Allis-Chalmers

Model Allis-Chalmers B, wprowadzony w 1937 roku, był pierwszym nowoczesnym traktorem dostępnym za mniej niż 500 dolarów. Model B był ciągnikiem do pługa jednoklapowego, zastępującym konia. Wygląd różnił się znacznie od wcześniejszych traktorów A-C zaokrąglonymi liniami. Rama traktora miała bardzo wąską konstrukcję. Traktor zaprojektowano z myślą o kołach gumowych, jednak w czasie wojny często używano kół stalowych. Silnik stanowił czterocylindrowy, benzynowy motor A-C o pojemności 1,9 litra. Z koła pasowego uzyskiwano moc 16 koni mechanicznych. Do jazdy do przodu było trzy biegi. Na liście wyposażenia dodatkowego znajdowały się m.in. hydrauliczny podnośnik, elektryczny rozrusznik oraz od 1945 roku regulowana szerokość rozstawu osi przedniej. Model B nie posiadał standardowo tradycyjnego koła pasowego z boku traktora, lecz mocowano je w razie potrzeby do tylnego wału odbioru mocy. W pierwszych modelach B kierownicze hamulce obsługiwano ręcznymi dźwigniami.

Do modelu B opracowano dostosowany kombajn zbożowy All-Crop Model 40, który również stał się popularny.

Model B był również produkowany w Wielkiej Brytanii w latach 1947-49. W sumie sprzedano około 120 000 egzemplarzy.

W 1941 roku wprowadzono model C, bardzo podobny do B, ale przystosowany do pługa dwuklapowego.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Traktory

Allis-Chalmers B, C

Allis-Chalmers WD zastąpił poprzedni model WC w 1948 roku. Wyglądał prawie tak samo, ale wprowadzono wiele ulepszeń. Zwiększono stopień sprężania i obroty silnika. Moc podawano w USA na 36 KM, ale w Europie tylko 27,5 KM. Oprócz wersji benzynowej oferowano również wersje na petrokoks i gaz płynny. Podwójne sprzęgło było w tym czasie dość zaawansowaną technologią i ułatwiało obsługę, gdyż wał odbioru mocy i hydraulika działały niezależnie od sprzęgła jazdy. Sprzęgło wału odbioru mocy miało kąpiel olejową i obsługiwane było dźwignią ręczną. Hamulce były teraz obsługiwane pedałem. Hydrauliczne urządzenie podnoszące wyposażono w czujnik ramion podnoszących. Szczególnością były obręcze Power-shift, w których szerokość rozstawu kół można było regulować bez podnoszenia ciągnika i bez obracania tarczy centralnej, dzięki łukowatym prowadnicom przyspawanym do felgi. W 1952 roku wprowadzono nową skrzynię biegów typu constant mesh.

WD wyprodukowano w ciągu sześciu lat w liczbie 145 000 sztuk. Do Finlandii trafiło ich kilkadziesiąt. W 1953 roku zaprezentowano zmodernizowany model WD45. Pojemność silnika benzynowego wzrosła do 3,7 litra poprzez wydłużenie skoku tłoka. Moc podniosło także zwiększenie stopnia sprężania z 4,5 do 6,45. Standardowym wyposażeniem został szybkozłącz umożliwiający podłączanie maszyny roboczej siedząc na fotelu ciągnika.

Na początku lat 50. Allis zaczął poszukiwać silnika diesla do swoich ciągników. W 1953 roku kupił producenta silników Buda. Model WD45 Diesel trafił na rynek jesienią 1954 roku. Silnik miał pojemność 3,8 litra i 6 cylindrów. Układ elektryczny był 6-woltowy, ale w wersji diesla zastosowano dwie baterie. Cena wersji diesla była o 40% wyższa, a wybierało ją tylko 8% nabywców WD45. W 1956 roku WD45 wyposażono jako opcję w wspomaganie kierownicy. Sprzedano ponad 90 000 egzemplarzy WD45.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers WD

Allis-Chalmers rozpoczął w 1947 roku produkcję ciągników w Anglii. Stopniowo większość części miała brytyjskie pochodzenie, m.in. urządzenia elektryczne produkował Lucas. Produkowano głównie model B. Na samym początku składano także niewielką serię modelu WC. Od 1950 roku angielski model B miał różniący się od amerykańskiego, prosty przedni most. Podnośnik został przystosowany do mocowania trójpunktowego, jednak nie dorównywał pod tym względem europejskim ciągnikom. Brytyjskie Allisy eksportowano także do Australii i Kanady.

W 1954 roku na rynek europejski wprowadzono model D-270, będący dalszym rozwinięciem modelu B. Pomimo oznaczenia modelu, najczęściej wyposażony był w silnik benzynowy lub naftowy. W wersji wysokoprężnej stosowano silnik Perkins o pojemności 2,36 litra. W wersji diesla sprzęgło miało 9 cali zamiast 8 cali. System elektryczny, w odróżnieniu od modeli amerykańskich, był 12-woltowy. Nowością w D-270 było osobne sprzęgło WOM obsługiwane dźwignią ręczną. Wciąż brakowało blokady mechanizmu różnicowego i systemu przeniesienia obciążenia. Oprócz wersji standardowych w produkcji były m.in. mniejsze wersje o zmniejszonych wymiarach we wszystkich kierunkach oraz wersje z większym prześwitem.

