offering a four-wheel drive package also for the 32-horsepower Dexta in 1960. The parts were supplied by Selene from Italy, and the Dexta's front axle was also converted from GMC. The front wheels were smaller, 7.50-18.

At the end of 1961, the more powerful (39.5 hp) Super Dexta was introduced, and the front tires were changed to size 7.50-20. In the last models, the power was increased to 44.5 hp.

The price difference with the Manuel-Major was too small, and only 78 four-wheel drive Dextas were equipped.

Photo: Kimmo Kotta

Roadless Dexta

Ford 6000, zaprezentowany w 1961 roku, jest jednym z najbardziej osobliwie wyglądających traktorów w historii, a także technicznie różnił się od wcześniejszych modeli Forda. Model 6000 był flagowym modelem Forda USA i wprowadził markę do nowej klasy wielkości. W ramach modernizacji modele 501/601/701 Workmaster zostały zastąpione modelem 2000 z niewielkimi zmianami, a modele 801/901 Powermaster modelem 4000. Od 1962 roku do USA sprowadzano Super Dextory, sprzedawane pod oznaczeniem 2000 Diesel, oraz Super Majory, znane jako 4000 Diesel. Tak było aż do wprowadzenia w 1964 roku nowej międzynarodowej serii modeli 2000-5000.

Silnik modelu 6000 początkowo był 4,0-litrowym, 6-cylindrowym dieslem. Później pojawiła się także wersja z silnikiem benzynowym lub na gaz płynny o pojemności 3,7 litra. Skrzynia biegów miała 10+2 przełożeń Select-O-Speed. Model 6000 był przede wszystkim traktorem do uprawy rzędowej z przednimi kołami równoległymi, ale produkowano też wersję z szeroką osią przednią. Układ hydrauliczny wyposażono w czujnik siły na ramionach podnośnika oraz akumulator ciśnienia, który magazynował ciśnienie do późniejszego użycia. W WOM-ie zastosowano ekonomiczny WOM o prędkości obrotowej 1730 obr/min zamiast standardowych 2230 obr/min. Opcjonalnie, po wymianie wału, można było uzyskać WOM 1000 obr/min oraz WOMan napędzanego podczas jazdy. Hamulce to suche, wspomagane tarczowe. Wspomaganie kierownicy było standardem. W przeciwieństwie do innych modeli Forda, 6000 był zbudowany na oddzielnej ramie.

Początkowo kolor modelu 6000 to czerwono-szary, ale z powodu licznych problemów wszystkie dostarczone traktory zostały wezwane do fabryki i ponownie pomalowane na niebiesko-szary.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 6000

Pod koniec 1964 roku zaprezentowano nową serię ciągników Forda, znaną jako seria 1000, mimo że w Europie przy numerach zachowano stare nazwy Dexta i Major. Modernizacje w porównaniu do starych modeli Fordson były znaczne. Na przykład silniki zostały gruntownie odnowione, skrzynia biegów oprócz modelu 2000 miała 8+2 przełożeń, a opcjonalnie dostępny był zaawansowany, lecz problematyczny hydraulicznie wybierany Select-O-Speed. Opierał się on na trzech przekładniach planetarnych, które dzięki serwomechanicznie obsługiwanym taśmom hamulcowym i wielotarczowym sprzęgłom umożliwiały 10+2 biegów bez użycia sprzęgła.

Nowe silniki były krótkosuwowe. 3-cylindrowe wyposażono w pompę dystrybucyjną, a 4-cylindrowy rzędowy w modelu 5000 miał pompę wirową. Model 5000 miał sprzęgło jazdy o średnicy 12″ zamiast 11″ w innych modelach, a standardowo wyposażony był w niezależne od sprzęgła WOM. Przy Select-O-Speed we wszystkich modelach dostępny był niezależny WOM 1000 obr./min oraz WOM napędzany podczas jazdy. Hydraulika działała we wszystkich modelach niezależnie od sprzęgła. Funkcje hydrauliki obejmowały wyrównywacz siły ciągu, bezstopniową regulację pozycji oraz regulację prędkości opuszczania podnośnika. W modelach 4000 i 5000 zastosowano przekładnie planetarne w piastach tylnej osi, a hamulce były mokrymi hamulcami tarczowymi. Model 2000 początkowo nie miał blokady mechanizmu różnicowego.

W wielu krajach do solidnie zbudowanego modelu 5000 montowano 6-cylindrowe silniki. Fińska wersja była silnikiem OK-6, produkowanym przez oficjalnego importera Orasvuon konepaja, z 5,9-litrowym silnikiem o mocy 113 KM SAE.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 2000 – 5000

Roadless Ploughmaster 65 was launched in 1964 at the same time as the Ford 5000. Like the previous Fordson-based models, the front axle in these models was still from a GMC off-road truck. The shortened axle had the differential on the left side. The Roadless was distinguished from the competing County by the small 9-24 front wheels. In other respects, the technology was straight from the Ford 5000, i.e. the power was 64 hp. In addition to the 8+2 basic gearbox, a 10-speed Select-O-Speed ​​was available.

For those who needed more power, the Ploughmaster 90 model, equipped with a Ford 590E industrial engine and producing 90 hp, was offered from the summer of 1965. Due to durability problems, this model was only in production for a year.

A rare model was the Ploughmaster 80 produced in 1967-68, which was a 65 equipped with a CAV turbo.

Another rarity was the Ploughmaster 46, which was a Ford 3000 equipped with a front axle supplied by Selene.

