Claas

Jesienią 2023 Claas wprowadził do oferty najmniejszą serię modeli Evion. Udostępniał on dużą część swojej technologii z modelem Trion, jednak Eviony były produkowane w Chinach. Młocarnia miała 5 bębnów, a szerokość bębna młocarni wynosiła 142 cm. Był zawsze jeden bęben młocarni. Bębny były takie same, 440-centymetrowe jak w serii Trion 500. Silnik to 6,7-litrowy Cummins Stage V. Moc największego modelu Evion 450 wynosiła 258 KM, a np. pojemność zbiornika na ziarno (8000 litrów) była taka sama jak w najmniejszym Trionie. Skrzynia biegów była mechanicznie sterowana i miała trzy przełożenia. Prędkość opróżniania zbiornika na ziarno wynosiła 90 l/s.

Do kombajnu oferowano wszystkie opcje hedera Claas do 6,8 metra. Heder składany dostępny był w szerokościach 4,5 lub 5,4 metra. Podstawowy model Classic był zaprojektowany do młócenia zboża. Równoległy model Maxi (z wyłączeniem 410) nadawał się także do np. kukurydzy. Posiadał 2 zakresy prędkości bębna młocarni, wymienne segmenty bębna zapasowego, blokadę mechanizmu wyrównawczego i regulowaną oś tylną. Regulacja bębna zapasowego była hydrauliczna w standardzie, a sita elektryczne. Podstawowe dane o uprawach można było zapisać w terminalu Cemis 700 (7 cali). W standardzie znajdował się także system monitoringu Auto Crop Flow zapobiegający zatorom, który najpierw ostrzegał operatora, a następnie wyłączał heder i podajnik. W pakiecie Trend znajdował się standardowy rozdrabniacz 52-nożowy, a w pakiecie Business 72-nożowy Special Cut. Dodatkowo w pakiecie Business były m.in. schowek chłodzący, elektrycznie regulowane lusterka, pakiet oświetlenia roboczego Plus, automatyczne pływanie hedera Auto Contour oraz trójwymiarowe oczyszczanie rozdrabniacza rozdzielające materiał poprzecznie na górnym sicie. Poziom hałasu w kabinie wynosił 76…79 dB.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Kombajny zbożowe

Claas Evion 410-450

W trzeciej generacji serii Lexion młocarni bębnowe nazwano teraz Hybrydami. W wersji 7400 było ich cztery, a szerokość bębna młócącego wynosiła 142 cm. W modelu 8700 (170 cm) było ich trzy. Silniki były Mercedesa o pojemności 10,7 lub 15,6 litra albo MAN-a o pojemności 12,4 lub 16,2 litra. W najmocniejszym modelu 8900 moc wynosiła 790 KM. Silniki spełniały normę emisji Tier 5 dzięki wtryskowi mocznika i filtrowi cząstek stałych. Funkcja Dynamic Power dostosowywała pracę silnika do bardziej ekonomicznej charakterystyki mocy, gdy pełna moc nie była potrzebna. Prędkość wentylatora chłodnicy była również automatycznie regulowana w zależności od zapotrzebowania na chłodzenie. W układzie napędowym osiągnięto teraz prędkość 40 km/h przy mniejszej liczbie pasów.

Średnica bębna młócącego wzrosła do 75 cm. Przed bębnem był 45-centymetrowy bęben przyśpieszający, a za nim separator o średnicy 60 mm. Wszystkie bębny obracały się z tą samą prędkością. Mostki można było łatwo zdjąć w blokach na bok młocarni. Zamiast słomek w modelach hybrydowych zastosowano dwa cylindry młócące. Ich ustawienie zmieniono w porównaniu z poprzednikiem, ale inne zmiany w technologii młócenia były niewielkie. Powierzchnie pochyłe wykonano z tworzywa sztucznego i można je było wysuwać do przodu w celu czyszczenia. Modele hybrydowe wyposażono w sita 4D, które pozwalały na kontrolę bocznego nachylenia do 20%. Prędkość opróżniania zbiornika na zboże w serii 7000 wynosiła standardowo 110 l/s, a w serii 8000 – 130 l/s, z opcją zwiększenia do 180 l/s.

Kabina była bardziej przestronna i cichsza. Interfejs ekranu dotykowego Cebis został zmodernizowany. Dla najważniejszych funkcji nadal były dostępne osobne przyciski. Jeśli wyposażeniem była automatyczna kierownica, do jej obsługi przeznaczono osobny terminal S10. Podobnie jak inne nowe modele młocarni innych marek, Claas oferował teraz zdalny dostęp do serwisu. Kąt obrotu rury wysypowej zwiększono do 105 stopni, a prędkość opróżniania w dwóch największych modelach do 180 litrów na sekundę. Koła przednie miały maksymalną średnicę 215 cm. Modele 7500, 7600, 7700, 8700, 8800 i 8900 były dostępne w wersji z gąsienicami Terra Trac, które umożliwiały transport o szerokości 349 cm zgodnie z przepisami środkowoeuropejskimi.

Na rok 2023 przedstawiono nową kabinę wcześniej widzianą w modelach Trion. Modele 8700 i 8800 zyskały większą moc silnika. Po cofnięciu ziarna napęd podajnika uruchamiał się łagodnie. Z modelu 7700 wprowadzono wersję pochyloną Montana. W modelach 6600, 6700, 7600 i 7700 pojemność zbiornika na zboże zwiększono do 18 000 litrów.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Lexion 7400-8900

Trzecia generacja kombajnów Lexion została zaprezentowana jesienią 2019 roku. Claas podał, że było to największe w historii firmy przedsięwzięcie rozwojowe. Były trzy modele 5-bębnowe oraz cztery 6-bębnowe. Silniki pochodziły od Mercedes-Benz o pojemnościach 7,7 i 10,7 litra, z wyjątkiem największego modelu, który miał 12,4-litrowy silnik MAN. Silniki spełniały normę emisji spalin Stage 5 dzięki wtryskowi mocznika i filtrowi cząstek stałych. Funkcja Dynamic Power dostosowywała silnik do bardziej ekonomicznej charakterystyki mocy, gdy nie była potrzebna pełna wydajność. Prędkość wentylatora chłodnicy była automatycznie regulowana w zależności od zapotrzebowania na chłodzenie. W układzie przeniesienia napędu osiągnięto prędkość 40 km/h, a pasków klinowych było mniej niż wcześniej.

Średnica bębna młócącego została zwiększona do 75 cm. Przed bębnem zamontowano 45-centymetrowy bęben przyspieszający, a za nim 60-milimetrowy bęben separacyjny. Mostek słomy można było łatwo demontować w segmentach po bokach kombajnu. Nowością w kombajnach bębnowych był system nadmuchu Jet Stream, który usuwał część krótkiej słomy jeszcze przed sitami. Regulacja sit była elektryczna. Bębny młócące z powodu większych rozmiarów były krótsze niż wcześniej. Zespół młócący miał być o 25% bardziej efektywny niż w poprzednich modelach.

