Oliver / White

Whiten pierwszy ciągnik z przegubowym nadwoziem 4-150 Field Boss znalazł się w tej samej klasie mocy co poprzedni Minneapolis-Moline A4T, ale wiele zostało zaprojektowane na nowo, wykorzystując te same części co w nowych ciągnikach Whiten z dwoma napędami, np. tylna oś była taka sama jak w 2-105. Konstrukcja ciągnika była niska, a rozkład masy zaprojektowano na 50/50 podczas ciągnięcia maszyny roboczej. W modelu zaprezentowanym w 1974 roku zastosowano 10,4-litrowy silnik V8 Caterpillar (moc silnika 175 KM) oraz skrzynię biegów Oliver 6+2, z opcjonalną 3-biegową przekładnią szybkozłączną. Układ hydrauliczny wyposażono w tę samą pompę o zmiennej wydajności 75 litrów, jak w ciągnikach Whiten z dwoma napędami. Tak samo opcjonalny podnośnik o udźwigu 2700 kg odpowiadał tym parametrom. WOM był standardowy (1000 obr./min z hydraulicznym sprzęgłem). Kabina wyglądała podobnie jak w poprzednich modelach, a poziom hałasu wynosił około 80 decybeli.

Rok później wprowadzono model 4-180 z większą mocą silnika, przekładnią planetarną w osiach, skrzynią 12+4, sprzęgłem dwutarczowym oraz standardowymi kołami 38″.

W 1979 roku pojawiły się zmodernizowane modele 4-175 i 4-210. Mniejsze zmiany były nieznaczne, w oznaczeniu modelu przeszły od mocy netto do mocy silnika. Kabina została zmodernizowana, a dźwignie sterujące zebrano na prawej konsoli. W większym modelu 4-210 zastosowano również układ napędowy zapożyczony z ciągnika z dwoma napędami oraz skrzynię biegów 18+6. Przegub nadwozia został wzmocniony.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Traktory

White 4-150 – 4-210 Field Boss

Jesienią 1974 roku Minneapolis-Moline G1355 oraz jego czerwony odpowiednik White 2270 zostały zastąpione srebrnym modelem White 2-150. Silnikiem pozostał stosowany przez Minneapolis-Moline 9,6-litrowy Hercules. Skrzynia biegów to niesynchronizowana Oliver 6+2 (z przełożeniem szybkim 18+6). Sprzęgło było ceramiczne, 14-calowe, a hamulce suche, tarczowe, trzytarczowe. Sprzęgło WOM było hydrauliczne, a standardowa prędkość wynosiła 1000 obr./min. W zamkniętym układzie hydraulicznym zastosowano pompę o wydatku 75 litrów, a w podnośniku czujnik siły na drążkach. Kabina z trzystronnym przeszklonym przodem była wyposażeniem dodatkowym.

Już dwa lata później wprowadzono znaczące zmiany. Silnik został zastąpiony turbodoładowanym o pojemności 7,8 litra. Dostępne były dwa modele: 2-135 i 2-155. Przełożenie szybkie stało się wyposażeniem standardowym, a hamulce zmieniono na mokre, kąpielowe. Poziom hałasu w kabinie został obniżony do konkurencyjnych 80 decybeli.

W 1978 roku pojawił się model 2-180 z silnikiem Caterpillar V8 o pojemności 10,4 litra i dwoma tarczami sprzęgła o średnicy 13”. Nowością był cyfrowy wskaźnik Accra-Tach, który wyświetlał obroty, prędkość jazdy lub prędkość PTO. W broszurze pojawiło się zdjęcie wersji z napędem na cztery koła, jednak bez danych technicznych. Modele 2-135, 2-155 i 2-180 były sprzedawane w krajach Europy Środkowej i Południowej.

Po upadku White w 1981 roku produkcja kontynuowana była pod marką WFE z czerwonymi oznaczeniami. Znaczniejszą zmianą była seria 3 z 1982 roku, w której zastosowano cichą i szczelną kabinę, będącą jednym z najlepszych rozwiązań swojego czasu. W kabinie zrezygnowano z wszelkich dźwigni, a poziom hałasu udało się obniżyć do 75,5 decybela.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

White 2-135 – 2-180 Field Boss

Jesienią 1974 White wprowadził na rynek dwa srebrne ciągniki 2WD: 2-70 i 2-105. Zastąpiły one poprzednie modele Oliver serii 55, które były również sprzedawane pod marką Minneapolis-Moline. W konstrukcji połączono rozwiązania obu marek, ale wprowadzono też nowości. Na przykład sprzęgło można było remontować bez rozłączania ciągnika.

Model 2-70 kontynuował stosowanie 6-cylindrowych silników benzynowych i diesla Olivera oraz 6+2-biegowej, niesynchronizowanej skrzyni biegów, do której jako opcja dostępna była 3-stopniowa szybka zmiana biegów nazwana Hydraul-Shift. Sprzęgło 12-calowe miało ceramiczne okładziny. Układ kierowniczy był hydrostatyczny, a kolumna kierownicy regulowana. Układ hydrauliczny był otwarty, z pompą 55 l/min i dwoma złączami dla zewnętrznych odbiorników hydraulicznych. Kabina nie była oferowana jako wyposażenie fabryczne. Napęd na cztery koła był wymieniony na liście akcesoriów, ale w broszurze nie zamieszczono zdjęć ani danych technicznych na ten temat. Modele z napędem na tylne koła Field Boss były długie i najczęściej wyposażone w szeroko regulowaną oś przednią.

Silnik modelu 2-105 to turbodoładowany 6-cylindrowy Perkins. Skrzynia biegów była taka sama jak w 2-70, ale sprzęgło miało 13 cali. WOM o prędkościach 540/1000 obr./min był w standardzie. Osłony błotników z tyłu wyposażono w obszerne zbiorniki paliwa w stylu Olivera, jednak bez kabiny. W kabinie dostępnej jako opcja przednia część była trzystronna. Modele 2-85 i 2-105 sprzedawano w wielu krajach Europy.

W 1976 roku zaprezentowano model 2-85, który był taki sam jak jego starszy brat, lecz bez turbodoładowania, ze sprzęgłem 12-calowym i hamulcami dwutarczowymi zamiast trójtarczowych.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

White 2-70 – 2-105 Field Boss

White Farm Equipment, będący pod nowym właścicielem, kontynuował produkcję pod marką WFE, jednak problemy finansowe utrzymywały się jeszcze w 1983 roku, gdy przedstawiono modele z kierowaniem ramowym 4-225 i 4-270. Zakład produkcyjny stał przez większość roku, a do produkcji modele te weszły dopiero pod koniec roku. 4-225 Field Boss był bezpośrednim rozwinięciem poprzedniego modelu 4-210. 10,4-litrowy silnik Caterpillar otrzymał turbodoładowanie, a moc wzrosła do 225 koni mechanicznych. Skrzynia biegów miała 18+6 przełożeń z trzystopniowym przełącznikiem szyb. WOM o prędkości 1000 obr./min, podnośnik i koła bliźniacze były wyposażeniem standardowym. Kabina została znacznie ulepszona, a poziom hałasu spadł do 78 decybeli.

4-270 Field Boss był natomiast całkowicie nowym modelem i pod wieloma względami bardziej masywnym. Posiadał turbodoładowany, 6-cylindrowy silnik Caterpillar o pojemności 10,45 litra. Skrzynia biegów miała 16+4 przełożeń z czterostopniowym przełącznikiem szyb. Podnośnik był wyposażeniem dodatkowym. W fazie opracowania był również model 4-325, który nigdy nie wszedł do produkcji seryjnej.

Modele te pozostały ostatnimi traktorami z kierowaniem ramowym marki White.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

WFE 4-225 – 4-275 Field Boss

Druga generacja ciągników Cockshutt pojawiła się w 1958 roku. Opływowe kształty zostały zastąpione liniowymi, a kolor zmieniono na Harvest Gold. Trójpunktowy układ zawieszenia był standardem, instalacja elektryczna miała 12 woltów, hamulce to suche hamulce tarczowe, a dostępny był wspomaganie kierownicy.

