Zetor

W 1972 roku zaprezentowano zmodernizowane modele serii UR I: 4712, 5711/5745 oraz 6711/6745. Równocześnie w fabryce dostępne były modele z kabiną: 4718, 5718/5748 oraz 6718/6748 (zdjęcie powyżej), jednak do Finlandii sprowadzano wersje bez kabiny, które wyposażano tam w kabinę Terä bez ogrzewania. W silnikach modeli 4712 i 6711 powiększono średnicę cylindra o 5 mm. Początkowo w Finlandii podawano moc 41/55/59 KM (DIN), a później 45/57/65 KM. Międzynarodowe katalogi podają te ostatnie wartości jako moc brutto.

Dobrą cechą przystosowaną do warunków fińskich był wymuszony napęd pompy wtryskowej. Wzmacniano układ napędowy, m.in. zwiększając szerokość kół redukcyjnych. Model 6745 miał mocniejszą przednią oś niż poprzednie wersje. Modele z napędem na tył wyposażano również w reduktor szybkozłączny sterowany pneumatycznie, jednak nie był on importowany do Finlandii.

Na rok 1977 w Finlandii wprowadzono lepiej wykończoną kabinę Terä wyposażoną w ogrzewanie.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Traktory

Zetor 4712-6745

W roku 1960 zaprezentowano serię Zetor UR I (Unified Range). Przeprojektowany większy model 5511 dodano do gamy w 1966 roku, a niedługo później także mniejsze modele nazwano serią piątą. Jednak nową stylistykę i żeliwną ramę przednią otrzymały one dopiero później. Najważniejsze ulepszenia techniczne modeli 2511, 3511 i 4511 w porównaniu do poprzedników to przednie zawieszenie (wyposażenie opcjonalne), hamulce kierownicy oraz nowa tablica przyrządów. Opcjonalnie dostępny był wspomaganie kierownicy.

Do cech znanych już z poprzednich modeli należały podwójne sprzęgło, skrzynia biegów 10+2 oraz hydraulika Zetormatic z czujnikiem ramienia roboczego. W skrzyni biegów Zetora dostępny był wyjątkowo wolny pierwszy bieg. Prędkość WOM mogła być zmieniana lokalnie za pomocą skrzyni biegów. Dźwignia zmiany biegów była umieszczona na desce rozdzielczej, a schemat biegów był nietypowy. W modelu z napędem na cztery koła 3545 napęd przedni był dostępny tylko na szybkim zakresie przełożenia pośredniego. Do Finlandii importowano spośród modeli z napędem na cztery koła jedynie model 5545, w którym napęd na cztery koła działał na wszystkich biegach. Na początku lat 70. produkowano także modele 3611, 4611, 5611 i 5645 wyposażone fabrycznie w kabinę, które nie były importowane do Finlandii.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor 2511-5545

Pierwszy Crystal, czyli 8011, został zaprezentowany w 1968 roku, ale do produkcji i do Polski trafił dopiero w 1971 roku. Crystal był w swoim czasie dość zaawansowanym ciągnikiem: płaska podłoga w kabinie stanowiła szczyt ówczesnej technologii, skrzynia biegów była wyposażona w hydrauliczny szybki bieg, a sprzęganie z oporem odbywało się poprzez drążki siłowe. Do wału odbioru mocy zastosowano osobne sprzęgło hydrauliczne. Silnik to nowy 4,6-litrowy czterocylindrowy motor o mocy według różnych źródeł 77-80 KM. Prace rozwojowe były prowadzone wspólnie z Ursusem, a elementy pochodzenia polskiego to m.in. tylne osie i hydraulika. W 1972 roku zaprezentowano model z napędem na cztery koła 8045. Napędzaną przednią oś produkował Universal w Rumunii.

Sześciocylindrowe modele 12011 i 12045 (115 KM) zostały przedstawione w 1974 roku, czyli 5 lat po pokazaniu prototypu sześciocylindrowego Crystala.

W 1979 roku na dachu kabiny zamontowano w Polsce moduł grzewczo-wentylacyjny. W 1980 roku międzynarodowo zaprezentowano turbodoładowane modele 10011/10045 (95 KM) oraz 16011/16045 (160 KM). Modele te nie były importowane do Polski, podobnie jak 75-konne wersje 8011/8045 R. W 1981 roku produkcję przeniesiono do fabryki ZTS Martin na Słowacji. W tym samym czasie ruszyła produkcja turbodoładowanych modeli 10011/10045 oraz 16045. Później zaprezentowano również 14011/14045 (140 KM). Z tych modeli do Polski sprowadzono tylko niewielką ilość 10045.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Crystal 8011-16045

W 1978 roku w małych traktorach Zetor nastąpiła zmiana z serii 7 na serię 9. Silniki miały większą pojemność niż wcześniej, a komory spalania zostały przeprojektowane. W przednim napędzie modeli 4x4 zastosowano przekładnie planetarne w osi przedniej. Reflektory przednie były teraz chronione osłonami. W przestronnej, nadal produkowanej w Finlandii kabinie były szyby przyciemniane, a dźwignie podnośnika znalazły się wreszcie wyżej niż wcześniej. Ułatwiono również częściowo demontaż akumulatora. W układzie elektrycznym jako ostatni producent ciągników zastosowano prądnicę prądu przemiennego. Dźwignia głównej skrzyni biegów nadal znajdowała się na starym miejscu na desce rozdzielczej. Na podłodze wciąż było skupisko elementów sterujących, a poza tym kabina wymagała wielu ulepszeń.

Udział modeli 4x4 w sprzedaży Zetora przekroczył połowę już na przełomie lat 80.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor 4911-6945

Jesienią 2015 zaprezentowano po długim czasie pierwsze 6-cylindrowe Zetory. W technice występowały niewielkie różnice w porównaniu z modelami Forterra, jednak nazwa modelu została wybrana tradycyjna – Crystal, a kształt maski był masywniejszy. Silniki były 6,1-litrowymi Deutzami. Wzrost momentu obrotowego wyniósł 38%, co było wartością na poziomie najwyższej klasy. Technologia emisji spalin obejmowała wtrysk mocznika, common rail oraz wentylator wiskotyczny. Skrzynia biegów była własnej produkcji, 30+30 z trzystopniowym przełącznikiem szybkich biegów i automatyką szybkiej zmiany biegów. Siła podnoszenia wynosiła 8,5 tony, tak samo jak w Forterra HD. Oś przednia była osobno zawieszona, marki Carraro, z 25 smarowniczkami na smarowanie co 100 godzin. Zawieszenie kabiny było standardowe. Poziom hałasu wynosił 73 dB. Urządzenia sterujące były częściowo prostsze niż w traktorach tej klasy, a podłokietnik sterujący jak w Forterra HD nie był dostępny.

