Laverda / Fiatagri

Pierwszy włoski kombajn zbożowy to Laverda M 60 zaprezentowany w 1956 roku. Laverda zdobyła już renomę na rynkach eksportowych m.in. dzięki swoim kosiarce i wiązarce, a także rynek eksportowy kombajnów ruszył dobrze. Numer typowy M 60 pochodził od szerokości bębna młócącego. Silnik był 1,9-litrowym dieslem Fiat. W konstrukcji kombajnu można było dostrzec podobieństwa do Massey-Harrisa: m.in. silnik znajdował się między przednimi kołami, a rura opróżniająca zbiornik dodatkowego wyposażenia była podobna. Na ulotce kombajn przedstawiono z podwójnymi kołami.

W kolejnych latach M 60 zostały zastąpione większymi M 90 oraz modelem pośrednim M 75. W M 90 zastosowano 61-konny silnik diesla OM, a w późniejszym modelu M 90 B moc wynosiła 66 KM.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Kombajny zbożowe

Laverda M 60 – M 90

W 2012 roku seria Laverdan 200 REV została zastąpiona nowym modelem M200 kombajnu, który był odpowiednikiem najmniejszego modelu poprzedniej serii. Silnik został zmieniony z Iveco na Agco Power, własną markę koncernu, wyposażoną w wtrysk mocznika. Za bębnem młócącym znajdował się bęben REV, nazwany tak od poprzedniej serii, który miał zwiększyć wydajność młócenia o 20%. Kabina została lekko odświeżona i nazwana Elegance Cab. Jeszcze więcej regulacji zostało zintegrowanych w komputerze pokładowym o nazwie Agritronic Plus II. Później wprowadzono również model o mniejszej mocy M180.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Laverda M180 – M200

W odnowionej w 2011 roku serii Laverda zredukowano liczbę modeli, a niektóre młocarnie zostały również obniżone cenowo. W serii 300 pozostały jedynie dwa modele podstawowe, z których większy miał moc zaledwie 276 KM. Modele o większej mocy należały do serii M 400. Wał do młócenia końcowego MCS został usunięty z wersji bazowej i zastąpiony bębnem odgarniającym REV. Zbiornik na ziarno miał pojemność 86 hektolitrów zarówno w modelach pięcio-, jak i sześciowalcowych. Standardem był system pochylania hederu GSAX oraz bardziej zaawansowany komputer pokładowy i system regulacji Agritronic Plus II. Kabina pozostała niemal bez zmian, ale najbardziej wyeksponowane i niestandardowe szczegóły poprzedniej wersji zostały uproszczone. Układ napędowy młocarni umieszczono dość wysoko: pierwszy wał młócący znajduje się częściowo za kabiną, a wał do młócenia końcowego na wysokości siedziska.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Laverda M 300 – M 310

Po przejęciu Laverdana w całości przez Agco, we wszystkich modelach stosowano fińskie silniki Agco Power, a oryginalnie przez Dronningborg opracowany żniwiarka Power Flow był teraz dostępny także w największych modelach Laverdana. Nowa seria M 400 Advanced została utworzona z najsilniejszych modeli poprzedniej serii M 300. W tej serii także dostępne były zarówno wersje pięcio-, jak i sześciobębnowe, co powodowało znaczne nakładanie się gam modeli Laverdana. W serii M 400 dostępne były modele LC do zbioru na stokach oraz wersje z bardziej wymagającym 30-stopniowym pochyleniem zespołu Integrale.

Nieco odświeżona kabina sterownicza nosiła nazwę Commodore Cab II, a system sterowania opierał się na Agco GTA II z 10,5-calowym kolorowym wyświetlaczem.

Już rok później gama przeszła drobne zmiany. Kabina była teraz gruntownie zmodernizowana i nazwana SkylineCab. System sterowania miał jeszcze wyraźniejszy wyświetlacz TechTouch, który był w praktyce terminalem Varioterminal Fendta. Pomimo rozwoju z nazwy modelu usunięto słowo Advanced. Seria M 400 dokładnie odzwierciedla to, co jest istotne w kombajnach Laverdana: nowoczesny wygląd, ogromna liczba dostępnych wariantów kabiny w porównaniu do skali produkcji i ich częste zmiany, kompleksowo zelektryfikowane funkcje i ustawienia już w najtańszych modelach oraz szeroka oferta wersji do zbioru na stokach.