Roadless Ploughmaster 65-90

Modele Ford County oparte na niezależnej firmie County sprzedawano w wielu krajach za pośrednictwem organizacji Ford. W większości produktów County wszystkie koła miały jednakowy rozmiar, a na każde przednie koło przypadał osobny wał napędowy. Ponadto County produkowało m.in. modele o dużym prześwicie oraz modele Four z mniejszymi przednimi kołami, zanim Ford wprowadził własne wersje z napędem na cztery koła. Oprócz Fordów County dostarczało technologię napędu na cztery koła dla zakładów IH i Leyland.

Pierwsze traktory County od 1948 roku były gąsienicowymi ciągnikami opartymi na modelach Fordson. Pierwszy model z napędem na cztery koła to wprowadzony w 1954 roku County Four-Drive, zaprojektowany głównie do upraw plantacji trzciny cukrowej, który nie odniósł sukcesu w Europie. Na początku lat 60. wprowadzono bardziej praktyczne modele z napędem na cztery koła: Super Four oparty na Super Majorze oraz Super Six wykorzystujący 6-cylindrowy silnik przemysłowy Forda. Zostały one zastąpione wraz z nową serią Forda w 1964 roku nowymi modelami Super 4 i 6.

Model 654 Super 4 oparty na Fordzie 5000 oraz jego krótkotrwała wersja turbodoładowana 854T zostały w 1968 roku zastąpione mocniejszym modelem County 754, równolegle z odświeżonym Fordem 5000. Model 954 Super 6 przemianowano również na 1004. Moc wynosiła 100 KM, a tylna oś była wzmocniona. County 1124 to większy, 6-cylindrowy model, którego następcą w 1971 roku został County 1164 z silnikiem Forda 8000, ale bazujący technicznie na modelach 5000/7000. Design był nowy, bardziej kanciasty, a standardowo montowana była fabryczna kabina zaprojektowana przez szwedzką firmę Hara. W 1971 roku wprowadzono także model 944 – równoległą wersję 754, opartą na Fordzie 7000 z turbosprężarką.

Nowsze modele 1164 bazowały na technice Forda 7600, a modele 764 na technice Forda 5600. Większe modele to wprowadzone w 1972 roku 1254 (Ford 8000/8600) oraz 1454 (Ford 9000/9600).

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

County

County 654-1454

County Forward Control został zaprezentowany po raz pierwszy w 1965 roku. Jego podstawowa konstrukcja odpowiadała innym modelom County. Jedynie kabina została przesunięta do przodu, a obsługa urządzeń sterujących odbywała się za pomocą linek i dźwigni. Na ramie, podobnie jak w maszynach nośnych, znajdowało się miejsce do mocowania urządzeń roboczych. Z tyłu zamontowano standardowy podnośnik. Kabina była samodzielną jednostką, którą można było łatwo zdjąć do konserwacji. W niektórych krajach wymagania bezpieczeństwa wymagały zewnętrznej ramy ochronnej wokół kabiny.

Pierwszym modelem był FC 654, po którym w 1968 roku wprowadzono FC 754. Bardziej udanym modelem był FC 1004 z 1967 roku, wyposażony w 6-cylindrowy przemysłowy silnik Forda. W 1971 roku zaprezentowano odświeżone modele FC 754 i 1004, czyli wersje 4- i 6-cylindrowe.

W 1977 roku model został zaktualizowany zgodnie z serią Ford 600/700 i otrzymał oznaczenie FC 1174. Kabina znajdowała się teraz po prawej stronie ramy. Zbiorniki paliwa zamontowano po obu stronach ramy. Kilka lat później silnik został zastąpiony modelem Ford TW10, a oznaczenie zmieniono na FC 1184. W nowszych modelach hamulce, sprzęgło i blokada mechanizmu różnicowego były sterowane hydraulicznie. Udźwig modeli 1174/1184 wynosił aż 7300 kg.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

County 754-1184 Forward Control

Największą gamę Forda na początku lat 70. reprezentowały modele 8000 i 9000 pochodzenia amerykańskiego. Silniki to liczne 6,6-litrowe jednostki stosowane również w późniejszych modelach, a skrzynia biegów Dual Power była dostępna jako opcja dodatkowa. Inne cechy to ceramiczne sprzęgło 13”, układ wykrywania siły na drążkach oraz hydrostatyczne sterowanie. Traktory były dostępne z długią i krótką rozstawem osi oraz z przednimi kołami zamontowanymi obok siebie pod ramą. Układ przeniesienia napędu w tych modelach był unikalny, ale tylna oś pochodziła częściowo wzmocniona z modelu 5000.

Model 8000 zaprezentowano w Europie pod koniec 1968 roku, a turbodoładowany 9000 rok później. Różnice między modelami były niewielkie. Kabina stosowana w Europie pochodziła od szwedzkiej firmy Hara (dolne zdjęcie).

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 8000 – 9000

Wiosną 1968 roku odświeżono ofertę Forda. Wówczas zmieniono design, ostatecznie zrezygnowano ze starych nazw Dexta i Major, a moc silników dwóch największych modeli została zwiększona. Klasy mocy to 2000 (36 KM), 3000 (45 KM), 4000 (61 KM) i 5000 (74 KM). Silnik modelu 5000 miał pojemność 4,2 litra zamiast wcześniejszych 3,8 litra. W modernizacji zmiany objęły także zawór regulacji ciśnienia hydrauliki, wał odbioru mocy, przekładnię i sprzęgło. Model 2000 otrzymał taką samą przekładnię 8+2 biegową jak większe modele. W modelu 3000 zastosowano pompę szeregową, w pozostałych pompę rozdzielaczową.

Fordy były technicznie dość tradycyjne. W modelach 4000 i 5000 wał odbioru mocy działał niezależnie od sprzęgła jazdy. Model 5000 miał wspomaganie układu kierowniczego. Kabina serii 1000 była w Finlandii początkowo firmy Salo, w latach 1971-72 montowana przez fabrykę Fieco, a od 1972 roku stosowano szwedzką kabinę Hara.