Jesienią 2018 w modelach HD pojawiły się silniki spełniające normę emisji spalin Stage 5 oraz odświeżone zegary, sterowanie i fotel. Prędkość 40 km/h osiągano teraz już przy 1750 obr./min zamiast nominalnych obrotów.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Crystal 150-170

Pod koniec 2018 roku zaprezentowano Zetora Major zaprojektowanego przez Pininfarinę. Silnik nadal był 2,9-litrowym jednostką Deutz o mocy 75 KM. Norma emisji spalin pozostała na poziomie IIIB, osiągniętym dzięki wtryskowi wspólnemu i katalizatorowi utleniającemu. Podstawowa skrzynia biegów miała 12+12 przełożeń z mechaniczną zmianą kierunku jazdy, a siła podnoszenia wynosiła 2400 kg.

Obok podstawowego modelu oznaczonego jako CL w poprzednim roku pojawił się Major HS z bardziej zaawansowaną techniką. Skrzynia biegów posiadała bieg szybki umożliwiający prędkość 40 km/h oraz hydrauliczną zmianę kierunku jazdy. Siła podnoszenia wynosiła 3300 kg. W kabinie znajdowały się regulowana kolumna kierownicy, lepsze, obrotowe siedzenie, fotel dla współoperatora, hydrauliczne sprzęgło WOM, niższy poziom hałasu oraz cyfrowy wyświetlacz. Hydraulikę wyposażono w trzy sekcje zaworowe.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Major CL/HS 80

W wiosną 2015 roku wprowadzonych traktorach Zetor Major III B zastosowano 2,9-litrowe silniki Deutz z wtryskiem common rail, recyrkulacją spalin (EGR) i katalizatorem utleniającym. Skrzynia biegów pozostała 12+12, a prędkość maksymalna na drodze wynosiła 30 km/h. Udźwig podnośnika wyniósł teraz 2400 kg.

Na rok 2018 wprowadzono model Major HS 80 z szybką zmianą biegów i hydraulicznym rewersem.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Major 60-80

Więcej od tego producenta

Czeska odlewnia metali i fabryka broni Zbrojovka opracowała przed drugą wojną światową traktor, który wszedł do produkcji w 1946 roku pod nazwą Zetor 25, gdy tylko odbudowano fabrykę zniszczoną podczas bombardowań. Model 25 miał dwucylindrowy silnik diesla o mocy 25 KM. W 1962 roku na rynek wprowadzono serię UR I, obejmującą modele z 2-, 3- i 4-cylindrowymi silnikami, które w dużej mierze wykorzystywały te same podzespoły.

W 1968 roku zaprezentowano większy model Crystal (UR II), wyposażony w wysokiej klasy kabinę i hydrauliczną szybkozłączkę. Prawie taki sam traktor trafił również na rynek w Polsce pod nazwą Ursus. W latach 50. i 60. Zetor sprzedawał licencje produkcyjne do Indii i Iraku. Zetory były także produkowane m.in. w Argentynie, Birmie, Urugwaju i Zairze. Zetor został sprywatyzowany w 1990 roku. W 1992 roku zaprezentowano UR III, czyli serię 40 (później Forterra), która plasowała się w klasie mocy 80-105 KM. Mniejsze modele oparte na UR I były nadal rozwijane poprzez zastosowanie rozwiązań opracowanych w Forterrze. Z powodu trudności ekonomicznych produkcja Zetora na początku XXI wieku spadła do około 2000 traktorów rocznie, jednak dzięki nowemu finansowaniu marka weszła na nową ścieżkę rozwoju.

W latach 50. Zetor był trzecim najpopularniejszym producentem traktorów w Finlandii, zaraz po Fordsonie i Fergusonie. Marka była sprzedawana przez firmę Hankkija, a następnie przez jej spółkę zależną Farmer. W 1969 roku import przejęła czesko-fińska firma Moto-Zetor. W latach 80. Zetory pojawiły się w sprzedaży firmy Kesko.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zbrojovka, która rozpoczęła działalność jako odlewnia metali, podczas II wojny światowej produkowała silniki do niemieckich samolotów. Równocześnie opracowano traktor, którego produkcja rozpoczęła się w 1946 roku. Traktor nazwany Zetor 25 wyposażony był w dwucylindrowy, chłodzony wodą silnik diesla z komorą wirową. Skrzynia biegów miała 5+1 przełożeń. Zaawansowaną techniką jak na tamte czasy był mechanizm różnicowy z blokadą. Dodatkowo na wyposażeniu były hamulce kierownicze. Mechaniczny podnośnik był wyposażeniem dodatkowym.

W 1951 roku zaprezentowano zmodernizowany model 25 A oraz jego model równoległy do prac polowych 25 K, który różnił się m.in. konstrukcją mostu przedniego typu portalowego, rozmiarem kół, maksymalną prędkością obrotową silnika oraz przełożeniami skrzyni biegów. Model A miał standardowo hydrauliczny podnośnik, później także model K. Prędkości w modelu K były znacznie niższe. W obu modelach było teraz sześć biegów do przodu i dwa do tyłu. Rura wydechowa była skierowana do góry, a kabina została ulepszona m.in. poprzez lepsze rozmieszczenie pedałów oraz nową kanapę.

Modele 25 były produkowane do 1961 roku. Wyprodukowano ich łącznie prawie 160 000 sztuk, z czego ponad 60% trafiło na eksport. Do Finlandii dostarczono ponad 8000 egzemplarzy. Najczęściej występujące kolory to jasna zieleń z żółtymi obręczami kół oraz brąz z czerwonymi obręczami. Dostępnych było jednak wiele odcieni tych kolorów. W rzadziej spotykanych wersjach czerwonych i niebieskich obręcze były białe. W swoim czasie wartość odsprzedaży Zetora szybko spadała, jednak w latach 90. model 25 stał się w Finlandii popularnym traktorem hobbystycznym. Jednocylindrowy model równoległy do 25, czyli Zetor 15, był produkowany w liczbie około 2200 sztuk.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor 25

W 1954 roku Zetor zaprezentował 42-konnego Supera, którego produkcja ruszyła na dobre kilka lat później. Model był również znany pod oznaczeniami Super 35 lub Super 42. W gamie znajdował się także gąsienicowy traktor Super P. Moc 42 KM DIN miał 4,2-litrowy, suchosumpowy silnik wysokoprężny z bezpośrednim wtryskiem. Skrzynia biegów miała 5+1 przełożeń, a jako wyposażenie dodatkowe można było dokupić bieg pełzający. W standardzie znajdował się obrotomierz. WOM był zależny od sprzęgła nożnego. Blokada mechanizmu różnicowego była standardem, podobnie jak w mniejszych modelach Zetora. Supera można było otrzymać w kolorze zielonym lub czerwonym. Do Finlandii trafiały oba warianty, jednak sukces sprzedażowy Supera był znacznie mniejszy niż jego młodszych braci, mimo przystępnej ceny.

