David Brown / Case

W 1939 roku nastąpiła era czerwonych traktorów Case. Wprowadzono też istotne zmiany w designie, m.in. przed chłodnicą pojawił się zaokrąglony grill. Model C został zastąpiony przez D, a CC przez DC. Moc silnika została zwiększona głównie przez podniesienie obrotów. Dostępne były wersje na benzynę i petrol. Biegów dodano do czterech, więc najwyższy bieg wystarczał już do jazdy drogowej, gdy maksymalne obroty silnika wynosiły 1550. Hamulce były teraz hydrauliczne tarczowe kąpielowe, a wyposażeniem opcjonalnym były hamulce kierownicy. W 1950 roku do serii D wprowadzono hydraulikę, a w 1952 roku podnośnik z systemem przeniesienia ciężaru oraz wersję na gaz płynny. Zarówno hydraulika, jak i WOM były niezależne od sprzęgła jazdy.

Rok później zaprezentowano odświeżoną wersję L oznaczoną jako LA. Podniesiono stopień sprężania silnika i poprawiono smarowanie. Standardowo było cztery biegi, a układ elektryczny można było dokupić. Dostępne paliwa to petrol, benzyna i gaz płynny.

W 1941 roku pod serię D wprowadzono model S oraz jego wersję do uprawy rzędowej SC. Zastąpiły one model R z silnikiem zakupionym. Nowy silnik miał pojemność 2,5 litra i był przede wszystkim benzynowy. W tym modelu również było cztery biegi. W modelach z 1953 roku zastosowano silnik o zwiększonej pojemności 2,7 litra.

Podawane moce różniły się znacząco. Moc modelu LA w wersji benzynowej wynosiła 55 KM zarówno w USA, jak i w Polsce. Moc modelu S-ex w Polsce podawano jako 30 KM dla benzyny i 27 KM dla petrolu. D-ex miał odpowiednio 40 KM i 37 KM. W wersjach eksportowych ex stosowano m.in. hamulce kierownicy oraz tapicerowane siedzenie.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case

Traktory

Case S, SC, D, DC, LA

Stylowa seria 90 została zaprezentowana pod koniec 1979 roku. Model 885 został zastąpiony przez 1190, 990 przez 1290, a 996 przez nieco mocniejszy 1390. Najmniejszy w serii był napędzany na tylne koła, większe modele dostępne były również z napędem na cztery koła z przednią osią Carraro. Zmiany techniczne były mniejsze niż mogłoby sugerować nadal nowoczesne wygląd zewnętrzny. Skrzynia biegów była częściowo synchronizowana, a wydajność układu hydraulicznego i siła podnoszenia niewielkie. Obsługa hydrauliki Selectamatic została uproszczona. Kabina nadal była produkcji Sekura, ale spełniała wymagania lat 80. Większy niż wcześniej zbiornik paliwa został umieszczony pod kabiną po lewej stronie. Wszystkie modele były wyposażone w sprzęgła podwójne. Model 1190 zaskakująco miał 12-calowe tarcze sprzęgłowe, podczas gdy 1290 i 1390 kontynuowały z 11-calowymi.

Od 1983 roku, znaną z większych modeli skrzynię biegów Hydra Shift wprowadzono również do modelu 1390, ale tylko w wersji z napędem na tylne koła.

W 1983 roku marka traktorów w Europie zmieniła się na Case.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

David Brown / Case 1190-1390

Następca wcześniejszego modelu 1200 był wyposażony częściowo w zsynchronizowaną skrzynię biegów i nosił nazwę 1210. Pod koniec 1974 roku powstał model 1410 z turbodoładowaniem, posiadający hamulce tarczowe zanurzone w oleju oraz wydajniejszą hydraulikę. W Finlandii kabina najczęściej była typu Taavi, częściowo także szwedzka Klippan. Układ kierowniczy w tych modelach był hydrostatyczny. W 1977 roku kabina została zastąpiona fabrycznie montowaną, płaską Sekurą. Jednocześnie pedały zmieniono na zawieszone na wahaczu. Średnica sprzęgła dwutarczowego w modelach 1210 i 1410 wynosiła 305 mm, podobnie jak w późniejszych modelach. W 1977 roku w Finlandii zaprezentowano również modele z napędem na cztery koła, które były w programie produkcyjnym od końca 1973 roku. Mniejsze modele wyposażone były w własną przednią oś DB, natomiast w modelu 1410 zastosowano niemiecką oś Kramer.

Czterobiegowa przekładnia szybkobieżna Hydra Shift pojawiła się na rynku w 1972 roku i była dostępna wyłącznie dla modeli z napędem tylnym. Do Finlandii Hydra Shift trafiła dopiero w 1976 roku. Hydra Shift oparta na dwóch kolejnych planetarnych zespołach przekładniowych była nowatorska, a spośród obecnych czterobiegowych szybkobiegów ustępuje właściwie tylko tym, że po zmianie kierunku jazdy startuje się zawsze na najmniejszym biegu danej grupy. Oczywiście w dużych ciągnikach w USA tego typu rozwiązania stosowano już w latach 60. XX wieku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

David Brown 1210-1412

Pod koniec 1965 roku maszyny David Brown Implematic zostały zastąpione przez białe Selectamatic. Nowa seria zawdzięczała swoją nazwę zmodernizowanemu układowi hydraulicznemu, który umożliwiał jednym dźwignią sterowanie głębokością pracy, ustawieniem pozycji oraz obsługą zewnętrznej hydrauliki. Najmniejszym modelem w gamie był 770 o mocy 36 KM i pojemności 2,4 litra. Wśród modeli importowanych do Finlandii silnik 3,0-litrowy modelu 990 pozostał bez zmian, natomiast pojemność skokowa 880 wzrosła do 2,7 litra. W Finlandii podawano moce SAE odpowiednio 48,5 i 58 KM. Na wałku odbioru mocy dostępna była również prędkość 1000 obr./min. W modelu 990 zastosowano sprzęgło o średnicy 11″ zamiast 10″. Modele AS wyposażono w podwójne sprzęgło umożliwiające niezależne załączanie WOM oraz skrzynię biegów 12+4. W podstawowej skrzyni biegów najniższa prędkość była dość wysoka. Problemem z podnośnikiem była mała wysokość podnoszenia.

