John Deere

Pierwsze kombajny z serii John Deere X9 zostały wprowadzone na żniwa 2020 roku. Flagowy model marki produkowany w USA wyposażony był w dwa bębny o średnicy 610 mm, podczas gdy w serii S był jeden bęben o średnicy 760 mm. Bębny pracowały ekscentrycznie w swoich komorach młócących. Dostępne były dwa modele: 1000 i 1100. Różniły się one mocą silnika, pojemnością zbiornika na ziarno oraz prędkością opróżniania. Maksymalna moc mniejszego modelu wynosiła 639 KM, a większego z dwoma turbosprężarkami 700 KM. Zbiorniki miały pojemność odpowiednio 14,8 oraz 16,2 tony, prędkość opróżniania wynosiła 162 i 186 l/s. Stół tnący miał długość od 9,15 do 15,2 metra i był przenośnikowym stołem taśmowym. Oprócz 10-stopniowego wychylenia bocznego możliwe było także obniżenie obu krawędzi względem środka. Bezstopniowa przekładnia napędu była mocna i składała się z dwóch pomp oraz czterech silników, których maksymalny moment obrotowy przypadał przy prędkości 8 km/h.

Czterołańcuchowy przenośnik zbożowy o szerokości 172 cm był największy na rynku. Patentowane, ząbkowane noże sieczkarni miały nową konstrukcję i były samosterylizujące. Kabina (72,8 dB) była nowa i większa niż poprzednio, jednak podłokietnik z elementami sterowania oraz joystick były podobne jak w serii S700. W najdroższym pakiecie Ultimate kabina wyposażona była m.in. w skórzany fotel i kierownicę, dywanik materiałowy, elektrycznie zamykane drzwi kabiny, podgrzewanie, chłodzenie i masaż fotela oraz lodówkę. Dostępne były także liczne pakiety do automatyki młócenia i usług w chmurze. Zbiornik paliwa o pojemności 1250 litrów można było opcjonalnie wyposażyć w szybkie napełnianie, umożliwiające napełnianie z prędkością 550 l/min. X9 był oferowany w wersji gąsienicowej, ale dostępna była także wersja kołowa. Standardowo sitodruk było pochylane pod kątem 7 stopni, a opcjonalnie 14 stopni.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Kombajny zbożowe

John Deere X9 1000-1100

Wiosną 2024 roku kombajny z serii S700 zostały zastąpione serią S7. Najmniejszy model został wycofany z oferty europejskiej. W serii S7 zastosowano pojedynczy wał wzdłużny jako maszynę młócącą o średnicy 834 mm zamiast poprzednich 762 mm. Wał podzielono wzdłużnie na trzy strefy. Pierwsza odpowiada za podawanie słomy, środkowa zastępuje bęben młócący, a ostatnia bijaki. Silniki nadal były rozwiniętymi jednostkami Stage V o pojemności 9 i 13,5 litra. W najmniejszym modelu było nieco więcej mocy, a zużycie paliwa zapowiedziano jako o 10% niższe niż wcześniej. Zbiornik AdBlue był większy niż wcześniej. W pakiecie technologii Ultimate wprowadzono nową zapowiadającą automatyczną regulację prędkości jazdy, która dostosowywała prędkość kombajnu m.in. na podstawie terenu, ilości biomasy przed kombajnem widzianej przez kamery, procentu strat oraz obciążenia silnika. Automatyka ustawień zbioru dostępna w pakietach Premium i Ultimate kontrolowała regulacje maszyny młócącej na podstawie wprowadzonych przez użytkownika progów strat, czystości i uszkodzonych ziaren. Prędkość opróżniania zbiornika wynosiła 150 l/s.