Zapisz

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Laverda M 400 – M 410

Modele 3850 i 3890 z 6 sprzęgłami w dużej mierze odpowiadały modelom z 5 sprzęgłami. W porównaniu do wcześniejszego modelu 3900, te modele były pod pewnymi względami mniejsze. Model 3850 miał mechaniczną 4-biegową skrzynię biegów, a klimatyzacja była wyposażeniem dodatkowym. Model 3890 z hydrodojazdem miał również mocniejszy silnik o mocy 200 KM. W 1988 roku do tych modeli wprowadzono także nową kabinę. Monitorowanie wałka młocarni i pomiar powierzchni były wyposażeniem standardowym.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiatagri 3850-3890

Kombajn zbożowy Laverda AL z konstrukcją pochyloną wzdłuż i w poprzek stoku został odnowiony na rok 2009. Oba modele miały teraz 5 bębnowy młocący układ i opierały się na wcześniejszym modelu 255 AL. Urządzenie do pozbiorczego omłotu MCS i napęd na cztery koła zostały jednak wyeliminowane z modelu AL rev, a zbiornik na ziarno w tej wersji był mniejszy. W modelu AL quattro natomiast zbiornik na ziarno został powiększony do 6500 litrów, a silnik zamiast Iveco był 7,4-litrowym Sisu Diesel. Model AL quattro miał także bogatszą kabinę Profi Cab z m.in. fotelem zawieszonym na poduszkach powietrznych. W kabinie Elegance modelu AL rev znajdował się też komputer pokładowy Agritronic Plus odpowiadający tym w większych modelach Laverda. Mechanizm młócący modeli AL utrzymywał się w poziomie przy pochyleniach podłużnych do 30 stopni i poprzecznych do 40 stopni.

W ofercie na rok 2012 były dwa modele z napędem na cztery koła, wyposażone w fińskie silniki. W mocniejszym modelu Evo zastosowano nowy heder Powerflow i zmodernizowaną kabinę Comfort, w której sterowanie zostało przeorganizowane. Komputer pokładowy w obu modelach przeszedł do nowej generacji.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Laverda AL rev – AL quattro

Do serii Laverda REV i M w 2007 roku wprowadzono modele LCS, których istotną różnicą w stosunku do modeli REV był podbieracz MCS Plus. Ponadto standardowo wyposażone były w elektroniczny system GSAX utrzymujący wysokość hedera stabilną. Kabina była podobna do większych modeli, Profi Cab. W mniejszym modelu zastosowano silnik Iveco o mocy 245 koni, a w większym silnik Sisu o mocy 275 koni. W modelach LCS LS mechanizm utrzymywał maszynę w pozycji prostej przy 20-stopniowym przechyleniu bocznym i +/-8-stopniowym przechyleniu wzdłużnym.

W ofercie MF modele LCS odpowiadały Activa S, a u Fendta seria L.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Laverda 255 LCS – 296 LCS

Więcej od tego producenta

Pierwszym modelem nowej gamy kombajnów Pietro Laverdan był zaprezentowany w 1963 roku M 120. Asortyment szybko rozszerzył się o mniejszy model M 84, a kilka lat później o model M 100. Silniki były czterocylindrowe i sześciocylindrowe Perkinsa i OM. W wyglądzie widoczny był ślad pracy projektanta przemysłowego Nizzoliego.

Prędkości bębna młocarni i dmuchawy można było mechanicznie regulować z miejsca operatora. Dopłacanym wyposażeniem była dokaszarka. Szerokość przerzutek w M 84 wynosiła 87 cm, choć bęben młocarni miał szerokość tylko 73 cm.