W 1957 roku model D-270 został zastąpiony zmodernizowanym D-272. Podstawowa technika pozostała bez zmian, a silnik diesla uzyskał nieco większą moc. Zmodernizowano wygląd i wzmocniono niektóre elementy. W porównaniu z konkurencją, następca modelu B zaczął jednak być już przestarzały.

Dane techniczne tych modeli wykazują wyjątkowo duże różnice w zależności od kraju, w którym były podawane.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers D-270 – D-272

Seria 7000 Allis-Chalmersa została zaprezentowana w 1973 roku i odniosła duży sukces. Projekt następcy zachował podstawową konstrukcję, koncentrując się na ulepszaniu elementów, o które zabiegano. Najważniejszymi życzeniami były nowocześniejsza kabina oraz model z napędem na cztery koła. Seria 8000 weszła na rynek w 1981 roku. Moc najmniejszego modelu, 8010, pozostała bez zmian, a silnik był 4,9-litrowym turbodoładowanym rzędowym sześcio cylindrowym. Drugi co do wielkości model przeszedł na silnik 7,0-litrowy. Największy 8070 miał o 10 KM mniejszą moc niż poprzedni 7080, aby można było zastosować w nim 6-biegową przekładnię Power Shift. Podstawowa skrzynia biegów Power Director miała 2-stopniowy reduktor, jednak większość traktorów kupowano z przekładnią Power Shift.

Rozstaw osi modelu z napędem 4x4 był znacząco krótki, a dzięki promieniowi skrętu 10 metrów był bardziej zwrotny od konkurencji. Napęd na cztery koła był załączany elektrycznie. Na przednią oś można było opcjonalnie zamówić blokadę mechanizmu różnicowego. Hydraulika reagująca na obciążenie pozostała bez zmian. Podnośnik dostępny był obok wcześniejszego 3-tonowego także w wersji podnoszącej 3,7 tony. Kabina była o 38% bardziej przestronna niż wcześniej. Pracowano również nad mocniejszymi modelami, ale środki finansowe Allis-Chalmersa skończyły się, zanim zostały ukończone.

KHD kupiło Allis-Chalmers Agricultural Equipment Company w maju 1985 roku. Marka traktorów zmieniła się na Deutz-Allis. Deutz jednak nie planował produkcji traktorów w USA, a ostatnie traktory z fabryki Allis zjechały z taśmy w grudniu 1985 roku. Od tego czasu marka Deutz-Allis widniała na jasnografitowych traktorach importowanych z Niemiec.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers 8010-8070

Sztywno-kierownicze modele Allis-Chalmers 7580 i 8550 zostały na początku 1982 roku zastąpione modelami 4W-220 i 4W-305. Design został zmodernizowany, a kabina była nowa. Zmiany techniczne były niewielkie. Prędkość obrotowa silnika została obniżona do 2400 obr./min. Silnik modelu 4W-305 miał pojemność 12,0 litra. Skrzynia biegów nadal miała układ 20+4 z dwubiegowym Power Directorem. Układ hydrauliczny był o zmiennym obciążeniu. Kabina była bardziej przestronna, a mechaniczne, przewodzące hałas dźwignie zostały usunięte. Drzwi były naprawdę duże, a wydajność klimatyzacji została zwiększona. Zbiorniki paliwa były większe. Po wprowadzeniu na rynek modeli z napędem 4x4 serii 8000 sprzedaż sztywno-kierowniczych spadła, a łącznie przez cztery lata wyprodukowano około 600 egzemplarzy modeli 4W.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers 4W-220 – 4W-305

Allis-Chalmers kupił 440 Landhandler od Steiger, ale jednocześnie trwały prace nad własnym czterokołowym ciągnikiem z ramą skrętną. Model 7580 został ukończony w 1976 roku. 73% jego części było wspólnych z dwukołowymi ciągnikami serii 7000. Silnik był wersją wzmacnianą o 10 koni mechanicznych silnika 7080. Po raz pierwszy Allis podał wzrost momentu obrotowego: 29,9%. Skrzynia biegów miała 20+4 przełożeń z dwustopniową przekładnią Power Director. Całkowita wydajność pomp hydraulicznych wynosiła 284 l/min, z czego układ hydrauliki zewnętrznej ze sterowaniem obciążeniem korzystał z 87 l/min – największą ilość płynów wymagała hydraulika ramy skrętnej. Standardowo zastosowano trzy sekcje hydrauliczne, a regulacja przepływu była możliwa z kabiny. Układ podnośnika miał czujnik siły na drążkach i siłę podnoszenia taką samą, jak w mniejszych modelach serii 7000 – 3 tony. Kabina Acousta Cab II była podobna do tej w mniejszych modelach, a poziom hałasu wynosił 79 dB. Nie zastosowano hamulca kierowniczego.