Model 540 zastąpił model 20. Jego silnik to 2,4-litrowy benzynowy Continental. Przekładnia 6+2 biegów była jednak teraz taka sama jak w większych modelach. Model 550 miał 3,2-litrowy silnik Hercules, benzynowy lub diesla. Z kolei model 560 początkowo wyposażono w 4,4-litrowy Perkins L4, który w następnym roku zastąpiono bezpośrednim wtryskiem 4-270. Na szczycie gamy znajdował się model z sześciocylindrowym silnikiem Hercules, oznaczony teraz numerem 570. Na rok 1961 pojemność silnika wzrosła z 4,9 do 5,6 litra, a oznaczenie modelu zmieniono na 570 Super.

W 1962 roku firma White kupiła Cockshutt, a pod kanadyjską marką sprzedawano odtąd ciągniki produkowane przez Oliver.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Cockshutt

Cockshutt 540-570

Kanadyjski producent maszyn rolniczych Cockshutt sprzedawał traktory Oliver i Allis-Chalmers, ale w 1946 roku zaprezentowano pierwszy kanadyjski traktor, Cockshutt 30. Wyglądem przypominał modele Oliver. Silnik stanowił 4-cylindrowy, 2,5-litrowy silnik Buda benzynowy lub diesla. Skrzynia biegów miała przełożenia 4+1, później również 8+2. Szczególną potrzebą, która była punktem wyjścia przy projektowaniu, był WOM niezależny od sprzęgła jazdy. W tym zakresie Cockshutt był pierwszym na rynku. W stylu amerykańskim oferowano różne wersje przedniej osi z wąskimi i szerokimi rozstawami kół.

Drugim modelem przedstawionym w 1949 roku był Cockshutt 40 z 6-cylindrowym silnikiem. W 1953 pojawił się model 50 z większym silnikiem, którego najważniejsze różnice w stosunku do 40 to hamulce tarczowe i wydajniejsza hydraulika. W 1956 zaprezentowano model 35, który był odpowiednikiem 40, ale wyposażonym w 4-cylindrowy, benzynowy silnik Hercules.

W 1952 roku zaprezentowano model 20, odpowiadający zapotrzebowaniu na niewielkie traktory użytkowe z trzypunktowym zaczepem, konkurujące z Fergusonem. Początkowo model 20 miał 2,0-litrowy silnik benzynowy Continental, lecz jeszcze w trakcie pierwszego roku produkcji zastąpiono go 2,3-litrowym.

Powyżej tych modeli Cockshutt uzupełniał swoją ofertę modelami Oliver 60-90. W USA traktory Cockshutt sprzedawano pod marką spółdzielni CO-OP.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Cockshutt 20-50

Od 1976 roku zrezygnowano z marek Oliver, Minneapolis-Moline i Cockshutt. Wszystkie traktory koncernu były teraz oznaczone marką White, a kolor przyjęto srebrnoszary. W dolnej części gamy znajdowały się modele 2-30 i 2-35 Field Boss produkowane przez Iseki. Drugą importowaną gamą, podobnie jak wcześniej, była produkcja Fiata. Modele wcześniej znane jako Oliver 1265 i 1365 zostały teraz oznaczone jako 2-50 i 2-60 Field Boss. Odpowiednie Fiaty to 500 i 640, ale teraz przód miał oryginalny kształt zaprojektowany przez White. Oba modele były dostępne również z napędem na cztery koła. Wówczas oznaczenie modelu zaczynało się od cyfry 2, ponieważ tylko modele z prawdziwym układem kierowniczym ramy otrzymywały od White cyfrę cztery.

W Europie, gdzie wcześniej standardowym wyposażeniem była skrzynia biegów 8+2, teraz była ona także dostępna w modelu 2-50. Wspomaganie kierownicy było wyposażeniem standardowym, podobnie jak czterokolumnowa rama bezpieczeństwa.

Następcy tych modeli, 2-45 i 2-62, pochodziły od Iseki. W Kanadzie jednak sprzedawano model White 700, który był taki sam jak Fiat 780.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

White 2-50 – 2-60 Field Boss

Więcej od tego producenta

Amerykański James Oliver założył swoją fabrykę pługów w 1868 roku. Zatrudniał głównie europejskich imigrantów. W 1929 roku do Olivera dołączyły trzy mniejsze firmy produkujące maszyny rolnicze, z których Hart-Parr wprowadził do przedsiębiorstwa produkcję traktorów. Również Oliver opracował ciągnik, a w zakładzie produkcyjnym rozpoczęto jego wytwarzanie. Pierwszy traktor marki Oliver powstał w 1930 roku. Udanym modelem był 35-konne Oliver 70 z 1935 roku. Wyprodukowano go w ciągu 13 lat 65 000 sztuk. W 1944 roku do Olivera przeszły gąsienicowe traktory Cletrac.  
W powojennych modelach design Olivera był bardzo aerodynamiczny. Technologia również była zaawansowana – Olivery wyposażono w 6-biegową skrzynię, wyjście WOM i hydrauliczną podnośnik. Pierwszy dieselowy Oliver oraz pierwszy znaczący traktor z silnikiem diesla w USA to model 77 z 1951 roku. White kupił Olivera w 1960 roku. Traktory różnych marek koncernu (Minneapolis-Moline, Cockshutt) zaczęto sprzedawać pod różnymi nazwami i kolorami. Ponadto do dolnej części gamy Oliver wprowadzono traktory David Brown, a później Fiat. Największym i ostatnim modelem wyprodukowanym w fabryce Oliver był 2255 wyposażony w 145-konnego diesla Caterpillar. Ostatni Oliver zjechał z taśmy produkcyjnej w 1974 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

W 1929 roku połączyli się pionier w produkcji traktorów Hart-Parr, odnoszący sukcesy producent pługów Oliver oraz dwóch innych producentów maszyn rolniczych, tworząc nową firmę Oliver. W 1930 roku zaprezentowano nowe modele traktorów Oliver Hart-Parr 18-27, 18-28 oraz 28-44 z silnikami Waukesha. W 1935 roku wprowadzono model Oliver Hart-Parr 70, który technicznie był następcą modelu 18-28, ale miał nowocześniejszą stylistykę. Jego konstrukcja została zamknięta w obudowie na wzór samochodów, z gładkimi (choć wciąż kanciastymi) blachami, a silnik Continental był 6-cylindrowy.

Wskaźniki umieszczono na desce rozdzielczej, a wyposażeniem dodatkowym były elektryczny rozrusznik i reflektory. Model HC miał silnik benzynowy o wysokim stopniu sprężania (27 KM), a KD silnik benzynowy (24 KM). Skrzynia biegów miała 4+1 przełożeń. Standardowo wyposażone były mosty z mechanizmem różnicowym i hamulcami kierunkowymi, które działały także automatycznie przy ostrym skręcie. W ofercie znajdował się model Row-Crop z jednym kołem przednim lub dwoma kołami obok siebie oraz Standard z szerokim przednim mostem i hamulcami tarczowymi.

W 1937 roku zmieniono wzornictwo na bardzo nowoczesne, a wersja z kołami gumowymi otrzymała 6+1 biegową skrzynię. Kolor zielony stał się jaśniejszy, a jako kolor ozdobny wprowadzono czerwony. Wtedy pojawił się ten opływowy traktor, pod jakim Oliver jest nadal znany w Polsce. W 1938 roku z nazwy usunięto Hart-Parr.

W 1940 roku zaprezentowano model Oliver 60, a stylistykę Olivera 70 dostosowano do mniejszego modelu.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Oliver 60-70

Po modelu Modernin Oliver 70, Hart-Parr 18-27 i 28-44 zostały odświeżone przy mniejszym budżecie jako modele Oliver 80 i 90. Projekt nie był w tych modelach bardziej dopracowany niż u konkurentów. Model 80 wyposażony był w 4-cylindrowy, 5,5-litrowy silnik Waukesha-Oliver na gaz płynny lub benzynę, o mocy 35-43 KM. Skrzynia biegów miała 3+1 lub 4+1 przełożeń. Model 90 posiadał 7,3-litrowy silnik benzynowy o mocy 50 KM. Jego odpowiednikiem był model 99 z 63-konnym silnikiem benzynowym. Najważniejszą innowacją w modelach 90 i 99 w porównaniu do poprzedniego 28-44 był elektryczny rozrusznik.