Model M 100 AL (drugi mały obrazek), zaprezentowany w 1971 roku, był pierwszym na świecie kombajnem z bezpośrednią, stałą w płaszczyźnie szerokości i długości nachyloną młocarnią. W tym samym czasie wprowadzono na szczyt gamy model pięciobębnowy M 150, w którym zastosowano silnik Perkinsa o pojemności 6,1 litra oraz OM o pojemności 7,4 litra. M 150 był także dostępny z hydrostatycznym napędem jazdy. Z M 120 powstał model równoległy M 120 R wyposażony w gąsienice.

W Szwecji Laverda była sprzedawana jako Dronningborg-Laverda, w Wielkiej Brytanii jako Bamford-Laverda, a we Francji jako Someca.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Laverda M 84 – M 150

W nowej serii kombajnów zaprezentowanej w 1975 roku było cztery modele: M 92, M 112, M 132 i M 152. Projekt był bardziej kanciasty niż wcześniej, a rura wyładunkowa została teraz umieszczona na zbiorniku. W najmniejszym, trzybębnowym modelu zastosowano 4-cylindrowy silnik Perkins, natomiast w pozostałych silnik był 6-cylindrowy. Oprócz silników Fiat i OM używano też silników Perkins i Ford.

Szerokość hedera w najmniejszym modelu została zwiększona do 87 cm. Dwa środkowe modele miały cztery bębny o szerokości 119 cm, a w M 152 było ich pięć. Prędkości hedera i wentylatora były regulowane mechanicznie lub elektrycznie z miejsca operatora. Dokładka do omłotu była dostępna jako wyposażenie dodatkowe. Modele od M 112 do M 152 wyposażone były w nowy stół ze smarowaniem noży w olejowej kąpieli. Dzięki tej serii Laverda stała się liderem na rynku włoskim i rozszerzyła eksport do ponad 40 krajów na całym świecie. W krajach eksportu Laverda była na tym etapie cenowo atrakcyjna.

W 1981 roku do serii dołączył model M 182 z sześcioma bębnami, który był pierwszym modelem wyposażonym w elektroniczne funkcje nadzoru. Szerokość cięcia wynosiła 420-660 cm, a pojemność zbiornika na ziarno 70 hl. Silnik to 225-konny, sześciocylindrowy Fiat. M 182 był produkowany w nowej fabryce w Breganze. W latach 80. dostępne były również modele średniej wielkości z napędem hydraulicznym.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Laverda M 92 – M 182

W 1983 roku Laverdat przeszły na serię 3000. Model 3300 różnił się od większych modeli, ponieważ był jedynie lekko zmodernizowanym wcześniejszym modelem M92. Zbiornik zbożowy był jeszcze większy. Silnikiem nadal był 4-cylindrowy Perkins. Szerokość mechanizmu młócącego wynosiła 87 cm, a liczba młoteczków wynosiła trzy.

Model 3350, wyposażony w 6-cylindrowy silnik Iveco, zastąpił wcześniejszy M112. Następcą M132 był odpowiednio model 3450. W tych kombajnach szerokość robocza wynosiła 360 cm, a poziom wyposażenia był wyraźnie wyższy niż w mniejszym modelu. Elektroniczna była regulacja prędkości bębna podnośnika słomy, a regulacja długości – hydrauliczna. Sitko zbożowe było wymienne, jako wyposażenie dodatkowe dostępne było sitko regulowane. Młoteczki i sita wykonano z blachy ocynkowanej. Zbiornik zbożowy był dość duży. Liczba młoteczków wynosiła tylko cztery, choć szerokość mechanizmu młócącego wynosiła 119 cm.

20-letnia współpraca Laverdy z grupą Fiat rozpoczęła się w 1981 roku, a w połowie lat 80. Laverdy malowano w barwy Fiatagri, a marka zmieniła się na Fiatagri.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Laverda/Fiatagri 3300-3450

Wprowadzona w 1983 roku seria Laverda z pięciowalcowymi modelami 3600 i 3700 była w porównaniu do mniejszych modeli dość dużymi kombajnami zbożowymi. Technika była jednak w dużej mierze podobna do mniejszych modeli. Podwójne sita były znacznie większe niż w poprzednich modelach. Model 3600 był wyposażony w silnik o pojemności 5,5 litra, a 3700 w silnik o pojemności 8,1 litra. Napęd jazdy był mechaniczny. Prędkość jazdy i prędkość podnośnika kłosa regulowano pedałami lewą stopą. Zbiorniki zbożowe były duże. Kabina z giętym szkłem była wyposażeniem opcjonalnym.