Kabina była bardziej przestronna i cichsza (72 dB). Interfejs ekranu dotykowego Cebis został odświeżony. Najważniejsze funkcje miały nadal osobne przyciski. W przypadku wyposażenia w automatyczne prowadzenie, jego obsługa odbywała się za pomocą osobnego terminala S10. Podobnie jak nowe modele kombajnów innych marek, również Claas oferował teraz zdalny dostęp serwisowy. Kąt obrotu rury wysypowej został zwiększony do 105 stopni. Do największych modeli można było zamontować większe opony niż wcześniej. Modele 5500, 6700, 6800 i 6900 dostępne były także w wersji z gąsienicami Terra Trac.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Lexion 5300-6900

Claas Trion, przedstawiony w 2021 roku, zastąpił serię Tucano. Kombajny zbożowe dzieliły się na dwie serie: 5-bębnową serię 500 oraz 6-bębnową serię 600. W porównaniu do Tucano nowości były wyraźnie solidniejsze. Prawie wszystkie dane techniczne są identyczne jak w wcześniejszej serii Lexion 600. Wydajność omłotu obiecywano około 10% większą niż w Tucano. Wszystkie modele dostępne są również w wersji gąsienicowej TerraTrac, a niektóre modele w wersji Montana do zbioru na pochyłościach. W przeciwieństwie do poprzednich modeli, w Trionach stosuje się silniki Cummins, spełniające normę emisji spalin poziomu V. W mniejszych modelach silnik ma pojemność 6,7 litra, a w dwóch największych 8,9 litra. Prędkość obrotowa nominalna wynosi 1900 obr./min. Standardowo przekładnia jest mechanicznie sterowana i ma dwa zakresy przełożeń.

Przedbęben omłotowy ma 45 cm, a główny bęben omłotowy 60 cm. Regulacja sita jest standardowo elektryczna. Standardem jest także wentylator turbionowy Jetstream. Śruba przenośnika ziarna jest widoczna przez okienko kontrolne z tyłu kabiny. Podstawowe ustawienia można zapisać w pamięci, z której można je wybrać przy zmianie uprawy. Pamięć ma też cztery miejsca na ustawienia położenia hedera. Zbiornik na ziarno standardowo ma pojemność 80-105 hl, a prędkość opróżniania wynosi 90 lub 110 litrów na sekundę. Prędkość rozsiewacza plew można regulować bezstopniowo. Wszystkie ustawienia są zebrane na wyświetlaczu Cebis oraz na dźwigni jazdy Cmotion, wyposażonej w jeden programowalny przełącznik dla najważniejszej funkcji. Poziom hałasu w kabinie wynosi 76 dB. Wyposażenie standardowe jest skromniejsze niż w Lexionach, ale dzięki opcjom dodatkowym można osiągnąć ten sam poziom. Nową opcją był dynamiczny układ kierowniczy, dzięki któremu pełny kąt skrętu przy prędkości polowej osiągano przy 2/3 obrotu kierownicy.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Trion 520-660

Modernizacje małych Dominatorów w ciągu ponad 20 lat były niewielkie. Produkcja była niska: połowa tych kombajnów sprzedana została w Finlandii. Na początku XXI wieku silniki zostały zastąpione serią Perkins 1000, a moc modeli 6-cylindrowych wzrosła. Napęd pozostał nadal zawsze mechaniczny.

W 2003 roku zakończono produkcję modeli 48 i 58. Zostały one zastąpione przez oszczędnościowy model 68 Classic, którego wyposażenie zostało ograniczone. Jesienią 2004 roku model 68 zastąpił unowocześniony Dominator 150 Hydro.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Dominator 48S-68S

Pod koniec lata 2009 roku poniżej Tucano-mallien wprowadzono Avero 240. Po raz pierwszy w czterbębnowym Claasie zastosowano wał APS przyspieszający zboże przed bębnem młócącym. Bębny miały nową konstrukcję, ale długość 390 cm, jak w Dominatorze 130-150, podobnie sito odpowiadało Dominatorowi. Stoły tnące były takie same jak w Tucano i Lexion. Podnoszenie wału i cofanie było hydrauliczne, a wszystkie funkcje elektryczne i hydrauliczne były podłączane do stołu za pomocą jednego wielozłączka. Dostępne były również regulowane stoły Vario oraz składane stoły.

Silnik był 6,6-litrowym Caterpillarem o mocy brutto 198 KM. Kabina Vista II miała podstawową konstrukcję podobną do Tucano. W wyposażeniu standardowym znajdowały się m.in. klimatyzacja, pneumatyczne siedzenie oraz nadzór nad trzpieniem młócącym.

Jesienią 2011 roku wprowadzono mniejszy model Avero 160, z mniejszym zbiornikiem na ziarno i mniejszą mocą silnika, a konstrukcja pozbawiona była przedniego bębna młócącego. Opcjonalnie można było zakupić boczne pochylanie stołu tnącego oraz automatyczną regulację wysokości cięcia. Nadzór nad trzpieniem młócym był w modelu 160 wyposażeniem dodatkowym.

W 2013 roku silnik Avero 240 został zastąpiony 7,0-litrowym Perkins z wtryskiem mocznika. Wraz z tym w chłodnicy pojawiła się upragniona obrotowa siatka ssąca. Przestrzeń bębna została powiększona w górę. W modelach z 2020 roku wprowadzono silniki Cummins zgodne z normą Stage V.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Avero 160-240

Od początku 2019 roku w modelach Tucano stosowano silniki Mercedes-Benz spełniające normę Stage V, wyposażone w nową funkcję Dynamic Power. W sytuacjach, gdy pełna moc nie była potrzebna, silnik przechodził na tryb oszczędnościowy. Silniki miały pojemność 7,7 litra, a maksymalne moce pozostały bez zmian. W kabinie pojawił się nowy podłokietnik, nowy joystick sterujący oraz nowy kolorowy ekran dotykowy Cebis. Na podłokietniku umieszczono przełączniki kołyskowe do najważniejszych ustawień młocarni, dzięki czemu ekran był używany rzadziej niż wcześniej. Elektryczna regulacja sit była w Finlandii wyposażeniem standardowym, elektryczna regulacja szczeliny młócącej zawsze standardowa. Nowością były również przyciski szybkiego dostępu do ulubionych funkcji na ekranie.