Wiosną 1967 roku zaprezentowano flagowy model serii, 1200 Selectamatic o mocy 67 KM (71 SAE). Czterocylindrowy silnik o pojemności 3,6 litra miał te same wymiary cylindrów, co trzycylindrowy silnik 880. Układ przeniesienia napędu był bardziej solidny niż w mniejszych modelach. Tarcze sprzęgła dwuzwłocznego miały 11 cali, a moc była sterowana za pomocą dźwigni ręcznej. W przeciwieństwie do mniejszych modeli, pompa hydrauliczna była niezależna od sprzęgła. W układzie hydraulicznym dostępna była pompa podwójna, która zwiększała wydajność z 22,7 do 52 litrów. Moc modelu 1200 została podniesiona o 5 KM już rok później. Drugą nowością w 1967 roku był model 780, w którym do lżejszej konstrukcji 770 wstawiono silnik 2,7-litrowy z modelu 880. Modelu 780 również nie importowano do Finlandii. W 1970 roku zaprezentowano wersje z napędem na cztery koła modeli 990 i 1200, ale one także nie zostały sprowadzone do Finlandii.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

David Brown 770-1200

Pierwsze do Finlandii sprowadzone ciągniki David Brown to modele Cropmaster wyprodukowane w latach 1947-53. Jego następcą w 1953 roku został odnowiony model 25. Moc tych modeli wynosiła około 37 KM w wersji benzynowej oraz około 30 KM w wersji na petrol i bezpośrednim wtrysku oleju napędowego. Model 25 był wyposażony w prosty system przeniesienia masy, dwubiegowy WOM oraz pedał gazu. Skrzynia biegów miała przełożenia 6+2, podobnie jak w późniejszych modelach. Oprócz tych modeli sprzedawano również 15-konne nośniki narzędzi 2D. Natomiast mocniejsze wersje 25D, czyli 30D oraz szczególnie 6-cylindrowy, 50-konne 50D pozostawały rzadkością w Finlandii.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

David Brown 25-50D

Pierwszy model z serii liter Casen to L, przedstawiony w 1929 roku. Był zaprojektowany jako konkurent bardzo udanego modelu John Deere D. Oprócz prac ornych, zastosowanie miało napędzanie młocarni za pomocą koła pasowego. Czterocylindrowy silnik benzynowy o pojemności 6,6 litra miał moc 45 KM. Napęd tylnego mostu realizowany był za pomocą łańcuchów rolkowych. Skrzynia biegów posiadała trzy przełożenia, a sprzęgło było ręczne, dwutarczaowe, działające w kąpieli olejowej. W 1934 roku wprowadzono opony pneumatyczne. W modelu przemysłowym LI zastosowano hamulce kierownicze, cztery biegi i rozruch elektryczny.

Kilka miesięcy później pojawił się mniejszy model C, zaprojektowany do pługa 3×14". Rozwiązania techniczne były takie same, ale traktor był ogólnie pomniejszony. Hamulec był jednak w modelu C ręczny. Silnik miał pojemność 4,25 litra, a moc na WOM podano na 27 KM. W teście Nebraska zmierzono moc 29,8 KM. Odpowiednikiem modelu C był traktor do upraw rzędowych CC, dostępny w dwóch wersjach. W trzykołowym modelu koło przednie znajdowało się z przodu pojazdu, w czterokołowym zastosowano szeroką, regulowaną szerokość toru przednią oś. Hamulce kierownicze były w CC wyposażeniem standardowym. Dodatkowo oferowano wał odbioru mocy, instalację elektryczną i opony pneumatyczne. Od 1935 roku dostępny był ręcznie sterowany podnośnik. Inne modele równoległe do C to wersja sadownicza CO oraz model przemysłowy CI.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case C, CC, L

Case przejął w 1958 roku francuskiego producenta ciągników SFV Vierzon. Produkcja w Vierzon początkowo kontynuowana była na starych modelach półdiesla, a kolor ciągników zmienił się z zielonego na żółtawy Case’a. Ostatnie modele to wprowadzone w 1961 roku Super 204 i 403D. Na targach SIMA w 1962 roku Case zaprezentował częściowo oparte na amerykańskiej technologii modele CF 250 i CF 350, wyposażone we francuskie 1,8-litrowe silniki Diesla Indenor. Równocześnie w zakładzie w Vierzon rozpoczęto montaż amerykańskich modeli 530, 630 i 730.

CF 250 i 350 miały skrzynię biegów 8+4, podwójne sprzęgło oraz system przeniesienia ciężaru. Oba modele były dostępne również w wersji o dużym prześwicie (48/54 cm). W 1967 roku zaprezentowano dalej rozwiniętą wersję CF 350 oznaczoną jako CF 400.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case CF250-CF400

