Massey Ferguson

W modelu MF Activa 2023 roku model 7342 wyposażony był w 185-konny, 4,9-litrowy silnik Agco Power, a modele 7343 i 7344 miały 7,4-litrowy silnik (225/260 KM). Emisje zgodne ze Stage V osiągnięto dzięki wtryskowi mocznika, katalizatorowi utleniającemu i recyrkulacji spalin. Nowością był elektryczno-hydrostyczny napęd.

Podbieraczowy heder PowerFlow dostępny był w najszerszej wersji o szerokości 6,2 m, a FreeFlow w wersji 7,6 m. Szerokość zespołu młócącego wynosiła 132 cm, a 4,2-metrowych bębnów było pięć. Za bębnem młócącym znajdował się bęben do czyszczenia MCS, którego belkę nośną można było elektrycznie odchylić w suchych warunkach. Zbiornik na ziarno miał pojemność 5200 litrów przy przepływie 72 l/s, a w modelu 7344 - 6500 litrów (85 l/s). Odkręcane dna bębnów wykonane były teraz z tworzywa sztucznego.

Kabina została lekko odświeżona, poziom hałasu wynosił 79 dB. Dźwignia jazdy była zamocowana bezpośrednio do podłokietnika, funkcje obsługiwano tradycyjnymi przyciskami, a informacje oraz wskaźnik strat młócenia były zintegrowane w komputerze pokładowym Agritronic umieszczonym na słupku. Standardowe wyposażenie kabiny obejmowało fotel z zawieszeniem pneumatycznym i podgrzewane lusterka. Elektryczna regulacja sita i pochylany stół były dostępne jako opcje dodatkowe.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Kombajny zbożowe

Massey Ferguson Activa 7342-7344

Agcon kombajny bębnowe opierały się na technologii White zakupionej w 1986 roku. W 2011 roku celem została ustanowiona pozycja lidera na rynku kombajnów bębnowych i rozpoczęto projektowanie od podstaw. Linia Ideal została zaprezentowana jesienią 2017 roku i jest sprzedawana w Europie pod markami Massey Ferguson i Fendt. W Ameryce Północnej marka to Challenger, a w Ameryce Południowej Valtra. Kolor zawsze jest czarny, zmieniają się tylko logotypy. Produkcja odbywa się przynajmniej na etapie początkowym w fabryce Laverda we Włoszech. Modele są trzy: 7, 8 i 9. W najmniejszym jest jeden bęben młócący, a w większych dwa. Długość bębnów wynosi aż 484 cm. Powierzchnia młócenia w większych modelach miała być o 31% większa niż w drugim co do wielkości kombajnie na rynku. Silnik w najmniejszym modelu to 9,8-litrowy Agco Power (451 KM), w średnim 12,4-litrowy MAN (538 KM), a w największym 15,7-litrowy MAN (647 KM). W układzie napędowym są dwa zakresy prędkości, a maksymalna prędkość wynosi 40 km/h.

Pojemność zbiornika zbożowego wynosi 125–171 hektolitrów, a prędkość opróżniania 140 lub 210 litrów na sekundę. Zarówno pojemność, jak i prędkość opróżniania w większej wersji należą do czołowych wartości na rynku. Zaawansowana automatyka młócenia jest dostępna szeroko, tak jak w najnowszych modelach konkurencji. Głównym zadaniem operatora przy regulacjach jest wybór, czy priorytetem będą niskie straty podczas młócenia, czyste zboże, niska ilość uszkodzonych ziaren, czy wydajność pracy. Automatyka opiera się na czujnikach optycznych i akustycznych oraz wizyjnych systemach maszynowych. W wersji opcjonalnej dostępna jest automatyka, która umożliwia podłączanie lub odłączanie hedera bez konieczności wychodzenia z kabiny. W wersjach PL – Paralevel – zastosowano układ młócący pochylający się na boki o 14%. W hederze standardem był zakres pochyłu bocznego +/- 8 stopni, a w dwóch większych modelach układ młócący miał być niewrażliwy na pochylenie do 15%. Wszystkie modele były dostępne zarówno z kołowym, jak i gąsienicowym układem jezdnym. Z kołami 800/70R38 lub najwęższymi gąsienicami szerokość transportowa wynosiła 3,3 metra. Poziom hałasu w kabinie wynosił 73 dB. Interfejs użytkownika (10,4”) przypominał głównie terminal Varioterminal Fendt.

Na rok 2020 na szczycie linii pojawił się model Ideal 10T o mocy 790 KM. Powierzchnia separacji była o 12% większa niż w modelu Ideal 9. Kierownicę na życzenie można było zastąpić joystickiem umieszczonym po lewej stronie.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fendt / Massey Ferguson Ideal 7-10T

Pod koniec 2011 roku zmodernizowana seria Laverda M 300 została nazwana MF 7300 Activa S. W porównaniu do wcześniejszych modeli Activa S, silniki w obu modelach pochodziły teraz od Agco Power, a kombajny były dostępne również bez przenośnika do dozoru słomy. Jedynym dodatkowym wyposażeniem dostępnym wyłącznie do MF był heder PowerFlow wyposażony w przenośnik taśmowy, promowany do zbioru rzepaku, grochu, żyta oraz zboża łamliwego.

Przenośnik do dozoru słomy można było elektrycznie wyłączyć. Segmenty stołu żniwnego były teraz łatwo odłączalne. W kabinie pojawił się nowy terminal TechTouch 2, automatyczna klimatyzacja, fotel na poduszkach powietrznych oraz podgrzewane elektrycznie lusterka.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

MF 7345 – 7347 Activa S

W sezonie 2016 MF zmienił numer modelu 7240 Activa na 7340 Activa. Modele te odpowiadały modelom Laverda M180 i M200. W mniejszym modelu zastosowano teraz 4-cylindrowy silnik Agco Power o takiej samej mocy jak poprzedni 6-cylindrowy. W tych modelach zastosowano jeden bęben młócący i pięć bijaków. Po raz pierwszy w tej klasie rozmiarowej dostępny był długi stół tnący PowerFlow z taśmowym podajnikiem. Nowym wyposażeniem dodatkowym był również dzielony most pasowy, którego przednią część można było wymienić przez klapę zbiornika kamieni np. na kukurydzę. W kabinie XL dokonano drobnych zmian w porównaniu do poprzedniego modelu. Wyposażenie standardowe zostało ograniczone, np. monitorowanie palców młócących było teraz wyposażeniem dodatkowym. W Finlandii jednak było ono w standardzie.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

MF 7340 – 7344 Activa

Zmodernizowane MF Beta i odpowiadające im Laverda M 400 zostały zaprezentowane pod koniec 2011 roku. Modele pozostały takie same: jeden 5-bębnowy i jeden 6-bębnowy. Większy silnik to wydajniejszy niż poprzednio 8,4-litrowy Agco Power. W silnikach zastosowano technologię SCR do kontroli emisji.

Pomocniczym elementem dla młocarni był podwójny bęben MCS oraz dodatkowy wałek podający pomiędzy bębnami. Utrzymanie mechanizmu w poziomie przy 8-stopniowym pochyleniu wzdłużnym i 20-stopniowym bocznym umożliwiły modele ParaLevel, w których także napęd na cztery koła był standardem. Zespół tnący z podajnikiem taśmowym PowerFlow opracowanym przez Dronningborg nadal był dostępny jako opcja, mimo że fabryka w Danii została w tym czasie zamknięta.