W 1960 roku silnik otrzymał dodatkową moc. Moc wynosiła teraz 50 KM DIN i 52 KM SAE. Skrzynia biegów miała 8+2 przełożeń na dwóch zakresach. Wyposażeniem była teraz podwójne sprzęgło. Zetor Super był produkowany w Czechosłowacji w liczbie ponad 128 000 sztuk. Produkcja kontynuowana była w Birmie do 1975 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Super

Seria Zetorin UR I została wprowadzona w 1960 roku, ale produkcja rozpoczęła się dopiero w 1962 roku. Trzy modele miały moc SAE odpowiednio 25, 38 i 52 KM. UR I był w swoim czasie technicznie dość zaawansowany: standardowo wyposażony był m.in. w 10+2-biegową skrzynię, podwójne sprzęgło, szeroki zestaw wskaźników, blokadę mechanizmu różnicowego, hydrauliczne hamulce, system przeniesienia ciężaru oraz oddzielny zawór do obsługi zewnętrznej hydrauliki. Dodatkowo dostępna była fabryczna kabina i sprężarka. Do używania hamulców kierowniczych należało dźwignią wybrać, czy używane były oba, prawy czy lewy hamulec. W lokalnym zastosowaniu dostępnych było sześć prędkości wyjścia mocy. Ponadto standardowym wyposażeniem był również wałek odbioru mocy do jazdy.

Modele 3- i 4-cylindrowe miały także wersje z napędem na cztery koła, które jednak nie były importowane do Finlandii. W programie produkcyjnym znajdowały się także modele z półburtami i pełnymi burtami. Seria była produkowana zarówno w kolorze niebieskim, jak i czerwonym. W Finlandii niebieskie były bardziej popularne. Model 3011 w teście wytrzymałości Vakola otrzymał ocenę Bardzo słaba. Również sukces sprzedażowy w Finlandii był ułamkiem wcześniejszych wyników.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor 2011-4045

Wiosną 1981 roku w Finlandii zaprezentowano serię Zetor 10. Zmieniło się malowanie: koła i dach były teraz białe, rama i kabina czarne. Reflektory zostały podniesione do maski. Moduł dachowy z urządzeniem grzewczym był produkowany w Finlandii. Akumulator pod kabiną miał teraz wysuwaną szufladę. Pedały były zawieszone, IV i V bieg głównej skrzyni biegów były synchronizowane (nie w modelu 5011), a układy sterujące miały kilka usprawnień, m.in. regulacja nachylenia drążka podnośnika była teraz w kabinie, a dźwignia zmiany biegów została przeniesiona na podłogę. W nowej gamie udział napędów na cztery koła od razu wzrósł do 2/3, podczas gdy u innych marek w małych klasach mocy wynosił poniżej 50%. Wydajność hydrauliki i siła podnoszenia w Zetorze były bardzo niskie w porównaniu do konkurencji. W wał odbioru mocy można było w trybie lokalnym uzyskać 5 prędkości.

Wiosną 1984 roku dodano światła robocze, wzmocniono urządzenie grzewcze, a oś kierownicy wyposażono w dwa giętkie przeguby.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor 5011-7045

Na początku 1985 roku do Finlandii dotarły odnowione modele Crystal. Nowości w wyglądzie zewnętrznym to ścięta maska silnika i nowe malowanie. W kabinie pojawiło się pięć nowych świateł roboczych, regulator nachylenia oraz poprawiona widoczność na zaczep typu haka. Średnica sprzęgła została powiększona do 350 mm w silnikach 4-cylindrowych i do 380 mm w 6-cylindrowych. Sprzęgło napędu na cztery koła było hydrauliczne, wielotarczowe. W silnikach zmodernizowano pompę wtryskową, a siłę nacisku na pedał sprzęgła udało się zmniejszyć.

W Finlandii nowością był model turbodoładowany 10145, którego moc podawano na 98 lub 100 KM. Wzrost momentu obrotowego 10145 był rekordowo niski i wynosił zaledwie 3%. Również wytrzymałość modelu 8145 była krytykowana jako niższa niż w starszych modelach. Drugi nowy model, czyli największy 16145, nie został wprowadzony do Finlandii, podobnie jak ograniczone mocą modele R z serii 8145 i 12145. Skrzynia biegów w modelu 16145 była solidniejsza i miała tylko 12+6 przełożeń. W 1985 roku zaprezentowano łagodniej doładowane modele 9111/9145 i 14145, które do Finlandii przybyły w 1987 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Crystal 8111-16145

Pod koniec 1984 roku na fiński rynek trafiły modele serii 12, czyli efekty „piątego programu modernizacji”. Do podnośnika i pompy hydraulicznej dodano upragnioną dodatkową moc, choć parametry wydajności pozostały nadal dość skromne, a podnośnik był tak samo wolny jak wcześniej. W silnikach zastosowano nowe pompy wtryskowe. Obudowa tylnej osi została wzmocniona, a sprzęgło było hydraulicznie sterowane i samoregulujące się. W modelach czterocylindrowych przekładnie biegów zmieniono z myślą o pracy w polu, jednak maksymalna prędkość pozostała poniżej 30 km/h. W kabinie poprawiono izolację akustyczną. Maskę silnika ścięto bardziej niż wcześniej. Końce dźwigni zaczepowych były teleskopowe.

