Fiat

Małe ciągniki gąsienicowe produkowane przez Toselli zaprezentowały na początku lat 70. pierwsze ciągniki kołowe, które były wąskimi modelami o mocy 30 i 45 KM, zaprojektowanymi do uprawy winorośli. Toselli połączyło się z dwoma innymi producentami maszyn rolniczych, tworząc Agrifull, i rozszerzyło swoją ofertę o ciągniki podstawowe. W zaprezentowanej w 1976 roku serii model 345 opierał się na wcześniejszym wąskim modelu, natomiast modele 60, 70 i 80 były nowe. Wszystkie miały silnik wysokoprężny VM. W większych modelach zastosowano zsynchronizowaną skrzynię biegów 8+2 lub 12+4. W napędzie na wałek odbioru mocy wszystkie były wyposażone standardowo. Ciągniki były wyposażone w kabinę z pałąkiem bezpieczeństwa. Wszystkie modele były dostępne zarówno w wersjach 2- jak i 4-kołowych napędach. Technika była bardzo podstawowa: układ kierowniczy bez wspomagania, hamulce słabe, a parametry hydrauliki niewielkie.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Agrifull

Traktory

Agrifull 345-80

W 1987 roku do oferty Agrifull wprowadzono duże modele 90, 100 i 140, które w dużej mierze odpowiadały pod względem mocy modelom Fiatagri. Dodatkowo wyposażona kabina była jednak prostszym produktem Torinocab w porównaniu do Fiata. Modele 90, 100 oraz później wprowadzony 110 miały skrzynię biegów starszej serii 12+3, gdzie prędkość maksymalna na drodze wynosiła 25 km/h. Model 140 miał taką samą skrzynię 24+8 jak w Fiatagri.

W 1991 roku w modelach A wprowadzono możliwość osiągania prędkości 40 km/h na drodze, a nawet mniejsze modele miały teraz taką samą skrzynię biegów 20+4 jak Fiatagri, a kabina została ulepszona do wersji Confort Larga.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Agrifull 90 – A 140

W ofercie Agrifullina znajdowały się zawsze jedynie podstawowe traktory najniższej kategorii, które były głównie promowane z ramą ochronną. W 1993 roku zaprezentowano modele De Luxe, które stanowiły krok w stronę lepiej wyposażonej klasy, choć wiele funkcji pozostawiono jako opcje dodatkowe. Technika była zbliżona do serii Fiatagri 88. Skrzynia biegów miała 12+12 przełożeń, a opcjonalnie dostępna była prędkość 40 km/h. Do WOM-u oferowano dodatkowo prędkości 750 i 1000 obr./min. Blokada osi przedniej również była nadal wyposażeniem dodatkowym. W standardzie natomiast był całkowicie obity i niemal płaską podłogą kabina Confort.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Agrifull A 60 DL – A 90 DL

Z serii Fiatagri 88 powstała zielona seria równoległa do oferty Agrifull, w której wcześniej nie było opcji z wysokiej jakości kabiną. Wyposażenie było skromniejsze niż w Fiatagri, prędkość maksymalna wynosiła tylko 30 km/h, a wydajność układu hydraulicznego była niższa. Zawieszenie przedniej osi było bardziej zwinne dopiero w modelu 80-88. Te modele sprzedawano przynajmniej w Szwajcarii, która była jednym z tradycyjnych rynków eksportowych Agrifull. Linia została wycofana, gdy w 1993 roku Agrifull wprowadził modele De Luxe dostępne na całym rynku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Agrifull 65-88 – 90-88

W 1991 roku modele Agrifull otrzymały oznaczenie literowe A. Zmiany względem poprzednich modeli były technicznie niewielkie. A 35 nadal był wyróżniającym się małym traktorem wyposażonym w silnik Lombardini. Również model A 50 różnił się od innych modeli. Miał m.in. skrzynię biegów 12+4, kąt skrętu 45 stopni w wersji z napędem na cztery koła oraz większą siłę podnoszenia niż A 55 i A 65, które standardowo wyposażono w skrzynię biegów 8+2. Od modelu A55 podnośnik miał system Lift-O-Matic, czyli szybkie sterowanie zapożyczone od Fiata. Modele A 70 i A 80 wyposażono w zwrotnicę i siłę podnoszenia 3,5 tony.

W 1993 roku z trzech modeli powstał przeprojektowany model S.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Agrifull A 35 – A 80 S

Od 1985 roku Agrifull używał głównie technologii Fiata. Najmniejsze modele to 30 i 40, wyposażone w diesle Fiata o mocy 28 i 42 KM. 2-cylindrowy silnik diesla Piccola nie był stosowany w modelach Fiata od kilku lat. Najbliższym odpowiednikiem w ofercie Fiata dla tych modeli był model 420 z połowy lat 70.

Modele 50...80 miały taką samą technikę jak seria 66 Fiatagri. Model 63 Turbo nie miał odpowiednika w ofercie Fiata. Wyposażenie w Agrifullach było skromniejsze. Szczególnie okrojony był model 65 zaprezentowany w 1986 roku, który był w praktyce Fiatem 640 wyposażonym w hydrostatyczne kierowanie. Skrzynia biegów 8+2 w Agrifullach pochodziła od Universal. W modelach serii 66 Fiata była natomiast skrzynia biegów 12+4. Nowością w modelach Agrifull była możliwość użycia WOM-u z prędkością 750 obr./min. Te modele były sprzedawane m.in. w Norwegii.

W 1989 roku zaprezentowano traktor kompaktowy Agrifull 35 odpowiadający Fiatagri 35-66, wyposażony w diesel Lombardini o pojemności 1,6 litra oraz skrzynię biegów 16+16 z biegami pełzającymi.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Agrifull 35-80

W modelu Agrifullin 80 zaprezentowanym w latach 1980-81 zaczęło pojawiać się nieco techniki nowego właściciela, Fiata. Najmniejszy model, zastępujący Jolly'ego, 80-50 był podobny do swojego poprzednika, ale był wyposażony w silnik Fiata produkowany przez Universal w Rumunii oraz podnośnik Fiata. W pozostałych modelach nadal stosowano chłodzony powietrzem silnik VM. W nich kokpit sterowniczy był teraz oddzielony od komory silnika. Techniką Fiata były przekładnia 12+3 i hamulce kąpielowe w oleju. Hydraulika nadal była skromna. W danych technicznych, np. dotyczących wymiarów i standardowych opon, występują duże różnice między różnymi broszurami. Jednocześnie w ofercie były modele wyposażone w silnik MWM: 80-46, 80-56, 80-66 i 80-76, które sprzedawano wyłącznie na rynki eksportowe. Na bazie 80-50 powstał Fiat 446, ale w Fiacie silnik miał pojemność 2,6 litra.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Agrifull 80-50 – 80-105

Więcej od tego producenta

Założona w 1899 roku firma Fiat rozpoczęła seryjną produkcję traktorów w 1919 roku modelem 702, wyposażonym w 30-konną benzynową jednostkę napędową z ciężarówki. Model ten odnosił sukcesy także na eksport, pomimo wysokiej ceny. Po wojnie Fiat osiągnął wielki sukces małym modelem 600 oraz odpowiadającym mu ciągnikiem gąsienicowym 601. W Finlandii importer Työväline koncentrował się głównie na cenionych ciągnikach gąsienicowych Fiata i sprzedawał jako ciągnik kołowy markę Steyr.