Więcej od tego producenta

Amerykańska firma J. I. Case rozpoczęła w 1841 roku produkcję kombajnów zbożowych. Głównym produktem stała się jednak lokomotywa parowa, której producentem firma była pod koniec XIX wieku największym na świecie. Pierwszy traktor z silnikiem benzynowym powstał w 1892 roku. Wielkość produkcji była niewielka aż do lat 20. XX wieku, kiedy przedstawiono serię traktorów o mocy 27–40 koni mechanicznych. Model L, należący do większych w gamie, zdobył wyjątkowo dobrą opinię. W 1953 roku zaprezentowano Case 500 wyposażony w 6-cylindrowy diesel o mocy 65 KM. Był to pierwszy Case pomalowany na żółto zamiast na czerwono. W kolejnych latach seria była rozszerzana w obu kierunkach, a silniki diesla objęły całą gamę. Ogólnie rzecz biorąc, tempo modernizacji Case’a w latach 50. było jednak wolniejsze niż u konkurencji. W 1958 roku wprowadzono momentowy konwerter Case-O-Matic, który umożliwiał zmianę wszystkich przełożeń bez użycia sprzęgła. W Europie Case prowadził produkcję w Anglii i Francji. W 1964 roku zaprezentowano duży traktor 1200 Traction King, który w przeciwieństwie do konkurentów nie miał sterowania ramą.
W 1969 roku Tenneco przejęło Case’a, a w 1972 roku firmę David Brown. Od tego czasu amerykańska produkcja Case’a koncentrowała się na klasie mocy powyżej 100 KM, a z serii Agri King, wprowadzonej w 1969 roku, wycofano najmniejsze modele. W największym, 300-konnym modelu 2670 z serii napędzanej na cztery koła Traction King zastosowano silnik Scania. W 1978 roku wprowadzono kanciastą serię 90, w której poziom hałasu w kabinie wynosił 77 dB. W 1983 roku marka traktorów David Brown zamieniła się na Case. W 1984 roku Case połączył się z International Harvester, a od 1986 roku marka funkcjonowała jako Case IH.
To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Amerykańska firma J. I. Case rozpoczęła w 1841 roku produkcję kombajnów zbożowych. Głównym produktem stała się jednak lokomotywa parowa, której producentem firma była pod koniec XIX wieku największym na świecie. Pierwszy traktor z silnikiem benzynowym powstał w 1892 roku. Wielkość produkcji była niewielka aż do lat 20. XX wieku, kiedy przedstawiono serię traktorów o mocy 27–40 koni mechanicznych. Model L, należący do większych w gamie, zdobył wyjątkowo dobrą opinię. W 1953 roku zaprezentowano Case 500 wyposażony w 6-cylindrowy diesel o mocy 65 KM. Był to pierwszy Case pomalowany na żółto zamiast na czerwono. W kolejnych latach seria była rozszerzana w obu kierunkach, a silniki diesla objęły całą gamę. Ogólnie rzecz biorąc, tempo modernizacji Case’a w latach 50. było jednak wolniejsze niż u konkurencji. W 1958 roku wprowadzono momentowy konwerter Case-O-Matic, który umożliwiał zmianę wszystkich przełożeń bez użycia sprzęgła. W Europie Case prowadził produkcję w Anglii i Francji. W 1964 roku zaprezentowano duży traktor 1200 Traction King, który w przeciwieństwie do konkurentów nie miał sterowania ramą.

W 1969 roku Tenneco przejęło Case’a, a w 1972 roku firmę David Brown. Od tego czasu amerykańska produkcja Case’a koncentrowała się na klasie mocy powyżej 100 KM, a z serii Agri King, wprowadzonej w 1969 roku, wycofano najmniejsze modele. W największym, 300-konnym modelu 2670 z serii napędzanej na cztery koła Traction King zastosowano silnik Scania. W 1978 roku wprowadzono kanciastą serię 90, w której poziom hałasu w kabinie wynosił 77 dB. W 1983 roku marka traktorów David Brown zamieniła się na Case. W 1984 roku Case połączył się z International Harvester, a od 1986 roku marka funkcjonowała jako Case IH.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

W roku 1935 firma Case wprowadziła do swojej oferty najmniejszy model RC, który był 1-skibowym pługiem ciągniętym, wyposażonym w regulowane rozstawy kół, przeznaczonym do uprawy rzędowej. Oferowano wersje 3- i 4-kołowe. Silnik stanowił 2,4-litrowy benzynowy silnik Waukesha o mocy 18 KM. Skrzynia biegów miała trzy przełożenia, a sprzęgło było ręcznie sterowane, mokre i dwutarczowe. W standardowym wyposażeniu znajdowały się m.in. WOM, hamulce kierownicze oraz opony pneumatyczne. W 1936 roku wprowadzono także standardowy model R.

Modele R i RC przeszły wiele zmian w ostatnich latach produkcji. Otrzymały nowy, czerwony kolor zgodny z serią, żeliwną maskę, 4-biegową skrzynię biegów, układ elektryczny oraz hydrauliczną podnośnię.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case R, RC

Case wykupił w 1937 roku firmę Rock Island Plough Co i zakończył produkcję jej traktorów. W fabryce opracowano jednak mały traktor, m.in. jako konkurenta dla Allis-Chalmers B. Case postanowił wprowadzić ten traktor na rynek. W przeciwieństwie do innych traktorów Case, zaprezentowany w 1940 roku model V był zmontowany z części zakupionych. Silnik był benzynowy Continental o pojemności 2,1 litra, a układ napędowy pochodził od Clarka. Napęd tylny realizowano więc za pomocą kół zębatych, a nie łańcuchów jak w innych Case’ach. Model V standardowo wyposażono w rozrusznik elektryczny, jednak ze względu na słaby magneto uruchamianie było problematyczne.