Kombajny S7 zastosowały nowy design i kabinę wcześniej wprowadzone w serii X9 (72,8 dB) oraz 12,8-calowy wyświetlacz G5Plus. Standardowo wyposażono je m.in. w dokumentację plonów HarvestDoc, modem JDLink, automatyczne prowadzenie AutoTrac, kamerę cofania oraz pneumatycznie zawieszone siedzenie z regulacją podparcia lędźwiowego.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere S7 700 – S7 900

Latem 2024 John Deere zaprezentował nowe kombajny zbożowe serii T5 i T6. Liczba dostępnych wariantów wzrosła do ośmiu. Mechanizm młócący pozostał w dużej mierze taki sam jak wcześniej, ale w standardzie i jako opcja dostępnych było więcej technologii wcześniej wprowadzonych w większych modelach. W najmniejszym modelu zastosowano silnik Stage V o pojemności 6,8 litra, a w pozostałych 9,0-litrowy. W modelach z silnikiem 9,0 litra zastosowano automatykę znaną z większych modeli JD, która obniżała prędkość obrotową podczas jazdy po drodze, a w najniższym zakresie do 1200 obr./min na skrzyżowaniach. W większości modeli dostępna była opcjonalnie bezstopniowa skrzynia biegów. W największych wersjach kombajnów 5- i 6-bębnowych zastosowano większe zbiorniki na ziarno. Sita we wszystkich modelach były o około 10% mniejsze niż wcześniej. Jak dotychczas, za bębnem młócącym znajdowały się bęben kierujący, bęben dogarniający i tylna szczotka.

Kabina była teraz taka sama jak w większych modelach, pierwotnie wprowadzona w serii X9, a wyświetlacz miał 12,8″ i był typu G5Plus. W pakiecie Ultimate znajdowała się nowa prognozująca automatyka prędkości jazdy, która dostosowywała prędkość kombajnu na podstawie m.in. terenu, ilości biomasy przed maszyną rejestrowanej przez kamery, procentu strat ziarna oraz obciążenia silnika. Automatyka ustawień żniwnych dostępna w pakietach Premium i Ultimate dbała o regulację mechanizmu młócącego na podstawie limitów strat, czystości i uszkodzonych ziaren ustalonych przez użytkownika. W standardzie znajdowały się m.in. dokumentacja plonów HarvestDoc, modem JDLink, automatyczne prowadzenie AutoTrac oraz pneumatyczne zawieszenie fotela.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere T5 400 – T6 800

W serii 900 europejska gama kombajnów JD rozszerzyła się o większe maszyny niż wcześniej. Pierwszym modelem z napędem hydraulicznym był 985 Hydro/4. Równoległy model 968 Hydro do 965 nie został wprowadzony do Finlandii. Zaawansowane cechy serii obejmowały Cross-Shaker, czyli „grabie” mieszające słomę na klepisku, obrotowy wlot powietrza do silnika oraz opcjonalnie hydrauliczną regulację długości zgarniacza i Revermatic, który umożliwiał zmianę kierunku jazdy za pomocą dwóch sprzęgieł tylko przez mocniejsze wciśnięcie pedału sprzęgła. Kabina również była dostępna od początku jako wyposażenie dodatkowe. Codziennie smarowanych było 10 punktów.

Silniki w modelach z serii 960 i 970 w kombajnach z 1975 roku miały pojemność 5,9 litra, wcześniej były to silniki 5,4-litrowe. W 1976 roku te modele zostały zastąpione przez 965 i 975, które miały między innymi większe sita i mocniejsze silniki. Kąt pochylenia zespołu młócącego 12 stopni do orki na stokach został wprowadzony do 965 jako wyposażenie dodatkowe w 1977 roku jako jeden z pierwszych kombajnów.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere 960 – 985

Produkcja młocarni bębnowych serii S w Europie rozpoczęła się w 2012 roku. Jesienią 2017 roku nastąpiła zmiana z serii 600 na serię 700. W serii S zastosowano jeden cylindryczny bęben podłużny jako zespół młócący. Bęben został podzielony na trzy strefy wzdłużne. Pierwsza odpowiadała za podawanie masy słomy, środkowa zastępowała bęben młócący, a ostatnia obejmowała bijaki. Najbardziej widoczną innowacją była nowa kabina, która w jak największym stopniu przypominała ciągniki serii 6R. Nowa dźwignia sterująca CommandPRO miała 7 indywidualnie programowalnych przycisków szybkiego wyboru. Ekran dotykowy GreenStar 4600 był większy niż wcześniej. Poziom hałasu podano jako 71 dB.