W połowie lat 50. wprowadzono u nas do sprzedaży 25-konnego 25 R. Pod koniec lat 50. i w latach 60. dużym hitem sprzedażowym, zwłaszcza w Europie Południowej, był mały model La Piccola. Na tym etapie Fiat rozszerzył produkcję na wiele rozwijających się krajów, m.in. Turcję i Argentynę. W 1975 roku Fiat nabył udział w producencie kombajnów Laverda. W 1975 roku zaprezentowano serię 80, a w 1978 roku kabinę zaprojektowaną przez Pininfarinę, co stanowiło duży krok rozwojowy w gamie Fiat. Serię 80 zastąpiono w 1984 roku. W tym samym czasie marka zmieniła nazwę na Fiatagri. W 1991 roku Fiat wykupił Ford-New Holland, a w połowie lat 90. marki zostały połączone w New Holland. W 1999 roku dokonano jeszcze przejęcia Case IH.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiat 600, zaprezentowany w 1949 roku, był pierwszym po wojnie nowym modelem traktora tej marki i jednocześnie wyraźnie mniejszym od wcześniejszego modelu 700. Model 600 był traktorem kołowym, 601 gąsienicowym, a 602 to wersja trzykołowa z wysokim prześwitem. Pojemność czterocylindrowego silnika wynosiła 2,27 litra. Moc w wersji z silnikiem diesla wynosiła 22 KM, a w benzynowej 18 KM. Skrzynia biegów miała 4+1 przełożeń, a maksymalna prędkość wynosiła 18 km/h. Rozruch, w przeciwieństwie do wielu zagranicznych konkurentów, odbywał się jeszcze za pomocą korby. Standardowym wyposażeniem były m.in. hamulce kierownicy.

Kolor 600 to jasny pomarańczowy, a koła miały intensywny czerwony kolor. Model 600 stał się w swoim czasie najpopularniejszym traktorem we Włoszech i wyniósł Fiata na zupełnie nowy poziom jako producenta traktorów kołowych.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiat 600

Fiat 25 R został zaprezentowany w 1951 roku jako następca udanego modelu 600. Wygląd i konstrukcja były niemal identyczne jak u poprzednika. Początkowo dostępna była tylko wersja benzynowa o pojemności 2,27 litra i mocy 23 KM. Rozruch elektryczny przy 24-woltowym układzie był teraz wyposażeniem standardowym. Sprzęgło pozostało ręczne. W 1953 roku wprowadzono nowy model z silnikiem wysokoprężnym z komorą wstępną o pojemności 1,9 litra, który stosowano również w samochodach osobowych 1400 i lekkich ciężarówkach. W wersji traktorowej moc wynosiła 25 KM. Dostępny był także hydrauliczny podnośnik.

Z modelu 25 powstało na przestrzeni lat niemal 30 różnych wersji, z których ponad połowa to traktory gąsienicowe. Własne modele przeznaczono m.in. do winnic, przemysłu i pracy leśnej. Czteronapędowy model ze zdjęcia zaprezentowano w 1955 roku. Tylko we Włoszech sprzedano ponad 30 000 egzemplarzy modelu 25, z czego nieco ponad połowa to wersje kołowe.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiat 25 R

W latach 50. na włoskim rynku większych ciągników dominowały ciągniki gąsienicowe. Fiat zaprezentował w 1951 roku całkowicie nowy model ciągnika gąsienicowego 55, którego nazwa odpowiadała liczbie koni mechanicznych. W 1954 roku postanowiono wykorzystać tę samą technologię, prezentując pierwszy duży ciągnik kołowy Fiata 55 R.

Silnik 55 R był wolnossącym, bezpośrednio wtryskiwanym, 6,5-litrowym dieslem czterocylindrowym. W wersji podstawowej uruchamiano go za pomocą dwucylindrowego silnika benzynowego. Rozruch elektryczny był wyposażeniem dodatkowym. Skrzynia biegów miała 5 biegów do przodu i 1 bieg wsteczny. Hydrauliczny podnośnik początkowo nie był dostępny nawet jako opcja.

Kilka lat później moc została zwiększona do 60 KM, a oznaczenie modelu odpowiednio zmienione. W 1958 roku moc wzrosła do 70 KM, a także zwiększono obroty silnika.

W 1961 roku pojemność silnika zwiększono do 6,9 litra, powiększając średnicę cylindra o 3 milimetry. Teraz moc wynosiła 80 KM. Pod względem technologii i designu ciągnik pozostał niemal niezmieniony. Model 80R w Finlandii znany był jako Fiat 100. Obok ciągników kołowych ciągniki gąsienicowe również doświadczyły podobnego wzrostu mocy. Ich sprzedaż w latach 60. nadal była znacznie większa niż w przypadku tych ciągników kołowych, których roczna produkcja wynosiła około stu sztuk.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiat 55 R-80 R

Wiosną 1957 roku Fiat zaprezentował mały traktor o numerze 18. Zamiast numeru był znany pod pseudonimem „La Piccola”. Projekt był całkowicie nowy, a te same linie zostały później zastosowane również w większych modelach. Silnik był dwucylindrowym, chłodzonym cieczą dieslem. Z 1,1-litrowego silnika uzyskiwano moc 19 KM. Skrzynia biegów miała 6+2 przełożeń i wszystko było sterowane jedną dźwignią. Zastosowano aż trzy wyjścia mocy: oprócz standardowego, z tyłu znajdowała się druga oś, która obracała się z taką samą prędkością jak silnik, a dodatkowo przy tylnej osi był oddzielny wał do podłączania narzędzi. Mając to na uwadze, prześwit był dość duży. Hydrauliczny układ podnośnika był wymiarowany zgodnie ze standardami. Blokada mechanizmu różnicowego nie była w tej klasie szczególnie popularnym wyposażeniem, ale w Fiacie była dostępna. Podstawowy traktor z napędem na tył mógł być później przerobiony na napęd na cztery koła. Było kilka wersji modelu, oprócz zwykłej wersji z napędem 4x4 oferowano na przykład „La Montanina”, czyli wersję z niskim środkiem ciężkości, wyposażoną w czterokołowe skręcanie i wszystkie koła o rozmiarze 20 cali.