Aby poprawić rentowność małego traktora, Case postanowił samodzielnie opracować ulepszoną wersję modelu V. Pod koniec 1941 roku zaprezentowano model VA, wyposażony we własny silnik i układ napędowy Case’a. Silnik jednak w pierwszych latach produkcji wytwarzany był w zakładach Continental. Rama VA miała tę samą konstrukcję rurową co Allis, za co Case musiał płacić tantiemy. W przeciwieństwie do innych Case’ów, VA wyposażono w suchą, jednopłytkową sprzęgło nożne oraz pedał gazu nożnego. VA występował w wielu różnych wersjach dostosowanych do różnych zastosowań. W 1948 roku model VA otrzymał hydrauliczny podnośnik trójpunktowy. Niedługo później w systemie Eagle Hitch z czujnikiem przeciążenia, wprowadzonym także do innych modeli Case, ramiona zaczepu nie poruszały się na boki. Orkę na zakrętach umożliwiono dzięki niewielkiemu pochyleniu.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case V, VA

W 1955 roku Case zaprezentował całą serię nowych modeli traktorów. W trzycyfrowym oznaczeniu modelu pierwsza cyfra oznaczała liczbę lemieszy pługa, środkowa paliwo (0=diesel, 1=benzyna), a ostatnia konstrukcję: 0 był modelem uniwersalnym, 1 modelem do upraw rzędowych, a 2 wersją o dużym prześwicie. W trzykołowym modelu do upraw rzędowych koła przednie znajdowały się teraz pod przodem, a nie z przodu.

Modele 300 posiadały diesla o pojemności 2,6 litra produkcji Continental. Skrzynia biegów w podstawowej wersji miała 4+1 przełożeń. Za dopłatą dostępna była przekładnia wielozakresowa lub wersja Triple-Range z trzema zakresami. Hamulce miały dwa tarcze. W opcji dodatkowej oferowano WOM niezależny od pedału sprzęgła. Podobny efekt osiągano za pomocą hydraulicznego ręcznego sprzęgła będącego wyposażeniem standardowym, które pozwalało ruszać i zmieniać biegi bez użycia pedału sprzęgła. Za kierownicą zamontowano całkiem bogaty zestaw wskaźników. Rozruch odbywał się za pomocą kluczyka zapłonu.

Modele 400 miały silnik Case’a. Skrzynia biegów oferowała osiem przełożeń. Napęd przekazywany był przez koła zębate, a model 400 nie miał już ręcznego sprzęgła. Układ elektryczny był 12-woltowy. Fotel był amortyzowany gumowo. Ręczne sprzęgło było dostępne tylko jako opcja dodatkowa. Również wspomaganie kierownicy i WOM niezależny od pedału sprzęgła był dostępny jako wyposażenie opcjonalne.

Pierwszym modelem z nowej serii był 500, następca modelu LA. Model 500 wyposażono w 6-cylindrowy silnik diesla. W standardzie miał wspomaganie kierownicy oraz amortyzowany gumowo fotel. W USA dość nowością było uruchamianie silnika wysokoprężnego za pomocą rozrusznika elektrycznego zamiast silniczka pomocniczego. Opcjonalnie dostępny był WOM sterowany osobnym sprzęgłem. Model 500 odniósł sukces, ale skrzynia 4+1 nie spełniała oczekiwań. Na rok 1957 wprowadzono zmodernizowany model 600, w którym moc podniesiono do 70 koni mechanicznych, a przełożeń było 6+1.

Na rok 1957 odświeżono malowanie: maska była żółtawa, a rama w intensywniejszym odcieniu czerwieni.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case 300-600

Traktor uprawno-2D David Brown został zaprezentowany w 1956 roku. Silnik to dwucylindrowy, czterosuwowy, chłodzony powietrzem diesel o mocy 14,5 KM. Skrzynia biegów miała 4+1 przełożeń, a maksymalna prędkość drogowa wynosiła 15 km/h. Pod ramą rurową, na środku traktora, zamontowany był podnośnik hydrauliczny napędzany sprężarką powietrzną. Z tyłu znajdowało się mechanicznie sterowane urządzenie zaczepowe. Opcjonalnie dostępny był tylny podnośnik i wał odbioru mocy (WOM). Rozstaw osi kół można było regulować w zakresie 100–173 cm. Wydajność orki w 8-godzinnym dniu pracy szacowano na 1 hektar z jednym pługiem 14-calowym.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

David Brown 2D

W 1956 roku David Brown wprowadził następcę modelu 25D – model 900 z 2,7-litrowym czterocylindrowym silnikiem, znany w niektórych krajach jako 40D. Jego moc wynosiła 40 KM dla silnika diesla. Układ paliwowy oparty był na pompie rozdzielaczowej. Dwusprzęgło było wyposażeniem dodatkowym. Rama i drążki kierownicze były mocniejsze niż w poprzednich modelach, a rozstaw osi dłuższy. Model ten miał problemy z niezawodnością.

W 1958 roku do modelu 900 dołączył model 950 o mocy 45 KM. Technologia, oprócz wzmocnionej ramy, zwiększonej mocy i ulepszonego układu kierowniczego, pozostała prawie bez zmian. Podobne ulepszenia wprowadzono także w modelu 900. W modelu 950 obręcze kół i maska zmieniły kolor z szarego na żółty. W kolejnym roku model 950 został zastąpiony przez 950 Implematic z bardziej zaawansowanym systemem przeniesienia ciężaru. Równocześnie pojawił się mniejszy 850 Implematic. Modele te wyposażono w blokadę mechanizmu różnicowego. Podstawowa wersja 850 miała ograniczone wyposażenie, m.in. brak wskaźników i pedału gazu. W USA modele 850 i 950 były znane jako Oliver 500 i 600.