Jesienią 1971 roku asortyment rozszerzono o turbodoładowany model 7000 (90 KM). Model 7000 miał sprzęgło 13-calowe oraz opcjonalny system Load Monitor przeznaczony szczególnie do maszyn półzawieszanych, który oprócz czujnika siły natarcia na ramię wykorzystywał sprężynę umieszczoną na osi małego koła stożkowego do wykrywania obciążenia napędu.

Pod koniec 1973 roku odświeżono maski modeli 2000 i 3000, a opcjonalnie w modelach 5000 i 7000 wprowadzono reduktor Dual Power. Wcześniej dostępna była 10+2-biegowa skrzynia Select-O-Speed, w której było dużo biegów niskich. Po raz pierwszy jako wyposażenie dodatkowe dostępny był wał odbioru mocy o prędkości 1000 obr./min. Poziom hałasu w modelach 4000 i 5000 spadł do 88 decybeli.

W tej serii powstało wiele krajowych wersji specjalnych, zwłaszcza modelu 5000. We Francji oraz krajach Beneluksu sprzedawano model 2000 Super o mocy 39 KM. Produkcję belgijską reprezentował model 3055 (54 KM) zaprezentowany w 1970 roku. Model sześciocylindrowy 5095 zmodernizował belgijski dystrybutor silników Ford - firma EVA, montując silnik 2704E (95 KM) na własnej ramie pomocniczej, którą sprzedawała także do modelu County. Natomiast w modelu 7400 EVA zamontowała silnik 2714E. Te modele sprzedawano tylko we Francji i kilku innych krajach. Odpowiednikiem na rynek niemiecki był model 6500 oraz mocniejszy 6500 S. W wielu krajach montowano także osi przednie z napędem 4x4 do różnych modeli.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 2000 – 7000

Roadless had marketed the advantages of smaller front wheels, such as better maneuverability, to differentiate itself from the County. However, in the summer of 1968, it introduced the Roadless 115, which had equal front and rear wheels. The weak GMC front axles had now been abandoned, as Roadless had developed its own front axle, which had more durable hub gears, better ground clearance, and the ability to disengage the four-wheel drive. The axle also had a differential lock, which was rare at the time. The steering was hydrostatic, unlike the smaller Roadless models.

The Roadless 115 had a 6.2-liter 104-horsepower Ford 2714E industrial engine. In 1971, the 114hp Roadless 120 was introduced alongside. The clutch had a 13” ceramic disc.

From September 1970, Roadlesses sold in the UK were fitted with the Duncan safety cab and later the 83dB Duncan Supercab was available.

Roadless 115/120

Roadless bought GMC off-road truck front axles from a surplus stock in Spain. The problem was that the high torques when used with tractors caused the driveshafts to break. In addition, because the differentials were turned upside down to increase ground clearance, the gear bearings failed, as lubrication was inadequate in this position.

In the Roadless Ploughmaster 95, introduced in 1967, lubrication was improved by welding a tab to the differential, which directed oil to the bearing. In addition, a stronger bearing was installed and better driveshafts began to be ordered from Germany. The 95 also had a more powerful lift.

With the revamped Ford Force series, the Ploughmaster 65 was replaced by the more powerful 4.2-liter 75.

In 1971, the turbocharged 94T, based on the Ford 7000, was introduced, and in 1974, the 105, with a 6-cylinder 6.2-liter engine, was introduced. These models featured Roadless' own, more durable, and higher-clearance front axle.

The Ploughmaster 75 was Roadless' most popular model during the Ford era, but competing, more affordable four-wheel drive tractors began to appear from various manufacturers, and Roadless production volumes dropped to a few hundred per year.

Roadless Ploughmaster 75-105

Mniej znana wersja Countyna Forda to High Drive. Pierwsza wersja o podwyższonym prześwicie została zaprezentowana w 1958 roku i opierała się na Fordson Majorze. W 1965 roku wprowadzono model 652 High Drive oparty na 5000 oraz kilka lat później 752H. W 1975 roku przedstawiono model 762H oparty na 6600, który kontynuował oznaczenie również jako wersja oparta na 6610. Prześwit przy standardowych oponach wynosił 80 cm, a przy zastosowaniu opon szorstkich 9.5R48 – 90 cm. County High Drive był dostępny wyłącznie w wersji z napędem tylnym. Napęd był przekazywany na koła przez pionowy zestaw kół zębatych. Na życzenie dostępny był obniżony podnośnik, który umożliwiał korzystanie z normalnych narzędzi roboczych. County oferował również zestaw przeróbkowy pozwalający na przekształcenie starego 4-cylindrowego Forda na wersję o podwyższonym prześwicie. W małych ilościach produkowano także większe modele High Drive 962H i 1162H.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

County 652-762 High Drive

Fabryka Forda trzymała się własnej produkcji ciągników z napędem na tylne koła i pozostawiła modele z napędem na cztery koła innym. Modyfikacje Fordów z napędem na cztery koła wyposażone w małe przednie koła oferowały firmy Roadless i Selene (Manuel). Również County postanowił konkurować z nimi i zaprezentował model 4000-Four. Następnie pojawiły się odpowiednie modele 4600, 6600, 7600, 6700 i 7700. Wyposażano je zarówno w kabinę Forda, jak i w kabinę Haran z płaską podłogą. Modele Four County od początku miały blokadę mechanizmu różnicowego.