W 1958 roku oznaczenie modelu zmieniono na 211R. Moc wzrosła do 20 koni mechanicznych, ale inne zmiany były niewielkie. W 1965 roku kształty zostały zmienione na bardziej kanciaste, a oznaczenie modelu na 215.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiat 18 ”Piccola”

W 1958 roku wprowadzono pierwszą prawdziwą serię modeli Fiata: poprzednikiem tych modeli był tylko 25 R. Najbardziej znane modele to 211R, 312R, 411R oraz jego wersja z napędem na cztery koła 441R. Piccola, czyli 211R, miała wiele wariantów równoległych, np. do uprawy winorośli i owoców. Dla upraw rzędowych dostępna była wersja, w której szerokość między kołami wynosiła 2 metry lub prześwit 1,38 metra. Dodatkowo był model z ramą kierowaną 251R. W ofercie znajdował się także model 211Rb wyposażony w silnik benzynowy o pojemności 1,2 litra (22 KM). Z większych modeli dostępne były wersje gąsienicowe (np. 411C). W USA model 411R był znany jako Oliver 411R, a wersja z silnikiem benzynowym jako 411RG.

Fiaty były wyposażone w stosunkowo małe silniki diesla z komorą wstępną o niewielkiej pojemności skokowej oraz skrzynię biegów 6+2. We wszystkich modelach standardowo montowano blokadę dyferencjału. Układ elektryczny miał napięcie 24 V. System przeniesienia masy w traktorach Fiat nie był stosowany. Taki system pojawił się około 1961 roku, z wyjątkiem modelu 211R. Jednocześnie prędkość modelu 312R i 411R na drodze wzrosła z 22 km/h do 26 km/h.

W 1961 roku do Finlandii trafił model 513R, zwany „Ukko-Fiat”. W rzeczywistości był to model opracowany przez zależną firmę Fiata, OM, którego poprzednikami były OM 50 i OM 512R. Design odpowiadał jednak już nowej gamie modeli Fiata. Model 513R był wyposażony w 4,2-litrowy silnik diesla z bezpośrednim wtryskiem o mocy 62 KM SAE. Skrzynia biegów miała przełożenia 7+2. W sytuacjach kryzysowych sprzęgło mogło być chwilowo zablokowane w pozycji półsprzęgła, co powodowało zmniejszenie prędkości i wzrost momentu obrotowego. Podnośnik był wyposażony w system wykrywania siły Control Matic.

Model 312R był w Finlandii także sprzedawany pod nazwą Fiat 35, a 411R jako Fiat 45. Sprzedaż Fiata w Finlandii na początku lat 60. wynosiła około 1/10 sprzedaży Massey Fergusona lub Forda. Jednak Fiaty okazały się trwałymi traktorami i stworzyły podstawę do późniejszych sukcesów.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiat 211R-513R

Zmodernizowana seria Fiat zwana Timantti została zaprezentowana pod koniec 1964 roku. Projekt traktorów był nowoczesny, deska rozdzielcza została odświeżona, a rozstaw osi wydłużony. Hydraulika nosiła nazwę Control-Matic. Następca Piccoli, model 215, był o 60 kg cięższy od poprzednika, ale wyposażony w ten sam silnik 1,1 litra. W Finlandii podano moc SAE na 23 KM. Blokada mechanizmu różnicowego i system przenoszenia ciężaru były wyposażeniem standardowym. Model 215 był dostępny także w wersjach wąskich i z wysokim prześwitem.

Silniki następców modeli 35 i 45, czyli 315 i 415, nadal były starymi silnikami diesla z przedkomorą spalania. Pomimo małej pojemności silniki były czterocylindrowe. Moc SAE wynosiła odpowiednio 38 i 48 KM. Skrzynia biegów 6+2 była częściowo synchronizowana i obsługiwana za pomocą jednej dźwigni. Model 415 miał WOM niezależny od sprzęgła jazdy. W tych modelach zastosowano instalację elektryczną 24 V.

Następca Ukko-Fiat, model 615, był najmniejszym modelem wyposażonym w silnik diesla z bezpośrednim wtryskiem OM. Silnik o pojemności 4,4 litra miał moc SAE 72 KM. Skrzynia biegów była 7+2, a na wyposażeniu dodatkowym dostępny był reduktor. W schemacie biegów 7. bieg był dostępny zarówno w zakresie niskim, jak i wysokim. W niektórych krajach sprzedawano także poprzednika modelu 850, model 715 z silnikiem o pojemności 4,9 litra i mocy 78 KM SAE. We Włoszech modele 615 i 715 były sprzedawane pod marką OM, a nie Fiat.

Obok tych modeli w ofercie Fiata nadal był większy model Fiat 80R, czyli 100, którego czterocylindrowy silnik o pojemności 6,9 litra miał moc 80 KM DIN (95 KM SAE).

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiat 215-715

W 1968 roku Fiat wprowadził całkowicie nową gamę traktorów z silnikami wysokoprężnymi z bezpośrednim wtryskiem paliwa. Popularną klasę około 60 KM reprezentował początkowo model 550. Posiadał on 4-cylindrowy, 3,1-litrowy silnik wyposażony w wał wyrównoważący. Skrzynia biegów w tej klasie miała 8+2 przełożenia, z synchronizacją biegów 3, 4, 7 i 8. Oczywiście dostępna była również skrzynia biegów z reduktorem. Średnica sprzęgła wynosiła 11″, a jego obsługa odbywała się za pomocą dźwigni ręcznej. Hamulce były bębnowe, WOM był wyposażeniem standardowym, a tłumienie siły uciągu odbywało się przez drążek. Hydraulika Controlmatic oferowała regulację położenia, wyrównywacz siły uciągu oraz regulację czułości adaptacyjnej.

Wiosną 1971 roku model 550 w fińskiej ofercie importowej został zastąpiony nowymi modelami 500 i 600. Model 500 miał 3-cylindrowy silnik o pojemności 2,6 litra, natomiast model 600 4-cylindrowy o pojemności 3,5 litra. Moc osiągano – jak w przypadku Fiata – przy wysokich obrotach (2600/2400). Jednocześnie modele z napędem na cztery koła otrzymały nową przednią oś z kołami zębatymi i przekładniami planetarnymi w piastach kół. Dzięki temu zwiększono prześwit i poprawiono zwrotność. W modelach z napędem na cztery koła układ wspomagania kierownicy stał się wyposażeniem standardowym. Model 600 wyposażono w podwójne sprzęgło oraz osobne sprzęgło do WOM.

Wiosną 1972 roku zaprezentowano model 600 DT3 z wzmocnioną przednią osią i wydłużnym rozstawem osi. Jednocześnie kabiny Terä otrzymały demontowalną częściową ścianę tylną i lepszą izolację akustyczną. Przednie dolne okna wciąż pozostawały bardzo małe i praktycznie nie pozwalały na obserwację kół przednich.