Latem 1977 roku zaprezentowano równolegle model 8550 o mocy 300 KM, który wprowadził czarną ramę. Silnik był własnym, 12,0-litrowym, 6-cylindrowym silnikiem Allisa z dwoma turbosprężarkami i technologią czterech zaworów na cylinder. Układ podnośnika był znacznie mocniej skonstruowany i miał siłę podnoszenia 4,4 tony.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers 7580-8550

Allis-Chalmers już przy modelu 5050 znalazł partnera we Fiacie. Jednak na następców starych modeli 175 i 185 chciano traktorów z większym udziałem własnej konstrukcji. Postanowiono kupić od Fiata tylny most wraz z przekładnią. W modelu 6060 pochodził on z 780, a w 6080 z 980. Silniki były własne Allisa, turboładowane o pojemności 3,3 litra. W 6060 odnotowano aż 35% wzrost momentu obrotowego. Skrzynia biegów w 6060 była częściowo synchronizowana 8+2, a w 6080 w pełni synchronizowana 12+3. Tarcza sprzęgła była ceramiczna.

Oba modele dostępne były również w wersji z napędem na cztery koła, wyposażonej w przednią oś Fiata, a około jedna trzecia nabywców wybierała napęd 4x4. Kabina, oferowana jako wyposażenie dodatkowe, była podobna do tej z równocześnie wprowadzonej serii 8000, ale mniejsza. Poziom hałasu wynosił 79…81 dB, co czyniło ją jedną z najcichszych w swojej klasie.

W 1984 roku model 6060 zastąpiono nieco mocniejszym 6070, który również miał skrzynię 12+3.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers 6060-6080

Więcej od tego producenta

Amerykański producent maszyn drukarskich, pomp i maszyn górniczych Allis-Chalmers, który powstał w latach 40. XIX wieku, zaprezentował swój pierwszy traktor w 1913 roku.  
Pierwsze traktory były wówczas średniej wielkości. W latach 30. i 40. osiągnięto dobre wyniki sprzedażowe. Najpopularniejszy Model U został pierwotnie opracowany przez United Tractor, które połączyło się z Allisem. W 1932 roku U był pierwszym amerykańskim ciągnikiem wyposażonym w opony pneumatyczne. Model WC, przedstawiony w 1933 roku, sprzedał się w liczbie aż 178 000 egzemplarzy, a 14-konne Model B, wprowadzony w 1937 roku – 127 000 sztuk. Allis nigdy jednak nie osiągnął takiej popularności jak John Deere czy Fordson. W 1947 roku zaprezentowano gąsienicowy traktor HD-19 z 3-biegową hydrauliczną skrzynią biegów.  
W 1945 roku Allis rozpoczął produkcję traktorów także w Wielkiej Brytanii. W latach 50. brytyjskie wersje wyposażano również w silniki wysokoprężne Perkins. W latach 1959–1964 Allisy montowano także we Francji, wyposażając je w benzynowe silniki Peugeot lub diesle Indenor. Ostatnim modelem produkowanym w Wielkiej Brytanii był ED 40 w latach 1960–1968, napędzany dieslem Standard o mocy 37 KM. W Finlandii Allis-Chalmers był w latach 50. jedną z dziesięciu najpopularniejszych marek.  

Model D 18 o mocy 60 KM, zaprezentowany w USA w 1961 roku, oznaczał wyraźny wzrost do wyższej klasy mocy. Dalej rozwinięty model D 19 był pierwszym na świecie seryjnie produkowanym ciągnikiem z turbodoładowaniem. W modelu D 21 z 1965 roku moc wynosiła już 130 KM. Od 1972 roku Allis wprowadził do swojej oferty duże ciągniki produkowane przez Steiger, a na najniższym poziomie gamy pojawiły się ciągniki Renault, Toyosha, Fiat i Universal. W 1975 roku wprowadzono kabiny Acousta o poziomie hałasu 78,5 dB. W 1985 roku Deutz-Fahr przejął produkcję maszyn rolniczych Allis, a marka została przemianowana na Deutz-Allis.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers WC był średniej wielkości ciągnikiem w swojej klasie, wyposażonym w 3,3-litrowy silnik benzynowy. Skrzynia biegów miała 4+1 przełożeń, a sprzęgło miało 10 cali średnicy. Hamulce działały jako hamulce kierownicze i były obsługiwane dźwigniami ręcznymi. Wymagało to zwolnienia obu rąk z kierownicy podczas hamowania. Opcjonalnie dostępny był mechaniczny podnośnik napędzany wałem od skrzyni biegów.

W 1938 roku design został odświeżony na bardziej opływowy zgodnie z modelem B. Wprowadzono elektryczny rozrusznik i reflektory. Koła tylne powiększono do 28 cali.

WC odniósł sukces: wyprodukowano łącznie 178 000 sztuk. W niektórych krajach europejskich WC był oferowany pod nazwą W.

W 1937 roku dołączył do niego krótszy, węższy i niższy model WF. Jego design został odnowiony w 1940 roku.