Największym modelem Laverdy był pięciowalcowy następca M182, model 3900, wyposażony w 12,9-litrowy, 225-konny silnik V6. Napęd jazdy był hydrostatyczny, a kabina znajdowała się po lewej stronie osi środkowej kombajnu. Klimatyzacja oraz system monitorowania z 19 funkcjami były wyposażeniem standardowym. Urządzenia sterujące różniły się całkowicie od tych w mniejszych modelach. Wielkością 3900 odpowiadał modelowi Claas 108.

Od połowy lat 80. marką kombajnów był Fiatagri.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Laverda/Fiatagri 3600-3900

W drugiej generacji serii 3000 zrezygnowano z opartego na starej technologii 3-bębnowego małego modelu, a szerokość układu młócącego najmniejszych modeli zmniejszono do 108 cm. Wszystkie modele wyposażono w 6-cylindrowe silniki. Modele 3400 i 3500 miały mechaniczną przekładnię jazdy, a model 3550 hydrauliczną. Inne różnice pomiędzy trzema najmniejszymi modelami były niewielkie. Malowanie różniło się od większych modeli, których górna część była biała, a tylna część miała zaokrąglone linie i pochyły kształt przypominający starsze Laverdy.

Wszystkie regulacje hedera były teraz hydrauliczne, a cofnianie było standardem. Tradycyjne cechy Laverdy to bęben transportowy przed transporterem podnośnika, prędkość jazdy i prędkość podnośnika regulowane pedałami oraz osobne odstępy młocenia z przodu i z tyłu. Rura wyładunkowa była hydraulicznie obracana. W nowej kabinie sterowanie zostało zmodernizowane w porównaniu do poprzednich modeli, a zestaw wskaźników umieszczono z tyłu bocznego panelu. W wersji AL modelu 3550 kąt pochylenia wzdłużnego był regulowany w zakresie od -10 do +30%.

Do Finlandii w latach 1990-1991 sprowadzono około dwudziestu kombajnów Fiatagri 3500 i 3550.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiatagri 3400-3550

W odnowionej serii 3000 było trzy modele z pięcioma żłobkami. W modelach 3650 i 3750 zastosowano silniki o pojemności 5,9 litra, natomiast w hydropompowym 3790 silnik 8,1-litrowy. Stoły tnące były nowego typu E, z wszystkimi regulacjami hydraulicznymi, a palce podające rozciągały się na całą szerokość wału podającego. Z wyjątkiem modelu 3650, za stołem tnącym znajdował się bęben transportowy przed przenośnikiem ślimakowym. W modelach 3750 i 3790 standardowo montowano kontrolę nawijania bijaków, a w 3790 (później także w 3750) dodatkowo pomiar powierzchni. W 1988 roku wprowadzono nową, czarną kabinę panoramiczną, gdzie funkcje kontrolne umieszczono na „satelicie” zamontowanym na dźwigni.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiatagri 3650-3790

Pierwsze i jedyne młocarniowe kombajny walcowe Laverdy to zaprezentowane w 1986 roku modele MX 240 i MX 300. Numer modelu oznaczał moc w koniach mechanicznych. Oba modele wyposażono w 13,8-litrowy silnik, w mocniejszym z nich z doładowaniem. Napęd jazdy był hydrostatyczny. Szerokość robocza wynosiła 480, 540, 600 lub 660 cm. Wysokość koszenia regulowana była automatycznie, a opcjonalnie także prędkość podnoszenia wału została zsynchronizowana z prędkością jazdy.