Na początku 1973 roku model 500 został zastąpiony przez model 540, który nie był importowany do Finlandii, a model 600 przez model 640. Silniki pozostały te same co wcześniej, ale moc wzrosła o 4 KM. W układzie napędowym zastosowano mocniejsze koła zębate, a chłodnica była bardziej wydajna. Jednocześnie wprowadzono kabinę Terä z większymi oknami. Na początku 1974 roku kabina została całkowicie zmodernizowana. Stała się bardziej przestronna i całkowicie zamknięta dzięki szklanej tylnej ścianie z włókna szklanego, jednak ogrzewanie pozostało wyposażeniem dodatkowym. Na początku 1977 roku kabina przestała spełniać wymogi bezpieczeństwa i została zastąpiona szwedzką kabiną Fernmo.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiat 500-640

Najmniejszy model z nowej generacji Fiata zaprezentowanej w 1968 roku to 2-cylindrowy 250 (25 KM). Był to prosty, podstawowy traktor przeznaczony głównie do uprawy rzędowej, z niesynchronizowaną skrzynią biegów 6+2 oraz sprzęgłem o rozmiarze 8,5 cala. W pierwotnej formie traktor był z pewnością zwrotny, jednak w Finlandii wyposażono go w zbyt dużą kabinę Terä, która uniemożliwiała używanie wielu maszyn roboczych, ponieważ sięgała 33 cm za tylne koła. Blokada mechanizmu różnicowego była wyposażeniem dodatkowym. Model 250 został w Finlandii zastąpiony w 1971 roku modelem 300, który zamiast silnika 1,5-litrowego miał 1,7-litrowy, 30-konne jednostkę napędową. Te modele dostępne były w Finlandii wyłącznie z napędem na tylne koła oraz w odmianach z bardzo dużym prześwitem.

Do Finlandii nie importowano modeli 350 ani 400, więc następnym modelem był 450 (45 KM). Wyposażony był w 3-cylindrowy, 2,3-litrowy silnik, częściowo zsynchronizowaną skrzynię biegów 8+2 oraz sprzęgło 10-calowe. Charakterystyczne dla małych Fiatów były hamulce na obręczach kół, czujnik siły nacisku na drążek, WOM z napędem mechanicznym, alternator prądu przemiennego, niewspomagane wspomaganie kierownicy oraz niska prędkość jazdy z napędem na wszystkie koła (w modelu 450 wynosiła 23 km/h).

W 1973 roku do gamy wprowadzono model 480, który tymczasowo zastąpił w fińskim imporcie model 450. Silnik w modelu 480 miał pojemność 2,6 litra. Skrzynia biegów była 6+2 zamiast 8+2 lub 9+3 z biegami pełzającymi. Podnośnik był nieco mocniejszy niż w 450, a przednia oś podobna do tej z większych modeli. Kabina była nową wersją Terä, w której po raz pierwszy zastosowano solidne dolne szyby z przodu. Rok później kabinę gruntownie odnowiono, jednak wciąż można ją było uznać za podstawową w porównaniu z wieloma konkurentami.

Model 450 powrócił w 1975 roku, ponownie produkowany w zakładzie Universal w Rumunii i wyposażony w szwedzką kabinę Fernmo. 450 pozostał w programie importowym do 1981 roku, a w końcowej fazie miał układ kierowniczy hydrostatyczny. Model 300 również w ostatnich latach produkowano w Rumunii. Nowszą gamę reprezentują także modele 420 i 460 z silnikami 2,3-litrowymi, których nie importowano do Finlandii.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiat 250-480

Modele średniej klasy 650 i 750 były nieco bardziej konserwatywne niż pozostałe modele zaprezentowane w 1968 roku. Modele te miały 7+2-biegową, niesynchronizowaną skrzynię przekładniową z kołami zębatymi. Do modelu 750 jako wyposażenie dodatkowe dostępna była mechaniczna szybkobieżna przekładnia Ampli Couple. Tarcze podwójnego sprzęgła miały średnicę 12" i 11". W przeciwieństwie do innych Fiatów nie było wału odbioru mocy napędowej. Silniki pochodziły z fabryki ciężarówek OM, którą wykupił Fiat. Model 650 wyposażony był w 3-cylindrowy silnik o pojemności 3,7 litra, a 750 w 4-cylindrowy o pojemności 4,6 litra. Obroty były niższe, a moment obrotowy bardziej korzystny niż w innych modelach Fiata.

Wiosną 1971 roku model 650 zastąpił model 650 Special, w którym moc została zwiększona o 70 koni mechanicznych, a jednocześnie zmieniono konstrukcję skrzyni biegów w celu ułatwienia zmiany przełożeń. Wspomaganie kierownicy stało się wyposażeniem standardowym. Model 750 również został zastąpiony modelem 750 Special (80 KM). Modele Special produkowano do 1975 roku, kiedy to wprowadzono modele 780 i 880.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiat 650-750 S

Największe modele nowej serii Fiata z lat 70. to 850 i 900. Model 850 wyposażony był w 4-cylindrowy silnik OM o pojemności 4,9 litra, a zaskakująco model 900 miał 6-cylindrowy silnik o pojemności tylko 4,7 litra.

Skrzynia biegów była w pełni zsynchronizowana, 12+4 przełożeń. Dźwignie zmiany biegów znajdowały się pod kierownicą, na desce rozdzielczej. W przeciwieństwie do mniejszych modeli, 850 posiadał czujnik drążków zawieszenia i hamulce tarczowe w kąpieli olejowej. W niezależnym WOM-ie (odbiorze mocy) prędkości wynosiły 540 i 1000 obr./min, a dodatkowo był dostępny WOM jazdy. Udźwig podnośnika wynosił odpowiednio 2600 kg (850) i 3000 kg (900), co w tamtych czasach było bardzo dobrym wynikiem.

Wiosną 1972 zwiększono moc modelu 850 do 90 KM, a nowa nazwa modelu to 850 Special. Model 900 zastąpił 1000 z nowym 6-cylindrowym silnikiem o pojemności 5,2 litra. Jednocześnie w przednich mostach napędzanych kół wprowadzono planetarne przekładnie, podobnie jak w mniejszych modelach. Rok później przedstawiono flagowy model serii – Fiat 1300 DT z 7,4-litrowym silnikiem OM. W kilku krajach dostępny był także 5,5-litrowy model 1100 Super o mocy 110 KM.

Kabina w tych modelach początkowo w Finlandii była produkcji Terä. W modelu z 1972 roku dodano wyściółkę dla tłumienia hałasu, a tylna ściana była prawie zamknięta.