Automatyka młócenia uznawana była za najbardziej zaawansowaną w branży. Harvest Smart regulował prędkość jazdy na podstawie obciążenia silnika i nacisku na zboże. Active Terrain Adjustment dostosowywał pracę sit i wentylatora pod górę i w dół zbocza. Auto Maintain pobierał próbki plonu co 2 sekundy, analizował je kamerami i regulował m.in. rotor oraz mostek zgarniacza. Stół tnący serii 700D z taśmą podsiębierną zastąpił poprzedni model 600D. Standardowym stołem nadal był model 600R. Z wyjątkiem najmniejszego modelu, seria S była również dostępna z podwoziem gąsienicowym lub jako wersja do zbioru na zboczach z pochyloną konstrukcją.

Na rok 2019 wprowadzono automatykę regulacji ICA2 opartą na kamerach i czujnikach. Automatyka wykonywała precyzyjne korekty zespołu młócącego w zależności od zmieniających się warunków. Zapowiadano, że zwiększy to wydajność młócenia nawet o 20%. Silniki zostały zaktualizowane do poziomu emisji Stage 5 za pomocą aktualizacji oprogramowania.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere S760-S790

W 2016 roku moc pracy kombajnów serii T John Deere została obiecana o 15% większa niż wcześniej, głównie dzięki dłuższym młotkom, większemu siewnikowi i powiększonym bębnom młócącym. Seria T miała trzy bębny młócące. Średnica bębna prowadzącego między głównym bębnem młócącym a bębnem do dokończenia młócenia została powiększona do 500 mm. Bęben do dokończenia młócenia urósł aż do 800 mm. Przednia belka młocąca była szersza o 8 stopni niż wcześniej.

Wentylator został zmodernizowany, a jego zakres regulacji poszerzony. Siewnik był wykonany częściowo z aluminium, a jego nachylenie 7 stopni było standardowe. Oś tylna również została zmieniona na sprawniejszą, a konstrukcja zawsze pozostawała przestronna, aby pomieścić komponenty modelu z napędem na cztery koła. Od modelu T560 dostępna była teraz prędkość drogowa 40 km/h. Dla tych samych modeli dostępne było również zawieszenie gąsienicowe. Silniki miały dwa turbodoładowania, wtrysk mocznika, recyrkulację spalin, filtr cząstek stałych i katalizator utleniający.

Na rok 2018 przednia belka młocąca pierwszego bębna została podzielona na 3 części. Dwie pierwsze z nich można było szybko wymieniać podczas młócenia roślin specjalnych.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere T550 – T670

Pod modelu Suuren MD 260 S w 1956 roku Lanz wprowadził mniejszą serię. MD 18 S był wyposażony w 182 cm szerokości roboczej i 34-konny silnik diesla MB. Podnoszenie stołu tnącego i wału podnoszącego było hydrauliczne. Wał młocki miał szerokość 80 cm i średnicę zaledwie 40 cm. Pięć palców młócących było znacznie szerszych od wału młócącego (105 cm). W odróżnieniu od innych młocarni na worki, MD 18 S nie miał bębna sitowego do sortowania.

Szerokość robocza MD 25 S wynosiła 230 cm. Silnik to Perkins o mocy 50 koni mechanicznych. Wał młocki miał średnicę 50 cm.

Największe modele w serii to MD 35 S i MD 40 S, które zastąpiły stary model MD 260 S. Wyposażone były w czterocylindrowy silnik Perkins (62 KM) lub sześciocylindrowy MB (68 KM). Wspólnymi cechami całej serii Lanz były 2 biegi, 6 prędkości wału młockiego, umiejscowienie silnika obok kabiny, wymienne sita na plewy i nasiona oraz duża liczba punktów smarowania. Pod koniec lat 50. kolor młocarni zmienił się z żółtego na zielony John Deere, a na początku lat 60. marka stała się John Deere-Lanz.

W roku 1961 model MD 25 S został zastąpiony przez MD 250 S, który miał o 10 cm większą szerokość roboczą.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Lanz MD 18 S – MD 40 S

Więcej od tego producenta

John Deere jest jedynym amerykańskim producentem traktorów, który pozostał niezależną firmą. W 1837 roku John, działający jako kowal, zaczął produkować pługi. W 1913 roku John Deere zbudował swój pierwszy traktor, ale rozwinął produkcję traktorów w 1918 roku, kupując renomowaną fabrykę traktorów Waterloo Boy, od której pochodził dwucylindrowy silnik długo stosowany przez John Deere. W modelu A, zaprezentowanym w 1934 roku, zastosowano hydraulikę, opony pneumatyczne oraz regulowaną szerokość rozstawu osi. Model A wyprodukowano aż w 328 000 egzemplarzy.