Nowa kabina Skyline została wprowadzona dopiero w kombajnach z 2013 roku. Nowy panel sterowania był podobny do Varioterminalu z ciągników Fendt.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 7360 – 7370 Beta

MF 510 został wprowadzony jako następca MF 500 w 1965 roku. Kombajn wyprodukowany w Szkocji był wyposażony w 5,8-litrowy, sześciocylindrowy silnik Perkins. Design był przestarzały w porównaniu z najnowszymi kombajnami, w przeciwieństwie do większych modeli 525 i 625. Specjalnością modelu 510 była automatyczna regulacja wysokości cięcia. Rurka do opróżniania była obracana hydraulicznie, a prędkość podnoszenia ślimaka również regulowana hydraulicznie. Hydrostatyczny układ napędowy był dostępny jako opcja. Hełm do zbioru był łatwo demontowalny. Modelem równoległym był 515 wyposażony w hełm o szerokości 420 cm. Do tej samej serii należały również następców modelu 400, czyli 410/415, które nie były importowane do Polski. W modelach 415 i 515 po palcach mielono zastosowano urządzenie rozdzielające Multiflow (m.in. we Francji występowało także w modelach 410 i 510). Na rynku północnoamerykańskim model 510 był sprzedawany niemal przez całe lata 70., ponieważ model 520 tam nie został wprowadzony.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 410-515

W 1983 roku do Europy wprowadzono kombajny serii MF 800 jako następców modeli 530-760. Wkrótce potem zawarto umowę z Dronningborg, a seria 800 pozostała w Ameryce. Kanadyjskie modele 850 i 860 zostały zaprezentowane już w 1981 roku. We Francji od 1983 roku rozpoczęto produkcję kilku mniejszych modeli, których technika była niemal całkowicie identyczna jak wcześniejszych modeli z serii 500 i 600. Ich design nie był zbyt dopracowany.

Wymiary zespołu młócącego we wszystkich modelach były takie same jak w poprzednich modelach. Moc silników była natomiast większa, a hedery były nowe. Wygląd nie był zbyt wykończony, ale nowością był srebrny rura wyładowcza oraz w większych modelach także wałek wyrzutowy. Modele 805, 825, 835, 855 i 865 miały standardowo rotor separujący z łopatkami, a w modelach 855 i 865 zamontowany był licznik strat młócenia. W trzech największych modelach na wyposażeniu dodatkowym był heder z podnośnikiem taśmowym Powerflow. Modele 855-865 miały trzy sita ułożone jedno na drugim. Produkcja zakończyła się w 1988 roku na skutek bankructwa Massey Combine Corporation odłączonej od MF.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 800-865

Więcej od tego producenta

Massey-Harris i Ferguson połączyli się w 1953 roku, tworząc Massey-Ferguson. Traktory były produkowane w Kanadzie, USA, Anglii i Francji. Europejskie modele 35 i 65 były opracowane przez Fergusona. Mały model 25 był bliższy Massey-Harrisowi. Amerykańskie modele to TO-30, 35, 50 i 65. Z nich 50 był wcześniejszym Massey-Harrisem. Większe modele początkowo pozyskiwano od konkurencji: 95 i 97 produkowane przez Minneapolis-Moline, a 98 to produkt Olivera. W latach 60. pojawiły się jednak własne modele 85, 88 i 90, z których ostatni był także wprowadzany do Europy. W 1958 roku w Ameryce zaprezentowano hydrauliczną przekładnię wielostopniową Multi-Power.

W 1964 roku wprowadzono serię 100 oraz amerykańską serię 1000, które zastąpiły wszystkie wcześniejsze modele i uczyniły MF największym na świecie producentem traktorów. W latach 70. MF produkował również mniejsze traktory z ramą skrętną. W 1979 roku MF rozszerzył swoją ofertę o modele produkowane przez japońską firmę Toyosha. Pierwszą technicznie nową serią po seriach 100 i 1000 była pod koniec lat 70. seria 2000 o mocy powyżej 100 KM. Technologia serii 100 przetrwała jednak do 2003 roku, kiedy zakończono produkcję serii 4300. Powstała wówczas także zaawansowana technicznie francuska seria 3000, wprowadzona w 1986 roku, zajmująca wyższą pozycję w ofercie.

Obok własnych modeli MF sprzedawał w wielu krajach także traktory marki Landini do końca lat 80., kiedy to zrezygnował z udziałów w Landini. Produkcja w Ameryce zakończyła się w 1982 roku, z wyjątkiem traktorów z ramą skrętną i kombajnów. Z traktorów z ramą skrętną wycofano się w 1988 roku. W 1995 roku MF przeszedł pod zarząd Agco i w coraz większej liczbie modeli wprowadzano silniki SisuDiesel. W 2003 roku największe modele otrzymały przekładnię Fendt Vario pod nazwą Dyna VT. W 2008 roku zaprezentowano najpotężniejszy na świecie traktor kołowy o maksymalnej mocy 370 KM – model 8690. Europejska produkcja MF koncentrowała się we Francji. Ponadto małe traktory były kupowane od Iseki, TAFE i Agritalii. MF w ostatnich dekadach bardzo aktywnie sprzedaje licencje produkcyjne do krajów rozwijających się.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Traktory

Pierwszy samojezdny kombajn Massey-Harris to 16-stopowy model No. 20 zaprezentowany w 1937 roku. Został zaprojektowany na rynek argentyński. Miał 6-cylindrowy silnik benzynowy, 4 biegi, 94 cm szerokiego bęben młócący oraz 21-hektarowy zbiornik na ziarno. Na rynek amerykański przygotowano mniejszy model No. 21, który wszedł do produkcji w 1941 roku i był pierwszym na świecie komercyjnie udanym kombajnem samojezdnym. Pierwsze modele 21 wykonano ze stali nierdzewnej i nie były malowane. Niedobór materiałów zmusił jednak do przejścia na zwykłą stal.

Silnik modelu 21 był 6-cylindrowy benzynowy i umieszczony nad przednią osią. Układ napędowy wyposażono w wariator, regulowany stopniowo, co umożliwiało 8 prędkości omłotu. Kontrolki dostępne dla operatora to głównie poziomo ustawiona kierownica oraz pionowo umieszczone pokrętło regulacji wysokości cięcia. Szerokość robocza wynosiła 12 stóp. Zbierzony plon przesuwano najpierw za pomocą taśmociągów do środka hederu. W 1943 roku wprowadzono model 21A, który zamiast taśm miał ślimak podający.

W 1948 roku zaprezentowano następcę modelu 21 – Super 26, na bazie którego powstał brytyjski model 726. Model 26 miał tylko 2 biegi i 24 przełożenia prędkości. Wysokość hedera regulowano elektrycznie. Mniejszy amerykański model z tego samego roku to 222 o szerokości 8 lub 10 stóp, a jego brytyjską wersją był model 722. Starszym bratem Super 26 był 14-stopowy model 27. W 1952 roku wprowadzono nową serię: 70, 80 i 90. Na bazie tych modeli powstał także francuski model 890.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey-Harris 21-27

W 1948 roku w Ameryce zaprezentowano Massey-Harris 22 i 26 SP, wyposażone w 3,6-metrowy blat żniwny. Na ich podstawie opracowano angielskie modele 722 i 726 oraz odpowiedni francuski 826. W 1950 roku firma Hankkija przywiozła do Finlandii dwa kombajny Massey-Harris, które były pierwszymi samojezdnymi kombajnami w Finlandii.