Na końcu rury wyładowczej znajdowała się automatycznie działająca klapa, która zapobiegała wysypywaniu się ziarna na ziemię podczas odwracania rury do pozycji spoczynkowej. Smarowanie łańcucha ślimaka wyładowczego było automatyczne. W opcji dostępny był system Auto Crop Flow, który zatrzymywał podbieracz i w razie potrzeby także układ młócący, gdy wykrywał zator na bębnie młócącym, w szczelinach młócących lub w rozdrabniaczu. Nowymi dodatkowymi akcesoriami były także elektroniczny nadzór ograniczników, odkurzacz zasysający pył z ziarna transportowanego przenośnikiem ślimakowym oraz regulowane stoły Vario o długości 7,7 i 9,3 metra. Modele do zbiorów na zboczach zostały udoskonalone o nowe przednie zawieszenie Montana oraz funkcję Auto Slope, która regulowała prędkość wentylatora na podjazdach i zjazdach.

W modelach serii 400 zastosowano bęben przyspieszający APS, który miał zwiększyć wydajność młócenia o 20%. Zarówno w serii 300, jak i 400 dostępne były modele z 5- i 6-szczelinowymi bębnami młócącymi.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Tucano 320-450

Więcej od tego producenta

Firma założona w 1913 roku przez trzech braci Claas rozpoczęła działalność jako naprawa maszyn rolniczych, ale wkrótce skupiła się na produkcji wiązarek. W 1935 roku zaprezentowano Mäh-Dresch-Binder, pierwszy europejski kombajn. W latach 1955–62 Claas produkował mały nośnik narzędzi Huckepack z silnikiem Diesla Hatz lub MWM o mocy 15 KM. Głównym celem Huckepack było służenie jako podstawa dla odłączanego zespołu młócącego i umożliwienie całorocznego użytkowania maszyny bazowej.

Nowe zainteresowanie ciągnikami Claas wykazał na początku lat 90., uczestnicząc w rozwoju Euro-Trac Schlütera. Z dalszego rozwoju pomysłu powstał ciągnik systemowy Claas Xerion w 1997 roku. W czterokołowo kierowanym Xerionie kabina mogła być przesuwana na środek lub tył maszyny. Praca możliwa była równie sprawnie w obu kierunkach. Moc zaczynała się od 200 KM wzwyż. W 1997 roku Claas nawiązał także współpracę z Caterpillarem i wprowadził na rynek europejski maszyny Challenger pomalowane na zielono. Współpraca zakończyła się niepowodzeniem, gdy Challenger przeszedł do Agco. Claas współpracował również z Renault i w 2003 roku przejął większość udziałów Renault Agriculture, przy czym marka zmieniła się na Claas. Produkcja jednak pozostała we Francji. Pierwsze serie modeli rozwinięte za czasów Claasa to opracowane w latach 2006–07 Axion i Arion.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Traktory

Pierwszy samojezdny kombajn Claas został zaprezentowany w 1953 roku i nosił nazwę Hercules. Nazwa ta była jednak już używana przez innego producenta kombajnów, więc Claas musiał ją zmienić na S.F. (=Selbstfahrer=samojezdny). SF był wówczas dość dużym kombajnem. Standardowo wyposażony był w hydrauliczną regulację wysokości hederu i podnośnika wału podającego. W następnym roku regulacja prędkości wału młócącego i regulacja prędkości jazdy również stały się hydrauliczne. Silnik mógł być czterocylindrowym dieslem (60 KM) lub sześciocylindrowym silnikiem benzynowym (56 KM). Szerokość wału młócącego wynosiła 125 cm, a koszyki było cztery. Standardowa szerokość robocza wynosiła 240 cm. Na rynkach eksportowych SF sprzedawano nawet z hederem o szerokości 420 cm. W Finlandii najszerszą opcją był heder o szerokości 360 cm. Kombajn mógł być wyposażony albo w poziom do workowania, albo w zbiornik na ziarno.

Po niewielkich modyfikacjach wykonanych w 1961 roku oznaczenie modelu zmieniono na SFB. Najciekawsze jest to, że alternatywą dla Perkinsa był jedyny w historii Claasa silnik własnej produkcji. Silnik LD 40 o pojemności 4,7 litra, chłodzony powietrzem, miał moc 66 KM. Claas wyprodukował w sumie około 4300 sztuk tych silników. W 1963 roku model SFB przemianowano na Matador Standard.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas SF/SFB

W gamie Claas małego samojezdnego kombajnu reprezentował wyłącznie Huckepack, w którym podstawową maszyną był nośnik narzędzi o mocy 12/15 koni mechanicznych, na którym montowano maszynę do młócenia. W 1958 roku zaprezentowano modele Columbus i Europa, wyposażone w uruchamiany o szerokości 80 cm zespół młócący. Szerokość robocza wynosiła w Columbusu 180 lub 210 cm, a w Europie 240 cm. Silnikiem był przemysłowy silnik VW (27 lub 38 KM) lub silnik wysokoprężny Perkins. W Europie zastosowano dłuższe żniwiarki, w pozostałych wymiarach konstrukcja była zasadniczo zgodna.

Kombajny Claas miały długie, regulowane rozdzielacze masy młóceniowej. Hydrauliczna była regulacja wysokości stołu tnącego i wału podającego. Zboże do bębna młócącego transportowano przenośnikiem zgarniaka. Sito górne było regulowane, sito dolne wymienne. W wyposażeniu dodatkowym znajdował się rozdrabniacz lub prasa zwijająca. Silnik znajdował się po prawej stronie obok operatora. Hydraulicznie regulowana była przekładnia bezstopniowa prędkości jazdy. Claasy były prawdziwymi maszynami produkcji seryjnej: wyprodukowano 33 000 egzemplarzy Columbusa i 32 000 Europy.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Columbus/Europa

Jednym z największych kombajnów żniwnych z początku lat 60. był Claas Matador Gigant. Szerokość zespołu młócącego wynosiła 125 cm, a szerokość koszenia od 300 do 600 cm. Początkowo moc silnika Perkins o pojemności 5,8 litra podawano na 89 KM według normy DIN, następnie 106 KM, a ostatecznie 95 KM. Układ kierowniczy był wspomagany. Zbiornik na zboże był od samego początku zaprojektowany jako część konstrukcji kombajnu, a silnik znajdował się za nim. Hełm kosy był uruchamiany niezależnie od zespołu młócącego.

W 1962 roku zaprezentowano mniejszy model Matador Standard. Miał ten sam zespół młócący, tylko nieco skrócone palce młócące. Silnik był jednak zdecydowanie mniejszy, o mocy tylko 68 KM, a szerokość robocza wynosiła 260 cm. W porównaniu do tych parametrów zespół młócący był solidny i ciężki. Matador Standard zastąpił w ofercie stary model SFB.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Matador

Senator zaprezentowany w 1966 roku był nie tylko większy od wcześniejszego Matadora Gigantii, ale też wyraźnie nowocześniejszy pod względem wyglądu i koloru. Rok później przedstawiony mniejszy Mercator opierał się w dużej mierze na technologii Senatora. Protector był natomiast uproszczonym modelem Mercatora. Był dostępny z silnikami 4- lub 6-cylindrowymi (Deutz/Perkins). Protectory i Mercatory wyposażone były w dość szerokie młocarni, ale miały silniki o niskiej mocy. Silniki umieszczono nad prawym przednim kołem. Operator siedział, w przeciwieństwie do wcześniejszych modeli Claasa, na osi wzdłużnej kombajnu. Senator i Mercator były pierwszymi kombajnami Claasa, do których można było zamówić kabinę. W modelu Protector oszczędzano na komforcie operatora, np. kolumna kierownicy była stała.