W 1949 roku JD wprowadził na rynek swój pierwszy ciągnik z silnikiem Diesla – dwucylindrowy model R. Mimo to firma nadal była znana z traktorów wyposażonych w dwucylindrowe silniki benzynowe. Ich era zakończyła się w 1960 roku, gdy JD przedstawił całą serię traktorów z czterocylindrowymi i sześcio-cylindrowymi silnikami. W tym samym czasie firma dynamicznie wkroczyła na rynek europejski, kupując niemiecką markę Lanz. W Europie opracowano również zupełnie nową serię modeli, która przez pierwsze lata nosiła nazwę John Deere-Lanz. Większe modele importowano do Europy ze Stanów Zjednoczonych.

W 1964 roku w USA zaprezentowano model 4020 o mocy 100 KM, wyposażony w czterobiegową hydrauliczną skrzynię szybkich przełożeń. Stał się on najpopularniejszym traktorem w USA przez wiele lat. Model 4520, wprowadzony w 1968 roku, był jednym z pierwszych traktorów z turbodoładowaniem. W 1970 roku JD rozpoczął w USA produkcję dużych ciągników z ramą skrętną. W 1972 roku wraz z serią 30 definitywnie zrezygnowano w USA z silników benzynowych. W 1976 roku do amerykańskich modeli wprowadzono klimatyzowaną kabinę SG, której poziom hałasu nie przekraczał 80 dB. W 1978 roku pod własną linię modelową włączono kompaktowe traktory produkowane przez japońskie przedsiębiorstwo Yanmar.

Pod koniec lat 80. JD uzyskał w USA ponad 50% udziałów w rynku. W Europie zdobył pozycję lidera, prezentując w 1992 roku średnią serię 6000 – pierwszą całkowicie nową europejską linię modelową John Deere od początku lat 60. XX wieku. W tym samym czasie wprowadzono amerykańską serię 7000. Małe traktory John Deere zlecał m.in. firmie Carraro. W roku 2001 do serii 6020 oferowano bezstopniową skrzynię biegów AutoPowr firmy ZF.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Traktory

Doświadczony producent kombajnów Lanz rozpoczął rozwój kombajnów już pod koniec lat 30., jednak przerwa spowodowana wojną trwała aż do 1953 roku, kiedy to wprowadzono do sprzedaży pierwszy kombajn samojezdny MD 180. W tym samym roku zaprezentowano także prototyp kombajnu samojezdnego, który wszedł do produkcji w następnym roku pod oznaczeniem MD 260 S. Szerokość robocza odpowiadała numerowi modelu.

Szerokość bębna młócącego wynosiła aż 140 cm, a jego średnica 50 cm. Prędkość bębna była regulowana w 6 stopniach. Silnikiem był 6-cylindrowy diesel Mercedesa lub benzynowy silnik Opel Käpitan. Oba miały moc 68 KM. Silnik umieszczono obok operatora. Standardowe wyposażenie obejmowało prasoowijarkę.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Lanz MD 260 S

Na początku lat 60. JD-Lanz rozpoczął rywalizację na rynku najmniejszych kombajnów z modelami Claas Columbus, MF 630, Fahr M40 i Bautz T600. Podobnie jak większość konkurentów, MD 150 S był wyposażony w 29-konną przemysłową jednostkę VW. Później dostępny był także 1,8-litrowy silnik diesla Perkins. Szerokość robocza wynosiła 175 cm. Podnoszenie stołu tnącego i wału załadowczego odbywało się hydraulicznie. Zbożomłot był jednoczęściowy, wyrzutowy. Przesiew ziarniaków był, w przeciwieństwie do wcześniejszych modeli Lanz, regulowany.

Następcą MD 25 S, z niewielkimi zmianami, był MD 250 S. Silnik pozostał czterocylindrowym dieslem Perkins.