Na początku 1977 roku do Finlandii trafiły mocniejsze wersje 1000 S (110 KM) i 1300 S (150 KM). Modele S wyposażone były w oryginalne włoskie kabiny (1000 S także w kabinę Sekura). Te bardzo cenione modele pozostały w sprzedaży do 1979 roku, kiedy przedstawiono serię Grandi. Obok 1000 S i 1300 S w programie produkcyjnym nadal był także model 850 S, teraz w wersji o mocy 95 KM. Jednak po wprowadzeniu modelu 880 nie był on już importowany do Finlandii. Podane w tabeli długości mierzone są bez drążków zawieszenia. Długość modelu 1300 DT z drążkami wynosi 458 cm. W wielu krajach model 1300 S był znany pod oznaczeniem 1500, a 1000 S odpowiednio jako 1100. Model 850 S był w niektórych krajach znany jako 900, czyli pod taką samą nazwą, jak wcześniejszy 6-cylindrowy model. Fiat 800 był natomiast modelem odpowiadającym 850 S, wyposażonym w silnik 4,5-litrowy o mocy 80 KM z modelu 750 S.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiat 850-1300 S

Na początku 1975 roku przestarzały model 750 został zastąpiony całkowicie nowym modelem 780. Jednocześnie wprowadzono większy model 880, którego poprzednik 850 jeszcze przez pewien czas był dostępny równolegle. Już całkowicie nowa stylistyka zdradzała, że w nowościach było wiele nowatorskich rozwiązań. Jako pierwsze ciągniki Fiata zostały od podstaw zaprojektowane z wyposażeniem w kabinę bezpieczeństwa. Fabrycznie montowana kabina na gumowych poduszkach należała do najlepszych na rynku. Zbiornik paliwa został przesunięty na tył ciągnika. Sprzęgła miały ceramiczne powierzchnie. Czujnik siły na drążkach reakcyjnych był również dość zaawansowany w tej klasie. Hamulce były mokre tarczowe, a napęd na cztery koła realizowany przez wałek przegubowy środkowy.

Silniki czterocylindrowe o pojemnościach 3,7 i 4,6 litra miały konstrukcję znaną z wcześniejszych modeli 640 i 750, lecz były wyraźnie bardziej wydajne. Nadal były to silniki wysokoprężne bez określania momentu obrotowego w broszurach. Skrzynia biegów na początku w Finlandii była znana i stosowana z wcześniejszego modelu, 8+2 biegowa, później wprowadzono tylko 12+3 biegową. W modelu 780 połowa biegów była zsynchronizowana, w modelu 880 wszystkie. Wydajność pompy hydraulicznej (26 l/min) była dość niewielka.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiat 780-880

Pod koniec 1977 roku modele Agrifull, które przeszły na własność Fiata, otrzymały nazwy modelowe. Największe różnice dotyczyły wydłużonych rozstawów osi i długości. Rodeo 90 zostało przedstawione jako turbodoładowana wersja Tornado 80. Silniki wciąż były powietrznie chłodzone, produkcji VM, a skrzynie biegów własnego projektu Agrifull. Od modelu Derby 60 dostępne było hydrostatyczne sterowanie.

W ofercie znajdował się także Pinto 105 z 6-cylindrowym silnikiem o mocy 104 KM, skrzynią biegów 12+4 oraz kabiną ochronną. Jego produkcja najprawdopodobniej ograniczyła się do pojedynczych egzemplarzy.

W 1979 roku zwiększono moc kilku modeli, które otrzymały oznaczenia: Jolly 50, Griso 75 oraz Rodeo 95.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Agrifull Jolly 345 – Pinto 105

780: mniejszych nowości należało oczekiwać do 1978 roku, kiedy to zaprezentowano modele 580 i 680. W mniejszym zastosowano trzylitrowy, 2,75-litrowy silnik trzybiegowy, a w większym czterocylindrowy o pojemności 3,5 litra. Skrzynia biegów w modelu 580 miała 8+2 przełożeń, a w 680 – 12+3, podobnie jak w 780. W skrzyniach połowa biegów była nadal zsynchronizowana (w 12-biegowej 3, 4, 7, 8, 11 i 12). Model 780 otrzymał także nieco wydajniejszą pompę hydrauliczną.

Najważniejszą nowością był jednak kabina zaprojektowana z tłoczonych blach według projektu Pininfariny, produkowana w fabryce Ferrari w Modenie. Kabina była jedną z najcichszych w swoim czasie (82,5 dB), choć dość ciasną.

Jesienią 1980 roku kolor ciągnika został zmieniony na ciemniejszy. Pod koniec 1981 roku prędkość na drodze została zwiększona z 26 do 30 km/h, a przednia oś została wymieniona na bardziej zwrotną z automatycznym blokadą mechanizmu różnicowego we wszystkich modelach oprócz 580. Równocześnie środkowa część kabiny została zwężona, maska przeprojektowana, osłona chłodnicy wykonana jako demontowalna, a reflektory zmieniono na czterokątne. Dodatkowo zwiększono wydajność układu hydraulicznego.

Na początku 1983 roku skrzynia biegów została zmieniona na w pełni zsynchronizowaną.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiat 580-780

Fiat 880 z kabiną Pininfarina z 1978 roku. Jednocześnie zwiększono wydajność hydrauliki. Skrzynia biegów była teraz zawsze w pełni zsynchronizowana, 12+3 biegowa.

Na wiosnę 1980 roku stary silnik OM został zastąpiony nowym, pięciocylindrowym, którego pojemność (4,6 l) i moc (88 KM) były takie same jak poprzednio. Fiat zwykle nie podawał wartości momentu obrotowego, ale w tym przypadku podano 300 Nm, co było dość niską wartością w stosunku do pojemności silnika. Jednocześnie ponownie zwiększono wydajność hydrauliki (do 41 litrów) i ułatwiono kierowanie.

Obok modelu 880 w 1979 roku pojawił się bardziej wydajny 980. Model 980 miał pewne podobieństwa do wprowadzonej w tym samym czasie serii Grandi. Silnik był taki sam, 5,2-litrowy, jak w poprzednim modelu 1000. Skrzynia biegów była taka sama, 12+3, jak w 880, a dźwignie zmiany biegów, w przeciwieństwie do większych modeli, znajdowały się na podłodze pośrodku.

Jesienią 1980 roku kolor traktora zmienił się na terakotowy. Na rok 1982 wprowadzono automatyczną blokadę osi przedniej, pompę hydrauliczną wymieniono na wydajniejszą, a wzornictwo zmieniono odpowiednio jak w mniejszych modelach. W tym momencie kabina wyraźnie pozostawała w tyle za nowszymi rozwiązaniami konkurencji.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiat 880-980

Fiat rozszerzył swoją gamę modeli z górnej półki, nawiązując współpracę z najbardziej znanym producentem dużych traktorów, firmą Versatile. Pod koniec 1979 roku zaprezentowano serię 44, odpowiadającą modelom Versatile 835, 875, 935 i 950. Silniki Cummins miały moc odpowiednio 230, 280, 330 i 350 KM. Silniki charakteryzowały się stałą mocą w zakresie 500 obr./min, a moment obrotowy najmniejszego modelu wzrósł aż o 39%. Skrzynia biegów z przekładnią zębatą miała 4 zakresy, każdy z 3+R, a dwutarczowe sprzęgło było suche. Ciężar traktorów z ramą skrętną wynosił 11 900 – 14 150 kg. Traktory były produkowane w fabryce Versatile w Kanadzie, jednak pomarańczowo-biała kolorystyka przypominała Fiata. 