W 1972 roku gama modeli została odświeżona i wszystkie modele nazwano Mercatorami. Zgodnie z tradycją Claasa, w tych modelach stosowano zarówno silniki Perkinsa, jak i MB. Wcześniej dostępne były także opcje silników Deutz i Ford. Na rok 1975 następca Senatora, Mercator 70, został zastąpiony przez Mercatora 75, który wyposażony był w intensywatory z tzw. regulatorem słomy. W niektórych krajach dostępny był model Senator 85, który w dużej mierze odpowiadał modelowi Mercator 75. W Anglii sprzedawano także modele Senator 60 i 70, które mniej więcej odpowiadały Mercatorom o tych samych numerach.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Protector/Mercator/Senator

Tradycyjny mały kombajn Claasin Columbus doczekał się wielu następców. Dla małych gospodarstw oferowano modele Comet, Cosmos i Corsar wyposażone w bębny młócące o szerokości 80 cm oraz Consul o szerokości 106 cm. Kombajny miały stosunkowo szerokie bębny młócące, ale napędzane były silnikami o niewielkiej mocy.

Występowało wiele wariantów silnikowych. Comet wyposażono w silnik przemysłowy VW o mocy 29 lub 38 KM albo w diesla Perkinsa lub Mercedesa o mocy 34 KM. W modelu Cosmos montowano diesle o mocy 45 KM od Forda, Perkinsa lub Deutza. W Finlandii najczęściej sprzedawany był Perkins o mocy 52 KM, który był też podstawowym silnikiem Corsara, obok silników Forda i Deutza o tej samej mocy. W Consulu stosowano silnik Perkinsa lub Mercedesa o mocy 68 KM. Silniki umieszczono nad prawym kołem.

Kształt kombajnów był nowoczesny i kanciasty. W Consulu zastosowano hydrostatyczne wspomaganie układu kierowniczego. Zbiorniki na ziarno były większe niż wcześniej. Wysokość rury wysypowej można było regulować, a w najniższym położeniu umożliwiała napełnianie worków.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Comet/Cosmos/Corsar/Consul

Pierwsze Dominatory zastąpiły w ofercie Claasa model Senator jako flagowy model serii. Dominatory były pierwszymi w Claasie 5- i 6-bębnowymi modelami oraz jednocześnie pierwszymi modelami z napędem hydraulicznym.

Oryginalne modele Dominator 80 i 100 zostały w 1974 roku zastąpione odnowionymi modelami 85 i 105. Były one wyposażone opcjonalnie w hydrauliczny przełącznik kierunku Retromat oraz Intensiv-Schüttler – przyspieszacz słomy na bębnach. Model 85 był pierwszym kombajnem Claasa dostępnym również z wyposażeniem do żniw na zboczach, które pozwalało na przechylenie mechanizmu.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Dominator 80-105

Najmniejsze na rynku kombajny zbożowe reprezentowały w latach 70. Claas Compact. Najmniejszy model Compact 20 nie był importowany do Polski w dużej ilości. Od 1975 roku Compact 25 był dostępny wyłącznie z silnikiem diesla. W tym samym czasie powiększyły się koła. Większy Compact 30 zastąpił model Corsar również w 1975 roku. Charakterystyczną cechą serii Compact była większa niż zwykle liczba różnego rodzaju łańcuchów i pasków.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Compact

Pierwsze małe Dominatory 56 i 76 zostały zaprezentowane w 1978 roku. Ich cechami były nowa lekkostółka, hydraulicznie obracana rura rozładowcza oraz odkładnice. W 1979 roku zaprezentowano model 66, mieszczący się pomiędzy 56 a 76, będący 6-cylindrową wersją 56. W tych modelach zastosowano nową kabinę z przyciemnianymi szybami oraz jako wyposażenie dodatkowe – ogrzewanie. Projekt był bardzo nowoczesny i stylowy. Model 76 był również dostępny w wersji do żniw na zboczach jako 76 H.

Dominator 106 oraz nieco później wprowadzony 96 były następcami Dominatora 105. Tylko 106 miał sześć noży żniwnych. Dominator 86 zastąpił w 1980 roku Dominator 85. Modele 56 i 66 zostały już w 1982 roku zastąpione nowymi modelami 58 i 68.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Dominator 56-106

W nowej serii 8 jako pierwsze wprowadzono najmniejsze modele 38 i 48, które były głównie następcami starego Consula. 38 był jedynym modelem trójskibowym w nowej gamie. Rok później zaprezentowano następców modeli 56 i 66, modele 58 i 68, które miały dłuższe skiby niż mniejsze modele. Inne różnice między modelami ograniczały się głównie do mocy silnika, pojemności zbiornika zboża oraz wyposażenia.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Dominator 38-68

Dominator 116 CS był pierwszym kombajnem zbożowym Claasa i w swoim czasie najbardziej wydajnym kombajnem w Europie. Nazwa linii została później zmieniona na Commandor. W kombajnach Commandor zamiast bębnów były 8 poprzecznych cylindrów o średnicy 450 mm. Dodatkowym wyposażeniem była 3D-spiralna sita pochyła, w której górne sito przesuwało się na boki, aby ziarna były równomierniej rozłożone na sicie. Uważano, że 116 CS był o 20-25% wydajniejszy od Dominatora 106, ale prawie o 30% droższy. Modele CS cierpiały również na duże zapotrzebowanie na moc silnika oraz kosztowne naprawy. Poziom hałasu w kabinie wynosił poniżej 80 dB.

W 1990 roku model 116 CS został zastąpiony wydajniejszym 228 CS, a oferta została ograniczona. W 228 CS nowością była automatyka unoszenia stołu Auto Contour. Modelem 228 CS ustanowiono rekord świata, przy 8 godzinach pracy skoszono 358 ton pszenicy z powierzchni 44,5 ha.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Commandor 112 CS – 228 CS / Claas Dominator 112 CS – 116 CS

Najpopularniejsze modele Claasin pod koniec lat 80., czyli 88 i 98, miały 5 lemieszy, a model 108 miał 6 lemieszy. Czterolemieszy 78 był połączeniem technologii modelu 68 i większych modeli. W odróżnieniu od mniejszych modeli miał m.in. odkryte lemiesze, większą kabinę oraz rurę wylotową w stylu modelu 88. Najważniejszą innowacją w porównaniu do poprzednich modeli 76-106 była nowa kabina. Modele S były wyposażone w mechaniczną przekładnię napędu, a SL w hydrauliczną. Silniki pochodziły zarówno od Perkinsa, jak i MB, a w wielu przypadkach silniki modeli S i SL różniły się od siebie.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Dominator 78 S-108 SL