Po wprowadzeniu serii 10 zaprezentowano wersje County 6610 i 7610, jednak na tym etapie tańsze, własne modele Forda z napędem na cztery koła zdominowały rynek pojazdów do montażu pozabudowlanego. Napęd na cztery koła Forda był również znacznie bardziej zwrotny niż County. Dodatkowo County nadal stosował starą, niesynchronizowaną skrzynię biegów constant mesh. W ostatnich modelach serii E County przeszedł na tańsze przednie mosty Carraro.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

County 4000-Four – 7610-Four

Następcy modeli 8000 i 9000 to amerykańskie modele 8600 i 9600 przedstawione wiosną 1972 roku, z których ten drugi był wyposażony w turbosprężarkę. Modele 8600 i 9600 miały usprawnione w porównaniu z poprzednikami hydraulikę, hamulce, układ kierowniczy oraz napęd. Nowoczesną technikę w ofercie reprezentowały Dual Power – reduktor szybki, hydrostatyczne kierowanie, czujnik ramion podnośnika oraz WOM o prędkości 1000 obr./min. Kabina operatora Hara była dość ascetyczna. W 1975 roku produkcja tych modeli rozpoczęła się również w Belgii. Jednocześnie powiększono tarcze hamulcowe i zmodernizowano pompę hydrauliczną.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 8600 – 9600

Pod koniec 1975 roku seria 1000 została zastąpiona modelami serii 600. Rok później ukończono nową kabinę, która reprezentowała najwyższy standard swojej epoki. Technika w serii 600 pozostała w dużej mierze niezmieniona. Układ kierowniczy został teraz wspomagany również w mniejszych modelach, z wyjątkiem 2600. Zasilanie elektryczne było teraz realizowane przez alternator prądu przemiennego. Układ hydrauliczny był bardziej wydajny niż wcześniej. Do modelu 3600 pompa hydrauliczna czerpała napęd z zębatki umieszczonej na tylnej części wałka rozrządu, ale teraz była to pompa zębatkowa. Dodatkowo w tych modelach tylny most był wykonany bez reduktorów, hamulce były bębnowe, a napęd WOM oparty był na podwójnym sprzęgle zamiast hydraulicznego sprzęgła wielotarczowego stosowanego w większych modelach.

W 1978 roku gamę uzupełnił 54-konnym modelem 4100, dostępnym również w Finlandii, wyposażonym w 3,0-litrowy silnik taki jak w poprzednim modelu 3055. Pozostała technika odpowiadała w dużej mierze modelowi 4600. W celu obniżenia ceny 4100 sprzedawano w Finlandii z kabiną Syvänen. Równocześnie wprowadzono wersje z napędem na cztery koła modeli 3600 i 4600, wyposażone w oś przednią produkcji Carraro. W 1979 roku zwiększono udźwig modelu 4600.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 2600 – 4600

Pod koniec 1975 roku seria 1000 została zastąpiona modelami z serii 600. W gamie zamiast dawnej 5000 pojawiły się 2 modele: 5600 o mocy 68 KM oraz 6600 o mocy 77 KM. Skrzynia biegów w serii 1000 była dobrze znaną niesynchronizowaną 8+2, której problemem był brak szybkiego biegu orki: maksymalna prędkość szóstki wynosiła 12 km/h. Opcjonalnie dostępna była zwalniająca szybka przekładnia Dual Power, której dźwignia sterująca została przesunięta na prawo na desce rozdzielczej. Siłowniki podnośnika w modelach czterocylindrowych były większe niż wcześniej, a filtracja oleju hydraulicznego została poprawiona. Ford 6600 był przez cały okres produkcji najchętniej sprzedawanym modelem ciągnika w Europie.

Latem 1976 roku ukończono nową kabinę Q, która stanowiła najlepsze osiągnięcie swojego czasu. Kabina była montowana fabrycznie, ale wyprodukowała ją firma GKN Sankey. W 1978 roku zaprezentowano modele z napędem na cztery koła wyposażone w przednią oś ZF. Posiadały blokadę tarczową, załączany w ruchu napęd 4x4 oraz promień skrętu 10,7 metra w modelu 6600.

W modelach z 1980 roku udźwig 5600 i 6600 był większy niż wcześniej. Pod koniec 1980 roku silnik 4,2-litrowy w modelach 6600 i 7600 został powiększony do 4,4 litra.

Z tej serii modeli powstała również konwersja 6-cylindrowa wykonana przez belgijską firmę EVA, oznaczona jako 7095. Sprzedawano ją m.in. w Niemczech. Model 7095 był pod wieloma względami gorzej wyposażony niż 7600.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 5600 – 7600

Jako następców modeli 8600 i 9600 w 1976 roku zaprezentowano przeprojektowane, 6-cylindrowe modele 8700 i 9700 o mocy 127 i 146 koni mechanicznych. Silnik modelu 9700 był turbodoładowany. W tych modelach skrzynia biegów i hydraulika (wydajność 60 l/min) były bardziej zaawansowane niż w mniejszych modelach. Istotną różnicą techniczną była czujka sił na drążku zwrotnym. W 1977 roku, oprócz napędu tylnego, pojawiły się pierwsze modele Forda z napędem na cztery koła, których oś ZF z promieniem skrętu 13,8 metra ustanowiła rekordy, podobnie jak wysokość traktora powyżej 3 metrów. Długość i rozstaw osi modeli z napędem tylnym były znacznie krótsze niż w poprzednich modelach. Międzynarodowa premiera serii miała miejsce w Finlandii, w Espoo w centrum Dipoli w sierpniu 1976 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 8700 – 9700

Obok modeli 6600 i 7600 jesienią 1976 roku wprowadzono większe i lepiej wyposażone równoległe modele 6700 i 7700. Modele te miały m.in. hydrostatyczne wspomaganie kierownicy, czujnik przeciążenia Load Monitor, WOM o prędkości 1000 obr./min oraz standardowo dwustopniową przekładnię Dual Power z obsługą nożną. Kabina o płaskiej podłodze, wyposażona w pedały zawieszone, była bardzo wysoka.