W 1962 roku zaprezentowano odświeżone modele 880 i 990. Model 880 początkowo wyposażono w 4-cylindrowy silnik o mocy 43 KM. W 1964 roku zastąpił go 2,5-litrowy, 3-cylindrowy silnik o mocy 48,5 KM. Model 990 miał moc 55 KM. Zakres ruchu podnośnika był szerszy niż wcześniej. Od 1963 roku dodatkowo dostępna była skrzynia biegów 12+4 z najwolniejszym biegiem o prędkości pełzającej. W tym samym czasie model 990 został unowocześniony: wydłużono rozstaw osi, wzmocniono przednią oś, przesunięto akumulator do przodu oraz ulepszono hydraulikę. W 1964 roku ofertę uzupełnił model 770 o mocy 35 KM, który od początku wyposażony był w hydraulikę Selectamatic, dostępną w pozostałych modelach dopiero rok później.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

David Brown 850-990 Implematic

W nowej, odświeżonej serii modeli B, 6-cylindrowy 900 zastąpił wcześniejszy model 600. Zmiany techniczne względem poprzednika były niewielkie. W 4-cylindrowych modelach 700 i 800, które zastąpiły model 400, nowością była hydrauliczna skrzynia biegów Case-o-matic w modelu 800. Nową opcją modelową był Western Special, który różnił się od wersji Standard m.in. szerokimi błotnikami oraz szerszą podłogą kabiny. Wersje General Purpose obejmowały warianty: trójkołowy, czterokołowy z równoległym rozstawem przednich kół oraz czterokołowy z szeroką, regulowaną osią przednią.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case 700-900

Okrągły przód Casena został zmieniony w 1958 roku na bardziej kanciasty, a reflektory umieszczono wyżej. W numeracji modeli wprowadzono zakres 200…900, choć klasy mocy odpowiadały dawnym modelom 300…600. Na przykład nowy model 600 miał 44 konie mechaniczne, podczas gdy poprzedni miał 70 KM. Środkowa cyfra pozostała 0 w modelach wysokoprężnych i 1 w wersjach benzynowych. Oficjalnie przy numerze modelu w nowych wersjach dodawano literę B, ale w marketingu używano tylko numerów zaokrąglonych. Większość małych modeli to zatem modele 210B…611B – diesle w mniejszych wersjach były bardzo rzadkie.

Modele 400 i 600 miały hydrauliczną przekładnię szybkozłączną Case-o-matic, w pozostałym zakresie odpowiadały modelom 300 i 500. Prędkość drogowa w modelach 300…500 była dość wysoka. System elektryczny w wszystkich modelach był 12-woltowy (2 akumulatory 6-woltowe), a rozruch odbywał się za pomocą kluczyka zapłonowego. Hydraulicznym podnośnikiem był nadal typ Eagle-Hitch, podobny do poprzedniego.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case 200-600

Seria Case 30 rozpoczęła się w 1959 roku modelem 930 wyposażonym w 6,6-litrową szóstkę. W kolejnym roku pojawiły się modele z 4-cylindrowymi silnikami. Model 430 miał silnik benzynowy o pojemności 2,4 litra lub diesla 3,1 litra, 530 – benzynowy 2,6 litra lub diesel 3,1 litra. Diesel w modelu 630 miał taką samą pojemność jak w mniejszych modelach, w 730 wynosiła 4,4 litra, a w 830 – 4,9 litra. Wszystkie modele oprócz 930 były dostępne także z silnikami benzynowymi, a modele od 730 do 930 także z silnikiem na gaz płynny. Małe silniki diesla zostały oficjalnie uznane za najbardziej ekonomiczne na rynku.

Podstawowa skrzynia biegów w małych modelach miała przełożenia 4+1. Kolejną opcją była skrzynia 8+8 Shuttle, w której prędkości wsteczne były o 25% szybsze niż odpowiadające im biegi do przodu. W skrzyni Tripl-Range było 12+3 biegów. W tej wersji prędkość maksymalna na drodze wynosiła w modelu 530 36 km/h zamiast 22 km/h. Większe modele były wolniejsze. W 730 i 830 podstawowa skrzynia miała 8+2 biegów, a w 930 – 6+2.

Waga maszyn wzrosła z 2100 kg w modelu 630 do 2800 kg w modelu 730. Od modelu 730 dostępny był Case-O-Matic – przekształtnik momentu obrotowego, który umożliwiał zmianę wszystkich biegów bez użycia sprzęgła. Pierwsza wersja tego systemu została zaprezentowana w 1956 roku.

W 1962 roku wprowadzono model 930 Comfort King, który zamiast sprzęgła ręcznego w Case-O-Matic miał pedał sprzęgła, a zbiornik paliwa został przeniesiony na tył. W 1964 roku przedstawiono system przeniesienia ciężaru Draft-O-Matic oparty na czujniku siły na dźwigni zawieszenia.

W 1966 roku na szczycie gamy pojawił się pierwszy dwukołowy Case o mocy ponad 100 KM, model 1030 Comfort King. Dostępna była kabina o wyglądzie podobnym do późniejszych modeli Agri King. Skrzynia biegów miała 8 przełożeń, a obroty WOM wynosiły zaledwie 1000 obr./min.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case 430-1030

W 1969 roku zaprezentowano duże modele z serii 70 Agri King firmy Case, zastępujące modele z serii 30. Dwa najmniejsze modele przeszły do serii 70 z niewielkimi zmianami. Nawet wygląd pozostał niemal niezmieniony. Rozstaw osi został wydłużony. Prędkość maksymalna na drodze znacznie spadła w porównaniu z poprzednimi modelami. Podstawowa skrzynia biegów miała nadal 4 przełożenia, z dużą różnicą między 3. a 4. biegiem. Maksymalna prędkość na 3. biegu wynosiła 10,5 km/h, a na czwartym przy 1000 obr./min już 16 km/h. Jako wyposażenie dodatkowe dostępna była skrzynia biegów 8+2 lub skrzynia ze zmianą kierunku 8+8. Modele wyposażone w szeroką przednią oś miały hydrostatyczne wspomaganie kierownicy. Oprócz 3,1-litrowego silnika Diesla oferowano także silniki benzynowe o pojemności 2,4 lub 2,6 litra.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case 470-570

W Finlandii amerykańskie ciągniki Case pozostały nieznane, ponieważ na tamtejszy rynek uważano je za zbyt duże. W programie produkcyjnym Case, zgodnie z amerykańską tradycją, znajdowały się ciągniki z napędem tylnym oraz czterokołowe modele z napędem na wszystkie koła o mocy powyżej 200 KM, w których wszystkie koła były tej samej wielkości.