Model 722 wyposażony był w silnik benzynowy Continental. W modelu 726 stosowano silniki benzynowe Austin i Morris. Silnik umieszczono, co budziło wątpliwości pod względem bezpieczeństwa pożarowego, pod mechaniczną częścią między przednimi kołami. Prędkość jazdy regulowano za pomocą dwukrotnie 12-biegowej przekładni wariatorowej, a kombajn zatrzymywano poprzez poluzowanie wariatora, nie było sprzęgła. Wał zrzutowy był wyposażeniem dodatkowym. Podnoszenie blatu żniwnego realizowano elektrycznie. Szerokość układu młócącego wynosiła jedynie 62 cm, więc blat 260 cm w modelu 726 był dość odważnie wymiarowany na jego tle. Górne sito było regulowane.

W 1952 roku model 726 zastąpiono nowym Massey Harris 780, który miał szerszy układ młócący. 780 opierał się na amerykańskich modelach Super 60 i 80. W modelu 780 stosowano silniki benzynowe 6-cylindrowe Austin i Chrysler, 4-cylindrowy Morris oraz później także 4,5-litrowy diesel Perkins. Maksymalna prędkość wynosiła 12 km/h. Prędkość walca młócącego regulowano poprzez wymianę kół łańcuchowych „ponieważ hydrauliczne systemy regulacji rzadko utrzymują prędkość na pożądanym poziomie bez ciągłej ingerencji.” Nowością było opatentowane ręczne regulowanie długości walca do wyrzutu słomy korbką z kabiny. Przed walcem młócącym dodano rynnę kamieniową.

W zaprezentowanym w 1958 roku modelu 780 S (Special) ulepszono urządzenia sterujące. Podnoszenie blatu żniwnego zmieniono na hydrauliczne. Prędkość walca zrzutowego można było regulować osobno. Do zwalniania hydraulicznego wariatora prędkości jazdy zastosowano nowy pedał nożny. Spody zgarniaczy były odczepiane od tyłu. Znacznie zredukowano punkty smarowania, a codziennie wymagających smarowania miejsc było tylko 10.

Model 780 wyprodukowano łącznie około 28 000 sztuk. Jego następcą był model 788, który pozostawał w produkcji do końca lat 60. Najważniejsze zmiany to nowy elewator ziarna i zwiększona prędkość noża. Model 788 przeznaczony był głównie na rynek brytyjski, podczas gdy na innych rynkach skupiano się na niemieckim modelu 685 i francuskim 892.

Znacznie mniejszą produkcję – w latach 1956-62 – odnotował jego „młodszy brat” 735. Był wyposażony w 6-stopowy blat żniwny, walec młócący o szerokości 61 cm oraz 4-cylindrowy benzynowy silnik BMC Newage. Regulacja wysokości blatu żniwnego była ręczna.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey-Harris/Massey Ferguson 722 – 788

Massey-Harris 890 był oparty na amerykańskim modelu 90 i technicznie był blisko spokrewniony z mniejszym modelem 780. Jednak w przeciwieństwie do swojego młodszego brata, był produkowany we Francji. Mechanizm młócący miał szerokość 94 cm, czyli o 12 cm większą niż 780. Pomimo większej szerokości, liczba bębnów była mniejsza – trzy zamiast czterech w mniejszym modelu.

Układ przeniesienia napędu był taki sam jak w mniejszym modelu, czyli wariator z regulacją stopniową, a prędkość na drodze była niska. Silnikiem był 6-cylindrowy benzynowy Chrysler. Za dopłatą dostępny był również silnik Perkins diesel.

W 1958 roku 890 został zastąpiony modelem 892 opartym na amerykańskim Super 92. Jego najważniejszą nowością był trzeci bieg, który umożliwiał większą prędkość. Silnikiem był 6-cylindrowy Perkins, a zbiornik na zboże stał się później wyposażeniem standardowym. Regulacja prędkości wału młócącego odbywała się za pomocą wariatora, którym sterowano pokrętłem regulacyjnym umieszczonym przy wariatorze. Odległość wału podnoszącego można było mechanicznie regulować z miejsca operatora.

Modele 890 i 892 nie były importowane do Finlandii.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey-Harris/Massey Ferguson 890-892

Model 630 niemieckiej serii MF był istotną maszyną w procesie mechanizacji rolnictwa w Finlandii; pod koniec lat 50. ponad połowa kombajnów w Finlandii to 630 i jego starsze wersje. W 1954 roku zaprezentowany model 630 trafił do Finlandii początkowo pod marką Massey-Harris. Silnikiem był przemysłowy silnik VW. W modelach z lat 60. dostępny był także diesel o pojemności 1,8 litra. Starszym bratem 630 był model 685, poprzednik 87, wyposażony w 4,5-litrowy silnik diesla Perkins.

Hydrauliczna regulacja wysokości stołu i wału młócącego była w modelu 630 opcją dodatkową. Prędkość obrotową wału młócącego można było bezstopniowo regulować, zmieniając położenie dźwigni w rowku. Kąt nachylenia kołków wału młócącego był regulowany. Podawanie materiału ze stołu tnącego na wał młócący odbywało się za pomocą rolek transportowych. Powierzchnia siewnika i młocarni modelu 630 była dość ograniczona. Prędkość jazdy można było bezstopniowo regulować za pomocą wariatora.

W wyposażeniu standardowym znajdował się sitowy separator okrągły, mający na celu oddzielanie nasion chwastów. Do 630 dostępny był zbiornik zbożowy o pojemności 7 hektolitrów jako wyposażenie dodatkowe, a w 685 pojemność zbiornika wynosiła 15 hektolitrów i także był to element opcjonalny.

W oryginalnym modelu 630 moc silnika wynosiła 23 KM, a szerokość robocza 160 cm. W 1956 roku model otrzymał przyrostek S. Moc wzrosła do 29 KM, a szerokość robocza do 175 cm. Waga jednocześnie wzrosła o ponad 200 kg. Model 685 czasem również oznaczano literą S, jednak różnica od wersji bez "S" dotyczyła jedynie oznakowania.

Zgodnie z praktyką numeracji stosowaną przez Massey-Harris, modele zaczynające się od 6 były niemieckie, od 7 brytyjskie, a od 8 francuskie. W związku z tym we Francji produkowano model 830, który różnił się od niemieckiego głównie silnikami. Dostępny był silnik benzynowy Peugeota o pojemności 1,5 litra (27,5 KM) oraz dwucylindrowy diesel Bernard o pojemności 1,0 litra (25,5 KM). W brytyjskim modelu 735 stosowano natomiast 1,5-litrowy silnik benzynowy/petrolowy BMC.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey-Harris/Massey Ferguson 630 – 685 S

Projekt MF 400 i 500 zaprezentowany w 1960 roku był nowatorski, a jego technologia w wielu aspektach zaawansowana. Regulacja prędkości podnośnika bel była hydrauliczna. Podawanie odbywało się za pomocą podajnika rolkowego. Prędkość bębna młócącego regulowano zmienno-prędkościowym przekładnią z miejsca operatora. Hydrauliczne obracanie rury wyładowczej oraz regulacja długości podnośnika bel również odbywały się z kabiny. Wyposażenie w przyrządy pomiarowe było wówczas bogate. Układ kierowniczy był wspomagany, a hamulce hydraulicznymi tarczowymi. Powietrze do silnika umieszczonego za zbiornikiem zbożowym pobierane było przez obracającą się kratkę.