Model 80 dostępny był zarówno jako wersja Row-Crop z sąsiednimi przednimi kołami, jak i Standard z szeroką osią przednią. Modele 90 i 99 występowały w wersji Standard lub Industrial. Wszystkie modele początkowo dostępne były zarówno z kołami żeliwnymi, jak i gumowymi.

W 1940 roku wprowadzono model 80 Diesel, który początkowo wyposażony był w 3,7-litrowy silnik Buda-Lanova, a później w własny silnik diesla Olivera. Jednak produkcja tych maszyn wyniosła około stu egzemplarzy.

Traktory Olivera sprzedawano w Kanadzie pod marką Cockshutt, pomalowane na czerwono.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Oliver 80-99

Minneapolis-Moline powstał w wyniku fuzji trzech firm w 1929 roku. Z nich Minneapolis Steel and Machinery Company produkowała traktory marki Twin City, a dalej nazwa traktorów brzmiała Minneapolis-Moline Twin City. W 1937 roku wprowadzono jednak nową serię, zaprojektowaną nowocześnie, pomalowaną na nowy kolor Prairie Gold, a nazwa Twin City została stopniowo wycofana do 1940 roku.

Pierwszym z nowych modeli był średniej wielkości (”2-3 skibowy”) Z, po którym latem 1938 roku pojawił się większy (”3-4 skibowy”) U. Dostępna była też wersja De Luxe UDLX, wyposażona w aerodynamiczną stalową kabinę i zawieszenie na wszystkich kołach. W 1939 roku przedstawiono najmniejszy model serii R, który zastąpił dotychczasowy FT. Był on dostępny również z kabiną. Wszystkie modele miały kilka wersji. Na przykład RTN to model R do uprawy rzędowej z jednym kołem przednim, RTU z dwoma kołami ustawionymi obok siebie, a RTS był standardowym traktorem z szeroką osią przednią. We wszystkich modelach stosowano 4-cylindrowe silniki benzynowe Minneapolis-Moline (lub ich wersje na naftę lub butan). Skrzynia biegów miała przełożenia 4+1, natomiast w wersjach kołowych Z i U – 5+1. Sprzęgło było obsługiwane ręcznie, a lewa noga sterowała dwoma pedałami hamulca. Kierownica znajdowała się po lewej stronie osi symetrii, a wał kierowniczy prowadził wzdłuż lewego boku maski. Wał odbioru mocy był opcjonalny. Model R dostał hamulce tarczowe w 1948 roku.

W 1952 roku wprowadzono silnik diesla do modelu U, jednak nie zdobył on dużej popularności.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Minneapolis-Moline

Minneapolis-Moline R/Z/U

Minneapolis-Moline zastąpił w 1939 roku stary model FTA modelem GT o znacznie większej mocy. Jego silnik benzynowy miał 60 koni mechanicznych i pojemność 6,6 litra – zasadniczo ten sam co wcześniej. Skrzynia biegów miała 4+1 przełożeń, a prędkość maksymalna na drodze wynosiła 15 km/h; w wersji z kołami stalowymi najwyższy bieg został usunięty. Design GT był nowoczesny, lecz pod maską znajdowała się starsza technologia niż w nowych, mniejszych modelach. Hamulce były obsługiwane dźwigniami ręcznymi, podobnie sprzęgło. GT oferowano tylko z szeroką przednią osią, w wersjach Standard i Industrial.

W modelu GTB zaprezentowanym w 1947 roku wprowadzono 5+1 biegów, 6-woltowy układ elektryczny oraz odświeżony design. W GTBD zastosowano silnik diesla, który był prawdopodobnie udanie przystosowany z benzynowego silnika M-M.

Model GB z 1955 roku wprowadził zmiany takie jak 12-woltowy układ elektryczny, przeniesienie pedałów hamulca na prawą stronę (sprzęgło nadal obsługiwane ręcznie), wypukłą przednią oś oraz szerokie błotniki.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Minneapolis-Moline GT/GB

Oliver był jednym z pierwszych producentów, którzy opracowali serię modeli wykorzystujących jak najwięcej wzajemnie zgodnych komponentów. W 1947 roku zaprezentowano model 88, którego design był podobny do modeli 60 i 70, stanowiący jednak krótkotrwały etap przejściowy.

W 1948 roku wprowadzono Fleetline, w skład którego wchodziły 4-cylindrowy model 66 oraz 6-cylindrowe 77 i 88. Charakterystyczną cechą wyróżniającą ten model na tle konkurencji była całkowicie osłonięta blachą komora silnika. Silniki produkowano w Waukesha. Dostępne były modele HC na benzynę, modele KD na petrol oraz później wprowadzone wersje diesla i gazu płynnego. Początkowo silniki diesla miały problemy techniczne, ale szybko wyparły wersje na petrol. Wszystkie trzy modele były dostępne w wersjach Row Crop, Standard, Industrial oraz Orchard. Modele Row Crop miały do wyboru albo dwa przednie koła umieszczone centralnie, albo szeroką, regulowaną oś przednią, a ich tylne koła były większe niż w modelach Standard. Komfort operatora był jednym z głównych założeń projektowych nowej serii. Poziom hałasu na stanowisku kierowcy nie przekraczał 85 decybeli, a zawieszenie nowego siedziska Ridemaster było skomplikowane. WOM był wyposażony w oddzielne sprzęgło, co było jednym z pierwszych takich rozwiązań w traktorach. W 1950 roku jako opcja pojawił się Hydra-Lectric, hydrauliczny podnośnik trójpunktowy z elektromagnetyczną regulacją głębokości pracy. W pierwszych traktorach Fleetline zastosowano hamulce taśmowe wpływające na napęd, wyposażone w hamulce kierownicze. Na rok 1951 wprowadzono hamulce tarczowe.

W 1952 roku do serii dołączono model 99 o podobnym designie, który w dużej mierze był tym samym traktorem co wcześniejszy model 99 bez stylizacji.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Oliver 66-88

Minneapolis-Moline Z został odnowiony na ZA w 1949 roku. W silniku zwiększono długość skoku. Nowością były hydrauliczny układ podnośnika. Koła urosły do 38 cali. Oś kierownicy nadal znajdowała się po lewej stronie, a jej wysokość można było teraz regulować. W gamie modeli, oprócz modeli do uprawy rzędowej, pojawiła się także wersja Standard z krótszym rozstawem osi. Elektryczny rozruch z 6-woltowym układem elektrycznym był teraz wyposażeniem standardowym.

W modelach ZB i UB operator siedział wyraźnie wyżej niż wcześniej, zgłaszane wysokości 188…200 cm do koła kierownicy były w swoim czasie wyjątkowo wysokie. Kierownica została przesunięta na środkową linię, choć oś kierownicy nadal przebiegała po boku. Sprzęgło działało teraz na pedał. Opcjonalne WOM było wyposażone w osobne sprzęgło. Układ zapłonowy był 12-woltowy, a układ chłodzenia ciśnieniowy. Nowością były także hamulce tarczowe. Modele ZB i UB zawsze były traktorami do uprawy rzędowej, ale jedną z opcji był ZBE/UBE z szeroko regulowaną przednią osią.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Minneapolis-Moline ZA/ZB/UB

Minneapolis-Moline przejął Avery w 1951 roku. W fabryce produkowano model Avery R wprowadzony w poprzednim roku, który Minneapolis-Moline nazwał BF, ponieważ posiadali już własny model o nazwie R. Kolor zmieniono na żółty, ale nie wprowadzono innych większych zmian. Silnik był 2,2-litrowym benzynowym Herculesem, a przekładnia miała cztery biegi. BFS był wyposażony w jedno koło przednie, BFD w dwa, BTW w szeroką oś przednią, a BFH w wysokie prześwity.