Oś przednia różniła się od zastosowanej w modelach 6600 i 7600. Model 7700 dostępny był również od 1978 roku z napędzaną osią przednią firmy ZF. W ofercie znajdował się także model 5700 oraz 6-cylindrowy 8100 przeznaczony dla wymagających rynków, w którym zastosowano 6,2-litrowy silnik samochodowy. Ten model miał co najmniej trzy różne wersje dostosowane do poszczególnych rynków krajowych. Brytyjską wersję 8100 produkowała firma County, a francuską EVA.

Silniki modeli 6700 i 7700 powiększono w 1981 roku do pojemności 4,4 litra, a model 8100 zastąpiono modelem 8200.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 6700 – 8200

Countyt wprowadzone w drugiej połowie lat 70. opierały się na seriach Ford 600 i 700. Modele czterocylindrowe to 774 i 974. Modele sześciocylindrowe to 1174 i 1474. W 1979 roku wprowadzono częściowo oparte na serii TW modele 1164, 1184 oraz 1474 TW. Największym modelem w serii był 1884 oparty na TW-35 (195 KM). Na początku lat 80. gama modeli została zaktualizowana do technologii Ford serii 10. Skrzynia biegów pozostała jednak stara, 8+2 (16+4) constant mesh, a kabina – oprócz największych modeli – była typu Hara. Modele 764 i 964 były skromnie wyposażonymi wersjami podstawowymi, dostępnymi także bez kabiny. Na początku lat 80. Countyi produkowano także z silnikami Perkins, głównie na rynek południowoafrykański.

Po wprowadzeniu własnych modeli z napędem na cztery koła przez Forda, popularność Countów zaczęła spadać. Po postawieniu firmy w stan likwidacji w 1983 roku nastąpiła zmiana właściciela, a produkcja została stopniowo wygaszona w drugiej połowie lat 80. Ostatnie Countyi zjechały z taśmy produkcyjnej w 1990 roku. Ostatnie modele to 764 oparty na 6610 (82 KM) oraz 1164 i 1184 o mocy 110 KM.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

County 764-1884

W 1977 roku Ford zawarł umowę ze Steigerem na promocję Steiger Pantherów w barwach Forda. Oznaczenie modelu przyjęto na wzór TW i oznaczające napęd na cztery koła jako FW. W Ameryce Północnej oferta obejmowała modele FW-20 (210 KM), FW-30 (265 KM), FW-40 (295 KM) oraz FW-60 (335 KM). Najmniejszy z nich był wyposażony w 9,1-litrowy, 32-zaworowy silnik V8 Cummins, a pozostałe w 14,7-litrowy silnik V8. Największy model był turbodoładowany.

Do Europy trafiał głównie model FW-30, który jednak pod względem mocy odpowiadał modelowi o wyższym numerze. Skrzynia biegów była mechaniczna typu 20+4 constant mesh. Maksymalna prędkość 35 km/h była bardzo wysoka jak na wielki ciągnik. Dodatkowo oferowane sprzęgło WOM było elektrohydrauliczne i nie przenosiło pełnej mocy silnika. Sprzedaż zakończyła się w 1982 roku.

W 1984 roku do Europy trafił model FW-60, którego silnik został zastąpiony turbodoładowanym i międzystopniowo chłodzonym 14,0-litrowym Cumminsem o mocy 325 KM. Maskę całkowicie przemalowano na biało, a cztery reflektory wymieniono na dwa kanciaste. Zbiornik paliwa powiększono do ponad 1000 litrów. W następnym roku wprowadzono zautomatyzowaną zmianę biegów. Sprzedaż zakończyła się w 1986 roku.

Modele FW-25 i FW-35 oraz FW 280/310/335/375/400 zaprezentowane w 1986 roku były produkowane przez Waltanna. Historia tych modeli była krótka, ponieważ w następnym roku Ford New Holland kupił Versatile.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford FW-20 – FW-60

Na następcę modeli 8700 i 9700 przedstawiono na wiosnę 1979 roku serię TW. Była to pierwsza linia Forda, w której projekcie uwzględniono modele z napędem na cztery koła. Promienie skrętu były jednak nadal duże, ponieważ przednia oś pozostała starego typu z bocznym wałem napędowym ZF. Modele TW pod względem wyglądu i wymiarów odpowiadały poprzednim modelom, ale były lżejsze. Ulepszono układy smarowania i chłodzenia silników, pompa oleju była teraz napędzana wałem korbowym. Układ kierowniczy miał własną pompę. Skrzynia biegów została przyspieszona, a tylna oś, mechanizmy różnicowe oraz WOM wzmocniono w porównaniu do poprzedników.

TW-10 i TW-20 były technicznie niemal identyczne, z wyjątkiem turbodoładowania; pośrednio chłodzony TW-30 był nieco mocniejszy i wydajniejszy pod względem hydrauliki. Jego przód był dłuższy ze względu na dodatkowy zbiornik paliwa. Sprzęgło w modelach TW-20 i TW-30 miało średnicę 14 cali i wyposażone było w ceramiczną tarczę sprzęgła. W tych modelach zastosowano również hydraulicznie wspomagane hamulce. TW-30 miał nową, wydajniejszą pompę hydrauliczną. Modele TW produkowano w Belgii.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford TW-10 – TW-30

Traktory serii 10 firmy Ford zostały zaprezentowane jesienią 1981 roku. Najważniejszą innowacją była zsynchronizowana skrzynia biegów 8+4, której drążki zmiany biegów znajdowały się na kolumnie kierowniczej. Hamulce w najmniejszych modelach również były teraz mokrymi hamulcami tarczowymi. Do Finlandii nie sprowadzono najmniejszych modeli 2610, 2910 ani 3610. Zamiast tego model 3910, który wkrótce zastąpił 3610, trafił również do Finlandii, ale tylko w wersji z napędem tylnym. W modelach 2910 i 3910 różnicą w stosunku do mniejszych modeli było mocniejsze tylne zawieszenie z przekładnią redukcyjną.