W Finlandii małe Dominatory stały się najważniejszym konkurentem Sampoa, gdy konkurenci jeden po drugim zaprzestali produkcji małych kombajnów. W modelach S wprowadzonych w 1987 roku zastosowano nieco wydajniejsze silniki niż wcześniej. Na rok 1995 uproszczono ofertę: zakończono produkcję modelu 38, a model 48 otrzymał dłuższe żniwiarki i większy zbiornik ziarna z modeli większych. Model 58 na rynku fińskim był głównie oferowany z 6-cylindrowym silnikiem.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Dominator 38S-68S

Od modelu 88 wzwyż w 1990 roku podzielono na modele Classic i Maxi, z których te ostatnie były mocniejsze i lepiej wyposażone. Również model 78 otrzymał oznaczenie Classic. Model 78 dostępny był teraz również z napędem hydraulicznym.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Dominator 78-108 Classic

W 1990 roku zaprezentowano wydajniejsze wersje Maxi modeli 88-118. Standardowo wyposażono je w system Auto Contour z mikroprocesorowo sterowanym unoszeniem hedera i 3-stopniowym nachyleniem bocznym. W modelach Maxi stosowano przede wszystkim silniki MB. Model 118 z silnikiem o pojemności 11 litrów był nowością w 1990 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Dominator 88-118 Maxi

Ponad modele 88-118 jesienią 1993 roku wprowadzono serię Mega, która w dużej mierze zastąpiła młocarnie Commandor. Technologia była w dużej mierze zgodna z mniejszymi modelami. Zespół młócący był wyposażony w bęben APS (Accelerated Pre-Separation) umieszczony przed bębnem młócącym oraz odwracacze słomy w komorze młócącej. Modele 202-204 miały 5-modułowy bęben, a 208-218 6-modułowy. W modelach Mega Claas jako pierwszy wprowadził składany na transport heder.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Mega 202-218

Pierwszy model popularnej serii Lexion to 480, w którym bębny strunowe zostały zastąpione dwoma poprzecznymi bębnami separującymi. W 1997 roku pojawiły się obok niego młocarki z bębnami strunowymi 440-460, które również miały przed bębnem młocarza wałek przyspieszający APS. Funkcje były sterowane i monitorowane za pomocą wyświetlacza CEBIS, na którym można było również zapisywać ustawienia młocenia. Obok standardowych hederów można było zamówić hedery składane lub nowe hedery Vario, których długość można było regulować o 10 cm krócej lub 20 cm dłużej niż standard (za pomocą osłon nawet o 50 cm dłużej). Dodatkowym wyposażeniem był Laser Pilot, który prowadził kombajn wzdłuż krawędzi bruzdy. Niektóre modele dostępne były również w wersji z gąsienicami Terra Trac. W sezonie 2002 zaprezentowano modele Evolution z silnikami Caterpillar, które wyróżniały się oznaczeniem modelem na taśmie, takim jak na przedstawionym zdjęciu. Najpopularniejszym kombajnem w Europie na początku XXI wieku był Lexion 480.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Lexion 440-480

Małe Lexiony zastąpiły serię Mega, której produkcję kontynuowano jednak głównie na rynek Europy Wschodniej. Podobnie jak większe Lexiony, modele 405-430 wyposażone były w zaawansowaną elektronikę oraz bęben przyspieszenia APS. W 2002 roku seria Evolution była wyposażona w mocniejsze silniki Caterpillar. W 2003 roku serię zastąpiły Lexiony z serii 500.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Lexion 405-430

Ostatnie modele 88-108 nosiły oznaczenie VX. W gamie wprowadzono kilka nowości, które później zastosowano w Medionach (m.in. kabina Lexion z łukowatą szybą oraz składany heder dostępny jako wyposażenie dodatkowe).

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Dominator 88 VX – 108 VX

Następcy popularnych modeli 88-118 otrzymali nazwę Medion. Klasa 88 została wycofana z oferty, ponieważ najmniejszy Medion odpowiadał poprzedniemu modelowi 98. Długość lemieszy wzrosła z 3,9 metra do 4,4 metra, a na lemieszach znajdowały się dwie osie czeszące. Model 340 był jedyną w ofercie wersją z 6 lemieszami. Inne różnice między modelami dotyczyły głównie mocy silnika. Silniki były pośrednio chłodzone MB o pojemności 6,4 litra. Model 310 był w pierwszych latach importowany do Finlandii również z silnikiem Perkins.

Ruch górnej i dolnej sita był przeciwny. Sita były dwuczęściowe, aby ułatwić obsługę. Podnośnik zbożowy był teraz taki sam jak w Lexionach. Pojemność zbiornika na zboże wzrosła do 5800 litrów. Średnica rury wyrzutowej była większa niż wcześniej. Układ hydrauliczny opierał się teraz na komponentach Linde. Oś przednia była masywniejsza i wyposażona w hamulce tarczowe. Kabina była w dużej mierze taka sama, stylizowana na Lexion, jak w modelu 88 VX. Poziom hałasu wynosił 78 dB. Ceny znacząco wzrosły w porównaniu z poprzednikami.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Medion 310-340

W poprzednich latach seria Mega była oferowana głównie na rynki Europy Wschodniej jako tańsza alternatywa dla Lexionów. Na rok 2004 jednak wprowadzono ją na rynek po modernizacji, z jeszcze większym zaangażowaniem w sprzedaż. W modelach Mega, w przeciwieństwie do Medione, zastosowano przyspieszacz przed bębnem młócącym. W przestrzeni klepowiska zamontowano przewracacz słomy. Zbiornik ziarna był większy niż wcześniej. Były dostępne dwa modele: 5-bębnowy 350 i 6-bębnowy 360. Silniki zostały zmienione na takie same, z pośrednim chłodzeniem powietrza, 6,4-litrowe jak w Medione. Moc wynosiła 220 i 245 KM. Poziom hałasu w kabinie w stylu Lexion wynosił 78 dB. Na rok 2006 zaprezentowano Mega 370, który nie był sprzedawany we wszystkich krajach.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Mega 350-370

Jesienią 2003 zaprezentowano kombajny serii Lexion 500. Modele zrobiły skok o jeden stopień w górę, więc na przykład poprzednik 420 odpowiadał pod względem mocy silnika i pojemności zbiornika na ziarno modelowi 510. Do koszenia na stokach oferowano modele Montana z gąsienicami równoległymi, a 560 dostępny był także w wersji z gąsienicami Terra-Trac. W standardzie przy żniwach z użyciem zgrabiarki był bęben rozluźniający słomę. Dostępny był również sieczkarnia o wysokiej wydajności. Udoskonalono sterowanie podajnikiem stołu. Podwozie giętkie teraz również wyginało się w dół przy przeciążeniach w mniejszych modelach. Modele z 6 zagonkami miały wydajniejszy system opróżniania zbiornika.