W 1938 roku zaprezentowano słabo popularny model RC, w którym WC wyposażono w 2,1-litrowy silnik z modelu B. Przełożenia skrzyni biegów były zwolnione w porównaniu do WC. Model RC był dostępny tylko z równoległymi kołami przednimi. Model RC zastąpił Model C w 1941 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers WC, WF, RC

Allis-Chalmers w 1929 roku, we współpracy z firmą United Tractor Company, wprowadził zupełnie nowy traktor, model U. Został on zaprojektowany dla użytkowników traktorów, którzy wcześniej mieli Fordsona. Początkowo napędzał go 4,6-litrowy silnik Continental, a następnie 4,9-litrowy Waukesha. Na jego bazie Allis-Chalmers opracował własny, 5,2-litrowy silnik w 1936 roku. Silnik ten, wyposażony w zawory w głowicy, miał w Polsce moc deklarowaną na 37 KM przy 1200 obr./min. Jako paliwo stosowano benzynę i ksylen. Skrzynia biegów w modelu U początkowo miała 3+1 przełożeń, a od 1935 roku 4+1. Prędkość 17,8 km/h na drodze umożliwiały opony pneumatyczne, które jako pierwsze na świecie zastosowano w traktorze w 1932 roku. Koła stalowe przez długi czas pozostawały tańszą alternatywą. Traktor z kołami pneumatycznymi miał o ćwierć większą siłę uciągu. Sprzęgło miało średnicę 12 cali.

Obok modelu U, w latach 1930-1941 oferowano model All-Crop, czyli UC, wyposażony w przednie koła ustawione obok siebie pod przodem.

W 1936 roku obok modelu U zaprezentowano większy model A, który zastąpił wcześniejszy model E. Model A miał 7,6-litrowy silnik benzynowy. Głównym przeznaczeniem tak dużego traktora z kołem pasowym było napędzanie kombajnu. Wraz z upowszechnieniem się żniwiarek rynek ten zanikł, a kolejny raz tak duży traktor A-C zaoferował dopiero w 1953 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers U, A

Modelem C następca był model CA wprowadzony w 1950 roku. Zastosowano w nim cechy modelu WD, takie jak szybka regulacja rozstawu kół i oddzielne sprzęgło WOM. Silnik pochodził od poprzednika, był to dwulitrowy silnik benzynowy, ale podniesiono stopień sprężania i obroty, osiągając moc 26,6 KM. Skrzynia biegów miała teraz 4+1 biegów z synchronizacją (constant mesh). Rozruch elektryczny i światła były standardem. Rozstaw osi był o 12 cm dłuższy niż w poprzednim modelu. Około połowa egzemplarzy CA sprzedana została z równoległymi kołami przednimi, a połowa z szeroką osią przednią.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers CA

W 1957 roku na rynek wprowadzono pierwsze modele z serii D firmy Allis-Chalmers: D14 i D17. Projektowanie rozpoczęto niemal od zera, a wygląd był nowoczesny jak na tamte czasy. Operator siedział teraz przed tylną osią. Rozstaw przedniej osi można było regulować bez użycia lewarka. Do mocowania urządzeń roboczych Allis nadal oferował własne szybkozłącze Snap-Coupler, ale później dostępne było również standardowe trzypunktowe zawieszenie, które umożliwiało używanie tych samych narzędzi z maszynami innych marek. Zaawansowaną techniką był hydrauliczny power-director w kąpieli olejowej z ręcznym sprzęgłem, służący do zmiany zakresu biegów, a pozycja luzu umożliwiała pracę układu hydraulicznego i WOM przy biegu jałowym.

Model D14 odpowiadał mocą i rozmiarem poprzedniemu WD45, ale zamiast 3,7-litrowego silnika miał tylko 2,4-litrowy. D17 wyposażony był w 3,7-litrowy silnik benzynowy lub 6-cylindrowy, 4,3-litrowy diesel. Dzięki szybkozminowi biegów było 8+2.

W 1960 roku D14 zastąpił model D15, w którym moc silnika zwiększono przez wyższe obroty i stopień sprężania. Nowością była także wersja z silnikiem diesla. Równocześnie zmieniono pomarańczowy kolor Allisa, wprowadzając równolegle odcień kremowy. Oferta była szeroka: dostępne były wersje benzynowe, gazowe i diesla, wąskie modele do sadów owocowych, wersje z wysokim prześwitem itd.

Pod koniec 1961 roku zaprezentowano pierwszy traktor z turbodoładowaniem: D19 Diesel. Przyrost mocy był umiarkowany, ale również 38-calowe koła sprawiały, że traktor wydawał się większy niż D17.

W 1964 roku wprowadzono nową hydraulikę, w której ciśnienia były dość niskie, ale wydajność pompy znacznie większa niż wcześniej.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers D14-D19

Następcami długoterminowymi modeli B i CA w serii D Allis-Chalmersa były najmniejsze modele w gamie, D10 i D12. Jedyną różnicą między tymi modelami była szersza przednia oś w D12. Zrezygnowano całkowicie z wersji z równoległymi przednimi kołami lub z trzema kołami, a przednie osie miały europejski styl i regulowany rozstaw kół. Silnik był nowym, 2,3-litrowym silnikiem benzynowym, będącym pomniejszoną wersją wcześniej przedstawionego w D14. Skrzynia biegów była podobna do CA, 4+1, a sprzęgło miało średnicę 9 cali. Ciśnienie hydrauliki wynosiło tylko 103 bary.