Ofertę uzupełnił w 1982 roku 470-konne Versatile 1250, charakteryzujący się żółto-czarnym malowaniem Versatile. Wkrótce potem Fiat zrezygnował jednak z próby wprowadzenia dużych traktorów na rynek europejski.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiat 44-23 – 44-35

Fiaty 1000 i 1300 zostały zastąpione pod koniec 1979 roku nowymi modelami Grandi. Wzornictwo było spójne z mniejszymi modelami. Pod względem wymiarów zewnętrznych Grandy były dość kompaktowe w porównaniu do współczesnych traktorów. Kabina Pininfarina Cabina Larga była większa niż w mniejszych modelach. Model 1180 miał wolnossący silnik 5,5-litrowy. W modelu 1380 (135 KM) ten sam silnik był turbodoładowany, a pomiędzy nimi znajdował się doładowany 1280, który nie był wprowadzony do Finlandii. Spośród silników 8,1-litrowych model 1580 (155 KM) był wolnossący, a 1880 (180 KM) doładowany. W 1982 roku również model 1580 otrzymał doładowanie i 5 KM więcej mocy.

Skrzynia biegów w Grandach miała przełożenia 12+4. W Finlandii sprzedawano prawie wyłącznie wersję 24+8 z biegiem pełzającym. Dźwignie zmiany biegów znajdowały się na desce rozdzielczej. Sprzęgło WOM było hydrauliczne, w przeciwieństwie do mniejszych Fiatów. Napęd przedniego napędu przekazywany był wałem kardana bezpośrednio ze skrzyni biegów. Promień skrętu w mniejszych modelach wynosił aż 13,2 metra, a w modelach 1580 i 1880 – 14,6 metra. Pod koniec 1980 roku wprowadzono na stałe blokadę osi przedniej, która była hydraulicznie załączanym mechanizmem zębatym, w największych modelach z blokadą tarczową. W tym samym czasie pomarańczowy kolor został zmieniony na ciemniejszy terakotowy.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiat 1180-1880

Seria Fiat 66 była mniejszą i tańszą alternatywą dla serii 80. Wymiary zewnętrzne były znacznie bardziej kompaktowe, lecz nie oszczędzano na technologii. Udźwig i wydajność hydrauliki były na poziomie droższej serii, hamulce były kąpielowe w oleju, a w modelu z napędem na cztery koła zastosowano hydrostatyczne wspomaganie kierownicy. Skrzynia biegów była w pełni zsynchronizowana, nawet w mniejszych modelach niż seria 80, a w WOM dostępna była także prędkość 1000 obr./min. Kabina była uproszczona, lecz poziom hałasu nie przekraczał 82 decybeli, przynajmniej według danych fabrycznych. Opcjonalnie dostępny był daszek przeciwsłoneczny.

Skrzynia biegów początkowo miała 12+4 przełożeń lub z biegami pełzającymi 20+8. Od 1984 roku dostępna była również skrzynia biegów z rewersorem 12+12. Model 466 był oferowany także ze wstępnie zsynchronizowaną skrzynią 12+3. W wersji z napędem na cztery koła zastosowano wał środkowy, jednak blokada mechanizmu różnicowego przedniej osi była standardem tylko w modelu 666. Technicznie blisko spokrewnione z serią 66 były modele o podobnej mocy produkowane przez Agrifull, przejętego przez Fiata.

W 1984 roku zaprezentowano model 766 wyposażony w silnik od 780, o udźwigu 3580 kg.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiat/Fiatagri 466-766

Najmniejsze modele serii Fiatagri 90 to początkowo 55-90 i 60-90. Modele te były wyposażone w nowe silniki 3-cylindrowe (2,7 / 2,9 litra). Udźwig 2900 kg był znacznie większy niż w poprzednich modelach. Skrzynia biegów była taka sama, 12+4 biegowa, jak w większych modelach, a dźwignie zmiany biegów znajdowały się po prawej stronie operatora. Poziom hałasu obniżono do 80 decybeli. Blokada przedniej osi była teraz standardem również w modelach 3-cylindrowych.

Jesienią 1987 roku wprowadzono model 65-90, w którym zastosowano łagodzony, czterocylindrowy silnik z modelu 70-90, zamontowany w ciągniku o właściwościach podobnych do modeli 3-cylindrowych. Model 65-90 był również dostępny z 12+12 biegową skrzynią z rewersorem, a prędkość maksymalna na drodze wynosiła 40 km/h.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiatagri 55-90 – 65-90

Latem 1984 seria 80 Fiata została zastąpiona przez serię Fiatagri 90. Jak ujawniał podobny wygląd, nie był to całkowicie nowy traktor, lecz dalsza ulepszona wersja serii 80 wprowadzonej 9 lat wcześniej. Być może największą pojedynczą poprawą była nowa skrzynia biegów. Krzyżowo stopniowana skrzynia 12+4 została wprowadzona na rynek krajowy już kilka lat wcześniej. Opcjonalnie dostępna była także skrzynia 12+12 z przełącznikiem kierunku. Dźwignie zmian biegów zostały przesunięte na bok (przełącznik kierunku znajdował się po lewej stronie). Przełożenia zakresów nadal nie były synchronizowane.

Pojemność silników została nieco zwiększona, a na głowicy bloku cylindrów reklamowano wir powietrza, jednak silniki nadal były silnikami o wysokich obrotach, których moment obrotowy był niższy niż u konkurencji. Udźwig był wyraźnie większy niż u poprzedników, w modelach 70-90 i 80-90 wynosił 3500 kg. Układ podnośnika miał ciężkosurowane mechaniczne szybkie sterowanie („urządzenie klik-klak”). 10,6-metrowy promień skrętu był duży w porównaniu z konkurencją, ale zaletą Fiatagri pozostała blokada mechanizmu zębatkowego.

Kabina Pininfarina przeszła drobne zmiany. Do Finlandii wszystkie modele dostarczano niemal w wersji z płaską podłogą, Super Comfort. Jesienią 1985 roku wprowadzono szerszą kabinę Cabina Larga do modeli 70-90 i 80-90. Mimo iż Fiat podczas wprowadzenia serii deklarował, że korzyści z turbodoładowania ujawniają się dopiero w dużych, 6-cylindrowych silnikach, w 1989 roku gamę uzupełnił turbodoładowany model 85-90. Standardowo wyposażony był w skrzynię biegów z przełącznikiem kierunku z hydraulicznym szybkim przełączaniem Hi-Lo (24+12), która stała się opcją także dla modeli 70-90 i 80-90. Już rok wcześniej modele te otrzymały w standardzie skrzynię 12+12 z maksymalną prędkością drogową 39 km/h oraz bardziej zwrotną oś przednią. Ważną zmianą było również cynkowanie blach, ponieważ kabina szczególnie była podatna na korozję.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiatagri 70-90 – 85-90

5- i 6-cylindrowe modele 880 i 980 pozostały w ofercie nieco dłużej niż inne modele serii 80, a ich następcy 90-90 i 100-90 zostali wprowadzeni dopiero jesienią 1984 roku. W tych modelach również zwiększono pojemność silnika, jednak moment obrotowy był niższy niż u głównych konkurentów w czterocylindrowych silnikach o mocy mniejszej o 10-15 KM. Skrzynia biegów, w przeciwieństwie do mniejszych modeli, miała 15+3 przełożeń, a wyposażona w biegi pełzające 20+4.