W małych modelach serii 10, z wyjątkiem pierwszych sprowadzonych egzemplarzy, stosowano niską kabinę LP produkcji Sekura, z wyjątkiem modelu 4610 z kabiną Q-cab produkcji GKN. Przednia oś w wersjach z napędem na cztery koła pochodziła nadal od Carraro, wał napędowy był przesunięty na bok względem osi symetrii, z wyjątkiem modelu 4610, a promień skrętu był większy niż w większych modelach. Na wiosnę 1984 roku przednia oś została zastąpiona osią z napędem centralnym. Jednocześnie kabina LP otrzymała szersze drzwi, nowe błotniki oraz ulepszenia w układzie sterowania.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 2910-4610

Jesien 1981 esitellyn 10-sarjan suuremmat mallit varustettiin Ford-ohjaamolla, joka oli aiempaa hieman uudistettu, ja polkimet olivat edelleen lattian läpi poljettavat malliin 7610 asti. Malleihin 5610 ja 6610 oli saatavilla myös edullisempi 18 cm matalampi Sekuran valmistama LP-ohjaamo. Joissakin maissa myytiin myös Sekuran korkeakattoista AP-versiota.

10-sarjassa Ford oli ensimmäistä kertaa vakavasti otettava haastaja nelivetotraktoreissa. ZF:n uudet etuakselit olivat ketteriä, ja neliveto oli otettu huomioon mallistoa suunniteltaessa. Etuvedon kardaani sijoitettiin traktorin keskilinjalle, ja etupyörien suurin kääntökulma oli 51°.

Vaihteistona 10-sarjassa oli uusi synkronoitu 8+4/16+8 -vaihteisto, jonka hallintavipu oli ratin alla malliin 7610 asti. Ryömintävaihteisto oli lisävarusteena. Ford-malleissa oli nyt myös nopea äestysvaihde. Kaikissa 10-sarjan malleissa oli edelleen työntövarsitunnustelu. Mallissa 8210 oli TW:stä tuttu 6,6-litrainen moottori, keraamisella levyllä varustettu kytkin sekä muita 10-sarjan malleja järeämpi taka-akseli. Myös malleissa 7710 ja 8210 Dual Powerin hallinta oli nyt sähköinen kojetaulussa, samoin nelivedon kytkentä oli sähköinen.

Vuonna 1983 paljon arvostelua saanutta rattivaihteen vaihdekaavaa muutettiin, ja LP-ohjaamon ovien saranointi siirrettiin takareunaan. Etuakseli vaihdettiin järeämpään malliin vuonna 1984. Samaan aikaan esiteltiin 7910, joka tuli Suomeen vasta Mark II -mallistossa. Vuonna 1985 tuli hydrostaattinen ohjaus. Hydrauliikan venttiileissä oli virtauksen säätö, säädettävä painepalautus, ja letkun irrotus myös paineen alaisena oli mahdollista.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 5610-8210

Druga generacja serii TW została wprowadzona na początku 1983 roku. TW-25 przeszedł pod względem wymiarów na ten sam poziom co TW-35. Moc silnika nieco wzrosła we wszystkich modelach, a także TW-15 został wyposażony w silnik z turbodoładowaniem. Siły podnoszenia wzrosły, a dzięki nowym przednim mostom ZF ciągniki stały się znacznie bardziej zwrotne. Koła skręcały teraz o 50 stopni, a przeniesienie napędu odbywało się przez wałek centralny, z wyjątkiem modelu TW-35.

W przeciwieństwie do mniejszych modeli serii 10, skrzynie biegów w serii TW były nadal niesynchronizowane. Użycie funkcji Dual Power odbywało się teraz za pomocą pedału, podobnie jak w modelu 7710. Pod importowanymi do Finlandii modelami znajdował się 118-konny TW-5. Modele z napędem tylnym również nie były importowane do Finlandii.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford TW-15 – TW-35

Zmodernizowane ciągniki serii 10 zostały zaprezentowane w 1985 roku. Najważniejszymi zmianami były hydrostatyczne sterowanie oraz nowa cicha kabina DL, w której dźwignia zmiany biegów została przeniesiona na podłogę, podobnie jak sterowanie Dual Power na lewy pedał elektryczny. Pedały wreszcie zostały wykonane jako pedały zawieszone. Podwójna pompa hydrauliczna i zawór hamulca przyczepy były teraz standardem. Zbiorniki paliwa były większe niż wcześniej i znajdowały się teraz pod kabiną. Oś przednia w wersjach 4-cylindrowych była teraz produkcji Carraro.

Na rynku fińskim model 5610 Farmari był prawdziwym ciągnikiem podstawowym, wyposażonym w kabinę LP, niesynchronizowaną skrzynię biegów 8+2 z dźwigniami zmiany biegów umieszczonymi na środku, mniejsze opony diagonalne, tylko jeden zawór hydrauliki zewnętrznej i inne ograniczenia wyposażenia. W ostatnich wersjach Farmari montowano opony 16.9R34 oraz 2 zawory hydrauliczne. W kilku krajach sprzedawano również model 5110 o mocy 65 koni mechanicznych.