W 1961 roku pojemność silnika wzrosła do 2,4 litra. Równocześnie wprowadzono system przeniesienia ciężaru. W modelach Series III z 1964 roku dostępna była na wyposażeniu dodatkowym przekładnia mnożnikowa, czyli 8+2 przełożenia. Wersja z silnikiem Diesla tych modeli nigdy nie powstała, co ograniczyło ich sukces, zwłaszcza w końcowych latach produkcji.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers D10-D12

Brytyjska filia Allis-Chalmers kontynuowała rozwój opracowanego przed wojną modelu B w modelu ED-40 zaprezentowanym w 1960 roku. Wygląd został zmieniony tak, aby przypominał amerykańską serię D. Silnik został zastąpiony 2,3-litrowym, 37-konnym silnikiem Standard, który wcześniej był używany w Ferguson 35. Skrzynia biegów miała 8+2 przełożeń. W 1963 roku moc zwiększono do 41 koni, a układ przeniesienia napędu został udoskonalony.

ED-40 produkowano w trzech wersjach. Model Regular miał m.in. koła 10-28 oraz podobny układ przeniesienia masy jak amerykańskie Allisy. W wersji De-Luxe dodano blokadę mechanizmu różnicowego oraz oddzielne sprzęgło WOM. W Super De-Luxe zastosowano koła 11-28 oraz ramę mocowania narzędzi rolniczych. Do Finlandii importowano wersję De-Luxe z kołami 11-28.

ED-40 był pod wieloma względami traktorem niekonkurencyjnym, jego produkcja ograniczyła się do 4000 sztuk. W 1968 roku Allis-Chalmers zakończył produkcję w Anglii.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers ED-40

Allis-Chalmers przejął w 1960 roku francuską fabrykę traktorów Vendeuvre. Nowa seria traktorów została opracowana poprzez połączenie technologii amerykańskiej serii Allis D oraz Vendeuvre. W modelu FD3 zastosowano silnik Vendeuvre 1,6-litrowy, dwucylindrowy diesel z chłodzeniem powietrznym, przeznaczony na rynki francuski i belgijski. Na innych rynkach eksportowych używano czterocylindrowego Perkinsa. W modelach FD4 i FD5 stosowano 2,7- i 4,1-litrowe silniki Vendeuvre z chłodzeniem powietrznym. Modele FD4 i FD5 były dostępne również z trzy-cylindrowym Perkinsem (40 KM i 59 KM). Skrzynie biegów we wszystkich modelach były produkcji ZF o przełożeniach 8+4. Problemy techniczne wpłynęły na popularność serii, a po tych modelach Allis-Chalmers zamknął fabrykę we Francji.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers FD3 – FD5

Na początku lat 60. Allis-Chalmers postanowił stworzyć konkurenta dla modelu John Deere 5010. W 1963 roku na rynek trafił model D21, który był znacznie większy niż wcześniejsze modele marki, dlatego zarówno układ napędowy, jak i silnik były całkowicie nowe. Kanciaste wzornictwo również różniło się od reszty gamy. Na przodzie nie było żadnych świateł, ponieważ zostały one umieszczone w tylnych błotnikach. Silnik miał pojemność 7,0 litra, był to pierwszy bezpośredni wtrysk diesel Allisa. Moc wynosiła 117 KM. Skrzynia biegów miała 8+2 przełożeń na dwóch zakresach, a sprzęgło miało średnicę 14 cali. Układ hydrauliczny miał czujnik siły na ramionach podnośnika, ale w przeciwieństwie do wielu innych dużych amerykańskich traktorów zastosowano pompę zębatą. Układ kierowniczy był hydrostatyczny, również po raz pierwszy w modelu D21. Kierownica miała regulację wysokości, która jednocześnie regulowała także deskę rozdzielczą. Nie było blokady mechanizmu różnicowego. Zbiornik paliwa o pojemności 200 litrów zamontowano z tyłu ciągnika.

W 1965 roku pojawił się model Series II z turbodoładowanym silnikiem o mocy 140 KM. Wyprodukowano około 3500 sztuk modelu D21, z których prawie wszystkie pozostały w USA.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers D21

Pierwszym przedstawicielem serii 100 Allis-Chalmers był zaprezentowany w 1964 roku model One-Ninety. Charakterystyczny, kanciasty design, wprowadzony rok wcześniej w modelu D21, został dalej udoskonalony. Kabina z płaską podłogą uchodziła za największą na rynku, a tablica rozdzielcza regulowała się wraz z kolumną kierownicy. Zbiornik paliwa o pojemności 182 litrów, umieszczony z tyłu, był wówczas ogromny. Numer modelu zachował cyfrę 19, co wskazywało na pokrewieństwo z wcześniejszym, udanym modelem D19. Silniki były 6-cylindrowymi wersjami nowej serii 2000. Na początku dostępne były także wersje na benzynę i gaz, ale od 1968 roku tylko diesel. Skrzynia biegów była podobna do wcześniejszej, z 8 biegami do jazdy do przodu i 2 do tyłu oraz biegiem jałowym. Układ hydrauliczny był otwarty z pompą niskociśnieniową o wydatku 45 l/min. Poza standardowym trójpunktowym układem zaczepu, w pierwszych latach dostępne było także szybkozłącze Snap-Coupler.