W rozwiązaniu Laverdy zamiast wału młócącego znajdował się 260 cm szeroki wał walcowy ułożony poprzecznie. Zboże kierowano do prawej krawędzi wału o średnicy 65 cm, gdzie była 104 cm szeroka sekcja młócąca. Druga krawędź wału zastępowała palce młócące, a jej szerokość wynosiła 155 cm. Stamtąd zboże wędrowało na długim odcinku przez transporter młócący, 4-metrową ślimakową przenośnię, ślimaki rozdzielające, wał przyspieszający i przedczyszczarkę do sita. Ślimaki rozdzielające służyły do rozprowadzania masy na całą szerokość sita. Pod wałem przyspieszającym znajdowała się przedczyszczarka, która miała usuwać większość słomy i zanieczyszczeń. Pod nią znajdowało się tradycyjne sito, nachylone pod kątem 20 stopni, przystosowane do młócenia po zboczu.

W konstrukcji pozostawiono dużo miejsca na zbiornik na ziarno, którego pojemność wynosiła 90 hl. W kabinie znajdowały się m.in. klimatyzacja, wyświetlacz wskaźnika strat młócenia oraz system monitorowania 29 funkcji. Sprzedaż modelu MX prawdopodobnie była niewielka, ponieważ nie pojawiał się on na listach sprzedaży.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiatagri Laverda MX 240/300

W serii L zaprezentowanej w 1992 roku początkowo pominięto modele czterokombinacyjne. W latach 1995-96 produkowano modele L413, L416, L516 oraz AL519 Collina, będące wersją na zbocza. Szerokości robocze w mniejszych modelach wynosiły 305-518 cm.

Najmniejszy model serii pięciokombinacyjnej miał moc silnika 168 KM i był jedynym modelem dostępnym z mechanicznym napędem jazdy i bez bębna MCS (Multi Crop Separator).

Pojemność zbiornika na zboże pozostała minimalnie taka sama jak wcześniej, czyli 6000 litrów. Sita do nasion były teraz regulowane, a powierzchnia sit względem kombinacji nieco większa niż wcześniej. Kabina miała podstawową konstrukcję z poprzednich modeli, ale więcej funkcji nadzoru skupiono na monitorze Agritronic umieszczonym na przednim słupku, który był dodatkowym wyposażeniem w modelu L517. Poziom hałasu wynosił 79 dB.

Wyposażenie standardowe było bogate: klimatyzacja była wyposażeniem fabrycznym, a z wyjątkiem najmniejszego modelu także automatycznie podążający za powierzchnią pola stół. Model L524 miał dodatkowo standardowe nachylenie stołu do koszenia o 20 stopni. Model L521 miał wersję Integrale, w której układ młócący był pochylany na osi poziomej zarówno wzdłużnej, jak i poprzecznej za pomocą siłowników na tylnej osi. Ponadto w gamie znajdowały się modele 3550 AL oraz później 3560 AL, w których pochylenie wzdłużne wynosiło nawet 30 stopni, a poprzeczne 40 stopni.

Przy zmianie marki na New Holland, kolorystyka częściowo zmieniła się na jasnożółtą, zgodną z belgijskimi odpowiednikami, a gama modeli została odświeżona. Moce silnika były większe niż wcześniej, a pojemność zbiornika na zboże wzrosła we wszystkich modelach do 7000 litrów. Najmniejszy model miał teraz napęd hydrostatyczny, ale bez urządzenia do czyszczenia MCS. Moc podawano zgodnie z normą ISO TR 14396 w stylu New Holland.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiatagri / New Holland L 517 – L 525

Modelowa numeracja kombajnów z serii L Fiatagri, wprowadzonych w 1992 roku, wskazywała pierwszą cyfrą liczbę bębnów młócących, a drugą moc silnika. Skrót oznaczenia MCS informował, że standardowo za bębnem młócącym znajdował się drugi, 60-centymetrowy bęben z ramionami. Z kolei model równoległy Integrale oznaczał, że kombajn był wyposażony w osprzęt do zbioru na zboczach, czyli konstrukcję pochylaną zarówno wzdłuż, jak i wszerz.