Siła podnoszenia została znacznie zwiększona, do 4500 kilogramów. Niestety średnica promienia skrętu 11,4 metra pozostała bez zmian. Kabina Pininfarina również prawie się nie zmieniła i nie dorównywała już najlepszym pod względem niskiego poziomu hałasu ani przestronności.

W 1986 roku (w Finlandii w 1988) wprowadzono do sprzedaży model 110-90, wyposażony w solidniejszy, odpowiadający konstrukcyjnie modelowi 115-90, 5,9-litrowy silnik. Pozostałe cechy odpowiadały modelowi 100-90, oprócz większej wydajności hydrauliki. W 1988 roku prędkość maksymalna modeli średniej klasy na drodze została podniesiona do blisko 40 km/h. Jednocześnie przednia oś została wymieniona na znacznie zwrotniejszą. Model 110-90 wyposażano czasami w klimatyzację jako standardowy element wyposażenia. W 1992 roku model 95-90 z 6-cylindrowym silnikiem (98 KM) zastąpił 90-90, jednak nie został on wprowadzony do Finlandii.

Modele 100-90 i 110-90 pozostawały w ofercie jako przystępne cenowo traktory bazowe przez bardzo długi czas. Model 110-90 został wycofany z oferty sprzedaży na rynkach zachodnich w 2003 roku z powodu wymogów dotyczących emisji spalin. Wówczas marka traktora to New Holland, a kolor został zmieniony na niebieski rok wcześniej.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiatagri / New Holland 90-90 – 110-90

Seria Grandi została również odnowiona na Fiatagri latem 1984 roku. Silnik 5,5-litrowy w mniejszych modelach został zastąpiony 5,9-litrowym. Model 1180 został zastąpiony przez 115-90, a 1380 podzielono na dwa modele: 130-90 i 140-90, których różnice techniczne były niewielkie. W pewnych aspektach w modelu 140-90 zastosowano jednak mocniejsze konstrukcje z większych modeli. Moc dużych modeli 160-90 i 180-90 pozostała bez zmian.

Skrzynia biegów w Finlandii była taka sama jak wcześniej, z 24+8 biegami z przełożeniami pełzającymi. Dostępne były także wersje z przełączaniem kierunków 12+4 oraz 16+16, a od 1987 roku także wersja 16+16 z czterostopniowym powershift. Dźwignie zmiany biegów pozostały na desce rozdzielczej. Izolacja dźwiękowa została poprawiona, dzięki czemu poziom hałasu spadł do około 80 decybeli. Na desce rozdzielczej znajdował się bardziej rozbudowany system świateł ostrzegawczych informujący o miejscu awarii.

Udźwig w standardzie w mniejszych modelach wynosił 3770 kg, jednak w wersjach importowanych do Finlandii zastosowano dodatkowy cylinder, dzięki czemu udźwig wynosił 5300 kg, a w dużych modelach za pomocą dwóch dodatkowych cylindrów 6650 kg. Modele Grandi również miały szybkie sterowanie podnośnikiem („Klik-klak”). Zadeklarowane promienie skrętu należały do największych na rynku (13,2/14,6 m).

Mniejsze modele Grandi zostały zastąpione przez Winnery, a modele 160-90 i 180-90 były produkowane do premiery serii New Holland G, czyli do 1994 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiatagri 115-90 – 180-90

Pierwsze modele serii Fiatagri 66 to 3-cylindrowy 60-66 oraz 4-cylindrowy 70-66. Nieco później wprowadzono modele 45-66, 55-66 i 65-66. Technika była podobna do poprzednich modeli 466, 566 i 666, jednak silniki zostały zmodernizowane i były takie same jak w serii Fiatagri 90. Skrzynia biegów była w pełni zsynchronizowana, 12+4. Dodatkowo dostępne były biegi pełzające oraz skrzynia biegów z przełączaniem kierunku jazdy 12+12. Dźwignie biegów znajdowały się na środku, a kabina była bardzo uproszczona. Poziom hałasu wynosił teraz 86-87 dB. Kabina na pierwszym zdjęciu to oryginalna kabina Fiatagri z przyciemnianymi szybami, natomiast na zdjęciu modelu 45-66 pokazano tańszą kabinę Mauser. W większych modelach wprowadzono szybkie sterowanie podnośnikiem „klik-klak”. Udźwig wynosił od 2125 do 2900 kg, a sterowanie odbywało się przez dźwignie pociągowe. Prędkość WOM 1000 obr./min została później dodana jako opcja.

W 1990 roku zaprezentowano mały traktor 35-66 dopasowany do tego samego designu, wyposażony w 1,6-litrowy silnik diesla Lombardini oraz skrzynię biegów 16+16 z biegami pełzającymi. Model 35-66 był dostępny z pałąkiem bezpieczeństwa lub kabiną Mauser. Produkowano go do 1998 roku, a pod koniec produkcji nosił markę New Holland.

Seria 66 była eksportowana do prawie wszystkich krajów z wyjątkiem Finlandii.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiatagri 35-66 – 70-66

W roku 1990 Fiatagri zaprezentował uproszczoną wersję średnich modeli serii 90, serię 88. Standardowa skrzynia biegów to 12+12 z rewersem, a prędkość na drodze wynosiła 30 km/h. Opcjonalnie dostępna była skrzynia 20+8 z szybkim przełożeniem, umożliwiająca osiągnięcie prędkości 38 km/h. Hamowanie na cztery koła było dostępne tylko w tej wersji. Skrzyni biegów 24+12 nie oferowano. Pompa kierownicy była słabsza niż w serii 90, ale pozostałe parametry techniczne były takie same. Masa była mniejsza o 200-300 kg. W niektórych modelach stosowano mniejsze ogumienie. Dach kabiny był standardowo niższy niż w serii 90, a dodatkowo dostępna była wersja o 11 cm niższa od standardu. Wentylator ogrzewania miał 2 prędkości. Seria 88 nie była dostępna u nas, ale na przykład w Szwecji była sprzedawana.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiatagri 55-88 – 80-88

Pod koniec 1990 roku wprowadzono serię Winner, która zastąpiła w ofercie Fiata mniejsze modele Grandi. Silniki były takie same jak w poprzednich modelach, z wyjątkiem turbodoładowanego F 130 o słabszych parametrach momentu obrotowego. Dostępnych było kilka wariantów skrzyni biegów. W Finlandii podstawową skrzynią była 20+16 Eco-Speed. W opcji zamiast 5-biegowej Eco była dostępna 4-biegowa skrzynia Hi-Lo 32+16 z przełącznikiem szybkiego biegu. W obu wersjach na życzenie można było zamówić biegi pełzające. W układzie WOM były 3 prędkości oraz jazda na WOM.