Powyżej tych modeli, na początku lat 60., do niektórych krajów europejskich wprowadzono amerykańskie kombajny JD.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere-Lanz MD 150 S – MD 250 S

Wprowadzone w 1964 roku nowocześnie zaprojektowane i osłonięte modele największym z nich był MD 630 (MD=Mähdrescher=kombajn zbożowy). Później serię uzupełniono modelami MD 530 i MD 730, który był pierwszym modelem z pięcioma członami bębna. W dwóch największych modelach zastosowano tradycyjnie silniki Perkins, jednak w modelu 630 na końcowym etapie zastąpiono je własnym produktem JD. Model 530 w testach grupy Vakola uznano za najwydajniejszy kombajn w swojej klasie. Szerokość mechanizmu młócącego i średnica bębna młócącego tego modelu pozostały niezmienione aż do XXI wieku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere MD 530 – MD 730

Po przejęciu Lanz przez Johna Deere'a, również kombajny zostały nazwane John Deere Lanz, a następnie przeszły do nazwy John Deere. Kolekcja modeli z 1964 roku na początku nosiła nazwę łączoną, przynajmniej na rynku niemieckim. Kombajny miały niskowydajne silniki, które zamiast Perkinsa i Mercedesa były teraz własnej produkcji John Deere'a. Model MD 330 był dostępny obok diesla także z silnikiem przemysłowym VW. W porównaniu do poprzednich modeli, średnica bębna młócącego została znacznie powiększona do 61 cm, a do przodu było trzy biegi. Ulepszone wspomaganie kierownicy było dostępne jako opcjonalne wyposażenie.

Obok tych modeli, pod koniec lat 60. w produkcji pozostawał jeszcze najmniejszy model poprzedniej serii, MD 150, wyposażony w heder o szerokości 175 cm. Równocześnie model MD 330 pozostawał w produkcji nawet po wprowadzeniu serii 900.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere MD 330 – MD 430

Małe kombajny JD charakteryzowały się wąską i wysoką konstrukcją. Zbiornik na ziarno był niewielki. Przesiewacze były regulowane, a rozdrabniacz montowany fabrycznie. Moc silników była szczególnie na początku niska. Nieznaczny wzrost mocy uzyskano w modelach z końcówką 5 z 1975 roku, a dalej w modelach z końcówką 2 z 1980 roku, które wyróżniały się światłami zintegrowanymi z podłogą kabiny. W modelu 942 z 1980 roku zastosowano dłuższe palce młocarza niż wcześniej.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere 925 – 942

Nowe kombajny serii 900 JD zostały wprowadzone na rok 1973. Najważniejszą nowością było opatentowane zastosowanie bijaków. Nowe były także hedery. Znacznie ulepszono układy sterowania.

W ofercie na rok 1976 wprowadzono wiele usprawnień: wzrosła moc silników, pasy napędu wyposażono w automatyczne napinacze, zbiorniki na ziarno były większe niż wcześniej, przebudowano konstrukcję bijaków oraz zwiększono powierzchnię sit. Nowością był shaker żaglowy Cross-Shaker.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere 940 – 955

Z serii JD 1000 na rynek najpierw weszły duże modele. W porównaniu z serią 900 najważniejsze ulepszenia to kabina SG2, odnowiony blat żniwny oraz większa komora młócąca. Listwa podbierająca i wałek środkowy były solidniejsze niż wcześniej. Regulacja prędkości była elektroniczna. Poziom hałasu w kabinie wynosił 80 dB. Niektóre wskaźniki i kontrolki były umieszczone na przednim słupku kabiny. Skrzynia biegów miała cztery przełożenia. Modele 1075 i 1085 dostępne były również z hydrostatycznym napędem.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere 1065 – 1085

JD 1032 i 1042 były znacznie wydajniejsze niż małe kombajny z serii 900. Szerokość bębna młócącego wzrosła z 78 do 104 cm, a liczba zgrzeblików zwiększyła się z trzech do czterech. Zbiorniki również były większe, chociaż nadal należały do najmniejszych w swojej klasie. Model 1055 zmienił się wyraźnie mniej w porównaniu do starego 955. Model 955/1055 był m.in. pod względem napędu znacznie bardziej solidny niż mniejsze modele. Wszystkie modele serii 1000 miały rurę wyładowczą umieszczoną na górze kombajnu oraz ułatwione czyszczenie.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere 1032 – 1055