Szerokość bębna młócącego wynosiła w modelu 400 – 94 cm, a w 500 – 114 cm. W obu modelach było sześć zębów młócących. Sita górne były regulowane, podczas gdy sita dolne w tych modelach należało jeszcze wymieniać. Pojemność dwuczęściowego zbiornika zbożowego w kształcie siodła wynosiła 23/28 hektolitrów. Zbiornik zajmował całą szerokość kombajnu. Elementy niebezpieczne od początku były osłonięte zaprojektowanymi osłonami metalowymi. Rozstaw tylnych belek był mniej więcej taki sam jak przednich. Na zdjęciu przedstawiono model 400. Model 500 miał większą kabinę i stopnie umieszczone za przednim kołem. Do Finlandii importowano od 1963 roku wyłącznie model 400. Modele te produkowano zarówno w Anglii, jak i we Francji.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 400-500

MF 30 i 31 były jednymi z najmniejszych i najtańszych kombajnów na rynku. Szerokość robocza w modelu 30 wynosiła 175 cm, a w 31 – 210 cm. Szerokość bębna młócącego wynosiła 60 cm, a średnica – 45 cm w modelu 30 i 56 cm w 31. Prędkość jazdy była płynnie regulowana za pomocą mechanicznego wariatora. Standardowo kombajn mógł być wyposażony w worek lub zbiornik. Pojemność zbiornika w modelu 30 wynosiła 6,5 hl, a w 31 – 10 hl.

Model 31 miał hamulce hydrauliczne, hydrauliczną regulację wysokości stołu żniwnego oraz bębna do wyrzutu słomy, podajnik zamiast podajnika bębna oraz sito cylindryczne do oddzielania nasion chwastów. W Finlandii standardowo stosowano diesel Perkins o pojemności 1,8 litra. Sprzedaż modelu 30 w Finlandii zakończyła się już w 1967 roku, po czym model ten otrzymał to samo sito co 31. Oba modele pozostawały w produkcji do połowy lat 70.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 30-31

Model MF 87 wyprodukowany w Niemczech zastąpił model 685 S. Z poprzednikiem był podobny m.in. silnik Perkins o mocy 63 KM, szerokość bębna młócącego oraz wymiary zębów. Średnica bębna młócącego została natomiast zwiększona do 56 cm. Prędkość obrotową bębna młócącego można było płynnie regulować. Podawanie zboża na bęben odbywało się teraz za pomocą podajnika kulowego. Prędkość bębna młócącego zmieniano łańcuchem na 730 lub 1100 obr./min. Zęby młócące były trzy, a nasiona chwastów oddzielano cylindrycznym sitkiem. Liczba snopów wymagających codziennego smarowania została znacznie zmniejszona. Przednie opony były masywnymi oponami balonowymi 20×20″. Kabina znajdowała się po lewej stronie, a silnik nad kombajnem za zbiornikiem zboża. Rozdzielacze słomy były tradycyjnie stałą częścią hedera MF.

W 1966 roku do Finlandii trafił tańszy równoległy model MF 86. Miał on mniejszy silnik od traktora 165 oraz inne opony. Nie posiadał separacji nasion chwastów. W tym samym czasie silnik modelu 87 został wymieniony na nowszy Perkins używany w modelu 175.

Starszym bratem modeli 86 i 87 był odświeżony model MF 99 bazujący na MF 890/892, który nie został sprowadzony do Finlandii. Model 99 był staroświecki już w chwili powstania i bardzo niski. Rura wyładowcza zbiornika zboża zaczynała się tuż przy dolnej części kombajnu. Wyposażenie było jednak lepsze niż w mniejszych modelach: np. prędkość bębna młócącego i odległość bębna podcinającego można było płynnie regulować z miejsca operatora.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 86-99

Do Finlandii importowano z Isoisty MF-pciąrek tylko najmniejszy model, czyli 520. Największym modelem sprzedawanym w Europie był 760 z młocarnią o szerokości 152 cm. W tych młocarni silnik umieszczono po bocznej stronie kabiny nad bębnem młocarni.

Modele MF 525 i 625 zostały zaprezentowane już w 1964 roku. Pod względem wyglądu były znacznie nowocześniejsze niż mniejszy 510 z tego samego okresu. Silnikiem były nowe Perkinsy A6.354 i A6.372. Bębny młocarni były szersze o 11 cali niż taśmy młocarni. Za bębnem znajdował się obracający się separator, który za pomocą podnośnika zwracał ziarno przesypane poza bęben z powrotem na bęben. Model 625 miał charakterystyczną konstrukcję trzech nakładających się sit.

W 1971 roku zaprezentowano następcę modelu 510, nowocześniej ukształtowanego 520, w którym bębny i sita zostały znacznie powiększone w porównaniu z poprzednikiem. Model 520 był w rzeczywistości tym samym pciąrkiem co 525, ale bez separacji oraz kilku innych wyposażenia. Model 525 nie był importowany do Finlandii, a 520 miał tam na stałe między innymi regulowane sito zbożowe oraz automatyczną regulację wysokości stołu tnącego. Problemem modelu 520 w warunkach fińskich było zatykanie się pionowych ślimaków zasobnika zbożowego o kształcie siodła. Długi stół tnący został wprowadzony do modelu 520 wraz z wersją Super II w 1977 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 520 – 760

186 i 187 były ostatnimi kombajnami MF wyprodukowanymi w Niemczech. Dla rynków południowych te modele były również produkowane we Francji. Słynący z niskiej trwałości 5-bębnowy model 487, poza kilkoma egzemplarzami, był produkowany we Francji, choć pod względem technicznym w dużej mierze przypominał swojego młodszego brata, a 50% części było takich samych jak w modelu 187. Kombajny miały ostrze ścięte pod większym kątem niż wcześniejsze modele oraz wyższą prędkość ostrza. Również belka nożowa była większa. Najbardziej widoczną różnicą był oczywiście nowoczesny kanciasty design. Model 187 różnił się od 186 silnikiem, szerokością hedera i kołami. Dodatkowo posiadał bezstopniową regulację prędkości bębna młocarni zamiast wymiany kół łańcuchowych. Silnik w modelu 186 w przeciwieństwie do poprzednika został zastąpiony 3,5-litrowym silnikiem z traktora 165. W Hiszpanii produkowano model 227 podobny do 187, wyposażony w silnik 68 KM, dłuższe bębny i nawet 366 cm szerokości hedera.