Rzadszym młodszym bratem był Avery V, który pojawił się w serii Minneapolis-Moline w 1952 roku. W kolejnym roku został nazwany BG i zastosowano w nim ten sam większy silnik oraz czterobiegową skrzynię biegów co w BF. BG był zawsze uzbrojony w szeroką przednią oś jako tzw. model Użytkowy. Do tych modeli nie można było zamontować podnośnika.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Minneapolis-Moline BF/BG

Oliver pod koniec lat 40. zdecydował się opracować swój pierwszy traktor typu użytkowego, który byłby produktem następnej generacji w porównaniu do Forda 8N. Podstawą silnika był 4-cylindrowy motor o pojemności 66, z przekładnią skośnozębną 6+2 i niezależnym WOM od sprzęgła jazdy. Wspólnie z firmą Vickers zaprojektowano czujnik oporu trakcyjnego tak, aby nie naruszać patentów. Model Super 55 trafił na rynek latem 1954 roku. Prędkość nominalna silnika wynosiła 2000 obr./min, a stopień sprężania w wersji benzynowej wynosił 7,0, co było jednym z najwyższych na rynku.

W 1957 roku do gamy dołączył mały model Super 44, który podobnie jak Farmall C był ciągnikiem offsetowym, co oznaczało, że siedzisko i kierownica były przesunięte na prawą stronę osi środkowej w celu poprawy widoczności, a silnik przesunięty o 17 cm na lewo od osi. Silnik był 2,3-litrowym, benzynowym motorem Continental o mocy 31 KM, a przekładnia miała 4+1 biegów. Super 44 sprzedawano głównie plantacjom tytoniu.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Oliver Super 44-55

W 1954 roku linia Fleetline została odświeżona jako seria Super. W projekcie wprowadzono tylko niewielkie zmiany, a osłony silnika po bokach zostały usunięte. Obręcze kół początkowo były zielone, ale później powrócono do koloru czerwonego. Silniki nieco powiększyły się w porównaniu do poprzednich. Nadal były produkowane przez Waukesha, o krótkim skoku tłoka, z mokrymi tulejami cylindrowymi i zaworami głowicowymi. W modelach benzynowych podniesiono stopień sprężania do 7,0. W modelach Super 77 i 88 zastosowano układ chłodzenia z ciśnieniem. W modelach dieslowskich wprowadzono 12-woltowy system elektryczny. Średnica tarczy sprzęgła została powiększona do 9, 10 i 11 cali. W modelach Super 66 i 77 zastosowano nowy, trzypunktowy układ podnośnika Hydra-Lift.

Model Super 99 został całkowicie przeprojektowany, bardziej przypominając mniejsze modele. Dostępny był z 4,9-litrowym silnikiem benzynowym lub diesla Waukesha albo z dwusuwowym silnikiem diesla GM, wyposażonym w mechaniczną sprężarkę Roots poprawiającą fazę płukania cylindra. Sprzęgło miało rozmiar 12 cali, a w modelu GM – 14 cali. Wśród wyposażenia dodatkowego dostępne były koła w rozmiarze 15-34 oraz wspomaganie kierownicy. Od 1957 roku dostępna była również mechaniczna szybka zmiana biegów. W mniejszych modelach jako wyposażenie dodatkowe wprowadzono Power Booster Drive, czyli hydrauliczny reduktor szybkich biegów.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Oliver Super 66-99

Minneapolis-Moline również zauważyło rosnącą popularność małych ciągników użytkowych wyposażonych w trzypunktowy układ zawieszenia i wprowadziło model 335 w 1956 roku. Silnik miał pojemność 2,7 litra i moc 40 KM w wersji na benzynę. Starszym bratem 335 był model 445, dostępny również w wersji wąskośladowej przeznaczonej do uprawy rzędowej. Silnik 445 był tym samym 3,4-litrowym jak w modelu ZB. Moc wynosiła jednak 51 KM, tak jak w poprzednim modelu UB z silnikiem 4,6 litra. Dostępne były wersje na benzynę, benzynę lotniczą oraz gaz płynny, a później także diesel. Nowością był Ampli-Torc, czyli pierwszy w Minneapolis-Moline hydrauliczny szybkozłącz do biegów, który umożliwiał 10+2 przełożeń. Poza szybkozłączem niemal wszystko pozostało wśród wyposażenia opcjonalnego: podnośnik, zewnętrzna hydraulika i wspomaganie kierownicy.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Minneapolis-Moline 335-445

Następcą modelu UB został zmodernizowany 5-Star w 1957 roku. Silnik pozostał ten sam 4,6-litrowy co w poprzedniku, a obok pojawił się diesel 5,5-litrowy. Później również odświeżono model 445 z silnikiem 3,4-litrowym, który dołączono do tej samej serii pod nazwą 4-Star. Głównie zmieniono wygląd zewnętrzny oraz ulepszono hydraulikę przez dodanie systemu przeniesienia ciężaru Tel-O-Flow.

Model podstawowy ponownie był pozbawiony wyposażenia. Model Super miał w standardzie m.in. szybkie przełączanie Ampli-Torc, trzypunktowy układ podnoszenia, zewnętrzną hydraulikę, wspomaganie kierownicy oraz większe błotniki.

W 1960 roku zaprezentowano następcę 5-Star – model M-5, który miał kanciaste wzornictwo podobne do większego modelu G-VI. W M-5 silniki benzynowe i LPG również zwiększono do 5,5 litra. Z M-5 powstał także bardzo rzadki model z napędem na cztery koła M-504.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Minneapolis-Moline 4-Star – 5-Star – M-5

W 1958 roku seria Super została zastąpiona modelami trzycyfrowymi. Żółte i czerwone detale zmieniono na białe, a maska została odświeżona. Silniki miały większą moc. W silniku modelu 660 zwiększono średnicę cylindra. W modelach 770 i 880 zwiększono obroty i wymieniono kilka części silnika. Model 950 zastąpił wcześniejszą wersję Super 99 z silnikiem Waukesha, a model 990 – wersję z silnikiem GM. Model 995 był w zasadzie taki sam jak 990, ale wyposażono go w konwerter momentu obrotowego Allison, który umożliwiał zmianę biegów bez użycia sprzęgła, jednak powodował znaczne straty mocy. W skrzyniach biegów wprowadzono zębatki skośne.

Wszystkie modele miały wspólne cechy: 12-woltowy układ elektryczny z zapłonem na kluczyk, oddzielne sprzęgło wału odbioru mocy (prędkości 540 i 1000 rpm), hamulce dwutarczowe oraz układ przeniesienia masy, który według reklamy „przewyższał rozwiązania prawie wszystkich konkurentów”. Nadal nie było osobnego hydraulicznie podnoszonego haka holowniczego, ale zamiast drążków siodłowych można było szybko wymieniać konstrukcję wyposażoną w hak holowniczy. Opcjonalnie dostępne były wspomaganie kierownicy oraz mechaniczna przekładnia Power Booster do szybkich zmian biegów. Obok modeli Row Crop w ofercie zamiast modeli Standard pojawiły się teraz wersje Wheatland.

Oliver 990 stanowił bazę dla modelu Massey Ferguson 98.

Z tej serii model Oliver 770 był produkowany do 1967 roku jako trzeciorzędny model względem nowych, większych maszyn, w ostatnich latach wyposażony w nowoczesną żeliwną maskę. Model 770 wyprodukowano łącznie około 100 000 sztuk.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Oliver 660-995

W zmodernizowanej serii modeli z 1958 roku przednie kratki zostały odświeżone, a żółty kolor ozdobny zmieniono na biały. Silniki również zyskały większą moc. W przypadku modelu 550 zmiany nastąpiły dopiero rok później, kiedy to jego silnik został powiększony poprzez rozwiercenie. Cechami charakterystycznymi 550 były system przeniesienia ciężaru, hamulce tarczowe podwójne oraz niezależny napęd PTO. Wspomaganie kierownicy dostępne było jako wyposażenie dodatkowe.

Model 440 pojawił się dopiero w 1960 roku, gdy produkcję przeniesiono do innej fabryki. Jego zmiany względem poprzednika były minimalne, poza kolorystyką. Siłowniki podnośnika były większe niż wcześniej. Sprzedaż modelu 440 była niewielka, a produkcję zakończono w 1962 roku.