Silniki, podobnie jak w poprzednich modelach Evolution, były marki Caterpillar. W modelu 560 zastosowano nowy, 10,3-litrowy silnik z bezpośrednim wtryskiem o mocy 360 KM. Na rok 2006 w większości modeli silniki zostały zaktualizowane do nowszych wersji, a moc większych modeli została nieco zwiększona. Równocześnie sieczkarnie stały się bardziej wydajne.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Lexion 510-560

W 2003 roku wprowadzono kombajny z młocarnią serii Lexion 500, modele 570 i 580. W mniejszym modelu zastosowano ten sam 12-litrowy silnik Caterpillar co we wcześniejszym flagowym modelu 480. Model 580 otrzymał natomiast 16-litrowy silnik V8. Nominalne moce wynosiły 371 i 430 KM, ale przy obrotach o 100 obr/min niższych moc według normy DIN wynosiła 401/480 KM. Jak wcześniej, model 570 był wyposażony w węższy układ młócący. Przenośnik wyrzutowy 570 zbudowano z wysuwanych plastikowych modułów.

Najszersze również obecnie dostępne były hedery z regulowaną długością, wersje Vario. Opcjonalny Laser Pilot był zamontowany po obu stronach hedera. Kabina została głównie zmodernizowana pod kątem urządzeń sterujących. System CEBIS wyposażono teraz w łączność GSM, umożliwiającą przesyłanie danych do komputera domowego. Poziom hałasu w kabinie Lexiona wynosił 75 dB. Model 570 był także dostępny w wersji do zbioru na stokach Montana, a 580 w wersji Terra Trac z gąsienicowymi podwoziami gumowymi.

Na rok 2006 wprowadzono podstawowy model 570C o niższej mocy silnika, a moc silników w pozostałych modelach została zwiększona. W niektórych krajach zmodyfikowany model 570 oznaczono jako 570+.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Lexion 570-580

Seria Claasin Dominator została odświeżona jesienią 2004 roku. Nowe modele bazowały na poprzednim modelu 68. Model 130 był wyposażony w mechaniczną skrzynię biegów, natomiast modele 140 i 150 miały hydrostatyczną przekładnię, której komponenty były takie same jak w starszym modelu 88. Wymiary zespołu młócącego odpowiadały poprzednim. Nad 3,9-metrowymi wałkami młócącymi znajdował się wał odwracający. Zbiornik na ziarno miał pojemność 32 lub 40 hektolitrów. Kabina była jednoosobowa, podobna do poprzedniej wersji. Poziom hałasu wynosił 80 dB. Stoły tnące były takie same jak stoły serii C stosowane w większych kombajnach Claas. Obracanie do tyłu było hydrauliczne. Silniki to 6-litrowe Perkinsy, które według nowego właściciela nazywano Caterpillarami. Przesiewacz na zboczach był dostępny jako wyposażenie dodatkowe.

Model Dominator 150 Hydro Spezial z 2008 roku miał standardowo klimatyzację i ogrzewanie oraz kontrolę kołków młócących.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Dominator 130-150

10 lat po rozpoczęciu produkcji pierwszego młocarni bębnowej Lexion, jesienią 2005 roku Claas zaprezentował swój nowy flagowy model Lexion 600. Był to jednocześnie najwydajniejszy kombajn na świecie, o 20-25% bardziej efektywny niż Lexion 580. Silnik Lexiona 600 był 16-litrowym Mercedesem V8, z maksymalną mocą według normy DIN wynoszącą 556 KM. Napęd jazdy miał 2 biegi, a maksymalna prędkość wynosiła 30 km/h.

Hełm żniwny miał szerokość 7,5 lub 9,0 metra, a w 2009 roku zaprezentowano również 11-metrowy. Standardowe wyposażenie nie oferowało znacznie więcej niż mniejsze modele, jednak jako opcja dostępny był m.in. Cruise Pilot, który automatycznie dostosowywał prędkość jazdy, monitorując obciążenie bębna młócącego i silnika. Kierunek jazdy można było sterować znanym Laser Pilota lub nowym GPS Pilotem. W wyposażeniu standardowym była automatyka regulacji wysokości hełmu żniwnego Auto Contour II. Za bębnem przyspieszającym APS i właściwym bębnem młócącym znajdował się bęben do dosiewu Roto Plus. Sito było nieco większe niż w modelu 580, a rozdrabniacz bardziej wydajny Special Cut II, który stał się również wyposażeniem standardowym w modelu 580. Cena wywoławcza Lexiona 600 bez hełmu żniwnego w Niemczech wynosiła 300 000 euro.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Lexion 600

Claas Tucano został wprowadzony jesienią 2007 roku jako następca serii Medion i Mega. Mniejszy układ młócący serii 300 opierał się na Medionie, natomiast seria 400 z bębnem przyspieszającym bazowała na Mega. W obu seriach dostępne były modele pięcio- i sześciostemplowe, a stemple wyposażone były w strząsacz słomy. Stoły żniwne różniły się od poprzedników i były takie same jak w Lexionie. Oprócz wersji podstawowej oferowano stoły składane o szerokości 4,5 i 5,4 metra oraz stoły Vario o regulowanej długości. Obracanie podnośnika bel było hydrauliczne.

Silniki były 6,4- i 7,2-litrowe marki Mercedes. W przeciwieństwie do poprzedników silnik został umieszczony za zbiornikiem ziarna, dzięki czemu napełnianie zbiornika nie powodowało problemów z tylną osią. Znaczący postęp nastąpił również w kabina operatora. Funkcje monitorowano za pomocą monitora CEBIS. Obejmował on również kontrolę klinu młócącego. CEBIS był prostszy niż w Lexionie i np. nie pozwalał na zapisywanie ustawień młócenia, a elektryczna regulacja sita nie była wyposażeniem standardowym. Inne funkcje z Lexiona dostępne były jako opcje, np. pochylenie stołu żniwnego i sterowanie Laser Pilot. Standardowym wyposażeniem kabiny była automatyczna klimatyzacja. Poziom hałasu wynosił 76 dB.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Latem 2009 zaprezentowany Claas Tucano Hybrid miał zamiast bębnów podłużny cylinder separacyjny o średnicy 57 cm. Pozostała technika odpowiadała modelom Tucano 440/450 z 6 bębnami, czyli przed bębnem znajdował się paśnik o średnicy 45 cm oraz rolka przyspieszająca APS. Moc młócenia hybryd obiecywano na poziomie o 15% wyższym niż w Tucano 450 i zbliżonym do odpowiednika kombajnu Lexion 540 z 6 bębnami. Model 470 miał silnik MB o pojemności 7,2 l, a 480 silnik Cat o pojemności 8,8 l. Innych różnic między modelami nie było. W porównaniu do Lexionu Tucano Hybrid był lżej wyposażony i tańszy.