Model 487 miał hydrostatyczne wspomaganie kierownicy, hydrauliczną regulację prędkości bębna wyrzutowego oraz szybkozłączany heder. Modele 187 i 487 miały w wyposażeniu dodatkowym heder teleskopowy zwężany o 45 cm.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 186 – 487

206, 307 i 506 były bezpośrednimi następcami modeli 186, 187 i 487. Modele te trafiły do Finlandii w 1975 roku. Również małe modele produkowano teraz we Francji. Jako pierwszy zaprezentowano model 206, który miał nowy silnik. W modelu 307, w przeciwieństwie do wcześniejszych, zastosowano 4 wały młocarni i większe site. Również wały młocarni w 206 zostały powiększone. Podobnie jak w MF, przestrzeń między wałami była wyraźnie szersza niż początkowa część zespołu młócącego. Model 307 wyposażono w hydrostatyczne sterowanie. Nowością w gamie był model 507 z silnikiem 6-cylindrowym, który nie został wprowadzony na rynek fiński.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 206 – 507

Pierwszym z nowych modeli był zaprezentowany w 1978 roku 440, następujący po wcześniejszym 506. Posiadał nowy, długi blat tnący oraz hydrauliczne obracanie wału zrywającego podobnie jak w 520. W 1979 roku jego koła zostały powiększone do 26 cali. W tym samym roku przedstawiono 240 jako następcę modelu 206. W modelu 240 zastosowano również wahliwy mechanizm korbowy z kąpielą olejową do napędu noży, tak jak w 440 oraz wcześniejszych 307 i 506. Wał zrywający był napędzany pasem klinowym, a rozstaw tylnych belek był węższy niż wcześniej. Kabina nadal znajdowała się po lewej stronie osi symetrii. W 1982 roku do modelu 240 wprowadzono długi blat tnący, długie dzielniki słomy oraz nowy fabrycznie montowany sieczkarz.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 240 – 440

Produkcja kombajnów MF w Brazylii rozpoczęła się w 1973 roku. Pierwsze modele to 210, 220 i 310 oparte na modelach 187 i 487. Nawet w najmniejszym modelu dostępny był heder o szerokości 4,5 metra.

W 1978 roku zaprezentowano brazylijski model MF 3640, który najbardziej bazował na europejskich modelach 507 i 440. Przekładnie i sita były jednak dłuższe. Silnik był sześcio-cylindrowy marki Perkins. W 1980 roku wprowadzono obok niego pięcio-bębnowy model 5650. W 1994 roku zmodernizowano design, a zbiorniki na ziarno znacznie powiększono. W modelu Advanced z 2004 roku zastosowano nowoczesną, obłą kabinę. Z biegiem lat moc silnika rosła, a wyposażenie było coraz bogatsze. Dostępne są m.in. gąsienicowe podwozie, napęd na cztery koła, automatyczna regulacja wysokości hedera oraz plastikowe zęby ślimaka do podawania. Modele 3640 i 5650 były sprzedawane na wszystkich kontynentach, a w latach 1989-1990 model 5650 był również produkowany w USA.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 3640 – 5650

W 1980 roku najważniejsze ulepszenia modelu 530, który zastąpił poprzednika 520, obejmowały nową kabinę z przyciemnianymi szybami, układy sterowania, powiększoną belkę rozpórek, kąt rozpórek, większe opony oraz większy zbiornik. Podobnie jak w poprzedniej serii, obok niego dostępny był lepiej wyposażony model 535, który miał m.in. automatyczną regulację wysokości cięcia, separator tylni oraz klimatyzowaną kabinę w standardzie. W sprzedawanych w Finlandii kombajnach 530 również zastosowano automatyczną regulację wysokości cięcia. W modelach MF 530 z roku 1984 wprowadzono oznaczenie S, które oznaczało 40 hl zbiornik na ziarno (wcześniej jako wyposażenie dodatkowe), wzmocnioną przednią oś i układ napędowy oraz nową skrzynię sitową.

Do Finlandii nadal nie wprowadzono większych modeli. Francuski model 565/665 zaprezentowany w 1981 roku był ostatnim kombajnem MF samodzielnie opracowanym na rynek europejski. Wyposażono go w nową klimatyzowaną kabinę, skrzynię biegów, przednią oś oraz regulację sit umieszczoną na zewnątrz kombajnu. Podobnie jak w większych modelach od 530, możliwe było zastosowanie hedera Power Flow z taśmowym podajnikiem między nożem a ślimakiem zasypowym. W tym czasie heder ten nie był jeszcze standardowo wydłużony. Do tego samego pokolenia co model 665 należały także modele 540 i 550 na rynek północnoamerykański. Modele 750 i 760 były w tym czasie już nieco starsze, produkowane w Kanadzie, ale jedyne MF z hydrostatycznym napędem.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 530-760

Pierwsze kombajny MF wyprodukowane przez Sampo Rosenlew były modelami równoległymi do 500 i 600. Różnicą w stosunku do Sampo były silniki Perkins.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 330 – 430

W 1984 roku MF zawarł z Dronningborgiem umowę podobną do tej, którą nieco wcześniej podpisał z Sampo Rosenlew. Modele produkowane przez Dronningborg kontynuowały w danej klasie wielkości tam, gdzie kończyły się modele produkowane przez Sampo. Między innymi w Norwegii i Niemczech sprzedawano także mniejsze Dronningborgi pod oznaczeniami modeli MF 21 i 21H.

W seriach MF 24-31 było cztery klasy wielkości. Wszystkie miały 6-cylindrowy silnik Perkins, hydrostatyczną przekładnię, hydrauliczną regulację obrotów bębna młócącego oraz cylindryczne sito jako urządzenie do czyszczenia wtórnego. Odpowiednikami były modele Dronningborg D4500, D7200, D7500 i D8500. W Dronningborach zastosowano silniki Valmet o nieco większej mocy niż Perkinse używane w maszynach Massey Ferguson.

W 1988 roku silniki MF zyskały większą moc, a w większych modelach standardowo wprowadzono system Unicontrol, który obejmował między innymi kontrolę obrotów na 9 osiach oraz pomiar powierzchni zbioru.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 21 – 31

Równoległe modele Sampo 580/680/690 nosiły oznaczenia 16/20/20 XP. Były to ostatnie młocarnie MF wyposażone w silnik Perkins. Nowości w porównaniu z poprzednikami to m.in. kabina, wolniejszy drugi bieg, przeciwny ruch młócący sit oraz przenośnik wyrzutowy podzielony na pasy.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 16 – 20

MF opracowało własne kombajny rotorowe serii 900 pod koniec lat 80. i na początku lat 90. Zanim weszły do produkcji, MF zakupiło prawa do kombajnów rotorowych White, które napotkały na trudności, w 1986 roku, rezygnując z własnych modeli. W powołanej Massey Combines Corporation MF posiadało 40% udziałów, inwestorzy 40%, a rząd Kanady 20%. Kombajny nosiły nazwę Massey, ale były sprzedawane pod marką Massey Ferguson. W 1988 roku Massey Combines ogłosiło upadłość. W latach 1990-1997 te kombajny były produkowane dla MF przez podwykonawcę Linamar.

Model White 9320 został przemianowany na 8560 Rotary, a w 1985 roku zaprezentowany White 9720 nazwano 8590 Rotary. W mniejszych modelach długość rotora wynosiła 350 cm, a w modelu 8590 – 427 cm. Również moc silnika (177 KM vs. 248 KM) oraz pojemność zbiornika na ziarno różniły się znacząco między modelami. White 9720/Massey 8590 to bardzo ceniony kombajn, ale pod marką Massey wyprodukowano go zaledwie około 100 sztuk. Mniejszy model cierpiał na zbyt małą moc silnika. W porównaniu do konkurencji jako atut reklamowy podawano fakt, że kombajn miał tylko 12 pasów. W standardowym wyposażeniu znajdowały się m.in. klimatyzacja, automatyczna regulacja wysokości stołu oraz rozbudowany system kontrolek. W opcji dostępne były m.in. napęd na cztery koła oraz kontrola zapylenia ścierniwa.