Na początku największym modelem był L 624 z silnikiem Iveco o pojemności 8,1 litra i mocy 240 KM. Później pojawił się także nowszy model L 626 z silnikiem o pojemności 7,7 litra. Hydrostatyczny układ przeniesienia napędu posiadał cztery zakresy prędkości.

Wyposażenie standardowe obejmowało m.in. klimatyzację, zaawansowany system monitoringu, regulowane sita oraz 20-stopniowo pochylany bęben tnący, który automatycznie dopasowywał się do kształtu terenu.

Po zmianie marki na New Holland zmieniła się kolorystyka i zmodernizowano ofertę modeli. Moc silników podawano zgodnie z normą ISO TR 14396, a pojemność zbiornika na ziarno wzrosła do 7500 litrów.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fiatagri / New Holland L 624 – L 627

W roku 2000 Laverda przeszła z New Holland do włoskiej firmy rodzinnej Argo, znanej z traktorów Landini. Łuparki Laverda zostały pomalowane na czerwono, a gama modeli uległa zmianom.

Model L 518 przemianowano na 1950, L 520 MCS na 2050, L 523 MCS na 2350, a L 627 MCS na 2760 MCS. Słabszy model sześciozagonowy 2560 MCS miał moc silnika mniejszą niż poprzednio. Ogólnie liczba wersji modeli była mniejsza niż wcześniej. Wersje z mechanicznym napędem zniesiono. Standardowe opony miały większy rozmiar niż wcześniej. Wymiary i waga kombajnu zostały podane jako większe niż wcześniej.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Laverda 1950 – 2760

Po roku od ponownej przemiany kombajnów na Laverdo, linia modeli przeszła modernizację i została nazwana serią LX. Najważniejsze zmiany to nowa, bardziej przestronna kabina, ulepszone opróżnianie zbiornika zbożowego oraz nowe elektryczno-hydrauliczne sterowania dla układu młócącego, hedera i ślimaka rozładunkowego.

Zbiorniki paliwa w najmniejszych modelach zwiększyły pojemność, a automatyczne unoszenie hedera stało się wyposażeniem standardowym. Modele 2350 i 2760 miały teraz w standardzie 20-stopniowe wychylenie boczne i 8-stopniowe wychylenie wzdłużne, przeznaczone do zbioru na pochyłościach.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Laverda 1950 LX – 2760 LX

W 2002 roku Laverda wprowadziła obok modeli LX modele LXE, wyposażone w mocniejsze silniki oraz bocznie pochylany heder. Najmniejszy model oznaczony był jako LE i w porównaniu do innych modeli brakowało mu podbieracza MCS, a zbiornik ziarna był znacznie mniejszy. W dwóch największych modelach dostawcą silników został Caterpillar.

Seria LXE była nadal dostępna na rynkach rozwijających się nawet po wprowadzeniu nowej serii REV.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Laverda 20.50 LE – 28.60 LXE

Pierwsza na świecie młocarnia z konstrukcją pochylającą się zarówno wzdłużnie, jak i poprzecznie, Laverda M 100 AL, pojawiła się na rynku w 1971 roku. Następnie modele AL obejmowały m.in. M 112, M 3300 i M 3350. W latach 90., w serii L, modele pochyłe 3550 AL i New Holland 3560 AL nadal bazowały na technologii serii 3000. Model 3560 AL był czterobębnowy, z silnikiem o mocy 170 KM i hederem o szerokości 480 cm. Na początku lat 2000 pojawił się pięciobębnowy 2450 AL, który pod względem technicznym odpowiadał innym pięciobębnowym Laverdom z tego samego okresu. Jednocześnie model 3560 został zastąpiony przez 1740 AL.