W lipcu 1987 roku deska rozdzielcza została zmieniona z niebieskiej blaszanej na czarną z włókna szklanego, a prędkość maksymalna wzrosła do 40 km/h. Zmieniły się również klamki drzwi oraz obudowy słupków na czarne.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 5610-7610 Mark II

Także duże ciągniki serii 10 otrzymały oznaczenie Mark II wraz z nową kabiną DL. W fińskiej ofercie importowej nowością była wersja 8210 o zmniejszonej mocy – model 7910 dla tych, którzy chcieli 6-cylindrowego ciągnika o mocy 100 KM. Kilka lat później podjęto jednak decyzję o ponownym podejściu i wykonaniu modelu 7610 o mocy 100 KM z 6-cylindrowym silnikiem. Numer tego modelu to 7810. W większych modelach serii 10 zastosowano wydajną hydraulikę, nadal jednak wyposażoną w czujniki siły na drążkach wypychających. Od lata 1987 we wszystkich modelach zastosowano przednią oś Carraro oraz czarną deskę rozdzielczą z włókna szklanego.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 7710-8210 Mark II

W roku 1985 w serii 10 wprowadzono drugą generację. W małych modelach zmiany były niewielkie. Tarcza sprzęgła powiększyła się jednak z 280 do 330 mm. Odświeżoną kabinę nazwano kabiną S, zastępując wcześniejszą kabinę LP. W Finlandii standardem był wysoki dach. W ofercie produkcyjnej była też niższa wersja, której wysokość w modelu 4110 wynosiła 233 cm.

W latach 1988-89 także małe modele były oznaczane symbolem Mark III. Dane techniczne odpowiadały modelom Mark II. Cyfrowy zestaw wskaźników dostępny był jako opcja dodatkowa.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 2910-4610 Mark II ja Mark III

Zmodernizowane modele TW zostały zaprezentowane jednocześnie z modelami Mark II serii 10 w 1985 roku. Udźwig zmodernizowanych modeli wzrósł o ponad 2 tony. Kabina przeszła podobne zmiany jak w serii 10. Opcjonalnie dostępny był cyfrowy zestaw wskaźników.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford TW-15 – TW-35 Mark II

W roku 1989 odświeżono gamę serii 10. Znany model 6610 (82 KM) zastąpiły 6410 (80 KM) oraz doładowany 6810 (90 KM). Modelu 5110 nadal nie wprowadzono do Polski. Silniki były teraz wyposażone w pompę rozdzielaczową i większą głowicę. Modele z turbosprężarką posiadały wentylator wiskozowy działający tylko w razie potrzeby, co zmniejszało pobór mocy. Elektroniczny zestaw wskaźników oraz elektroniczna zmiana prędkości WOM sterowana z kabiny były wyposażeniem dodatkowym. Pedał Dual Power powrócił na tradycyjne miejsce między pedałami sprzęgła i hamulca.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 5110-7610 Mark III

W największych modelach serii 10 zmiany trzeciej generacji były niewielkie. Modele 7710 i 7910 zostały wycofane z oferty, choć przynajmniej we Francji 7910 był dostępny na sprzedaż. Model 8210 otrzymał nową, mocniejszą tylną oś oraz drugi siłownik wspomagający podnośnik. W modelu 8210 po raz pierwszy zastosowano elektroniczny system sterowania podnośnikiem oraz czujnik ramion podnośnika. Elektroniczny zestaw wskaźników był dostępny jako opcja. Pedal Dual Power znajdował się teraz między pedałami sprzęgła i hamulca.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 7810-8210 Mark III

Fabryka Versatile została zamknięta latem 1986 roku z powodu słabego popytu. W lutym 1987 roku Ford ogłosił zakup Versatile. Na rok 1988 wprowadzono ograniczoną gamę modeli, w której np. modele 756, 836 i 856 zostały zastąpione jednym modelem: 846, który miał moc 230 KM. Kolor traktorów w pierwszym roku pozostał taki sam. W 1989 roku pomalowano je na niebieski kolor Forda. Silniki pozostały te same, Cummins o pojemnościach 10,0, 14,0 i 18,8 litrów, jak wcześniej. Dla trzech środkowych modeli dostępna była 12-biegowa pełna skrzynia biegów powershift.

Podane średnice promienia skrętu w mniejszych modelach są na tym etapie większe niż wcześniej, ponieważ mierzone są od zewnętrznej krawędzi kół podwójnych, a nie od osi wewnętrznych kół, jak zwykle stosowano w Versatile. Wagi podane są jako tzw. masy robocze, a nie masy suche jak wcześniej.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford Versatile 846 – 1156

Seria Ford TW została odnowiona na serię 30 pod koniec 1989 roku. Jedną z istotnych zmian była skrzynia biegów Powershift z 18+9 przełożeniami. Skrzynia biegów z dziewięcioma sprzęgłami pozwalała na pomijanie biegów. Wsteczny bieg załączany przy zmianie kierunku jazdy można było zaprogramować na szybszy lub wolniejszy niż bieg do przodu. Podstawowa skrzynia biegów to znana, niesynchronizowana 16+4 Dual Power, jednak nie była ona importowana do Polski. Również wersja Powershift z prędkością 40 km/h nie była dostępna w Polsce.

Tylny most był bardziej wytrzymały. W mniejszych modelach wydajność układu hydraulicznego została zwiększona do poziomu największych modeli. Opcjonalnie dostępna była dodatkowa pompa podnosząca wydajność do 108 litrów. W największym silniku, o mocy 186 koni mechanicznych, zastosowano wyższy maksymalny moment obrotowy niż wcześniej. Kabina Super-Q standardowo wyposażona była w cyfrowy zestaw wskaźników, komputer pokładowy z radarem, fotel z pneumatycznym zawieszeniem oraz klimatyzację. Model 8630 był też dostępny w wersji dłuższej, z większym rozstawem osi odpowiadającym innym modelom, jednak do Polski importowano krótszą wersję.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 8630-8830

Pod koniec 1989 roku odświeżono 3-cylindrowe traktory serii 10, przemianowując je na serię 30. W skład gamy wchodziły modele 3430 (45 KM), 3930 (51 KM), 4130 (56 KM) oraz 4630 (61 KM). Jesienią 1990 roku do gamy dołączył czterocylindrowy 4830 (65 KM). Kabina była teraz całkowicie płaska, model „Deluxe-Q”, a poziom hałasu wynosił 82-84 dB.