W ofercie produkowanej przez Linamar jedynym modelem był 8570, który zastąpił 8560. Wyposażony był w silnik Cummins o mocy 220 KM i pojemności 8,3 litra.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 8560-8590 Rotary

W północnoamerykańskiej gamie MF pod koniec lat 80. były tylko rotorowe kombajny pochodzące od White’a. Aby uzupełnić ofertę, zdecydowano się kupić od Claasa kombajny ze zbożem. Model 8450 odpowiadał głównie 98, a 8460 modelowi 108 Claasa. Silniki były starszą wersją MB, a hedery były amerykańskiej produkcji MF. W przeciwieństwie do zwyczajów MF, silniki MB były używane jako atut marketingowy, a na wczesnych broszurach wyraźnie podkreślano rolę Claasa jako producenta kombajnów. Opcjonalnie dostępna była sito zboczne do zbioru na stokach.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 8450-8460

Równoległe modele Sampo Rosenlew 2020 i 2025 były znane jako modele MF 17 i 19. Silnik był teraz marki Valmet. W modelu 19 silnik był doładowany, a napęd hydrostatyczny.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 17 – 19

Nowe młocarnie MF zaprezentowano jednocześnie z odpowiadającymi im modelami Sampo. Projekt wyglądał nieco bardziej tradycyjnie, ponieważ po bokach były naklejki w poziomie, mniej wyraziste niż w Sampo. Zamiast silników Perkins, w Massiko zastosowano teraz silniki Valmet.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 22 – 26

Modele MF wprowadzone w 1991 roku różniły się bardziej od wcześniejszej gamy sprzedawanej pod nazwą Dronningborg, chociaż silniki zostały teraz zunifikowane jako Valmety. Modele MF odpowiadały pod względem sit i podbijaków mniejszemu modelowi Jumbo z Dronningborga, ale silnik, zbiornik na zboże i bęben młócący były mniejsze. MF 34 był podobny do modelu D 8900 Jumbo, ale posiadał większy zbiornik na zboże. W wersji RS z bębnem obrotowym (Rotary Separator) przed podbijakami. W tych modelach zastosowano także wydłużony stół żniwny za pomocą przenośnika taśmowego, co ułatwiało młócenie wysokich łanów. Dożniwiarka pojawiła się w modelach Massiko dopiero od modelu 34, w przeciwieństwie do Dronningborgów.

Kabina była cichsza niż wcześniej (80 dB). Standardowo wyposażona była w system Daniavision (por. Dronningborg Jumbo). Pomiar plonów był jednak standardem tylko w modelach 34. Od 1991 roku dostępny był opcjonalnie system precyzyjnego rolnictwa oparty na GPS. Od 1993 roku Daniavision został zastąpiony odświeżonym Datavision, a w wyposażeniu dodatkowym pojawił się wychylny stół żniwny z automatycznie regulowaną prędkością obrotową bębna podnoszenia słomy, dostosowującą się do prędkości jazdy.

Równocześnie model 34 RS zastąpiono mocniejszym 36 RS, a dodano drugi model RS, 32 RS. W 1997 roku wprowadzono nową kabinę z zaokrąglonym szkłem (por. MF 38), wyposażoną w nowy wielofunkcyjny dźwignię oraz całkowicie odnowiony Datavision II.

Dane w tabeli odpowiadają rynkowi szwedzkiemu. Międzynarodowo m.in. standardowe stoły żniwne są węższe, a koła mniejsze.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 30 – 36 RS

Model MF 38 z 1991 roku odpowiadał w głównych cechach Dronningborgowi D 9000 Jumbo. W modelu RS z podwójnym układem zboża przed klepiskami znajdował się obrotowy cylinder separujący (Rotary Separator). Opcjonalnie dostępny był wydłużony stół żniwny z przenośnikiem taśmowym, ułatwiający zbiór wysokiej roślinności. Moc 7,4-litrowego silnika Valmet w modelu 38 wynosiła 240 KM, a szerokość zespołu młocarni 6-bębnowej wynosiła 168 cm. Standardowy stół żniwny w Szwecji miał 6,8 metra.

W 1993 roku moc silnika zwiększono do 265 koni mechanicznych, a w modelu 40 RS do 290 KM. Jednocześnie komputer żniwny Daniavision został zastąpiony przez Datavision, którego interfejs nadal był znakowy. Bardziej nowoczesny wygląd komputera uzyskano w wersji Datavision II z 1997 roku. W 1997 roku kabina została zmieniona na cichszą, z zakrzywionymi szybami, a elementy sterujące zmodernizowano. Zbiornik paliwa powiększono do 600 litrów. Na niższym końcu gamy 6-bębnowej zaprezentowano ekonomiczny model 38E z silnikiem o mocy 225 KM i mniejszymi kołami. Moc modelu 40 RS wzrosła do 300 KM.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 38 – 40 RS

Nowości z serii Sampon Optima pojawiły się również w Massikko. W MF jednak zachowano oznaczenie modelu 23, mimo że Sampo zrezygnowało z 2050. Model 2035 nazwano natomiast 22 S.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 22 S – 28

W 1997 roku zaprezentowano 8780 Rotary, który otrzymał obok siebie tradycyjny młocarz bębnowy 8680. Technika młocarzy była w jak największym stopniu ujednolicona, ale niektóre rozwiązania pochodziły z oferty drugiej marki Agco, Gleaner. W Gleanerze ten sam typ młocarza nosił oznaczenie C62. Bębny młocarzowe były krótkie, ale mimo to 8680 wyglądał nieco komicznie z powodu dużego tylnego zwisu. Za standardowym ślimakowym przenośnikiem ziarna znajdował się jeszcze drugi, ponadmetrowy, bardziej wzniesiony w tył przenośnik ślimakowy. Za dwoma bębnami młocarza znajdował się jeszcze bęben separacyjny.

Drugi bęben młocarza był mniej więcej na wysokości głowy operatora. Bębnów było pięć, choć maszyna miała szerokość typowego młocarza 6-bębnowego. Pomimo wyjątków w konstrukcji, zbiornik zboża miał w tych samych karoseriach więcej miejsca niż w młocarzu rotacyjnym. Firma MF zastosowała w tym modelu heder Gleanera.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 8680

Produkcja modelu 8780 Rotary, zaprezentowanego w 1997 roku, rozpoczęła się w fabryce firmy Linamar w Kanadzie, jednak AGCO wykupiło prawa i przeniosło produkcję do swojej fabryki w USA. W porównaniu do poprzedniego modelu 8570, 8780 miał zwiększoną moc (260 KM, maksymalnie 275), czterobiegową skrzynię biegów, o 6 cm dłuższy rotor, odświeżoną kabinę oraz od 1998 roku opcjonalny system mapowania plonów Fieldstar. Waga wzrosła o 100 kg, ale 11 ton to nadal niewiele w porównaniu do 16 ton w późniejszych generacjach, dziesięć lat później.