Na rok 1963 model 550 otrzymał odlew z żeliwa zgodny z nowymi, większymi modelami.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Oliver 440-550

Minneapolis-Moline G-VI był kolejną modernizacją rozpoczętej w 1938 roku serii GT/GB. Wygląd wyprzedzał swoje czasy – wyraźny design lat 60. Silnik, rama i osie pomalowano na kolor miedziany. Dostępne były wersje na gaz płynny oraz diesel. Wszystkie silniki były teraz 6-cylindrowe o pojemności 7,0 litrów. Moc była znacznie większa niż wcześniej: wersja LPG miała 94 KM, a diesel 85 KM. Skrzynia biegów miała pięć przełożeń, a w wyniku zwiększenia prędkości najniższy bieg, przy 5,0 km/h, był już dość szybki. Sprzęgło nadal obsługiwano dźwignią ręczną, chociaż w mniejszych modelach od dawna stosowano pedał nożny. Większość konkurentów miała już przynajmniej opcjonalnie 3-punktowy układ podnośnika, nawet w dużych traktorach, ale G-VI pozostał pociągiem prerii bez nowoczesnych wyposażenia. Wspomaganie kierownicy było jednak dostępne jako opcja.

Jeszcze przed zmianą generacji modelu w 1962 roku wprowadzono wersję z napędem na cztery koła, nazwaną G-704 zgodnie z nową nomenklaturą.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Minneapolis-Moline G-VI/G-704

335:n następcą był Jet Star w tym samym czasie, gdy 445 został zastąpiony modelem 4-Star. Jet Star miał teraz ten sam silnik 3,4-litrowy co 4-Star, ale w nieco słabszej wersji. Kolor Jet Stara, inaczej niż pozostałych modeli, był brązowy. Standardowe wyposażenie było skromne, ale jako opcje dodatkowe dostępne były m.in. szybka zmiana biegów Ampli-Torc, trzypunktowy układ podnoszenia, zewnętrzne hydraulika oraz wspomaganie kierownicy.

W modelu Jet Star 2 z 1963 roku zastosowano jaskrawożółty kolor. Znaczącą nowością był Jet Star 3 z kolejnego roku, którego design zmieniono na kanciasty. Wał odbioru mocy był dostępny w prędkościach 540 lub 1000 obr./min. Układ podnoszenia został ulepszony, a hydrostatyczne sterowanie było dostępne jako opcja dodatkowa. W 1966 roku zaprezentowany Jet Star 3 Super wyróżniał się szerokim białym paskiem.

W latach 1966-68 ten sam traktor sprzedawano w gamie Cockshutt pod numerem 1350.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Minneapolis-Moline Jet Star

Oliver 1800 i 1900, zaprezentowane w 1960 roku, odpowiadały na potrzeby coraz większych ciągników. Moc silnika po raz pierwszy przekroczyła wtedy 100 KM. Konstrukcja była nowatorsko kanciasta, a charakterystyczną cechą był celowo ciężki, żeliwny grill. Model 1800 był przede wszystkim ciągnikiem do upraw rzędowych, natomiast 1900 dostępny był wyłącznie jako wersja Wheatland z krótkim rozstawem osi. Silnik modelu 1900 był teraz 4-cylindrowym, dwusuwowym dieslem GM. Nowością techniczną były czujniki siły na drążkach przednich, hydrauliczne sprzęgło WOM oraz opcjonalna przekładnia Hydro-Power z hydraulicznym szybkim przełączaniem biegów. Przy projektowaniu ciągników uwzględniono możliwość montażu kabiny, jednak na razie nie była ona oferowana. Hydrostatyczne wspomaganie kierownicy pojawiło się w ofercie nieco później.

W 1962 roku wprowadzono europejskie wersje z napędem na cztery koła modelu 1800 i 1900, a w 1964 również modelu 1600. Do modeli z napędem 4x4 dostępne były opony niskociśnieniowe Goodyear Terra, właśnie wprowadzone na rynek.

Na rok 1963 przygotowano modele Series B dla 1800 i 1900, wyposażone w mocniejszy silnik i wyższą prędkość nominalną obrotów. W modelach Series C z 1964 roku udoskonalono hydraulikę oraz kierownicę, którą można było regulować zarówno wzdłużnie, jak i pionowo.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Oliver 1600-1900

Popyt na małe traktory dla gospodarstw hobbystycznych wzrósł w USA, dlatego Oliver zdecydował się w 1961 roku wprowadzić do swojej oferty model David Brown 850, którego kolor i osłona chłodnicy zostały zmienione na styl Olivera. Dostępne były wersje benzynowa i diesel, obie o mocy deklarowanej na 35 koni mechanicznych. Podwójne sprzęgło było standardowym wyposażeniem, a standardowe opony w USA były nieco szersze.

Rok później wprowadzono model 600, odpowiadający David Brown 990. Był wyposażony w silnik diesla, a przełożenia skrzyni biegów były wolniejsze niż w Europie.

David Brown powrócił na rynek USA pod własną marką w 1965 roku, a zakup małych modeli Olivera od DB był krótki.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Oliver 500-600

Isot Minneapolis-Molinet pozostały dość tradycyjne podczas modernizacji w 1962 roku. Silnik był albo dieslowy, albo na LPG, o pojemności 8,3 litra i mocy nieco ponad 110 koni mechanicznych. Skrzynia biegów miała 5+1 przełożeń, bez możliwości szybkiego przełączania biegów. Sprzęgło było nadal obsługiwane ręczną dźwignią. PTO i hydraulikę można było mieć jako wyposażenie dodatkowe, natomiast podnośnika nie oferowano. Wspomaganie kierownicy było już standardem. Dostępna była również prosta kabina, do której wchodziło się od tyłu. Model G-706 był wersją z napędem na cztery koła, wyposażony w przednią oś Coleman.

Model G-705 był również sprzedawany pod nazwą Massey Ferguson 97.

Na ostatni rok oznaczenia modeli zmieniono na G-707 i G-708. Dane techniczne nie różniły się od wcześniejszych, z wyjątkiem opcji krótszego rozstawu osi w wersji napędu tylnego, ale wygląd odpowiadał przyszłemu modelowi G-1000. Na przykład tylne błotniki były proste i miały podwójne światła drogowe. Maskę można było łatwo zdjąć.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Minneapolis-Moline G-705 – G-708

W 1963 roku model M-5 zastąpiły podobne wizualnie M-602 oraz jego model siostrzany z napędem na cztery koła M-604. Moc 5,5-litrowego silnika benzynowego i LPG wzrosła do 78 koni mechanicznych. W standardowym wyposażeniu znajdowały się m.in. hydrauliczna szybka zmiana biegów, 3-punktowy podnośnik, 2 zewnętrzne zawory hydrauliczne, uruchamianie za pomocą kluczyka oraz wspomaganie kierownicy.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Minneapolis-Moline M-602 – M-604

Do serii 50 Oliver przeszedł w 1964 roku. Model 1600 zastąpił 1650. Jego przekładnia została wyposażona w 3-biegową szybkozłączkę Hydraul-Shift. Opcjonalnie dostępne były przekładnie High Speed, dzięki którym maksymalna prędkość przekraczała 40 km/h. Tarcze sprzęgła były teraz ceramiczne. Czujnik obciążenia wysprzęglania działał za pośrednictwem dźwigni napędu. Kabina bezpieczeństwa była oferowana po raz pierwszy. Kierownica była regulowana zarówno wzdłużnie, jak i na wysokość. Do WOM-u można było wybrać prędkość 540, 1000 lub obie na oddzielnych wałach. Warianty modelowe obejmowały trzy różne długie rozstawy osi: Row-Crop, Wheatland oraz napęd 4x4 z napędem przednim mechanicznym lub hydraulicznym.

Na dole gamy, w 1965 roku pojawił się Oliver 1550, z 2-biegową szybkozłączką i tradycyjną 11-calową tarczą sprzęgła. Był dostępny w wersjach Row Crop, niskiej Row Crop Utility oraz Wheatland. Model 1550 był identyczny z ciągnikiem Minneapolis-Moline G 550.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Oliver 1550-1650

W modelu Oliver 1850 zaprezentowanym w 1964 roku zastosowano nowy, 5,8-litrowy silnik Dyna-Diesel z bezpośrednim wtryskiem paliwa. W modelu 1950 nadal stosowano dwusuwowy silnik diesla GM, który według zapewnień wytrzymywał 8000 godzin bez remontu silnika. Standardowa skrzynia biegów miała 6+2 przełożeń. Opcjonalnie dostępna była dwustopniowa szybka zmiana biegów i/lub przekładnie High Speed. Układ kierowniczy był hydrostatyczny, a kierownica regulowana była w pionie i głębokości. Dwubiegowy WOM był dostępny jako opcja i realizowany za pomocą obrotowego wału. Wersje z napędem na cztery koła oferowano z mechanicznym lub hydrostatycznym napędem przedniej osi. Dostępna była także kabina bezpieczeństwa, opcjonalnie z klimatyzacją.