Jesienią 1987 roku w Finlandii zaprezentowano odświeżone następcę modeli 6211/6245 i 7211/7245, czyli 7711/7745 (73 KM), który został oficjalnie wprowadzony na rynek już kilka lat wcześniej. W modelach z napędem na cztery koła (z wyjątkiem 5245) zastosowano teraz układ kierowniczy hydrostatyczny oraz blokadę mechanizmu różnicowego na przedniej osi. Prędkość maksymalna na drodze została podniesiona do 35 km/h, a zastosowano hamulce tarczowe. Pod koniec produkcji wersje z napędem na cztery koła tych modeli oraz odświeżony 5245 dostępne były również z przekładnią kierunkową 10+10. Modernizacje dotyczące hamulców tarczowych i hydrostatycznego układu kierowniczego nie objęły modelu 5245. Nowością roku 1990 był dobudowywany turbodoładowany 7745 Special (81 KM). Równocześnie dostępny był specjalnie wyposażony 7745 Jubile z m.in. prędkością obrotową WOM 1000 obr./min, radiem i fotelem Grammer. Natomiast model 5211 R (35 KM) nie został wprowadzony do Finlandii.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor 5211-7745

W 1987 roku zetory sprzedane w Finlandii zyskały wyższą prędkość.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Wiosną 1990 roku zaprezentowano serię 200 dużych Zetora. 20-letnia linia Crystal otrzymała nową kabinę, której rozwój w porównaniu z poprzednią był jednak niewielki. Wejście do kabiny było nieco łatwiejsze, a fotel Grammer był na poziomie zachodnich konkurentów. W standardzie kabiny były dwa dwubiegowe wentylatory oraz wycieraczka i ogrzewanie tylnej szyby. Rozmiary opon były większe niż wcześniej.

W parametrach silników zaszły niewielkie zmiany, przy czym moment obrotowy modelu 9245 wzrósł aż o 24%, podczas gdy inne modele zadowalały się wzrostem na poziomie 12-18%. W Finlandii podawano bardziej korzystne wartości momentu obrotowego oraz masy w porównaniu np. z Niemcami. Czterobiegowa podstawowa skrzynia biegów w mniejszych modelach była zsynchronizowana, w 3-biegowej podstawowej skrzyni modeli 14245 i 16245 dwa biegi były zsynchronizowane. Przekładnia terenowa z biegiem wstecznym nie była zsynchronizowana. Maksymalne prędkości modeli 6-cylindrowych były ponownie bardzo niskie, chociaż na rynku krajowym budowano szybkie skrzynie dla tych, którzy ich potrzebowali. Sprzęgło napędu na cztery koła było elektrohydrauliczne, a przednia oś wyposażona w automatyczny mechanizm różnicowy typu "hammaslukko". Siły podnoszenia były podawane ostrożnie, gdyż w testach OECD dla modeli z sześciocylindrowym silnikiem mierzono wartości przekraczające 5 ton.

Po podziale Czechosłowacji w 1993 roku sytuacja fabryki w Martinie, która znalazła się na terenie Słowacji, była przez pewien czas niejasna, a import został wstrzymany. Modele 6-cylindrowe wróciły do Finlandii w 1996 roku pod marką ZTS. Przedni mechanizm różnicowy został zastąpiony hamulcem ciernym, a z wyposażenia standardowego usunięto m.in. obciążniki przednie. W 1997 roku zakończono produkcję modeli 4-cylindrowych oraz 14245. Na miejsce modelu 14245 wprowadzono 12245 Super, który miał ten sam silnik co poprzednik, ale lżejszy układ napędowy z modelu 12245.

Na rok 1999 wprowadzono modele UR II C M98 z odświeżonym wyglądem.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Crystal / ZTS 9245-16245

Pierwsza całkowicie nowa seria Zetor od ponad 20 lat to wprowadzona na rynek w 1992 roku seria 40, czyli UR III. Traktor mógłby być niemalże opracowany przez dowolnego producenta. Pod względem cech wyprzedzał podstawowe traktory, takie jak Valmety serii 65, ale nie posiadał najnowszych udoskonaleń. Rozwiązaniem wyróżniającym się od innych traktorów było wykorzystanie sprężonego powietrza m.in. do załączania napędu na cztery koła i blokady mechanizmu różnicowego, obok możliwości pompowania opon.

Pierwszym zaprezentowanym modelem był 84-konny 8540, a wkrótce potem pojawił się 9540 (96 KM). Później dodano jeszcze chłodzony międzystopniowo 10540 (103 KM) oraz turbodoładowany 7540 (71 KM), który nie był importowany do Polski. Nowy, 4,2-litrowy silnik wyposażono w wałki wyrównoważające oraz chłodnicę oleju. Moment obrotowy był całkiem nieźle dostępny. Początkowo dostępne były następujące warianty skrzyni biegów: 16+4 z dwubiegową hydrauliczną przekładnią szybkozależną, 8+8 z mechanicznym rewersem oraz 16+4 z biegami pełzającymi. W 1994 roku wprowadzono 18+6 z trzybiegową hydrauliczną przekładnią szybkozależną, która stała się standardową skrzynią dla modeli 9540 i 10540. Główna skrzynia biegów była synchronizowana, ale przekładnia zakresów, wraz z biegiem wstecznym, nie miała synchronizacji.

Ergonomia kabiny była na całkowicie zachodnim poziomie, jednak wnętrze było nieco uproszczone. Niestety, poziom hałasu był wysoki. Podnośnik był wyposażony w szybkie sterowanie za pomocą przycisku, również realizowane pneumatycznie. Reakcja odbywała się przez ramię podnośnika, co stanowiło krok wstecz w porównaniu z modelem Crystal. Przednia oś Carraro była wyposażona w blokadę tarczową. Z przednimi wałami napędowymi niektórym użytkownikom zdarzały się problemy z trwałością. Do układu kierowniczego i przekładni szybkozależnej były osobne pompy. Traktor ważył ok. 4 tony, co czyniło go lekkim w swojej klasie mocy.

W 1996 roku wprowadzono mocniejszą pompę hydrauliczną i podnośnik, które w Polsce stały się standardem. Dodatkowo dostępny był elektryczny podnośnik Bosch, który umożliwiał czujnik siły na drążkach podnośnika. W Polsce do tych modeli montowano również kabiny dostosowane do pracy w lesie.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor 7540-10540

Jesienią 1993 odnowiona seria Zetora UR I została ponumerowana nowym systemem, podobnym do większej serii X540. Model 5211/5245 zastąpiły 3320/3340 (51 KM), 6211/6245 - 4320/4340 (61 KM), 7711/7745 - 6320/6340 (72 KM). Następcy modelu 7745 Special należało oczekiwać do 1995 roku, otrzymał on nazwę 7320/7340 (81 KM). Turbosprężarka była teraz montowana fabrycznie. Wzrost momentu obrotowego wynosił 14…18%.