Następcą 1740 AL jest zaprezentowany w 2003 roku 184 AL, wyposażony w mocniejszy silnik, większy zbiornik na zboże oraz kabinę nowocześniejszego modelu. Następnie, jako następca 2450 AL, wprowadzono pięciobębnowy 255 AL, który zawsze jest wyposażony w napęd na cztery koła. W przeciwieństwie do młodszego modelu, posiada on urządzenie do późnego młócenia MCS. Mechanizm młócący modeli AL utrzymuje się w poziomie przy pochyle wzdłużnym do 30 stopni i poprzecznym do 40 stopni. W nowszych modelach 255 AL 4WD moc silnika wynosiła 245 KM.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Laverda 184 AL – 255 AL

Futurystycznie zaprojektowana seria Laverda M została wprowadzona na rynek w 2003 roku. Jej oferta odpowiadała czterem największym modelom poprzedniej serii. Model M 303 miał silnik Iveco Common Rail, pozostałe wyposażone były w silniki Caterpillar z wtryskiem pompoweodziorowym.

Pod względem hederu zastosowano automatyczną, 8-stopniową regulację nachylenia bocznego. Znanym elementem Laverdy był teraz bęben PFR (Prepare and Feeding Roller) umieszczony pomiędzy ślimakiem zgarniacza a taśmą zgarniacza oraz separator wieloproduktowy MCS (Multi Crop Separator), który stał się standardowym wyposażeniem wszystkich modeli. Zespół separacji ziarna można było wyłączać elektrycznie. Zbiorniki na zboże były znacznie większe niż wcześniej (82-90 hl).

Kabina również przeszła znaczne zmiany stylistyczne. Jedynie wielofunkcyjny joystick pozostał taki sam jak wcześniej. W największym modelu standardowym wyposażeniem był rozrzutnik słomy. Modele 304 i 306 były również dostępne w wersjach 4WD LS, gdzie układ młocarni zachowywał poziom nawet przy pochyleniach terenu w szerokości do 20% i do 8% wzdłużnie. Model LS Integrale miał dodatkowo podnoszenie tylnej osi, umożliwiające utrzymanie poziomu maszyny przy nachyleniu do 30% pod górę.

Seria była także oferowana jako MF Beta oraz Fendt C, po zawarciu przez Agcon umowy na produkcję „małych” kombajnów w fabryce Laverdy.

W odświeżonej w 2007 roku serii Special Power silniki Caterpillara zostały zastąpione przez silniki Sisu Diesel. Elektroniczny system GSAX regulował wysokość hedera. Separator MCS zyskał oznaczenie MCS Plus po zainstalowaniu pomiędzy bębnami młocarni w mniejszych modelach Laverdy modułu REV, który zastępował w tych modelach tradycyjny separator i pełnił funkcję rodzaju bębna mieszającego.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Laverda M 303 – M 306

Pod koniec 2004 roku Laverda wprowadziła obok nowej serii M tańszą serię REV, w której zrezygnowano z długo stosowanego przez Laverda bębna do doczyszczania MCS. Zamiast niego zastosowano mały bęben REV, który miał zwiększać skuteczność separacji o 20%. W ofercie były dwa modele z 5 plecionkami i jeden z 6 plecionkami. Projekt był znacznie bardziej tradycyjny niż seria M, zarówno na zewnątrz, jak i w kabinie.

Silniki, w przeciwieństwie do serii M, we wszystkich modelach były dieslami Iveco Common Rail. W układzie napędowym było tylko trzy zakresy prędkości. Tradycyjne łożyska drewniane wałków stosowane przez Laverda zostały zastąpione „samonapinającymi się paskami”. Standardowe wyposażenie było niemal tak bogate jak w droższych seriach Laverda. Na przykład prawie wszystkie ustawienia można było wykonywać elektrycznie z kabiny.

Seria została również wprowadzona do sprzedaży jako MF Activa i Fendt E-serii.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Laverda 225 REV – 256 REV

Bautz

Bizon

Braud

Case IH

Claas

Deutz / Deutz-Fahr

Dronningborg

Fendt

Fortschritt

Gleaner

John Deere

Köla

Massey Ferguson

New Holland

Rostselmash

Sampo Rosenlew

Volvo BM

Ostatnio dodane maszyny

Send feedback

Welcome to the beta version of Koneviesti's new Konedata service! The service offers technical data for over 8000 tractors and combines. We are actively developing the service, so we appreciate your feedback.