Model XP z roku 2000 wyposażony był w 24-zaworowy silnik Cummins z elektronicznym sterowaniem o mocy 305 KM przy 2000 obr./min. Zwiększono znacznie prędkości na najmniejszym i największym biegu.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 8780-8780 XP Rotary

W jesieni 1999 wprowadzonych duńskich kombajnach z serii MF 7200 wartości techniczne różniły się niewiele od wcześniejszych maszyn z serii 30, choć konstrukcja pola była bardziej masywna. Nawet pojemności zbiorników na zboże pozostały bez zmian. Silniki zostały wymienione na nowsze SisuDiesel, które oprócz nominalnej mocy podanej w tabeli dysponowały dodatkową mocą 23-35 KM. Z wyjątkiem modelu 7250 silniki były z intercoolerem.

W 5-bębnowej serii szerokość podzespołu młócącego wynosiła 140 cm, a podobnie jak w poprzednikach, w dwóch najmniejszych modelach średnica bębna młócącego wynosiła 45 cm. W pozostałych modelach była to 60 cm, a wyposażenie tylnego młocarni było standardowe. Z wyjątkiem modelu 7250, przed bębnami młócącymi dostępny był obrotowy cylindry separacyjny, a heder można było zamówić w wersji pochylanej. Dostępny był również przedłużony heder Powerflow z przenośnikiem taśmowym.

W konstrukcji wprowadzono duże zmiany, ponieważ zamiast ramy typu „kombajn” zastosowano ramę przypominającą podwozie samochodu ciężarowego, do której komponenty były przymocowane za pomocą śrub. Od modelu 7254 wzwyż pompa hydrauliczna podwójna została zastąpiona pompą potrójną, co zapewniało szybsze funkcje. Kabina przeszła jedynie niewielkie zmiany w panelu sterowania. Biegi zmieniano przyciskami umieszczonymi pod kierownicą. System nadzoru Datavision II pozostał niezmieniony i można go było rozszerzyć o funkcje pomiaru plonów oraz precyzyjnego rolnictwa (Fieldstar).

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 7250-7256

We wrześniu 1999 roku wprowadzono na rynek serię MF 7200, która obejmowała trzy modele z sześciocylindrowym silnikiem: 7272 (265 KM), 7274 (300 KM) i 7276 (325 KM). Silniki były nowe, 8,4-litrowe SisuDiesel, a moc maksymalna była o 23-32 KM wyższa od nominalnej podawanej mocy. W dwóch największych modelach zastosowano nową, czterobiegową skrzynię przekładniową.

Masa tych kombajnów zbudowanych na osobnej ramie wynosiła od 15 000 do 16 300 kg. W największym modelu standardowo montowano uchylny heder. Do wszystkich modeli dostępny był również długi heder Powerflow wyposażony w przenośnik taśmowy.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 7272-7276

W modelach MF wprowadzono te same ulepszenia co w odpowiadających im modelach Sampo. Największy model MF początkowo znany był jako 28 XP, ale oznaczenie modelu zmieniono na 7238, który był częścią serii z kombajnami MF serii 7200 produkowanymi przez Dronningborg. Sprzedaż kombajnów MF w Finlandii zakończyła się w 2002 roku. Po tym kombajny MF były sprzedawane m.in. w Norwegii i Niemczech pod tymi samymi oznaczeniami serii 2000 co Sampo. Model 2045 miał 4-cylindrowy silnik o mocy 115 KM, a 2065 sześciocylindrowy o mocy 130 KM. W Norwegii dostępne były również modele 2035 i 2085. W roku modelowym 2008 wprowadzono nowe oznakowania i symbole Tornado, podobnie jak w Sampo.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 22 S – 28, 2045-2065

Jesiennällä 2000 esiteltiin MF 7200 -sarjan huipulle 8-kohliminen 7278 Cerea, jossa oli 350-hevosvoimainen moottori (387 hv ISO). Leikkuupöydässä oli nyt vakiovarusteena Powerflow-järjestelmä (nauhasiirrin) ja automaattinen leikkuukorkeuden säätö. Leikkuupöydän pituus sormista syöttöruuvin keskelle oli peräti 114 cm. Ohjaamon monitoimikahvassa oli entistä enemmän toimintoja, mm. Datavision II -järjestelmän hallinta. Uusi lisävaruste oli rinnepuintiseulasto.

Samoilla ominaisuuksilla varustetut 7256, 7272, 7274 Cereat tulivat vuonna 2002. Näistä pienin oli 5-kohliminen, muut 8-kohlimisia. Puintikela oli nyt kaikissa malleissa halkaisijaltaan 60-senttinen ja muutenkin rakenteita oli yhtenäistetty Fendt-puimurien kanssa. Kohlinten edessä oleva Rotary Separator oli vakiovaruste 7278 Cereassa. Vain kaksi suurinta mallia jäi tuotantoon sen jälkeen, kun MF:n mallistoon otettiin Laverdan valmistamat Activa- ja Beta-sarjat vuonna 2004. Fendtin ohella Cerea-sarjan puimureita valmistettiin myös Challengerin väreissä.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 7256-7278 Cerea

Maszyny MF z serii rotacyjnych kombajnów zbożowych przeniesiono do serii 9000 w 2003 roku. Moc silnika została ponownie zwiększona, a kabina odświeżona. Dla rotora zainstalowano osobną pompę hydrauliczną, a układ hydrauliczny był sterowany obciążeniem. Stoły tnące zostały znacznie unowocześnione, a standardowo wyposażono je w boczny pochył stołu tnącego. W 2006 roku wprowadzono silniki SisuDiesel. W Brazylii kontynuowano produkcję modeli 9690 i 9790 jeszcze po wprowadzeniu na rynek amerykański i europejski modeli 9695 i 9795.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 9690-9790

Seria Laverda M weszła do sprzedaży jako Massey Ferguson pod koniec 2004 roku. W serii MF Beta zamiast silników Caterpillar od Laverda zastosowano silniki SisuDiesel o mocy 275 i 305 KM. Były więc tylko dwa modele zamiast czterech Laverda: jeden pięciobębnowy i jeden sześciobębnowy. Z serią Beta zredukowano najmniejsze modele z gamy MF Cerea.

Osiem stopni przechyłu wzdłużnego i 20 stopni przechyłu bocznego było w opcji, w przeciwieństwie do Laverda, ale przechył boczny hedera był standardem także w MF. Napęd na cztery koła był dostępny jako wyposażenie dodatkowe. Oprócz hedera Laverda dostępny był też heder z taśmowym podajnikiem pochodzący z fabryki Dronningborg, z długością 114 cm.

Za bębnem młócącym znajdował się bęben do doczyszczania, a przed podajnikiem ziarna był dodatkowy bęben podający. Pojemność zbiornika zbożowego wynosiła 90 hektolitrów (w wersji przechylnej 82 hl).

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 7260 – 7270 Beta

Agco rozpoczęło w 2004 roku współpracę z Laverdą, w wyniku której pod serią MF Cerea wprowadzono produkowane przez Laverdę serie Activa i Beta. Activa odpowiadała kolekcji Laverda REV. Bęben REV za hederem zbożowym nazywany był w terminologii MF modułem ABC (Active Beater Concave). Kabina nazywana była kabiną XL. Pozostałe terminy, takie jak monitor Agritronic i regulacja wysokości cięcia Terra Control, były takie same jak u Laverdy.