W gamie występowała wyraźna luka między modelem One-Ninety a D21. Wypełnił ją doładowany turbosprężarką One-Ninety XT w 1965 roku (wersja benzynowa nie miała doładowania, lecz większą pojemność skokową).

PTO (wał odbioru mocy) dostępny był w wersjach 540 lub 1000 obr./min, odpowiednio do potrzeb. W 1970 roku jako opcja wprowadzono obracalną oś, umożliwiającą używanie obu prędkości bez konieczności spuszczania oleju.

Kabina montowana fabrycznie stała się opcją od 1965 roku i od razu była wyposażona w klimatyzację. Kremowo-biała kabina była stylistycznie dobrze dopasowana do kanciastych linii traktora. Jesienią 1967 maska straciła poziome poprzeczne belki.

W 1972 roku model One-Ninety zastąpił model 200, który mimo nowej turbosprężarki miał tyle samo mocy, co poprzedni model XT. Wygląd został odświeżony zgodnie z mniejszymi modelami. Układ hydrauliczny był wyraźnie silniejszy, a udźwig podnośnika według zapewnień o 50% większy, teraz wynoszący nieco ponad 2 tony. Kabina o nazwie QCS (Quiet, Comfortable and Safe) była zupełnie nowa.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers 190-200

Po wprowadzeniu modeli serii 190 w 1964 roku, mniejsze modele zaczęły wydawać się wyraźnie przestarzałe. Kanciaste modele One-Seventy i One-Eighty pojawiły się dopiero w 1967 roku. Maska nie miała poprzecznych żeberek jak starszy brat. Oznaczenie modelu One-Seventy wskazywało na bliskie pokrewieństwo z wcześniejszym modelem D17. Tył oraz rozmiar kół 28 cali pozostały takie same jak u poprzednika. Układ napędowy One-Eighty był bardziej spokrewniony z większym modelem One-Ninety. Skrzynia biegów miała 8+2 przełożeń z hydraulicznym przełącznikiem, który mógł też działać jako sprzęgło hydrauliczne. Główne sprzęgło było wyposażone w ceramiczną tarczę. Również silnik benzynowy w One-Seventy był stary, ale zwiększono jego obroty. Silnik wersji diesla One-Eighty był nowym, sześciocylindrowym modelem 2800. Dla One-Seventy nie było diesla w ofercie, więc wybrano Perkins A4.236. W przeciwieństwie do poprzedników, układ kierowniczy był hydrostatyczny. Hydrauliczne sprzęgło WOM było dostępne jako opcja dodatkowa.

W 1970 roku wprowadzono modele 175 i 185, zwane Crop Hustler. Posiadały one zwiększoną moc silnika. Nowością w wyglądzie były czarne pasy oraz pomarańczowa maska. Te same zmiany stylistyczne dotyczyły także modeli 170 i One-Eighty, którego oznaczenie z jakiegoś powodu pozostało w formie literowej.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers 170-185

Allis-Chalmers zakończył produkcję najmniejszych modeli i pod koniec lat 60. szukał rozwiązania dla klasy mocy 40 KM razem z wieloma europejskimi producentami traktorów. Z Renault podpisano umowę i w 1969 roku na rynek wszedł model One-Sixty. Renault 56 wyposażono nie w stosowany przez Renault silnik MWM, lecz Perkins 3.152. Oś przednia została wymieniona na własną Allisa, wyposażoną w hydrostatyczne wspomaganie kierownicy. Z przodu zamontowano maskę modelu 170, a tylne koła wyposażono w regulowane przekładnie Power-Shift od Allisa. Standardowo oferowano skrzynię biegów 10+2 oraz podwójne sprzęgło. Później wprowadzono również model Basic z 6+1 biegami, przednią osią Renault bez wspomagania oraz bez blokady mechanizmu różnicowego. W 1972 roku wygląd odświeżono zgodnie z pozostałą ofertą Allisa, a oznaczenie modelu zmieniono na 160.

W latach 1973-74 sprzedano niewielką liczbę ulepszonego modelu 6040. Jego wygląd nawiązywał do nowszej serii 7000, a w konstrukcji wprowadzono wiele drobnych usprawnień.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers 160

W 1969 roku model D21 został dopasowany do nowej serii modeli z niewielkimi zmianami. Nazwa modelu to Two-Twenty Landhandler. Wygląd i kabina odpowiadały modelom 190. Moc 7,0-litrowego silnika została zwiększona o około 10 koni mechanicznych. Rama tylna była bardziej masywna, co zwiększyło wagę o prawie 700 kg w porównaniu do poprzednika. Skrzynia biegów nadal miała 8+2 przełożeń i nie było biegu szybkiego. W 1970 roku wyprodukowano również około 100 egzemplarzy modeli z mechanicznym napędem na cztery koła, ale nie było na nie popytu. W 1972 roku w modelu 200 wprowadzono po raz pierwszy kabinę QCS.