Na rok 2013 wprowadzono system sterowania Cebit II, taki sam jak w Lexionie. W silniku MB zastosowano wtrysk mocznika, a model 480 zniknął z oferty na obszarze UE.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Tucano 470-480 Hybrid

Seria kombajnów z młocarnią bębnową Lexion została przekształcona w serię 700 podczas modernizacji modelu jesienią 2010 roku. W wąskich modelach młocarni 740 i 750 zastosowano 12,5-litrowe silniki Caterpillar, a w szerokich modelach 760 i 770 silniki V8 Mercedesa. Z wyjątkiem modelu 740, dostępna była także wersja gąsienicowa Terra Trac, której układ jezdny był teraz hydropneumatycznie zawieszony. Przy wąskich gąsienicach szerokość transportowa wynosiła poniżej 3,5 metra. Kabina była nowa, a poziom hałasu wynosił 70 dB. W urządzeniu sterującym Cebis II regulacje dokonywano poprzez obracanie fizycznego pokrętła. Najszerszy heder miał szerokość 12 metrów. Nowością był heder Maxflo wyposażony w taśmowy przenośnik rolkowy.

W ofercie na rok 2013 pojawiły się silniki o niskiej emisji spalin. W silnikach MB norma Stage 3b została osiągnięta dzięki wtryskowi mocznika, a w silnikach Caterpillar poprzez recyrkulację spalin i filtr cząstek stałych. Wszystkie numery modelowe przesunięto o jeden stopień w dół, a na szczycie pojawił się nowy model 780. Na przykład poprzedni model 760 miał moc 530 KM i był wyposażony w szeroki bęben młócący. Nowy model 760 miał moc tylko 490 KM i wąski bęben młócący.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Lexion 740-780

Na sezon 2011 numery modeli Lexionów w wersjach z hederem przesunięto o 100 w górę, tworząc serię 600. Do zbożowego zbioru udostępniono modele równoległe Montana 630 i 670, a model 670 dostępny był także w wersji Terra-Trac z gumowymi gąsienicami, której maksymalna prędkość została zwiększona do 40 km/h dzięki hydropneumatycznemu zawieszeniu. Modernizacje podążały za sprawdzoną linią: więcej mocy silnika, większe zbiorniki zboża, wygodniejsza kabina oraz nowa elektronika. Kabina nazwana Vista II była bardziej przestronna. Panel sterowania Cebit II wyposażono w 8,5-calowy kolorowy wyświetlacz, gdzie w ustawieniach zastąpiono w dużej mierze przyciski strzałek pokrętłami obrotowymi.

Hydraulika była teraz czuła na obciążenie i miała o 50% większą wydajność, czyli 120 l/min. Podobnie jak inni producenci kombajnów, Claas zaprezentował opcjonalny stół do zbioru Maxflo z przenośnikiem taśmowym. Zespół młocarni oparty na trzech bębnach pozostał prawie bez zmian.

Na sezon 2013 wszystkie modele wyposażono w silniki Caterpillar o pojemności 9,3 litra, spełniające normę emisji Stage 3b. Z modelu wycofano wersję 640. Pojemność zbiorników zboża została nieznacznie zwiększona we wszystkich modelach.

Na rok 2017 wprowadzono silniki Mercedesa. W dwóch największych modelach pojemność skokowa wynosiła 10,7 litra, a w pozostałych 7,7 litra. Jednocześnie dodano kilka wcześniej dostępnych w serii 700 opcji, takich jak Auto Slope – automatyczna regulacja prędkości wentylatora na pochyłościach oraz Auto Cleaning – automatyczna regulacja sita.

Zapisz

Zapisz

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Lexion 620-670

W modelach Tucano z 2013 roku zastosowano silniki MB o pojemności 7,2 litra, wyposażone w układ wtrysku mocznika. Przewody mocznika były automatycznie opróżniane za pomocą sprężonego powietrza po wyłączeniu silnika. System Cebit został zmodernizowany do podobnego rozwiązania jak w Lexionie, gdzie większość regulacji odbywała się poprzez fizyczne pokrętło. Nowy model to 420, który odpowiadał 430 z przedpłużaczem, lecz z mniejszą mocą silnika i mniejszym zbiornikiem na ziarno.

W Tucano seria 400 była wyposażona w bęben przyspieszający APS. Zarówno w seriach 300, jak i 400 dostępne były modele z 5 i 6 nożami. W modelach 320 i 330 montowano teraz ten sam silnik o mocy 238 KM, więc różnicą praktycznie był jedynie rozmiar zbiornika na ziarno. W związku z tym model 330 został wycofany z oferty na Finlandię.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Jesienią 2014 zaprezentowano drugą generację Tucano. Najbardziej widoczną zmianą było przesunięcie rury wysypowej na górną część zbiornika na zboże. Prędkość opróżniania była teraz o 20…40% wyższa niż wcześniej. Pokrywy zbiornika otwierały się elektrycznie z kabiny. W kabinie znajdowało się teraz duże okno na zbiornik zbożowy. Regulacja odstępu młócenia została zmieniona na elektrohydrauliczną. Gdy kamień trafił na pomost młocący, akumulator ciśnieniowy ustępował i opuszczał pomost. W wersji z napędem na cztery koła zamiast silników w piastach zastosowano wydajniejsze silniki hydrauliczne znajdujące się wewnątrz osi. Większość punktów smarowania odbywała się teraz automatycznym centralnym systemem smarowania.

W Tucano modele serii 400 były wyposażone w bęben przyspieszający APS. Zarówno w serii 300, jak i 400 dostępne były modele 5- i 6-bębnowe. Silniki były marki Mercedes o zwiększonej pojemności skokowej do 7,7 litra. Moc była nieco większa niż wcześniej. Aby spełnić normy emisji Tier 4 Final, zastosowano wtrysk mocznika oraz recyrkulację spalin z katalizatorem. Na rok 2015 dostarczano również silniki zgodne z poprzednią normą emisji, ale wyposażone we wtrysk mocznika. W ofercie hederów pojawiły się nowe stoły Vario z regulacją długości od -10 cm do +60 cm oraz stoły Cerio z regulacją od -10 cm do +10 cm. Poziom hałasu w kabinie wynosił 74 dB.

wstecz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

W modelu Claas Tucano Hybrid młócarki zostały zastąpione podłużnym cylindrem separacyjnym o średnicy 57 cm. Jego prędkość można było bezstopniowo regulować w zakresie 480…920 obr./min. W serii Tucano drugiej generacji zaprezentowanej na rok 2015 była tylko jedna wersja hybrydowa, model 570 wyposażony w 7,7-litrowy silnik MB o mocy 354 KM. Inne ulepszenia były takie same jak w mniejszych modelach Tucano: rura wyładunkowa wychodziła teraz z górnej części zbiornika, a mostek był regulowany hydraulicznie. Włączenie i wyłączenie rozdrabniacza w modelu hybrydowym odbywało się hydraulicznie.