Seria Activa składała się z trzech modeli, z których największy miał 6 bębnów. Silnik Iveco w najmniejszym modelu miał 220, a w większych 255 koni mechanicznych. Zbiorniki zbożowe miały pojemności 70 i 75 hektolitrów. W 2008 roku silniki zostały zmodernizowane, a na niższym końcu gamy wprowadzono tylko model 7240 o mocy 176 KM. Odpowiadająca mu wersja nie była dostępna w ofercie Laverda. Zbiornik zbożowy w modelu 7240 miał zaledwie 52 hektolitry, a wyposażenie standardowe zostało ograniczone m.in. o komputer pokładowy Agritronic, pneumatycznie zawieszane siedzenie oraz elektryczną regulację pomostu.

Na rok 2012 seria Laverda REV została zastąpiona modelem M 200. W gamie MF Activa pozostały modele 7240 i 7244, które przeszły zmiany podobne do tych u Laverdy, m.in. silnik został zastąpiony przez Agco Power. Dane techniczne tych modeli MF opublikowało w sposób bardzo niepełny.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 7244 – 7246 Activa

W Kanadzie MF kupił znajdującą się w trudnej sytuacji produkcję młocarni rotacyjnych White w 1986 roku. W 2003 roku nastąpiło przejście, z niewielkimi zmianami, z serii 8000 wywodzącej się od White'a do nowocześniejszej serii 9000.

Młocarnia rotacyjna 9895 Fortia, produkowana w zakładzie MF w Hesston w USA, została wprowadzona na rynek europejski z niewielkimi zmianami w 2007 roku. Udoskonalono równomierniejsze rozprowadzenie zboża na rotatorze, a jako układ żniwny w Europie Zachodniej przyjęto opracowany przez Dronningborg system Power Flow. W Europie Wschodniej stosowano układ amerykański. Wyglądem Fortia pierwotnie nawiązywała do modeli MF bazujących na Laverda, a monitor kabiny pochodził z traktorów MF model GTA II.

Fortia 9895 była wyposażona w 12,5-litrowy silnik Caterpillar o mocy 459 KM. Układ młócący składał się z cylindra o średnicy 80 cm oraz sita o rozmiarach porównywalnych z konkurencyjnymi maszynami. Podstawowa regulacja prędkości obrotowej cylindra realizowana była za pomocą 3-biegowej skrzyni biegów, a regulacja precyzyjna hydraulicznie. Prędkość starano się utrzymywać automatycznie stałą przy zmiennym obciążeniu. Pojemność zbiornika zbożowego wynosząca 123 hl oraz szybkość opróżniania 158 l/s plasowały te parametry w czołówce na rynku europejskim.

W 2009 roku do oferty wprowadzono modele 9695 i 9795 wyposażone w 8,4-litrowe silniki Agco Power oraz cylinder o średnicy 70 cm, których podstawowa technika odpowiadała wcześniejszym modelom 9690 i 9790. Najistotniejszą różnicą była znacznie wydajniejsza prędkość opróżniania zbiornika zbożowego. Model najmniejszy był konstrukcyjnie węższy, dlatego np. sito i zbiornik zbożowy były mniejsze niż w pozostałych modelach. W tych modelach dodatkowa moc była dostępna tylko podczas pracy opróżniania zbiornika.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 9695-9895 Fortia

Modele Laverda LCS odpowiadają MF Activa S, które zostały wprowadzone na rynek w 2008 roku. Najważniejszą różnicą w stosunku do modeli Activa był wał pożniwny. System Auto Level, który utrzymuje stałą wysokość cięcia, był standardem w modelach S. W mniejszym modelu zastosowano silnik Iveco o mocy 245 koni mechanicznych, a w większym silnik Sisu o mocy 275 koni mechanicznych. Model 7245 posiadał także wersję AL, w której mechanizm pozostawał prosty przy 20-stopniowym przechyleniu bocznym i +/- 8-stopniowym przechyleniu podłużnym.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

MF 7245 – 7247 Activa S

Oparty na technologii Dronningborg 8-rynsztowy MF Cerea został w 2008 roku zastąpiony bardziej zaokrąglonym Centorą. Z wyjątkiem wyglądu zewnętrznego kombajn nie był w zasadzie ujednolicony z modelami opartymi na podstawie Laverda. Kombajny były zbudowane na ramie belkowej, a na przykład kabina i system sterowania były zupełnie inne. Fabryka w Danii została zamknięta w 2010 roku, a produkcja Centory również została przeniesiona do włoskiej fabryki Laverdy.

Silniki miały pojemność 8,4 litra i oferowały większą moc. Stoły żniwne były teraz zawsze wyposażone w przenośnik taśmowy Power Flow, a najszerszy miał teraz 9,2 metra. Oba modele dostępne były również w wersji Auto Level z 12% nachyleniem.

W 2014 roku wprowadzono nową kabinę Skyline oraz panel sterowania podobny do Fendt Varioterminal. Numery modeli zmieniły się na serię 7300. Nawet w mniejszym modelu pojawił się teraz zbiornik na ziarno o pojemności 105 hektolitrów.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 7280-7382 Centora

Ostatni kombajn zbożowy zaprojektowany w Randers w Danii to hybrydowy kombajn MF Delta, zaprezentowany jesienią 2009 roku. Miał on również wejść do produkcji w Danii, jednak przed rozpoczęciem produkcji seryjnej Agco zdecydowało o zamknięciu fabryki i przeniesieniu produkcji do Włoch, do zakładu Laverda, który w tym samym czasie został przez Agco całkowicie przejęty. W 2009 roku wyprodukowano w Danii 220 kombajnów, a we Włoszech 320 sztuk.

Delta opierał się na zaprezentowanym rok wcześniej modelu Centora. Zamiast młocarni bębnowej zastosowano dwa podłużne rotory. Za układem młocarni znajdował się bęben słomowy i podajnik rotorowy, który dzielił masę słomową na dwa rotory. Jako wyjątkową cechę wymieniano system czyszczenia wykorzystujący efekt Venturiego, w którym między dwoma wentylatorami powstawała strefa niskiego ciśnienia. Stołem żniwnym był Power Flow wyposażony w taśmę przenośnikową. Delta była również dostępna w wersji AL z nachyleniem 12 stopni.

W tym modelu silnik stanowił premierowy, 7-cylindrowy, 9,8-litrowy Agco Power o mocy 500 KM, uwzględniającą moc dodatkową. W silniku zastosowano technologię SCR. Model Delta trafił na rynek na sezon żniw 2011 i był również dostępny jako seria Fendt X.

Na rok 2014 wprowadzono nową kabinę Skyline oraz system sterowania z terminalem Vario o przekątnej 10,4” marki Fendt.

Zapisz

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Massey Ferguson 9280-9380 Delta

Bautz

Bizon

Braud

Case IH

Claas

Deutz / Deutz-Fahr

Dronningborg

Fendt

Fortschritt

Gleaner

John Deere

Köla

Laverda / Fiatagri

New Holland

Rostselmash

Sampo Rosenlew

Volvo BM

Ostatnio dodane maszyny

Send feedback

Welcome to the beta version of Koneviesti's new Konedata service! The service offers technical data for over 8000 tractors and combines. We are actively developing the service, so we appreciate your feedback.