W 1967 roku model 1950 z silnikiem GM zastąpiono modelem 1950-T, wyposażonym w 5,1-litrowy, turbodoładowany silnik diesla Oliver-Waukesha o mocy 116 KM, takiej samej jak wcześniej. Cena była o 10% niższa niż poprzednio. W tym modelu dostępna była także 3-stopniowa szybka zmiana biegów.

W 1968 roku wprowadzono modele 2050 i 2150 z silnikiem Oliver-Hercules o pojemności 7,8 litra, z których model 2150 był turbodoładowany i wyposażony w ceramiczne sprzęgło o średnicy 14". Właściciel Olivera, firma White, właśnie kupiła fabrykę silników Hercules i w tych silnikach zastosowano bezpośredni wtrysk paliwa systemu MAN M-System. Rozstaw osi tych modeli, także w wersji Row-Crop, był krótszy niż w mniejszych modelach. Kabina była bezstopniowa, a jako opcja dostępna była pełna kabina. Skrzynia biegów nadal była niesynchronizowana 6+2, z opcjonalną 3-stopniową hydrauliczną szybką zmianą biegów. Podnośnik kategorii III mógł być w razie potrzeby napędzany cylindrami zewnętrznymi o różnych rozmiarach – maksymalna siła unoszenia wynosiła nawet 9,5 tony.

Wyprodukowano łącznie ponad 1000 egzemplarzy modeli 2050 i 2150, z czego 100 pod marką Cockshutt. Kolejne modele serii 55, 2055 i 2155, to zielone traktory Minneapolis-Moline.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Oliver 1750-2150

Model M-670 zastąpił modele M-602/604. Hydraulika była ulepszona, a zaokrąglone kształty zostały wyprostowane, co szczególnie widoczne było w prostych błotnikach. Silniki nadal miały pojemność 5,5 litra. W wersji diesla moc została zwiększona. Sprzęgło było wzmocnione, o średnicy 12 cali. Układ kierowniczy był teraz hydrostatyczny. Zbiornik paliwa miał prawie dwukrotnie większą pojemność niż wcześniej. Opcjonalnie dostępny był WOM o prędkości 1000 obr./min. Rozstaw osi był wyraźnie dłuższy niż wcześniej. Nie oferowano już wersji z napędem na cztery koła. Hak holowniczy pozostał stały, choć trójpunktowy układ podnośnika był standardem. Od 1965 roku oznaczenie modelu brzmiało M-670 Super. Różnice dotyczyły m.in. malowania, układu elektrycznego oraz pompy układu kierowniczego.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Minneapolis-Moline M-670

Isommat Minneapolis-Molinet uzyskały więcej mocy w 1964 roku, a nad modelem Jet Star znaleziono miejsce dla nowego modelu pośredniego. W U-302 pojemność silnika została zwiększona z 3,4 litra Jet Stara do 3,6 litra. Moc wynosiła około 62 KM, dostępne były wersje benzynowe i LPG. W skrzyni biegów standardowo montowano hydrauliczny szybki zmieniacz Ampli-Torc. Sprzęgło miało średnicę 11 cali. Układ kierowniczy był hydrostatyczny, a w standardzie znajdowały się dwa zawory hydrauliki zewnętrznej. Hamulce były suche, dwutarczowe. Były trzy warianty modelu: N z jednym przednim kołem, U z dwoma kołami obok siebie oraz E z szeroką, regulowaną osią przednią.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Minneapolis-Moline U-302

W 1965 roku największy model Minneapolis-Moline otrzymał oznaczenie G-1000. Wygląd został zmodernizowany, a rozstaw osi wydłużony. W 8,3-litrowym sześciocylindrowym silniku Diesla podniesiono obroty, a moc silnika wynosiła teraz 122 KM. Układ napędowy zaprojektowano „z pomocą komputera”. Uznano jednak za wystarczające wyposażenie w 10+2 przełożenia z hydrauliczną przekładnią szybką. Sprzęgło miało średnicę 14 cali. W wersji Row Crop zastosowano trzypunktowy układ podnośnika z systemem przeniesienia siły nazwanego Tel-O-Flo. Układ kierowniczy był teraz hydrostatyczny. W WOM występowały oddzielne wały na prędkości 540 i 1000 obr./min. Kabina oferowana jako wyposażenie dodatkowe była nadal bardzo prymitywna w porównaniu z rozwijającą się konkurencją. Model G-1000 występował również w wersji z napędem na cztery koła i przednią osią Clark, jednak pozostała ona rzadkością.

W 1967 roku wprowadzono wersję Vista poprawiającą warunki operatora, w której siedzenie było podwyższone dla lepszej widoczności. Stanowisko pracy zamontowano na tłumikach gumowych, a zbiornik paliwa przesunięto do tyłu. Wejście do kabiny było teraz z boku ciągnika. Kierownica była regulowana. Później jako wyposażenie dodatkowe wprowadzono trzybiegową przekładnię szybką.

Poniżej modelu G-1000 w 1967 roku zaprezentowano model G-900. Jego wymiary zewnętrzne były zbliżone do G-1000, ale silnik mniejszy i o mocy 108 KM. W wersjach benzynowej i LPG miał pojemność 7,0 litra, a w diesla 7,4 litra. G-900 wyposażony był standardowo tylko w WOM o prędkości 1000 obr./min.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Minneapolis-Moline G-900 – G-1000

Po zakończeniu współpracy z David Brownem, Oliver zaczął pozyskiwać modele spod własnych traktorów od Fiata. Pierwotny pomysł pochodził od kanadyjskiego partnera współpracy Cockshutta, który wprowadził już model Fiat 411R pod modele oparte na Oliverze. Model 1250 bazował na modelu 415, a większy 1450 na modelu 615. Traktory były importowane do USA bez opon, świateł i maski. Do modelu 1450 oferowano również szybkozłącze Amplicouple. Model 1450 był też dostępny z napędem na cztery koła. Te same modele występowały również w czerwonym malowaniu Cockshutt.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Oliver 1250-1450

Oliver 1255 i 1355 odpowiadały modelom Fiata 450 i 550. Były wyposażone w silnik Diesla, a także dostępne były wersje z napędem na cztery koła oraz do uprawy winorośli. Model 1255 miał skrzynię biegów 6+2 zamiast 8+2 stosowanej w Europie. Wspomaganie kierownicy było dostępne jako opcja. Te same modele sprzedawano w Kanadzie pod nazwą Cockshutt 1255 i 1355. W gamie Olivera model 1255 początkowo był znany przez krótki czas pod nazwą 1250-A.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Oliver 1255-1355

Minneapolis-Molinen ramieniowe modele A4T zostały przedstawione jesienią 1969 roku. Ten sam traktor był również sprzedawany pod nazwą Oliver 2455-2655. W Kanadzie nosił nazwę White A4T Plainsman i był sprzedawany zarówno przez dealerów M-M, jak i Oliver. Silnik mniejszego modelu miał pojemność 8,3 litra, a większego 9,6 litra. Dodatkowo większy model miał wersję na gaz płynny, a mniejszy wersję z turbosprężarką. Skrzynia biegów miała 10+2 przełożeń. Układ hydrauliczny był albo otwarty o wydajności 64 l/min, albo zamknięty 76 l/min. Układ podnoszenia i WOM (1000 obr./min) były dostępne jako wyposażenie dodatkowe. Kabina była standardem, klimatyzacja i ogrzewanie dostępne jako opcje. Poziom hałasu wynosił 87,5 dB. Nie było hamulca kierowniczego, ale promień skrętu był dość niewielki - 9,45 metra.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Minneapolis-Moline A4T-1400 – A4T-1600 / Oliver 2455-2655 / White Plainsman A4T-1400 – A4T-1600