Na rok 2017 wprowadzono model 560 Hybrid wyposażony w mechanizm o szerokości 132 cm, a zbiornik zbożowy w modelu 570 został powiększony o 100 hektolitrów.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Tucano 560-570 Hybrid

Kombajny z serii Lexion 700 zostały zmodernizowane na sezon 2016. Silniki, z wyjątkiem Mercedesa, to teraz 12,5-litrowe Perkinsy w modelu środkowym. Wszystkie silniki były wyposażone w wtrysk mocznika i recyrkulację spalin. Średnica rotora rozdrabniacza została powiększona o 5 cm, a rozprowadzacz łubinu wymieniony. W wariancie do zbioru na pochyłościach zastosowano nowy system nazywany 4D, który oprócz bocznego wychylenia górnego sita obejmował dodatkowy rząd klap rotora i automatyczną regulację prędkości wentylatora. W ofercie stołów ścinających pojawiło się wiele nowych wersji. Stoły Maxflex z przegubowym belką nożową dopasowującą się do konturów terenu były dostępne już od szerokości 5,6 metra. Stoły Cerio z mechaniczną regulacją długości miały też węższe warianty.

Oprócz modelu 740 dostępna była również gąsienicowa wersja Terra Trac z hydropneumatycznym zawieszeniem gąsienic. W wersjach gąsienicowych można było też uzyskać prędkość do 40 km/h na drodze. Wariant do zbioru na pochyłościach Montana był dostępny dla modeli 750 i 760. W kabinie pojawiła się teraz chłodziarka o pojemności 43 litrów. Poziom hałasu wynosił 70 dB.

Zapisz

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Od początku 2019 roku Tucano wyposażone były w silniki Mercedes-Benz spełniające normę Stage V, z nową funkcją Dynamic Power. W sytuacjach, gdy pełna moc nie była potrzebna, silnik przechodził na program oszczędzania. Silniki miały pojemność 7,7 litra, a ich maksymalna moc pozostała bez zmian. Jednak dostępne były teraz dwie hybrydowe wersje z hederem młócącym o szerokości 132 i 158 cm. Zamiast kołków w hybrydach zastosowano podłużny, o średnicy 57 cm cylinder separacyjny.

W kabinie pojawił się nowy podłokietnik, nowa dźwignia sterująca oraz nowy, kolorowy ekran dotykowy Cebis. Na podłokietniku znajdowały się przełączniki kołyskowe do najważniejszych regulacji młócenia, dzięki czemu ekran był używany rzadziej niż wcześniej. Elektryczna regulacja sit była standardem w Finlandii, elektryczna regulacja przestrzeni między młocarniami zawsze w wyposażeniu podstawowym. Nowością były także przyciski szybkiego dostępu do ulubionych funkcji na ekranie. Na końcu rury wysypowej zamontowana była automatycznie działająca klapa, która zapobiegała wysypywaniu się ziarna na ziemię przy składaniu rury do pozycji spoczynkowej. Smarowanie łańcucha ślimaka wysypowego było automatyczne.

W opcji dostępny był system Auto Crop Flow, który zatrzymywał heder i w razie potrzeby także młocarnię, gdy wykrywał zator na hederze młócącym, bębnie separacyjnym lub w rozdrabniaczu sieczki. Nowymi opcjami były także elektroniczny nadzór granic, odkurzacz zasysający kurz z ziarna transportowanego przenośnikiem ślimakowym oraz stoły Vario o regulowanej długości 7,7 i 9,3 metra. Wersje do pracy na pochyłościach zostały ulepszone o nową przednią oś w modelach Montana oraz funkcję Auto Slope, która dostosowywała prędkość wentylatora podczas jazdy pod górę i z góry.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Tucano 550-580 Hybrid

Claas Trion, zaprezentowany w 2021 roku, zastąpił serię Tucano. Hybrydowe kombajny były dostępne w trzech modelach. W modelach 720 i 730 klepiska zostały zastąpione jednym bębnem o średnicy 570 mm, natomiast w modelu 750 dwoma bębnami o średnicy 420 mm. Silniki to 8,9-litrowe jednostki Cummins o maksymalnej mocy 367-435 KM. Standardowa skrzynia biegów była mechanicznie sterowana i miała dwa przełożenia.

Przedbęben o średnicy 45 cm, a główny bęben 60 cm. Regulacja sita jest elektryczna w standardzie. Standardowo montowany jest także wentylator turbiny Jetstream. Do śruby ograniczającej widoczność można zajrzeć przez okno kontrolne z tyłu kabiny. Podstawowe ustawienia można zapisać w pamięci, skąd można je wybrać przy zmianie uprawianej rośliny. Do ustawienia stołu dostępne są cztery miejsca w pamięci. Zbiornik ziarna ma standardowo pojemność 105-110 hl, a szybkość opróżniania wynosi 110 lub 130 litrów na sekundę. Prędkość rozrzutnika słomy można regulować bezstopniowo. Wszystkie regulacje są zintegrowane z wyświetlaczem Cebis i joystickiem Cmotion, który posiada jeden programowalny przełącznik przypisany do najważniejszej funkcji. Poziom hałasu w kabinie wynosi 76 dB. Wyposażenie standardowe jest skromniejsze niż w modelach Lexion, jednak dzięki opcjom dodatkowymi można osiągnąć podobny poziom. Nowym dodatkiem było dynamiczne wspomaganie kierownicy, które pozwalało na pełny kąt skrętu przy prędkości polowej przy 2/3 obrotu koła kierownicy.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Trion 720-750

W roku 1963 luka w ofercie młocarni Claas pomiędzy modelami Europ i Matador została wypełniona średniej wielkości modelem Mercur. Technika była blisko spokrewniona z mniejszym Europem, ale wykonano ją w większych wymiarach. Szerokość mechanizmu młócącego wynosiła 106 cm. Szerokość robocza wynosiła 260 lub 300 cm. Czterocylindrowy silnik Perkins miał moc DIN 52 KM. W stosunku do szerokości roboczej i bębna młócącego moc silnika, siewniki i młotki były dość małe. Zamiast kół napędowych dostępne było wyposażenie w taśmy gąsienicowe, na przykład do zbioru ryżu. Prędkość bębna młócącego i przenośnika załadunkowego można było regulować z kabiny operatora.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Claas Mercur

Bautz

Bizon

Braud

Case IH

Deutz / Deutz-Fahr

Dronningborg

Fendt

Fortschritt

Gleaner

John Deere

Köla

Laverda / Fiatagri

Massey Ferguson

New Holland

Rostselmash

Sampo Rosenlew

Volvo BM

Ostatnio dodane maszyny

Send feedback

Welcome to the beta version of Koneviesti's new Konedata service! The service offers technical data for over 8000 tractors and combines. We are actively developing the service, so we appreciate your feedback.