Najważniejszą nowością była w standardzie przekładnia kierunkowa w modelach z napędem na cztery koła. Niestety przekładnia kierunkowa nie była synchronizowana. Modele 6320-7320 zyskały znacznie większą siłę podnoszenia (3500 kg). Z wyjątkiem najmniejszego modelu, średnica sprzęgła wynosiła 12 cali.

Wraz z prezentacją modelu 7340 w 1995 roku przednia oś wszystkich modeli została wymieniona na Carraro.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor 3320-7340

W 1994 roku ZTS Martin wprowadził na rynek ciągniki z serii UR IV obok ciągników UR II. Modele UR IV były wyposażone w silnik o pojemności 7,3 litra oraz nową, w pełni zsynchronizowaną skrzynię biegów 16+16 lub 32+16. Napęd na cztery koła był wbudowany w skrzynię biegów. Wydajność układu hydraulicznego wynosiła 66,6 litra, a siła nacisku zależnie od źródła wynosiła 7 lub 7,75 tony. Oś tylna była bardziej wytrzymała niż wcześniej. Produkcja ZTS pod koniec lat 90. wynosiła rocznie około tysiąca ciągników. Po 2002 roku produkcja była znacznie niższa. W tym czasie w Martinie produkowano głównie ciągniki z serii Ursus 1734-1954.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

ZTS 12345-18345

Siódma modernizacja serii Zetor UR I nastąpiła wiosną 1996 roku. Do produkcji model znany jako Super Vision wszedł jednak dopiero w 1997 roku, a do Finlandii trafił jesienią 1997. Pod względem wyglądu była to największa jednorazowa zmiana w historii serii rozpoczętej w 1960 roku, a także w zakresie techniki nastąpił większy postęp niż w większości wcześniejszych modernizacji.

Dzięki nowej kabinie Vision ergonomia poprawiła się niemal do poziomu zachodniego. Kabina była teraz produkowana w Czechach, zamiast wcześniejszej słowackiej. Dźwignie zmiany biegów zostały przesunięte z nóg operatora. Niesynchronizowana dźwignia zmiany kierunku znajdowała się po lewej stronie, a główna dźwignia biegów po prawej. Maksymalna prędkość dwóch największych modeli wynosiła 40 km/h. Napęd na cztery koła i blokada mechanizmu różnicowego były teraz sterowane elektrycznie za pomocą pneumatyki, a napęd na cztery koła można było włączać w trakcie jazdy. Poziom hałasu wciąż był wysoki. Plastikowy zbiornik paliwa pod kabiną był wyraźnie większy niż wcześniej. Przedni, pochylony kształt maski był nowoczesny.

Wszystkie silniki czterocylindrowe miały teraz pojemność 3,9 litra. Silniki posiadały wałek wyrównoważający i oddzielną głowicę cylindrów dla każdego cylindra. W zewnętrznym układzie hydraulicznym, w dwóch największych modelach, zamiast jednego bloku było teraz trzy, a wydajność hydrauliki wzrosła do 50 litrów na minutę. Zwiększono również siłę podnoszenia. Sterowanie odbywało się nadal przez ramię podnośnika. Pojemność oleju hydraulicznego i przekładniowego została podwojona do 64 litrów, co zapewniało olej również dla osprzętu. Przednia oś produkowana przez Carraro w dwóch największych modelach miała oddzielne mokre hamulce tarczowe. Tylnie hamulce tarczowe były teraz również mokre.

Od końca lat 90. dźwignię zmiany kierunku można było zastąpić również szybkozłączem: wtedy biegów było 20+4.

Obok serii Super Vision w niektórych krajach sprzedawano prościej wyposażone modele 3320 Major – 7340 Major. Produkcja Majorów kontynuowana była również równolegle z modelami Proxima, wprowadzonymi w 2004 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor 3321-7341

Na początku 1999 roku zmodernizowano serię 40, wprowadzoną na rynek w 1992 roku. Nowa seria nosiła nazwę Forterra. Obok wcześniejszych trzech czterocylindrowych silników turbodoładowanych wprowadzono sześciocylindrowy, wolnossący silnik zakupiony od Same/Lamborghini do modelu 11641 (110 KM). Sześciocylindrowiec miał elektroniczną pompę wtryskową. Skrzynia biegów została zmodernizowana, biegów było teraz 24+18, a zmieniacz kierunku jazdy był zsynchronizowany. Przeładowanie było nadal hydrauliczne, trzystopniowe. Wydajność hydrauliki wynosiła teraz 60 l/min w modelach czterocylindrowych i 70 l/min w sześciocylindrowym. Zwiększono siłę podnośnika. Elektryczny podnośnik Bosch był standardem w modelu sześciocylindrowym i opcjonalny w czterocylindrowych.

Wygląd pozostał niemal niezmieniony. Kabina miała zaokrąglone szyby oraz nową, bardziej stylową deskę rozdzielczą i zestaw wskaźników. Podobnie jak w Lamborghini, model 11641 posiadał pamięć dwóch ustawień elektrycznej ręcznej przepustnicy. Poziom hałasu obniżono do 79 decybeli. Kabina nadal mogła być również wyposażona w wersję leśną. Sprzedaż Forterry w Finlandii była niewielka, gdy rozpoczęły się problemy fabryki, które doprowadziły do rezygnacji Keskosa z importu.

W 2000 roku sześciocylindrowiec został wyposażony w turbosprężarkę, co podniosło moc do 116 koni mechanicznych.

W 2002 roku przyszedł czas na modernizację, w której główny nacisk położono na usprawnienie linii nadwozia.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Forterra 8641-11641

Modele M98, odświeżone wizualnie i zaprezentowane w 1998 roku, trafiły do Finlandii na początku 1999 roku. Maska silnika oraz panele boczne wykonane były z włókna szklanego. Kabina została zmodernizowana pod względem wyposażenia i wyposażona w szyby. W Finlandii standardowo montowano fotel Grammer z funkcją wentylacji, a klimatyzacja była dostępna jako opcja. Ulepszono synchronizację skrzyni biegów oraz zwiększono wydajność hydrauliki kierowniczej. Maksymalna prędkość modeli 12245 sprowadzanych do Finlandii wynosiła 38 km/h. Dodatkowo w Finlandii produkowano przekładnie do traktorów drogowych. Załączenie napędu na cztery koła oraz blokady przedniego mostu odbywało się elektrycznie z poziomu kokpitu. Jako alternatywa dla mechanicznego hamulca zębatkowego nadal dostępny był automatyczny hamulec cierny, jednak nie był on importowany do Finlandii. Pozostała część techniki odpowiadała znanemu modelowi Crystal.