Wiosną 1969 roku Minneapolis-Moline G900 został zastąpiony modelami G950 i G1050, które zamieniły model G1000. Serię rozszerzył model G1350. Te same traktory sprzedawano również pod nazwami Oliver 1865, 2055 i 2155. Na obu przodach dużymi literami widniała nazwa głównej firmy White. Modele Minneapolis-Moline miały barwy tradycyjnie żółto-białe lub czerwono-białe. Niespełna połowa traktorów była wyposażona w kabinę. Kabina miała jednolitą podłogę i była wyposażona w pedały w stylu podwieszanym. Silniki to duże, rzędowe sześciocylindrowe jednostki Minneapolis-Moline. Obok wersji diesla oferowano także wersję na gaz płynny. Opcje modelowe obejmowały Row-Crop oraz Standard, zwany Wheatland. Według katalogu podnośnik był sterowany komputerowo i wyposażony w czujniki reakcji na ramię podnoszące oraz łącznik ciągnący. Układ hydrauliczny był zamknięty. Hydrauliczna przekładnia szybka była dostępna w wersji dwubiegowej lub trzybiegowej, co dawało 10+2 lub 15+3 biegów. Sprzęgło w wszystkich modelach miało 14 cali średnicy. W WOM minimalna prędkość wynosiła 1000 obr./min, jednak prawie wszystkie traktory były również wyposażone w wałek o prędkości 540 obr./min.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Minneapolis-Moline G950-G1350 / Oliver 1865-2155

Modele z serii 55 Oliverów od 1555 do 1855 opierały się na wcześniejszych modelach z serii 50, wprowadzając bardzo niewielkie zmiany. Rok 1955 przyniósł nową, mocniejszą wersję modelu 1855. Większe Olivery natomiast były zielono pomalowanymi Minneapolis-Moline. Silniki pozostały 6-cylindrowe, z wyjątkiem modelu 1855 Diesel, który otrzymał mniejszy, turbodoładowany silnik. Modele 1655 i 1755 miały większą moc niż ich poprzednicy. W modelu 1555 do niesynchronizowanej skrzyni biegów 6+2 można było dodać hydrauliczny szybkozłącz do zmiany biegów. Większym modelom oferowano trzystopniowy szybkozłącz. Prędkość wału WOM można było zwiększyć do 1000 obr./min przez wymianę wałka. Od modelu 1755 wprowadzono hydrauliczne hamulce.

Opcje modelu 1555 obejmowały Row Crop, Row Crop Utility oraz Wheatland/Riceland. Większe modele dostępne były w wersjach Row Crop oraz 4WD, a model 1655 także w wersjach Wheatland/Riceland. Ciągniki z napędem na cztery koła miały nadal bardzo krótkią rozstaw osi. Wszystkie modele można było teraz wyposażyć opcjonalnie w zamkniętą kabinę oraz dodatkowe zbiorniki paliwa zamontowane na błotnikach tylnych.

W gamie Minneapolis-Moline te ciągniki występowały jako modele G550, G750, G850 i G940.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Oliver 1555-1955 / Minneapolis-Moline G550-G940

W tym samym czasie, gdy Oliver sprzedawał ciągniki Fiat w Europie, sprzedawał również ciągniki Same w niektórych krajach europejskich oraz w Australii i Nowej Zelandii. Za tym porozumieniem stało to, że Oliver w 1967 roku kupił udział we włoskiej fabryce kombajnów Arbos i poszukiwał nowych produktów do swojej międzynarodowej sieci sprzedaży kombajnów. W samych ciągnikach nie było innych zmian poza kolorystyką i maską.

Model 462 i 464 odpowiadały Same Aurora, 572/574 Centauro, 672/674 Leone oraz 852/854 Ariete.

W 1972 roku Same zmieniło swoją ofertę, więc asortyment Olivera również uległ zmianie. Modele 562/564 odpowiadały Minitauro, 682/684 Corsaro, 782/784 Saturno oraz 982/984 Drago.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Oliver 452-984

Oliver 1265 i 1365 odpowiadały modelom Fiata 500 i 600. Silniki miały większą średnicę cylindra niż poprzednie modele 1255 i 1355. Model 1265 zamiast 8+2 biegowej skrzyni biegów stosował 6+2 biegową. Wspomaganie układu kierowniczego było teraz wyposażeniem standardowym, z wyjątkiem napędzanej tylną osią 1255.

W 1973 roku do oferty wprowadzono model 1465, który odpowiada Fiatowi 750 S. Dostępny był wyłącznie z napędem na tylną oś.

Te same traktory były w grupie dostępne również w wersjach Minneapolis-Moline w kolorze żółtym jako G350/G450, w czerwono-białej kolorystyce pod nazwami White 1270, 1370 i 1470 oraz Cockshutt 1265, 1365 i 1465.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Oliver 1265-1465

Oliver 2055 i 2155 zaprezentowane w 1971 roku były jedynie pomalowanymi na zielono traktorami Minneapolis-Moline, ale już rok później zostały zastąpione modelem Oliver 2255 z silnikiem V8 Caterpillar, który poza silnikiem był niemal identycznym ciągnikiem jak wcześniejsze 2050 i 2150. W konstrukcji ramy przedniej strony jedynie ją poszerzono. Skrzynia biegów pozostawała nadal niesynchronizowana, 6+2. Jednak w prawie wszystkich traktorach dostępny był opcjonalny, 3-stopniowy hydrauliczny szybki bieg. Ta sama przekładnia była stosowana również w modelach White po Oliverach. WOM był standardowo 1000 obr./min, a jako opcja dostępna była wersja 540 obr./min z osiami odwracalnymi. W zamkniętym układzie hydraulicznym zastosowano pompę o wydajności 75 litrów, ale siła podnoszenia wynosiła jedynie 2700 kg, co było dość skromnym wynikiem. W modelu z napędem na cztery koła zastosowano mechaniczny przedni napęd Clark i wyjątkowo krótki rozstaw osi. Kabina była przestronna, z równą podłogą i wyposażona w pedały zawieszane, ale nie tak zaawansowana jak najlepsze modele konkurencji z początku lat 70.

W Kanadzie model 2255 sprzedawano w czerwonych barwach Cockshutt, natomiast obecnie pod marką White.

W 1974 roku silnik został wymieniony na nowszy, 10,4-litrowy, przy zachowaniu tej samej mocy.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Oliver 2255

Na początku 1982 roku modele White 2-85 i 2-105 zostały zastąpione przez WFE 2-88 i 2-110 Field Boss. Oprócz czerwono-białego pasiastego oznakowania, nazwą handlową stało się WFE (White Farm Equipment), po przejęciu właścicielskim przez Texas Instruments po upadku firmy. 6-cylindrowe silniki Perkins zyskały kilka dodatkowych koni mechanicznych. Niesynchroniczna skrzynia biegów z 3-biegowym przełącznikiem szybkich biegów, pochodząca z lat 50., pozostała niezmieniona, podobnie jak suche hamulce tarczowe. W napędzie odbioru mocy standardem była teraz prędkość 1000 obr./min. Kabina stała się wyposażeniem standardowym. Jej podstawowy kształt pozostał niezmieniony, ale wnętrze zostało całkowicie odnowione, a poziom hałasu spadł do 78 decybeli.

Modele z napędem na cztery koła powróciły w 1984 roku i były teraz aktywnie promowane. Charakteryzowały się bardzo krótkim rozstawem osi w stylu Oliver.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

WFE 2-88 – 2-110 Field Boss

White w 1980 roku zastąpił w swojej ofercie małe ciągniki Fiat produktami Iseki. Po krótkotrwałych modelach 2-45 i 2-62, w 1982 roku pojawiły się modele 2-55, 2-65 i 2-75 Field Boss. Odpowiadały one modelom Iseki T6000, T6000 i T9000. Marka także zmieniła się w 1981 roku z White na WFE (White Farm Equipment). Silniki pochodziły od Isuzu. Czterocylindrowe miały pojemności 3,3 i 3,9 litra. Model 2-75 miał sześciocylindrowy silnik o pojemności 5,4 litra. Skrzynia biegów była w pełni zsynchronizowana, 16+4 bez biegu szybkiego, z biegami pełzającymi. W napędzie 4x4 zastosowano wał środkowy, lecz bez blokady. Inne wyposażenie to m.in. czujnik wysięgnika, teleskopowe końcówki drążka siłowego oraz regulacja kąta nachylenia kierownicy. Kabina nie była dostępna.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