W 1970 roku drugim co do wielkości modelem w serii został Two-Ten Landhandler. W nim moc silnika została obniżona, a rozmiar opon zmniejszony w porównaniu do Two-Twenty.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers 210-220 Landhandler

Allis-Chalmers miał w latach 60. XX wieku kilka planów wejścia na rynek dużych ciągników z napędem na cztery koła. Najdalej zaszła konstrukcja T16 zbudowana na bazie ładowarki kołowej, którą sprzedano kilkadziesiąt egzemplarzy plantacjom trzciny cukrowej na Florydzie. W 1972 roku zawarto porozumienie ze Steigerem dotyczącym pomalowania Bearcata na pomarańczowo Allisa. W efekcie powstał model 440 Landhandler. Silnikiem wybrano Cumminsa V8 o mocy 218 KM. Skrzynia biegów to mechaniczna Fuller 10+2, a mosty pochodziły od Danali. Kabina była odizolowana od podwozia, a klimatyzacja była dostępna jako wyposażenie dodatkowe. Podnośnik i zewnętrzne układy hydrauliczne również były opcjonalne. Sprzedano ponad tysiąc egzemplarzy modelu 440, z których wiele trafiło do Australii.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers 440 Landhandler

Na początku lat 70. traktory Allis-Chalmers uważane były za niezawodne i konkurencyjne cenowo w porównaniu do swoich możliwości, jednak w niektórych aspektach pozostawały w tyle za swoim czasem. Przełożeń było niewiele, a skrzynie biegów były niesynchronizowane. Konstrukcja nie pozwalała na zastosowanie hamulców kąpielowych ani blokady dyferencjału. W związku z tym projekt nowej serii rozpoczęto od zera, z wyjątkiem silników. Modele 7030 i 7050 zaprezentowano wiosną 1973 roku. Silniki pochodziły z poprzedniej dekady, miały pojemność 7,0 litra, lecz model 7050 wyposażono w intercooler. Liczba biegów wynosiła 20+4, a przełącznik biegów szybki był dwustopniowy. Celem był powershift, jednak projekt napotkał trudności.

Hydraulika była teraz ciśnieniowo czujna. Przepływ do zaworów zewnętrznych można było regulować w zakresie 7…64 l/min. Kabina była nowym modelem Acousta Cab i była w swoich czasach najcichsza – 79,5 dB. Zbiorniki paliwa zostały umieszczone pod kabiną, podobnie akumulatory (4 sztuki), które można było wysunąć na zewnątrz. W modelu 7030 prędkości PTO 540/1000 uzyskano dzięki obrotowemu wałowi.

Już pod koniec 1974 roku moc zwiększono o około 6 KM, a jednocześnie wzmocniono osie napędowe. Oznaczenia modeli zmieniono na 7040 i 7060. Na szczycie serii zaprezentowano model 7080, który był wtedy najsilniejszym na rynku traktorem z napędem na dwa koła. Oprócz zwiększenia mocy silnika wzmocniono również układ napędowy. W ramach modernizacji wprowadzono skrzynię biegów wyposażoną w 6-stopniowy szybki bieg, będącą wynikiem rozwoju powershift. Łącznie przełożeń było 12+2.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers 7030-7080

Allis-Chalmers zaprezentował całkowicie nowe modele 7030 i 7050 w 1973 roku. W ofercie planowano również mniejszy model, ale kalkulacje kosztów wykazały jego zbyt wysoką cenę. W związku z tym Allis zdecydował się zmodernizować model 200, który w 1975 roku stał się modelem Allis-Chalmers 7000. Silnik pozostał ten sam o pojemności 4,9 litra. Do skrzyni biegów dodano trzeci przełożenie szybkie, co dało łącznie 12+3 biegów. W WOM-ie standardowo dostępne były prędkości 540 i 1000 obr./min. Półosie napędowe zostały wzmocnione. Zwiększono wydajność hydrauliki. Ważną nowością była kabina Acousta Cab w większych modelach, o poziomie hałasu 79,5 dB. Ze względu na starą konstrukcję bazową brakowało m.in. hamulców kąpielowych w oleju oraz blokady mechanizmu różnicowego.

W wersji ze „czarną ramą” z wiosny 1978 roku kabina została wymieniona na ulepszoną Acousta Cab II, a sprzęgło jazdy na kąpielowe w oleju.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers 7000

Aby wprowadzić do swojej oferty małe traktory, Allis-Chalmers zwrócił się ku Europie Wschodniej, gdy wcześniejsza współpraca z Renault zakończyła się z powodu zbyt wysokiej ceny. Jesienią 1975 roku zaprezentowano model 5040 produkowany w Rumunii przez Universal, znany również jako Universal 445, który podobnie jak Uniwersale opierał się na technologii Fiata. Zmieniono głównie tylko maskę, odcień pomarańczowego oraz kolor felg na zgodne z Allis-Chalmers. Kolor ramy był oryginalnym czerwono-brązowym kolorem Universal. Silnik miał pojemność 2,3 litra, był trzycylindrowy o mocy 44 KM. Początkowo skrzynia biegów miała 6+2 przełożeń, a później 8+2. Przedni bieg wolny dostępny był jako opcja dodatkowa. Standardowe wyposażenie obejmowało m.in. wzmocnione wspomaganie kierownicy, blokadę mechanizmu różnicowego oraz nagrzewanie świec żarowych.