Skrzynia biegów była nowa, pełni zsynchronizowana 8+8 z rewersem. Od modelu 4130 prędkość maksymalna na drodze w Finlandii wynosiła 40 km/h. Liczba biegów polowych pozostała niewielka, ponieważ w zakresie 5…15 km/h dostępne były tylko przełożenia 7,2, 10,5 i 11,2 km/h. Ostatnie z nich, czyli najszybszy bieg w tym zakresie, okazał się zbyt szybki podczas ruszania pod obciążeniem. Problem można było rozwiązać opcjonalną szybką redukcją Dual Power. Sprzęgło 13” było solidne jak na mały traktor.

Parametry hydrauliki były skromne, lecz od modelu 4630 na wyposażeniu standardowym był drugi pomp i siłowniki pomocnicze podnośnika, które dawały siłę podnoszenia do 2600 kg. Układ kierowniczy był teraz hydrostatyczny.

W 1993 roku zaprezentowano mocniejszy model 5030 (70 KM), który wyparł w Finlandii model 4830. Jednocześnie wprowadzono kabinę Economy LP z dwuczęściowymi szybami drzwiowymi, mniejszymi błotnikami tylnymi i niższym dachem. Odświeżona przednia oś w wersjach z napędem 4x4 oferowała kąt skrętu 55 stopni zamiast wcześniejszych 52 stopni. Również przednia oś w modelach z napędem tylnym była nowa i bardziej wytrzymała. W niektórych krajach wprowadzono do sprzedaży także mocniejszy model 5630.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 3430 – 5030

Następca popularnej serii Ford 10, seria 40 została wprowadzona na początku 1992 roku. Traktory przeszły znacznie głębszą modernizację niż modele mniejsze i większe przy przejściu na serię 30. W serii 40 zastosowano silniki PowerStar o dużych pojemnościach. W modelach 6640 i 7740 zastosowano nowy, 5,0-litrowy silnik, a w 8240 i 8340 - 7,5-litrowy. Zwrotność modeli z napędem na cztery koła była najlepsza w klasie dzięki kątowi skrętu wynoszącemu 55 stopni.

Kabina nosiła nazwę SuperLux, a poziom hałasu wynosił około 77 dB. Seria 40 obejmowała 2 modele: SL i SLE. Model SL wyposażony był w czujnik siły na drążkach, pompę zębatą i analogowy zestaw wskaźników. Model SLE posiadał podnośnik elektryczny, czujnik siły na ramionach podnośnika (z wyjątkiem modelu 5640), pompę o regulowanej pojemności oraz elektroniczny system nadzoru. W modelu SLE były także inne wyposażenia, takie jak wycieraczka tylnej szyby, regulowana kierownica i fotel Comfort. Skrzynia biegów w modelu SL była całkowicie zsynchronizowana, 12+12 z systemem SynchroShift. Prędkość maksymalna na drodze wynosiła 40 km/h w modelach z napędem na cztery koła. Modele SLE wyposażono w skrzynię biegów ElectroShift 16+16 z czterostopniowym przełącznikiem szybkozłącza, opartą na dwóch mokrych sprzęgłach wielotarczowych. Zmiana kierunku była jednak mechaniczna. Podnośnik elektryczny miał unikalną dźwignię regulacji położenia o tradycyjnym wyglądzie, której celem było łagodzenie przejścia konserwatywnych klientów do stosowania podnośnika elektrycznego.

W 1994 roku wprowadzono trzecią opcję skrzyni biegów: SynchroShift wyposażony w reduktor Dual Power. Moc modelu 8340 wzrosła do 125 koni mechanicznych.

Na początku 1995 roku logo Ford na masce zostało zastąpione logo New Holland, kolor nadwozia zmienił się z niebieskiego na szary, dach kabiny z białego na niebieski, a piasty kół z niebieskich na czarne. Przednia oś Carraro została zastąpiona włoskim produktem z należącej do grupy firmy.

Na początku 1996 roku zmodyfikowano błotniki tylne i dolny stopień uczyniono demontowalnym. Do podnośnika elektrycznego dodano funkcję tłumienia drgań, a fotel w modelach SLE obracał się w obu kierunkach.

We Włoszech i kilku innych krajach wiernych marce Fiat seria 40 była w ostatnich latach sprzedawana również w barwach Fiat jako seria New Holland S.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Ford 5640-8340

W serii Ford 80 zastosowano technikę Versatile pod bardziej opływowymi obudowami. Silniki były tej samej pojemności Cummins co wcześniej, ale z technologią czterech zaworów na cylinder, a moment obrotowy zwiększono do poziomu 35%. W mechanicznej skrzyni biegów podstawa biegów była teraz zsynchronizowana. Pełny powershift był dostępny tylko w dwóch środkowych modelach. Pozwalało to na ustawienie dźwigni zmiany biegów na luz podczas jazdy, a po spadku prędkości automatyka wybierała odpowiedni bieg, gdy dźwignia była przesunięta do przodu. Hamulce wciąż opierały się na jednej tarczy hamulcowej o średnicy 508 mm zamontowanej na wałku napędowym. Nieco zwiększono wydajność hydrauliki i siłę podnoszenia. Standardowo montowano cztery bloki hydrauliczne. Kabina została dostosowana do stylu Forda, a poziom hałasu obniżono do 78 decybeli. Rura wydechowa i wlot powietrza zostały przesunięte bliżej słupków. Opcjonalnie dostępny był monitor poślizgu kół. W dwóch największych modelach dostępne były potrójne koła obok siebie.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.