Kabina była znacznie cichsza niż w poprzednich modelach Fiata. Elektryczny podnośnik był dostępny jako opcja. Automatyczny mechanizm blokady mostu był jednak standardem. W F 130 zamontowano dodatkowe siłowniki podnośnika oraz sprzęgło 14”, w mniejszych modelach 13”. Pozostałe różnice techniczne między modelami były niewielkie. Rozstaw osi był porównywalny z Grandami, ale pod względem pozostałych wymiarów ciągniki wyraźnie się powiększyły.

W 1992 roku w Finlandii wprowadzono model Winner PRO z przełącznikiem szybkiego biegu, biegami pełzającymi, klimatyzacją, dodatkowymi siłownikami podnośnika oraz automatycznym wstępnym filtrem powietrza doładowującego jako wyposażeniem standardowym.

Jesienią 1993 roku Winner został odświeżony. W wyglądzie zewnętrznym nowością była większa czarna powierzchnia bocznego panelu i usunięcie naklejki z górnej części kabiny. Kabina przeszła też drobne zmiany. W Finlandii skrzynia biegów była teraz zawsze wyposażona w przełącznik szybkiego biegu oraz biegi pełzające. Dodatkowe siłowniki podnośnika były standardem we wszystkich modelach. F 140 zastąpił 140-90, a F 110 i F 120 zostały zastąpione modelem F 115. Pojemność skokowa F 100 została zwiększona do 5,9 litra, tak jak w pozostałych modelach. W wolnossących wersjach poprawiono moment obrotowy. Elektryczny podnośnik pozostał opcją i w nowej wersji był wyposażony w automatykę kontroli poślizgu oraz tłumienie drgań. Klimatyzacja była teraz standardem, z wyjątkiem modelu F 100. W F 140 zastosowano wzmocnioną skrzynię biegów z mniejszą liczbą przełożeń niż w pozostałych modelach.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiatagri Winner F 100 – F 140

Zmodernizowana w 1992 roku seria 66 otrzymała przy modelach oznaczenie S. Najmocniejszym modelem w gamie był 80-66 S. Sprzęgło było takie samo 11" jak w mniejszych modelach (w 45-66 wynosiło 10"). Modele 70-66 S i 80-66 S miały udźwig 3565 kg. Promień skrętu został nieco zmniejszony w modelach 4-cylindrowych poprzez kąt skrętu 50 stopni, jednak wciąż był względnie duży w stosunku do wymiarów traktora.

Modele z napędem na cztery koła otrzymały teraz przełożenie do 40 km/h. Wówczas oś przednia wyposażona była w osobne hamulce tarczowe. Blokada przedniego mostu nadal była wyposażeniem dodatkowym. Prędkość PTO była standardowo tylko 540 obr./min, jako wyposażenie dodatkowe dostępne było 750 lub 1000 obr./min. Nowością była dostępność niskiej kabiny. Nadal oferowano też daszek przeciwsłoneczny zamiast kabiny. Rozmiary opon podane w tabeli pochodzą z międzynarodowej broszury ogólnej. Przynajmniej w Szwecji i Niemczech standardowo stosowano szersze opony diagonalne. Model 50-66 S również był dostępny na niektórych rynkach. Odpowiadał on modelowi 45-66 S, z wyjątkiem mocy silnika.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiatagri 45-66 S – 80-66 S

Na początku 1993 roku małe ciągniki serii 90 zostały zastąpione lekko odświeżoną serią 94. Wygląd i kolorystyka zostały dostosowane do stylu modelu Winner. Modele to 60-94 (60 KM), 65-94 (65 KM), 72-94 (70 KM), 82-94 (80 KM) oraz 88-94 (85 KM). Pomimo wyższych oznaczeń modelowych moc pozostała niezmieniona. Podobnie jak u poprzednika, dostępnych było wiele opcji skrzyni biegów. Rewerser był standardem od modelu 72-94 wzwyż. Nową opcją była standardowa w modelu 82-94 skrzynia 20+12, będąca znaną 12+12 rozszerzoną o osiem biegów pełzających. Przełącznik zakresów pozostawał niesynchronizowany. Sprzęgło 11" było ceramiczne od modelu 72-94 wzwyż.

Nowe wyposażenie i funkcje obejmowały wydajniejsze hamulce tylne, elektryczno-hydrauliczne załączanie napędu 4x4, ręcznie jednocześnie z tylnym załączane przednie mechaniczne blokady dyferencjału oraz automatykę blokady mechanizmu różnicowego (od 72-94 wzwyż), a także załączanie napędu 4x4 podczas hamowania (nie dotyczy 60-94). W wyposażeniu dodatkowym dostępny był nowy komputer pokładowy oraz prędkość obrotowa PTO 750 obr./min. Kąt skrętu przednich kół wynosił 50 stopni od modelu 72-94 wzwyż, a w mniejszych modelach tylko 45 stopni. Podnośnik był mechaniczny, a jego czujniki działały przez ramiona siłowników.

Kabina opierała się na dobrze znanym projekcie Pininfarina. Do Finlandii importowano wersję Supercomfort, której poziom hałasu wynosił około 80-82 dB, a wyposażenie standardowe obejmowało m.in. teleskopowe lusterka boczne. Dostępna była także wersja leśna kabiny, w której sterowanie zostało przesunięte tak, by nie utrudniać obracania fotela.

Obok serii 94 produkowano również serię 93 bez kabiny, opartą na tej samej konstrukcji technicznej.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiatagri 60-94 – 88-94

Abati Titanium

Acam

Ackermeister

Acremaster

Aebi

Aecherli

Aérocentre

Agco

Agco-Allis

Agcostar

Agra Farmer

AgraCat

Agrale

Agrar

Agratrac

Agri

Agri Boss

Agri King

Agri-Power

Agria

Agricat

Agrico

Agrifarm

Agrinar

Agrindo

Agrip

Agrisa-Bungartz

Agrison

Agritec

Agritech

Agromash

Agroservis

Agrostroj/Agrozet

Agtor

AgTrac

AH-Goldoni

Airone

Al-Frat

Al-Ghazi

Al-Jadah

Al Jahad

Allgaier

Allgaier-Suisse

Allis-Chalmers

Alpenland

Alpina Oekonom

Altai

Amat-Calvet

Amobil

AMOG

Angad

Ansaldo

Ansaldo Fossati

Antar

Antonio Carraro

Apache Solis

Aprile

Arbos

Arbos Bubba

Arjun

ArmaTrac

Arnoux

Arvid

Ascot Universal

Asian Tractors

Astoa

Austin-Leyland

Austrak

Austro

Aveling-Marshall

Avenger

Avery

Avto

B.M.B President

Babiole

Baldwin

Baltiets

Balwan

Bamford

Barreiros

Basak

Bauchet

Bautz

Bean

Harkov

Vladimirets

Kirovets

YuMZ

Belarus

Bell

Benye

Beriko

Bernard

Bernardin

Bernson

Big Bud

Ostatnio dodane maszyny

Send feedback

Welcome to the beta version of Koneviesti's new Konedata service! The service offers technical data for over 8000 tractors and combines. We are actively developing the service, so we appreciate your feedback.