Początkowo w gamie były dostępne tylko modele z 6-cylindrowymi silnikami (12245, 16245 oraz w Finlandii turbodoładowany 12245 Turbo), lecz później do oferty powróciły również modele 8211/8245, 9211/9245, 10211/10245, 11211/11245 oraz 14245. Jednak te nie były już importowane do Finlandii. Od roku 2000 modele 16245 sprzedawane na rynkach zachodnich wyposażone były w hamulce tarczowe z kąpielą olejową oraz bardziej wytrzymałe osie.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

ZTS 12245-16245

Obok modeli Zetor Super Vision wprowadzono na rynek prostszy szereg Major. Był on skierowany przede wszystkim na Europę Wschodnią oraz inne rynki o niższych wymaganiach, ale sprzedawano go również w wielu krajach Europy Zachodniej. Kabina była całkowicie nowa, lecz dość uproszczona. Dźwignie zmiany biegów znajdowały się pośrodku. Skrzynia biegów była tradycyjna 10+2, ale później dostępne były także przełożenia szybkie i przekładnia zmiany kierunku jazdy. W innych wyposażeniach fabryka dała importerom wiele możliwości wyboru.

Nazwą serii w niektórych krajach było Zetor Agro. W Niemczech modele były znane pod oznaczeniami odpowiadającymi mocy, Major 450 – 790. Następcą Major był Zetor Antar, od którego nie wykonano wersji zgodnej z normami emisji UE. Po krótkiej przerwie Major powrócił jednak do oferty.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Major 3320-7340

Wygląd serii Forterra, zaprezentowanej w 1999 roku, został usprawniony w 2002 roku. Parametry silników były nieco lepsze niż wcześniej. Nowy model to 11441 o mocy 110 koni mechanicznych. Przerwa między wymianami oleju silnikowego wynosiła nadal tylko 200 godzin. Wydajność hydrauliki została zwiększona do 70 litrów na minutę, a siła podnoszenia do 5800 kilogramów. Elektryczny podnośnik był teraz standardem. Podane wymiary i ciężary różnią się znacznie w zależności od kraju. Podane tutaj dane dotyczą wersji bez przednich przeciwwag lub przedniego podnośnika.

Odświeżone Forterry trafiły do Finlandii dopiero latem 2004 roku wraz z nowym importerem, firmą Zetra Oy.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Forterra 8641-11741

Zetor Proxima został wprowadzony w 2004 roku jako zastępca modelu Super Vision. Stare silniki zostały wymienione na większe, turbodoładowane jednostki pochodzące z Forterry. Obiecywano wzrost momentu obrotowego o 35%. Podstawowa skrzynia biegów pozostała taka sama jak wcześniej, jednak model z rewersem zyskał dwa dodatkowe biegi. W przeciwieństwie do większości traktorów z XXI wieku tylna oś miała tradycyjną konstrukcję portalową. Włączenie napędu 4x4 było elektryczne. Oś przednia nadal produkowana była przez firmę Carraro. Standardowo montowano tylko jeden zawór hydrauliczny. W WOM-ie nadal dostępne były prędkości do pracy lokalnej na różnych biegach. WOM o prędkości 1000 obr./min był wyposażeniem opcjonalnym.

Podnośnik był zawsze mechaniczny. Siła podnoszenia w dwóch największych modelach wynosiła wystarczające 4150 kg. Rura wydechowa w modelach czterocylindrowych znajdowała się w słupku. Poziom hałasu w kabinie nadal wynosił 83 dB.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Proxima 5421-8441

Jesienią 2007 do serii Forterra dodano wydajniejszy 4-cylindrowy silnik 12241, a także pozostałe modele wyposażono w silniki spełniające normę Tier III z wentylatorem wiskotycznym. W standardzie znalazły się m.in. klimatyzacja, siedzenie z pneumatycznym zawieszeniem oraz opony millerowe. Przeprojektowano część dachu kabiny, wprowadzono drobne zmiany w wyglądzie i kolorystyce, a nowe były przednie osie Carraro. Na początku 2008 roku import przejęła firma H.C. Petersen.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Forterra 9641-11741

Zetor Proxima na rok 2008 otrzymał z przodu stylowe reflektory. Przeprojektowano również górną część kabiny. Osłona silnika była jednoczęściowa i zawiasowa z tyłu. Silniki przystosowano do normy Tier III i wyposażono w wentylator wiskotyczny. Przednia oś została wzmocniona. Poziom hałasu w kabinie obniżono o 2 decybele. Inne zmiany polegały głównie na włączeniu wcześniejszych opcji dodatkowych do wyposażenia standardowego. U nas m.in. 12+12 biegowa skrzynia, 3 sekcje zaworów oraz prędkość obrotowa 1000 obr./min były już standardem. Nowy importer H.C. Petersen odważnie wprowadził do oferty także modele z pałąkiem bezpieczeństwa.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Proxima 6441-8441

Seria Zetor Proxima została uzupełniona modelami Proxima Plus wiosną 2007 roku. Najważniejsze różnice modeli Plus w porównaniu z Proxima to 2-biegowy szybki bieg oraz elektryczno-hydrauliczne sterowanie WOM. Silniki wyposażone były w wentylator wiskotyczny i intercooler, które w modelach Proxima pojawiły się dopiero rok później. Skrzynia biegów miała 16+16 przełożeń, a przyciski szybkiego biegu znajdowały się na dźwigni głównej zmiany biegów. Układ hydrauliczny z czujnikiem ciśnienia na ramionach podnośnika był taki sam jak w Proximie. WOM 1000 obr./min był standardem i opierał się na wymianie końcówki wału.

Jesienią 2007 modele Plus przeszły odświeżenie, podobnie jak pozostałe modele Proxima. Maska silnika stała się jednoczęściowa i opływowo ukształtowana. W układzie sterowania wprowadzono drobne zmiany, a poziom hałasu w kabinie obniżono do 81 decybeli. Do Finlandii sprowadzano tylko odświeżone wersje.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Proxima Plus 8541-10541

Oznaczenia modeli Zetor Proximan zostały zmienione na określające moc silnika wiosną 2009 roku. Wartości mocy silników różniły się nieznacznie od wcześniejszych. Rok później zdecydowano się podnieść oznaczenia modeli o 5 numerów bez istotnych zmian. W 2014 roku pojawiły się modele zgodne z normą emisji spalin etap III B o mocy 90 i 100.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Proxima 65-100

Jesienią 2009 odświeżone Forterry łatwo rozpoznać po aerodynamicznych reflektorach. Nowością w gamie był Forterra 135 o mocy 136 koni mechanicznych, a także inne modele otrzymały ulepszone silniki. Pompy wtryskowe pozostawały mechaniczne, ale w modelu 135 zastosowano technikę czterozaworową. Interwał wymiany oleju wydłużono do 500 godzin. Zrezygnowano z długo używanych długich numerów modeli, a numer modelu zaczął teraz odzwierciedlać moc w koniach mechanicznych.