Pierwsze modele serii Agri King to zaprezentowane w 1969 roku 770, 870, 970 i 1070. Trzy najmniejsze, czyli modele o pojemnościach 4,1, 5,5 i 6,6 litra oraz 1170 zaprezentowany rok później, zostały wycofane po przejęciu firmy David Brown przez Case w 1972 roku. Pozostały modele 1070 oraz wprowadzone na rynek w 1972 roku 1175, 1270, 1370 i od 1976 roku 1570 (190 KM). Od modelu 1270 zastosowano wytrzymalszy układ napędowy oraz hamulce mokre.

Nowością w ciągnikach Agri King były silniki wysokoprężne z bezpośrednim wtryskiem paliwa. W większości modeli alternatywą był silnik benzynowy, natomiast zrezygnowano z silników gazowych. Skrzynią biegów była 8+2 lub 12+3 ze sprzęgłem częściowym powershift. Skrzynie biegów były synchronizowane z wyjątkiem przełącznika zakresów. Kabina Agri King, lepiej wygłuszona niż wcześniej, była stosunkowo zaawansowana. Układ kierowniczy był hydrostatyczny, a układ hydrauliczny czuły na obciążenie. Kolor ciągników ujednolicono z David Brownem w 1974 roku, zmieniając podstawowy kolor z żółtego na biały. Legendarny model specjalny to pomalowany w gwiazdy i paski Spirit of ’76 na cześć dwusetnej rocznicy niepodległości USA.

W Finlandii próbowano sprzedać model 1270 o mocy SAE 163 KM. W pozostałej części Europy znane były również modele 1370 (196 KM SAE) i 970 (93 KM). Silniki tych modeli miały pojemności 7,4 i 8,3 litra. W Europie stosowano skrzynię biegów 12+3, a klimatyzacja była wyposażeniem standardowym.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case 770-1570 Agri King

W 1964 roku Case zaprezentował swój pierwszy traktor czteronapędowy 1200 Traction King. Wszystkie koła miały tę samą wielkość, jednak w przeciwieństwie do konkurencji Traction King nie był sterowany ramą. Silnik miał pojemność 7,4 litra i był turbodoładowany. Moc odbioru mocy wynosiła 120 KM. Układ kierowniczy był hydrostatyczny, a hamulce hydrauliczne.

W 1969 roku wprowadzono model 1470 Traction King z nowością - czterokołowym układem kierowniczym. Traktor wciąż był dostępny także z dwukołowym układem kierowniczym w cenie niższej o 800 dolarów. Silnik był teraz bezpośrednio wtryskiwany, o pojemności 8,3 litra, a skrzynia biegów miała 8+4 przełożeń. Kabina była nadal dość metalowa.

W 1971 roku model 1470 został zastąpiony odświeżonym 2470 Traction King (213 KM SAE), wyposażonym w ten sam silnik 8,3 litra oraz skrzynię biegów częściowo powershift 12+4. W 1974 roku dołączył intercoolerowy model 2670 (256 KM SAE), a w 1977 roku pojawił się 11,0-litrowy 2870 (300 KM SAE). Silnik modelu 2870 był produkcji Scanii.

W wersji podstawowej sterowano tylko przednimi kołami. W Europie standardem był czterokołowy układ kierowniczy, którego tryby pracy przedstawiono na ilustracji. Poziom hałasu w wysokiej klasy kabinie wynosił 81-83 dB. W podnośnikach przeprowadzono przejście do kategorii III. Jednak tylko około 30…40% traktorów czteronapędowych sprzedawano z podnośnikiem. W 1974 roku kolor żółtawy został zmieniony na biały, a pomarańczowy na czerwony.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case 1470-2870 Traction King

W roku 1971 modele 770, 880 i 990 Selectamatic wprowadzone w 1965 roku zostały zastąpione ulepszonymi wersjami 775, 885 i 990. Powyżej nich pojawiły się mocniejsze modele 995 i 996. W modelu 996 najważniejszymi różnicami w stosunku do 995 były sprzęgło podwójne oraz ręcznie obsługiwany niezależny WOM. Rama została wydłużona o 8 cm ze względu na sprzęgła umieszczone jedno za drugim. Układ hydrostatycznego kierowania wprowadzono również do modelu 995 wraz z premierą 996. Model 775 był sprzedawany głównie w Niemczech. Model 885 był krótszy od swojego poprzednika 880 i opierał się na podstawowej technologii wcześniejszego 780.

Hydraulika Selectamatic z czujnikami ramion pchających była już znana z wcześniejszych modeli. Skrzynia biegów była teraz częściowo zsynchronizowana Synchromesh. Wadą skrzyni biegów był duży skok między dwoma najwyższymi biegami. Z drugiej strony było dużo biegów niskich. We wszystkich modelach zastosowano dwubiegowy WOM. Podobnie jak w DB, z wyjątkiem modelu 996, sprzęgłem było podwójne sprzęgło wymagające zatrzymania ciągnika przy załączaniu i rozłączaniu osprzętu. W modelu 885 średnice tarcz sprzęgła wynosiły 254/254 mm, w modelach 990-995 279/254 mm, a w 996 podwójne sprzęgło miało średnice 279/279 mm. Modele z napędem na cztery koła wyposażone w włoską oś Selene nie były importowane do Finlandii. Kabina w Finlandii pochodziła albo ze szwedzkiej firmy Klippan albo była produkowana przez fabrykę Ylö pod nazwą Taavi. Ogrzewanie było wyposażeniem dodatkowym. Alternator prądu przemiennego wprowadzono w 1973 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

David Brown 775-996

Kabina Sekura była znacznie cichsza niż poprzednia, jednak jej dopasowanie do bazy danych nie powiodło się w najlepszy sposób. Problemem było m.in. podłączanie maszyn roboczych do kabiny umieszczonej zbyt daleko z tyłu. Zawór sterujący hydrauliką zewnętrzną stał się standardem dopiero w 1978 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