Duże młocarki JD przeszły z serii 1000 do serii 1100 na początku 1989 roku. Najważniejsze ulepszenia to regulowany stół tnący serii 800 oraz sito do młócenia na zboczu. Oprócz modeli standardowych dostępna była wersja młocarni na zboczu z możliwością pochylenia 1169H.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere 1166 – 1188

Pod koniec 1989 roku mniejsze modele serii 1000 JD zostały zastąpione modelami serii 1100. Od modelu 1155 heder pochodził z nowej serii 800, w której długość stołu i kąt nachylenia podłoża były regulowane. Również od 1155 wyposażenie obejmowało poprzeczny drapak na łopatkach oraz nową 4-biegową skrzynię biegów. Najmniejsze modele 1133 i 1144 były nadal produkowane głównie na rynek nordycki. Były one ostatnimi małymi kombajnami JD. Model 1144 otrzymał teraz kabinę SG2.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere 1133 – 1158

W odświeżonej serii S II zastosowano częściowo mocniejsze silniki niż wcześniej. Wersja hydrostatyczna była dostępna także w najmniejszym modelu, 1166. Nowy model to mniej wydajny, pięciociśnieniowy 1174. Klimatyzacja była teraz wyposażeniem standardowym. Wentylator miał być bardziej wydajny niż poprzednio.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere 1166 S II – 1188 S II

Mocno zmodernizowane duże kombajny JD nazwano serią Z. Wszystkie modele były wyposażone w hydrostatyczny napęd jazdy. Za bębnem młócącym o średnicy 660 mm zamiast bębna słomianego zamontowano bęben do doczyszczania o średnicy 400 mm. Modelami równoległymi były wersje Hillmaster z bocznym pochyleniem 11 stopni do pracy na zboczach. Żniwiarki należały do serii 800. W Finlandii standardem były dość wąskie żniwiarki, zaś w innych krajach najwęższą żniwiarką standardową był model o szerokości 550 cm.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere Z 2054 – Z 2066

Seria JD 1100 powróciła do produkcji w Brazylii. Większość komponentów pochodziła z innych fabryk JD, m.in. heder serii 300 z USA. Do Europy importowano tylko model 1170. W USA sprzedawano również modele 1165 i 1175. Model 1170 miał tradycyjną konstrukcję kombajnu, ale wyposażenie było nieco bogatsze niż w poprzednich kombajnach serii 1100.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere 1170

Druga edycja serii Z rozwinęła numery modeli do serii 2200. W większości modeli zastosowano silniki o wyższej mocy niż wcześniej. Na szczycie gamy znalazł się model 2266 Extra, wyposażony w silnik o mocy 330 KM (moc maksymalna 360 KM) z elektronicznym sterowaniem silnikiem i intercoolerem.

Jeszcze bardziej zaawansowana elektronika zajmowała się m.in. dokonywaniem ustawień za naciśnięciem przycisku podczas zmiany gatunku zboża. Wysokość stołu koszącego regulował w pełni automatycznie nowy system ContourMaster.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere 2254 – 2266

CTS posiada, podobnie jak Claas Lexion 480, 2 podłużne bębny separacyjne zamiast młocarni, natomiast STS ma jeden podłużny cylinder jako mechanizm młócący. Cylinder jest podzielony wzdłuż na trzy strefy. Pierwsza odpowiada za podawanie słomy, środkowa zastępuje bęben młócący, a ostatnia młocarnie.

Model CTS z 1998 roku miał moc znamionową 260 KM, moc maksymalną 278 KM przy 2100 obr./min, a funkcja dodatkowej mocy (291 KM) była dostępna podczas opróżniania. W modelu z kolejnego roku powiększono zbiornik na ziarno i zwiększono moc silnika: wartości te wynosiły teraz odpowiednio 305/331/365 KM. Po modernizacji w 2001 roku model nazwano 9780 CTS, a jednocześnie wprowadzono do Europy 9880 STS.