WFE 2-55 – 2-75 Field Boss

Texas Instruments sprzedał produkcję traktorów White Farm Equipment firmie Allied Products, która była właścicielem producenta maszyn rolniczych New Idea. Kombajny trafiły do MF. Marka traktorów White-New Idea powróciła w 1987 roku z WFE do White. W 1987 roku odświeżono główną gamę traktorów, a oznaczenia modeli przyjęły formę White 100, 120, 140, 160 i 185. Oznaczenia orientacyjnie wskazywały moc WOM. Silniki zastąpiono jednostkami Cummins. Skrzynia biegów pozostała niezmieniona, klasyczna niesynchronizowana o przełożeniu 18+6, wyposażona w 3-biegowy hydrauliczny zakres szybkiej zmiany. Zwiększono udźwig podnośnika. Nawet mniejsze modele wyposażono teraz w hamulce tarczowe w kąpieli olejowej. Modele 100-140 z napędem na cztery koła miały znacznie wydłużony rozstaw osi i po raz pierwszy blokadę mechanizmu różnicowego. Środkowy model opierał się teraz na technologii mniejszych modeli, w przeciwieństwie do wcześniejszych rozwiązań. Dopiero model 160 miał większy silnik i dwutarczowe sprzęgło. Kabina pozostała podobna jak wcześniej: cicha, lecz prostolinijna. Do wielofunkcyjnego wyświetlacza FieldFacts dostępny był jako opcja czujnik poślizgu kół.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

White 100-185

White zrezygnował z zakupu traktorów poniżej 50 koni mechanicznych od Iseki, ale w klasie 60-80 koni przedstawił własną serię American, która była jedynym traktorem wyprodukowanym w Ameryce w tej klasie. Seria była dostępna w czterech kolorach: srebrnym White, zielonym Oliver, żółtym Minneapolis-Moline i czerwonym Cockshutt. Silnik to 3,9-litrowy Cummins, używany m.in. w Case IH Maxxum. Model 80 był turbodoładowany. Skrzynia biegów to wieczny 6+2 Oliver, z opcją 3-biegowego przełącznika szybkiego. Załączanie blokady mechanizmu różnicowego było elektrohydrauliczne. Wydajność otwartego układu hydraulicznego wynosiła 75 litrów, tak jak w większych traktorach White. Sucha hamulce tarczowe były standardową technologią. Dostępna była kabina, która wyglądem przypominała kabiny większych modeli White, ale była od nich prostsza.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

White American 60-80

White-New Idea odświeżyła swoje większe ciągniki w 1990 roku, wprowadzając serię Workhorse. Wzrost mocy o kilka koni mechanicznych uzasadnił zwiększenie numerów modeli. Silniki wciąż miały pojemność 5,9 i 8,3 litra, były to jednostki Cummins, a skrzynia biegów oferowała 18+6 przełożeń z trzystopniowym szybkim przełączaniem i prędkością drogową 30 km/h. Udźwig podnośnika został nieco zwiększony. Nadal dostępne były maksymalnie trzy sekcje hydrauliczne. Nawet w największych modelach z napędem na cztery koła wydłużono rozstaw osi, mimo to ich promień skrętu był mniejszy niż w mniejszych modelach. Telescopowe końcówki siłowników podnośnika uznano za wartą uwagi innowację. W prostej kabinie zamontowano nowe siedzenie, a poziom hałasu wynosił 75,5-76,5 decybela.

W 1991 roku ciągniki White przeszły na własność Agco.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

White Workhorse 125-195

W 1992 roku Agco wprowadziło do serii White modele 6065, 6085 i 6105 oparte na modelach Same Explorer i Silver, zastępując serię American. Technicznie ze względu na silniki chłodzone cieczą były one bliższe odpowiednim modelom Lamborghini. Wyposażenie było zbliżone do podstawowego poziomu Same, jednak szybka zmiana biegów była dostępna w modelach 6085 i 6105. W tych modelach standardowo montowano klimatyzację. Model 6065 był także dostępny w wersji z pałąkiem bezpieczeństwa. Model 6090 Hi-Clearance był modelem 6085 wyposażonym w cztery 38-calowe koła.

W 1996 roku wprowadzono bezkabinowy model 6045 odpowiadający modelowi Same Argon, jednak również z silnikiem chłodzonym cieczą.

Te same traktory dostępne były także w serii Agco Allis w kolorze pomarańczowym. Następcy tych modeli zostali wprowadzeni z MF z Europy.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Agco White 6045-6090

Po przejęciu marki White przez Agcon pod koniec 1992 roku szybko wprowadzono na rynek nową serię Agco White Workhorse. Agco zastępowało swoje produkty oparte na Deutz w serii Allis nową serią, do której włączono także White. Modele Agco White 6125-6195 odpowiadały modelom Agco Allis 9130-9190. W Agco White silnikiem był Cummins, a kolor srebrny. Początkowo silnikiem pomarańczowych Agco Allis był powietrzno-chłodzony Deutz, a od 1995 roku seria Detroit Diesel, wywodząca się z International. W Europie ten sam traktor sprzedawano obok Massey Ferguson 9240 pod nazwą Same 265 oraz pomalowany na biało jako Lamborghini Traction 220/240/265. Ponadto Deutz-Fahr Agrostar 8.31 częściowo opierał się na tej samej technologii.

Silnik w dwóch mniejszych modelach miał pojemność 5,9 litra, a w większych 8,3 litra, oba Cummins. Skrzynia biegów była Funk pełnopowershift o przełożeniach 18+9. Przełączniki do powershift i podnośnika hydraulicznego umieszczono na podłokietniku. Hydraulika była czuła na obciążenie, jednak siła unoszenia była niewielka w stosunku do mocy traktora. Przednia oś pochodziła od ZF. Kabina była podobna do wcześniejszych modeli White, ale przesunięta do przodu. Fotel z powietrznym zawieszeniem i klimatyzacja były standardem.

Na rok 1995 wprowadzono mocniejszy model 6215 oraz 6124 i 6144, odpowiadające mniejszym modelom, ale wyposażone w skrzynię biegów MF 32+32, nazwaną w modelu White Quadrashift. Jednocześnie z tylnym mostem MF uzyskano mocniejszą hydraulikę niż ta stosowana w Ameryce.

Od 1998 roku modele White zastępowały francuskie traktory MF pod nazwą Agco White 6410-8810, a odpowiednio Agco Allis 8745-9785. Kontynuowano to do 2001 roku. Po tym okresie sprzedawano tylko pomarańczowe traktory Agco, czerwone Massey Ferguson i żółte Challenger.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Agco White 6124-6215

Abati Titanium

Acam

Ackermeister

Acremaster

Aebi

Aecherli

Aérocentre

Agco

Agco-Allis

Agcostar

Agra Farmer

AgraCat

Agrale

Agrar

Agratrac

Agri

Agri Boss

Agri King

Agri-Power

Agria

Agricat

Agrico

Agrifarm

Agrifull

Agrinar

Agrindo

Agrip

Agrisa-Bungartz

Agrison

Agritec

Agritech

Agromash

Agroservis

Agrostroj/Agrozet

Agtor

AgTrac

AH-Goldoni

Airone

Al-Frat

Al-Ghazi

Al-Jadah

Al Jahad

Allgaier

Allgaier-Suisse

Allis-Chalmers

Alpenland

Alpina Oekonom

Altai

Amat-Calvet

Amobil

AMOG

Angad

Ansaldo

Ansaldo Fossati

Antar

Antonio Carraro

Apache Solis

Aprile

Arbos

Arbos Bubba

Arjun

ArmaTrac

Arnoux

Arvid

Ascot Universal

Asian Tractors

Astoa

Austin-Leyland

Austrak

Austro

Aveling-Marshall

Avenger

Avery

Avto

B.M.B President

Babiole

Baldwin

Baltiets

Balwan

Bamford

Barreiros

Basak

Bauchet

Bautz

Bean

Harkov

Vladimirets

Kirovets

YuMZ

Belarus

Bell

Benye

Beriko

Bernard

Bernardin

Bernson

Big Bud

Ostatnio dodane maszyny

Send feedback

Welcome to the beta version of Koneviesti's new Konedata service! The service offers technical data for over 8000 tractors and combines. We are actively developing the service, so we appreciate your feedback.