David Brown 885-996

Pod koniec 1978 roku w USA wprowadzono serię 90. Maska silnika z tworzywa sztucznego została zaprojektowana w stylu elegancko kanciastym. Modele z napędem na tylne koła to 2090 (120 KM), 2290 (139 KM), 2390 (171 KM) i 2590 (191 KM). We wszystkich modelach zastosowano silnik Case o pojemności 8,3 litra, doładowany we wszystkich oprócz najmniejszego modelu. Skrzynie biegów to nadal 8+2 oraz 12+3. Poziom hałasu w kabinie wynosił zaledwie 75,5-77 dB. Większość elementów sterujących była hydrauliczna. Zamknięty układ hydrauliczny Con Trol był bardziej wydajny niż wcześniej.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case 2090-2590

Modele 4490 (194 KM), 4690 (233 KM) i 4890 (273 KM) z serii 90 z napędem na cztery koła i czterokołowym układem kierowniczym zostały wprowadzone na rok 1980. W przeciwieństwie do większości konkurentów, maszyny Case nie miały ramy skrętnej, lecz były wyposażone w automatycznie skoordynowany czterokołowy układ kierowniczy. Rozwiązanie to tłumaczono m.in. lepszą zwrotnością i większą stabilnością na zboczach. 

Silniki były takie same jak w poprzednich modelach. W dwóch mniejszych modelach zastosowano silnik Case o pojemności 8,3 litra, a w największym silnik Scania o pojemności 11 litrów. Ulepszona hydraulika Con Trol była wyposażona w jedno dźwigniowy system sterowania.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case 4490-4890

W większych modelach serii 90 było więcej nowości niż w mniejszych modelach. 6-cylindrowy 1690 był całkowicie nowym modelem. Miał wydajniejszą hydraulikę znaną z wcześniejszego modelu 1410, wyposażoną w dwa zewnętrzne zawory sterujące hydrauliką oraz pomocniczy siłownik podnośnika, a także nowy, swobodnie oddychający silnik. Model 1690 był najczęściej sprzedawanym ciągnikiem o mocy powyżej 100 KM w Finlandii. Model 1490 był mniej doładowany niż wcześniejszy 1410, ale charakteryzował się bardziej wytrzymałym napędem.

W modelu 1490 hydraulika była z jakiegoś powodu mniej wydajna niż w mniejszych modelach. Z kolei hamulce, w przeciwieństwie do mniejszych modeli, były hamulcami tarczowymi w kąpieli olejowej. Poziom hałasu w kabinie serii 90 zbliżał się do 85 decybeli, ale zaokrąglona kabina była bardziej nowoczesna niż wcześniej. Modele z napędem na tylne koła mogły być wyposażone w skrzynię biegów Hydra Shift. Informacje o największych prędkościach różnią się znacznie między fińskim importerem a międzynarodowymi źródłami, tak samo jak w innych seriach DB.

Od początku 1983 roku marka ciągników zmieniła się na Case. W tym samym czasie model 1690 otrzymał turbosprężarkę i czujnik ramion podnośnika.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

David Brown / Case 1490-1690

Do serii 94 przeszli w USA w roku 1984, tak samo jak w Europie. Klasy mocy były takie same jak w serii 90, ale dołączono czteronapędowy model 3294 o mocy 170 KM. Dostępne były również wersje czteronapędowe modeli 2094 (121 KM) i 2294 (141 KM). W modelach z napędem na cztery koła używano przedniej osi Carraro. Standardowo stosowano nadal 3-biegowy powershift, ale do modeli 2394 i 2594 można było zamówić także 6-biegowy powershift, który podwajał liczbę biegów do 24+3. W serii 94 zwrócono szczególną uwagę na ergonomię kabiny oraz elektroniczne funkcje nadzoru. Czujnik poślizgu kół był dostępny jako opcja dodatkowa.

Na rok 1985 w USA zmieniono także znak towarowy traktorów na Case IH, a kolor na czerwono-czarny. Jesienią 1987 zaprezentowano wtedy również u nas dobrze znane modele Magnum z serii 7000.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case / Case IH 2094-3294

Latem 1984 zaprezentowano modele Case 1896 i 2096, które pod względem wielkości plasowały się pomiędzy europejskimi a amerykańskimi modelami Case. Traktor miał krótką, ale wysoką konstrukcję. Silnikiem były turbodoładowane, 5,9-litrowe jednostki powstałe we współpracy z Cumminsem, stosowane również w modelu Maxxum. Skrzynia biegów była wyposażona w trzystopniowy szybki bieg. Kabina pochodziła z serii 2094 Silent Guardian, a kontrola poślizgu z radarowym czujnikiem była dostępna jako wyposażenie dodatkowe. Do załączania lub rozłączania napędu na cztery koła traktor musiał być zatrzymany, a piasty przedniego mostu znacznie wystawały poza szerokość opon. W 1985 roku marka traktorów w USA zmieniła się na Case IH, a kolor na czerwono-czarny.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case / Case IH 1896-2096

Wiosną 1984 odnowione modele serii 94 zastąpiły serię 90. W serii 94 rama ciągników zmieniła kolor na czarny, ale pasy otrzymały czerwony kolor. Model 1394 został wyposażony w turbosprężarkę, a moc wzrosła o 6 koni mechanicznych. W kabinie poprawiono ergonomię, a kolor tapicerki zmienił się na szary. Sprzęgło było samoregulujące, z wyjątkiem modelu 1194. Poza tym technika pozostała prawie bez zmian. Posiadał m.in. hydraulikę Selectamatic i skrzynię biegów 12+4.

