MAN 2 F 1 – 2 L 5

W 1957 roku, gdy produkcja traktorów MAN przeniosła się do Monachium, model B 18 z napędem na tylne koła został zastąpiony modelem 2 K 1. Napęd na cztery koła pojawił się dopiero w 1959 roku. W tym czasie asortyment małych traktorów został rozszerzony w obie strony. Jeszcze w 1957 roku zaprezentowano 24-konnego 2 L 1. Na początku 1958 roku pojawił się 13-konny 2 F 1, którego silnik, w przeciwieństwie do innych, był chłodzony powietrzem. 2 F 1 był także pierwszym modelem z nowym, we wszystkich kierunkach zaokrąglonym kształtem maski. We wszystkich małych modelach zastosowano silnik oparty na konstrukcji Güldnera, jednak z wykorzystaniem metody wtrysku MAN M. Skrzynia biegów była 6-biegowa, produkcji ZF, stosowana również m.in. w traktorach Güldner i Fahr. Główny nacisk w małych modelach położono teraz po raz pierwszy na wersje z napędem na tylne koła, co znacząco zwiększyło sprzedaż.

MAN inwestował również w traktory drogowe, przeznaczone do ciągnięcia przyczep pełnowymiarowych. W związku z tym w małych traktorach podnośnik pozostał wyposażeniem opcjonalnym, o udźwigu jedynie 350 kg, co było niewielkim wynikiem w porównaniu z 2-tonowym udźwigiem większych modeli. W małych traktorach MAN nie stosowano systemu przeniesienia masy. W 1960 roku w modelu 4 L 2 wprowadzono podnośnik o udźwigu 600 kg. We wcześniejszych wersjach zazwyczaj stosowano dłuższy rozstaw osi, a krótkorozstawowe wersje, takie jak 2 K 3 i 2 L 3, początkowo wypuszczano na eksport. W modelu o długim rozstawie osi 2 L 5 zastosowano ponadto hydraulikę o sile 235 kg między osiami. Era małych traktorów MAN zakończyła się w 1962 roku. Modele te stanowiły ponad połowę produkcji, ale konkurencja była zbyt silna, by produkcja była opłacalna.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.