Po zakończeniu produkcji modelu 170 pojawiła się potrzeba traktora o mocy powyżej 50 KM. Latem 1976 roku rozpoczęto sprzedaż modelu 5050, produkowanego przez Fiata we Włoszech. Projekt i malowanie odpowiadały modelowi produkowanemu przez Universal. Oryginalnym odpowiednikiem tego modelu był Fiat 540, ale silnik miał pojemność 2,75 litra zamiast pierwotnych 2,6 litra i był stosowany w modelu 580 na rynku europejskim. W ofercie pojawiły się również wersje z napędem na cztery koła 5050 FWA oraz bardziej kompaktowy 5050 Low-Profile przeznaczony do sadownictwa.

W 1981 roku model 5040 został zastąpiony produkowanym we Włoszech modelem 5045, odpowiadającym modelowi 480. Łącznie do tej serii wprowadzono około 13 000 traktorów, z czego połowa pochodziła z Rumunii, a połowa z Włoch.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers 5040-5050

W 1977 roku odświeżono serię Allis-Chalmers 7000. Kolorystyka ramy zmieniła się na czarną, a kabina na Acousta Cab II. Dźwignie zmiany biegów przeniesiono z podłogi na konsolę boczną, a poziom hałasu zmniejszył się o kilka decybeli. Model 7040 zastąpił mocniejszy 7045. Do wyboru nadal oferowano skrzynię biegów Power Director z dwustopniowym przełącznikiem oraz Power Shift 6-biegowy. Układ hydrauliczny był czuły na obciążenie.

Do gamy wprowadzono najmniejszy model 7020, wyposażony w dotychczasowy 4,9-litrowy silnik sześciocylindrowy z chłodzeniem pośrednim, o mocy 146 KM. W standardowym wyposażeniu 7020 usunięto m.in. rozruch na eter, pedał gazu oraz teleskopową kolumnę kierownicy. Ze skrzyni biegów usunięto jeden zakres, oferując przełożenia 16+4. W 1979 roku stary, oparty na przestarzałej technologii model 7000 zastąpiono modelem 7010 o mocy obniżonej do 118 koni mechanicznych. W 1978 roku wprowadzono wersje High Clearance o wysokim prześwicie dla modeli 7020, 7045 i 7060.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers 7010-7080

Zainspirowany sukcesem japońskich kompaktowych traktorów, Allis-Chalmers wprowadził w 1977 roku do swojej oferty dwa modele produkowane przez Toyoshę: 5020 o mocy 25 KM oraz 5030 o mocy 31 KM. W 1982 roku również model 5045 produkowany przez Fiata został zastąpiony produktem Toyoshy. Model 6140 został opracowany zgodnie z życzeniami Allisa, a jego design odpowiadał większym traktorom serii 6000. Silnik był trzycylindrowy o pojemności 2,3 litra i mocy 44 KM. Skrzynia biegów 10+2 była w pełni zsynchronizowana. Dostępne były wersje z napędem na tylne koła oraz na cztery koła. Układ hydrauliczny miał dużą wydajność, a pompa kierownicza była oddzielna.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers 6140

Abati Titanium

Acam

Ackermeister

Acremaster

Aebi

Aecherli

Aérocentre

Agco

Agco-Allis

Agcostar

Agra Farmer

AgraCat

Agrale

Agrar

Agratrac

Agri

Agri Boss

Agri King

Agri-Power

Agria

Agricat

Agrico

Agrifarm

Agrifull

Agrinar

Agrindo

Agrip

Agrisa-Bungartz

Agrison

Agritec

Agritech

Agromash

Agroservis

Agrostroj/Agrozet

Agtor

AgTrac

AH-Goldoni

Airone

Al-Frat

Al-Ghazi

Al-Jadah

Al Jahad

Allgaier

Allgaier-Suisse

Alpenland

Alpina Oekonom

Altai

Amat-Calvet

Amobil

AMOG

Angad

Ansaldo

Ansaldo Fossati

Antar

Antonio Carraro

Apache Solis

Aprile

Arbos

Arbos Bubba

Arjun

ArmaTrac

Arnoux

Arvid

Ascot Universal

Asian Tractors

Astoa

Austin-Leyland

Austrak

Austro

Aveling-Marshall

Avenger

Avery

Avto

B.M.B President

Babiole

Baldwin

Baltiets

Balwan

Bamford

Barreiros

Basak

Bauchet

Bautz

Bean

Harkov

Vladimirets

Kirovets

YuMZ

Belarus

Bell

Benye

Beriko

Bernard

Bernardin

Bernson

Big Bud

Ostatnio dodane maszyny

Send feedback

Welcome to the beta version of Koneviesti's new Konedata service! The service offers technical data for over 8000 tractors and combines. We are actively developing the service, so we appreciate your feedback.