Pod koniec 1984 roku właściciel Case, firma Tenneco, przejęła produkcję maszyn rolniczych International Harvester. Pierwsze efekty na ciągnikach pojawiły się pod koniec 1985 roku, kiedy to kolor obu marek zmienił się na czerwono-czarny, a marka przyjęła nazwę Case International. Z serii 94 wycofano najmniejsze modele, pozostawiając 1394–1694. Do Polski wszystkie ciągniki sprowadzano ze skrzynią biegów HS, z wyjątkiem modelu 1394, który był dostępny również ze skrzynią tradycyjną. Jesienią 1986 przełożenia skrzyni biegów zostały rozrzedzone o 10%, aby zwiększyć prędkość na drodze.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case / Case IH 1194-1394

W ciągnikach z serii 94 z napędem na cztery koła po raz pierwszy dostępna była skrzynia biegów Hydra Shift. Moc modelu 1694 została zwiększona, a jako nowy model wprowadzono turbodoładowany, 6-cylindrowy model 1594. Modele 1594 i 1694 wyposażono w czujnik siły na trzypunkowym zaczepie. Pozostałe zmiany w serii 94 dotyczyły głównie drobnych ulepszeń kabiny. Pompa sterująca była bardziej wydajna, a zawór sterujący umieszczono na zewnątrz kabiny. Wlot powietrza do kabiny przesunięto na bok maski, a wlew paliwa umieszczono z przodu kabiny. Klimatyzacja była teraz dostępna jako fabryczne wyposażenie opcjonalne, podobnie jak przekładnia pełzająca. Podwójna pompa hydrauliczna była standardowym wyposażeniem w niektórych wersjach.

Pod koniec 1984 roku właściciel Case, firma Tenneco, przejęła produkcję maszyn rolniczych International Harvester. Pierwsze zmiany w ciągnikach pojawiły się pod koniec 1985 roku, gdy kolory obu marek zmieniono na czerwono-czarne, a marka została zmieniona na Case International. Z serii 94 wycofano najmniejsze modele, pozostawiając jedynie 1394-1694. Do Finlandii wszystkie ciągniki były importowane ze skrzynią biegów Hydra Shift. Jesienią 1986 roku przełożenia skrzyni biegów zostały rozrzedzone o 10% w celu zwiększenia prędkości jazdy po drodze.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case / Case IH 1494-1694

Wiosną 1984 zaprezentowano modele z napędem na cztery koła 4494 (194 KM), 4694 (236 KM) i 4894 (305 KM) z nową kabiną w porównaniu do serii 90. Technika pozostała niemal bez zmian. Obok wcześniejszych modeli pojawił się nowy 4994 z silnikiem Scania V8 o pojemności 14,2 litra (400 KM SAE) oraz nową 12-biegową pełnopowershiftową skrzynią biegów. W tych modelach zastosowano także zaawansowaną elektronikę. Między innymi sterowanie powershift oraz wykrywanie oporu napędu odbywały się elektronicznie. Kontrola poślizgu była dostępna jako opcja dodatkowa.

Czerwone modele Case IH miały wydajniejszą hydraulikę oraz w wersjach importowanych do Europy siłę udźwigu 8000 kg.

Duże, czterokołowo skrętne traktory oparte na konstrukcji Case zakończyły produkcję po tym, jak Case IH przejęło Steiger, na bazie którego wykonano ramowe traktory Case IH serii 9100.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Case / Case IH 4494-4894

Abati Titanium

Acam

Ackermeister

Acremaster

Aebi

Aecherli

Aérocentre

Agco

Agco-Allis

Agcostar

Agra Farmer

AgraCat

Agrale

Agrar

Agratrac

Agri

Agri Boss

Agri King

Agri-Power

Agria

Agricat

Agrico

Agrifarm

Agrifull

Agrinar

Agrindo

Agrip

Agrisa-Bungartz

Agrison

Agritec

Agritech

Agromash

Agroservis

Agrostroj/Agrozet

Agtor

AgTrac

AH-Goldoni

Airone

Al-Frat

Al-Ghazi

Al-Jadah

Al Jahad

Allgaier

Allgaier-Suisse

Allis-Chalmers

Alpenland

Alpina Oekonom

Altai

Amat-Calvet

Amobil

AMOG

Angad

Ansaldo

Ansaldo Fossati

Antar

Antonio Carraro

Apache Solis

Aprile

Arbos

Arbos Bubba

Arjun

ArmaTrac

Arnoux

Arvid

Ascot Universal

Asian Tractors

Astoa

Austin-Leyland

Austrak

Austro

Aveling-Marshall

Avenger

Avery

Avto

B.M.B President

Babiole

Baldwin

Baltiets

Balwan

Bamford

Barreiros

Basak

Bauchet

Bautz

Bean

Harkov

Vladimirets

Kirovets

YuMZ

Belarus

Bell

Benye

Beriko

Bernard

Bernardin

Bernson

Big Bud

Ostatnio dodane maszyny

Send feedback

Welcome to the beta version of Koneviesti's new Konedata service! The service offers technical data for over 8000 tractors and combines. We are actively developing the service, so we appreciate your feedback.

Give feedback

Etusivu

Ajoneuvot ja ympäristö

Huolto ja tekniikka

Lukijan idea

Maarakennus

Maatalous

Osastot

Metsä

Pääkirjoitus

Uutiset

Weteraani

Yritykset ja tapahtumat

Lukijan kuvat

Koneviesti

Lehdet

Konedata

Pelit

Palvelut

Tilaa Koneviesti

Asiakaspalvelu

Jätä ilmoitus

Tilaa uutiskirje

Lähetä uutisvinkki

Lähetä palautetta

Lähetä oikaisupyyntö

Toimituksen yhteystiedot

Mediamyynnin yhteystiedot

Ota yhteyttä

Subscribe

Paywall

Amerykańska firma J. I. Case rozpoczęła w 1841 roku produkcję kombajnów zbożowych. Głównym produktem stała się jednak lokomotywa parowa, której...