Forterra technicznie wciąż była prostym traktorem podstawowym. Przekładnia szybka miała 3 biegi, a zmiana kierunku była mechaniczna. Poziom hałasu w kabinie wynosił 81 dB. Produkcja tych wersji modelowych na inne rynki trwała jeszcze po wprowadzeniu nowych modeli 100-140 dla rynków wymagających normy Tier IIIB.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Forterra 95-135

Modele Zetor Proxima Plus otrzymały również wiosną 2009 roku odświeżone oznaczenia oraz drobne zmiany parametrów silników. W 2014 roku pojawiły się modele zgodne z normą emisji spalin etap III B.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Proxima Plus 85-110

Między Zetor Proxima Plus a Forterra znaleziono miejsce na jeszcze jedną wersję. Gama została ponownie rozszerzona o model 115, zwiększony o 10 koni mechanicznych (w 2010 roku o numerze 120). W Proxima Power, podobnie jak w Forterra, zastosowano 3-biegową szybką skrzynię biegów, ale pozostała technika bazowa pochodziła z serii Proxima. Nowością w Zetorze było elektrohydrauliczne przełączanie kierunku jazdy. Zbiornik paliwa miał pojemność 175 litrów, a poziom hałasu w kabinie wynosił 78 dB. Zawór hamulca przyczepy był standardem, a przednia oś wyposażona była w mokre tarczowe hamulce. W opcjonalnym pakiecie DeLuxe znajdowała się klimatyzacja, fotel z pneumatycznym zawieszeniem, radio, fotel pomocniczego operatora oraz opony millerowe (380/480). W 2014 roku wprowadzono modele spełniające normę emisji spalin Etap III B.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Proxima Power 85-120

Zetor Major wszedł do oferty z jednym wariantem o mocy 77 koni mechanicznych. Silnik był już nowocześniejszej generacji, 4,2-litrowy, wyposażony w intercooler i mechaniczną przekładnię kierunków. Skrzynia biegów miała 12+12 przełożeń z mechaniczną przekładnią kierunków, bez przełożenia szybkie. Prędkość maksymalna na drodze wynosiła tylko 30 km/h. Udźwig podnośnika wynosił 2600 kg. W hydraulice standardowo był jeden zestaw złącz do osprzętu zewnętrznego. Rura wydechowa znajdowała się w słupku, a poziom hałasu wynosił umiarkowane 78 dB. Do Finlandii model Major trafił na wiosnę 2013 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Major 80

W 2012 roku wprowadzono na rynek modele Forterra spełniające wymagania Tier III B. Silniki we wszystkich modelach miały teraz 16 zaworów i nieco większy moment obrotowy. Rozstaw osi był o 10 cm dłuższy niż wcześniej. Udźwig podnośnika w większości krajów wynosił standardowo 7 ton. Skrzynia biegów nadal miała 24+18 przełożeń z mechaniczną zmianą kierunku jazdy i 3-stopniowym przełącznikiem szybkich biegów.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Forterra 100-140

Na początku 2012 roku do serii Forterra wprowadzono lepiej wyposażone wersje HSX. Skrzynia biegów miała 30+30 biegów z hydraulicznym przełącznikiem kierunku sterowanym z lewej strony kierownicy. Przełożeń w reduktorze było pięć zamiast czterech w modelu podstawowym. Rozstaw osi w modelach HSX był o 10 cm dłuższy, a zbiornik paliwa miał pojemność 220 litrów. W Finlandii wyposażenie standardowe obejmowało m.in. manualną klimatyzację, zawieszenie kabiny, automatyczny napęd na cztery koła i blokadę, zawór hamulca przyczepy, 3 sekcje hydrauliczne oraz ogrzewanie tylnej szyby i lusterek zewnętrznych.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Forterra HSX 100-140

Na początku 2014 roku wprowadzono modele Forterra HD. Silniki pozostały 4,2-litrowe o mocy 127-147 KM. Skrzynia biegów była taka sama 30+30 z trzystopniowym przełącznikiem szybkim jak w modelach HSX. Udźwig podnośnika został zwiększony do 8,5 tony, a hydraulikę można było wyposażyć za dopłatą w pompę tłokową 120 l/min. Podnośnik w modelu HD odpowiadał kategorii III. Oś przednia była niezależnie zawieszona marki Carraro. Rozstaw osi był o 13 cm dłuższy niż w modelach HSX. Najbardziej widoczną różnicą w stosunku do tańszych modeli był panel sterowania z joystickiem. Programowalną automatykę sekcji można było dokupić jako opcję. Problemem Forterra HD okazała się wyższa cena w porównaniu z odpowiednio wyposażonymi markami z Europy Zachodniej.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Forterra HD 130-150

Wiosną 2016 zaprezentowano odświeżone Forterra CL, choć czerwona obręcz była już widoczna na Agritechnice poprzedniej jesieni. Normy emisji czwartego stopnia spełniono za pomocą AdBlue i filtra cząstek stałych. Udźwig wynosił teraz 7,7 tony. Skrzynia biegów pozostała 24+18 z mechaniczną zmianą kierunku i 3-biegowym szybkim przełączaniem. Zbiornik paliwa powiększył się do 230 litrów. Zmodernizowano zestaw wskaźników i urządzenia sterujące.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Forterra CL 100-140