Jesienią 2004 roku wprowadzono modele i, które w wyposażeniu opcjonalnym miały HarvestSmart i AutoTrac (patrz WTSi). Układ napędowy był mocniejszy. Silnik w CTS miał jeszcze więcej mocy oraz elektroniczne sterowanie silnikiem.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere CTS, 9780 CTS, 9880 STS

WTS-puimurit były następcami zarówno serii Z, jak i amerykańskiej serii Maximizer 9000, i w porównaniu ze swoimi poprzednikami zostały gruntownie odnowione. Kabina pochodziła z modelu CTS. Stoły tnące były nowej serii 600. Podobnie jak w innych mocnych kombajnach z lat 2000., zbiorniki na zboże były znacznie większe niż w poprzednich modelach, a elektronika i wyposażenie zostały rozbudowane. Kształt zewnętrzny stał się bardziej zaokrąglony po zastosowaniu kompozytowego materiału.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere 9540 WTS – 9680 WTS

Następcy modelu 1170 nadal byli produkowani w Brazylii. Model 1550 był nową, 6-kuznową wersją. Przestronna kabina miała konstrukcję podobną do serii Z. Półka tnąca była albo ze starszej serii 300, albo nowej serii 600R (standard w modelu 1550). Półka 600R miała standardowo funkcję bocznego pochyłu. Opcjonalnie dostępny był automatyczny system sterowania funkcjami półki tnącej, zwany Headertrack. Dla kół podbierających dostępny był opcjonalnie separatory bębnowe. Przesiewacz do zbioru na pochyłościach był standardem. Cofanie było hydrauliczne. Model 1450 miał odpowiednik dla zbiorów na pochyłościach, wersję 1450 AL, która nie była importowana do Polski.

W modelach Series 2 przedstawionych na rok 2007 zastosowano nowy wentylator. Moc silnika była teraz podawana według normy brutto. Mocy znamionowe wynosiły 198 i 245 KM. Maksymalna moc przy 2300 obr/min wynosiła odpowiednio 204 i 262 KM.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere 1450 CWS – 1550 CWS

WTS:t zostały zmodernizowane do modeli i jesienią 2004 roku. Silniki były odnowione i wyposażone w wtrysk paliwa common rail. W najmniejszych modelach 9540 i 9560 zastosowano technologię czterozaworową. Z wyjątkiem najmniejszego modelu silniki dawały dodatkowe 17 KM mocy przy 100 obr./min niższych obrotach nominalnych. Prędkości na drodze zostały wyraźnie zwiększone, podobnie jak u konkurencji. Opcjonalnie dostępny był komputer HarvestSmart, który automatycznie zarządzał ustawieniami zbioru oraz odpowiednią prędkością pracy, w zależności od wyboru użytkownika, bazując albo na stratach podczas zbioru, albo na stopniu obciążenia maszyny. Rok wcześniej wprowadzony system nawigacji satelitarnej AutoTrac był oczywiście również dostępny jako opcja. Standardowo montowany był nowy czujnik wilgotności ziarna w zbiorniku na zboże.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere 9540i WTS – 9680i WTS

CTS został zastąpiony jesienią 2007 roku modelem C670. Silnik miał ponownie większą moc, a równoległym modelem był C670i wyposażony w najnowszą automatykę. Poza tym młocarnia, oparta na dwóch bębnach separacyjnych zastępujących młotki, pozostała bez zmian. Równoległym modelem, jak wcześniej, był Hillmaster z przechyłem 22%. Maksymalna moc podczas opróżniania wynosiła 425 KM.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere C670

STS został zastąpiony jesienią 2007 roku modelem S690. Trzystopniowy bęben pozostał bez zmian, a największą zmianą był nowy, 13,5-litrowy silnik. Nowością była również wersja równoległa Hillmaster z nachyleniem 22%. W kabinie zastosowano system sterowania Command Center, który pojawił się w innych modelach kombajnów dopiero rok później. Instalacja elektryczna została teraz wykonana w technologii magistrali. Sita, most lemiesza, prędkość bębna i wentylatora regulowały się automatycznie, jeśli było to pożądane. Poziom hałasu wynosił 75 dB, czyli nieco więcej niż w europejskich kombajnach JD.