W modelach Forterra HD z 2016 roku zastosowano silniki z wtryskiem mocznika oraz odświeżony zestaw wskaźników i sterowanie. Skrzynia biegów była taka sama jak w modelach HSX, 30+30 z trzystopniowym szybkim przełożeniem. Prędkość 40 km/h osiągano już przy 1800 obr./min. Udźwig wynosił 8,5 tony, a do hydrauliki można było dokupić dodatkową tłokową pompę o wydajności 120 l/min. Przednia oś była niezależnie zawieszona Carraro. Rozstaw osi był o 13 cm dłuższy niż w modelach HSX. Najbardziej widoczną różnicą w stosunku do tańszych modeli był panel sterujący z joystickiem. Programowalny automat obejścia można było dokupić jako wyposażenie dodatkowe. Zbiornik paliwa został powiększony do 270 litrów.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Modela HSX z serii Punavanteiset pojawiły się na początku 2016 roku. Silniki zostały wyposażone w wtrysk mocznika. Zestaw wskaźników był nowy, a układy sterowania zostały zmodernizowane. Skrzynia biegów miała 30+30 przełożeń z hydrauliczną zmianą kierunku obsługiwaną z lewej strony kierownicy. Zamiast czterech zakresów w wersji podstawowej, zastosowano pięć zakresów. Standardowym wyposażeniem była siła podnoszenia wynosząca 8,5 tony. Rozstaw osi w modelach HSX był o 10 cm dłuższy, a zbiornik paliwa powiększono do 270 litrów.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Seria Zetor Proxima została odnowiona na początku 2017 roku. Model podstawowy otrzymał oznaczenie CL, a model Plus zmienił się na GP. W silnikach utrzymano podstawową technikę tam, gdzie to możliwe. Klasyfikując Proximę jako wąski traktor specjalistyczny, można było sprzedawać traktory spełniające normę emisji 3B również w UE. Pompa wtryskowa była mechaniczna. Filtr cząstek stałych i recyrkulacja spalin wystarczały na poziom 3B. W modelach poziomu 4 zastosowano dodatkowo wtrysk mocznika.

Na niektórych rynkach oferowano jeszcze podstawową skrzynię biegów 10+2. W większości krajów zachodnich poziom podstawowy w modelu CL to 12+12 z mechanicznym rewersorem. Model GP miał 16+16 z hydrauliczną szybkozmianą i mechanicznym rewersorem. Rozstaw osi modelu CL został wydłużony o około 10 centymetrów w porównaniu do poprzednika. Model CL miał mechaniczną podnośnik, a w modelach GP opcjonalnie elektryczny podnośnik Bosch. Sterowanie odbywało się tradycyjnie przez drążek sterujący. Poziom hałasu podano na 78 dB, jednak według wyników testów hałas przekraczał 80 dB.

Na rok 2020 odświeżono design i usprawniono ogrzewanie.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Proxima CL/GP 80-110

Najbardziej zaawansowana wersja serii Zetor Proxima roku była wyposażona w 3-biegową przekładnię szybkozłączną oraz hydrauliczną zmianę kierunku HS. Silniki były 4,2-litrowe, czterocylindrowe, z mechaniczną pompą wtryskową. Filtr cząstek stałych i recyrkulacja spalin były jednak standardowym wyposażeniem. Dostępne były wersje Stage IIIb oraz IV, z których te ostatnie miały wtrysk mocznika. Rozstaw osi był o około 10 cm dłuższy niż w innych modelach Proxima. W Finlandii standardowo montowano podnośnik elektryczny, hydraulikę 60 l/min, sprzęgło nożne, siedzenie pneumatyczne oraz klimatyzację.

Na rok 2020 zaprojektowano nowoczesny design i wzmocniono ogrzewanie.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Proxima HS 80-120

W 2020 roku zaprezentowano ponownie zaprojektowane Forterry. Silniki spełniały teraz normę emisji Stage 5. W silniku o pojemności 4,2 litra dostępnych było 5 wersji mocy w modelach Classic, od 96 do 136 KM. Skrzynia biegów nadal miała 24+18 przełożeń z mechaniczną zmianą kierunku jazdy oraz 3-stopniową przekładnią szybkozłączy. Siła podnoszenia wynosiła 7,7 tony. Nowością w kabinie był panel sterowania światłami roboczymi oraz ulepszony system ogrzewania.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Latem 2020 Forterra otrzymały podobny wygląd Pininfariny jak wcześniej modele Major i Proxima. Silniki spełniały teraz normę emisji Tier 5. Modele HSX miały moc 117…136 KM, a HD 127…147 KM. Skrzynia biegów w tych modelach to 30+30, wyposażona w 3-biegowy szybki przełącznik, hydrauliczną zmianę kierunku jazdy oraz włącznik przyciskowy. Otwarty obwód hydrauliczny miał wydajność 70 l/min w modelach HSX i 85 l/min w HD. W modelu HD zastosowano elektryczne zawory hydrauliczne. Udźwig wynosił 8500 kg, a elektroniczne sterowanie podnośnikiem pochodziło od Boscha. W modelach HD zastosowano pneumatyczne zawieszenie przedniej osi i sprężyny śrubowe kabiny. System ogrzewania i klimatyzacji był zmodernizowany w modelu 2020. W modelu HD na wyposażeniu standardowym znajdował się składany mechanizm przednich błotników.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Zetor Forterra HSX/HD 120-150

Abati Titanium

Acam

Ackermeister

Acremaster

Aebi

Aecherli

Aérocentre

Agco

Agco-Allis

Agcostar

Agra Farmer

AgraCat

Agrale

Agrar

Agratrac

Agri

Agri Boss

Agri King

Agri-Power

Agria

Agricat

Agrico

Agrifarm

Agrifull

Agrinar

Agrindo

Agrip

Agrisa-Bungartz

Agrison

Agritec

Agritech

Agromash

Agroservis

Agrostroj/Agrozet

Agtor

AgTrac

AH-Goldoni

Airone

Al-Frat

Al-Ghazi

Al-Jadah

Al Jahad

Allgaier

Allgaier-Suisse

Allis-Chalmers

Alpenland

Alpina Oekonom

Altai

Amat-Calvet

Amobil

AMOG

Angad

Ansaldo

Ansaldo Fossati

Antar

Antonio Carraro

Apache Solis

Aprile

Arbos

Arbos Bubba

Arjun

ArmaTrac

Arnoux

Arvid

Ascot Universal

Asian Tractors

Astoa

Austin-Leyland

Austrak

Austro

Aveling-Marshall

Avenger

Avery

Avto

B.M.B President

Babiole

Baldwin

Baltiets

Balwan

Bamford

Barreiros

Basak

Bauchet

Bautz

Bean

Harkov

Vladimirets

Kirovets

YuMZ

Belarus

Bell

Benye

Beriko

Bernard

Bernardin

Bernson

Big Bud

Ostatnio dodane maszyny

Send feedback

Welcome to the beta version of Koneviesti's new Konedata service! The service offers technical data for over 8000 tractors and combines. We are actively developing the service, so we appreciate your feedback.