Na rynku amerykańskim odpowiedni model kombajnu nadal nosił oznaczenie 9870 STS. Obok niego znajdowały się trzy mniejsze modele, z których średni 9670 STS był sprzedawany przynajmniej we Francji pod oznaczeniem S560.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere S560-S690

Jesienią 2007 w odnowionej serii kombajnów John Deere największą nowością była seria T. Była ona mocno oparta na serii W, lecz łącznie miała cztery bębny. Szczególnością był drugi bęben, który obracał się w przeciwnym kierunku do pozostałych i przesuwał słomę od góry na trzeci bęben, który miał średnicę 66 cm, taką samą jak przedni bęben. Czwarty był podobnym bębnem słomowym o średnicy 40 cm zastępującym bęben ze słomą, jak w serii W. Modele z serii T miały większą moc silnika niż seria W.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Niemieckie kombajny WTS zostały jesienią 2007 roku zastąpione serią W. Technika w dużej mierze pozostała niezmieniona. Oferowano dwa modele z 5 bębami młócącymi oraz dwa z 6 bębami. Hełmy żniwne pozostały, jak wcześniej, regulowane na długość z serii 600R, a standardowo dostępne było pochylenie hełmu ±4 stopnie. Za bębnem młócącym znajdował się bęben do do młócenia wstępnego oraz separator bębnowy z kolcami. Elektrycznie sterowany żaluzjowy sito był dostępny jako opcja, a standardowo montowano automatyczną regulację prędkości między młótcami oraz prędkości bębna młócącego i wentylatora. Zamiast powierzchni tnącej zastosowano przenośniki ślimakowe, które przesyłają ziarno do wstępnych sit.

W modelach z 6 bębami zamontowano nowe silniki o pojemności 9,0 litra. We wszystkich modelach zwiększono moc, a podczas opróżniania zbiornika dostępna była dodatkowa moc 17 KM. Seria W miała również wersje i, których wyposażenie obejmowało automatyczne prowadzenie AutoTrac, automatykę młócenia HarvestSmart oraz system mapowania plonów HarvestDoc.

Już rok po premierze w kabinie wprowadzono zmiany. Jeden z czterech wyświetlaczy na słupku pionowym zastąpiono panelem sterowania Command Center znanym z ciągników JD, wyposażonym w ekran.

Na sezon 2011 wprowadzono funkcję dodatkowej mocy silnika podczas opróżniania zbiornika. Opcjonalnie dostępna była elektryczna, przyciskowa skrzynia biegów.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere W540 – W660

Modele CWS z Brazylii zostały odświeżone na sezon 2010. Zmiany obejmowały: zmodernizowany układ hydrauliczny z czterema pompami, nowy układ elektryczny, nowy układ kierowniczy z dwoma siłownikami, nowy napęd sita, nowy napęd rozdrabniacza, nową obudowę podajnika z transporterami oraz nowy wygląd. Regulacja odstępu zboża była teraz elektryczna, a także regulacja rozrzutnika plew była możliwa z kabiny. Do kombajnu dostępny był nowy model serii 600 oraz seria 600R używana w większych modelach. Pod agregatem znajdował się nowy podajnik taśmowy. Silniki miały funkcję zwiększenia mocy na czas opróżniania. Poziom hałasu w kabinie wynosił 79 dB.

Z powodu wymogów emisji spalin CWS zniknęły z rynku europejskiego w 2012 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere 1470 CWS – 1570 CWS

Najważniejszą zmianą w modelach John Deere serii T z napędem na cztery koła na sezon 2012 był nowy kabina Premium, która była o 30% bardziej przestronna niż poprzednia. Wszystkie przyciski zostały zgrupowane na podłokietniku, a jego kontynuacją był nowy dotykowy ekran GreenStar 3, za pomocą którego dokonywano m.in. regulacji żniw. Poziom hałasu w kabinie wynosił 72 dB. Model T550 był również dostępny z kabiną Komfort pochodzącą z poprzednich edycji. Silniki miały zwiększoną moc i udoskonaloną technikę, jednak John Deere nie stosował wtrysku mocznika. Podczas opróżniania zbiornika dostępna była dodatkowa moc w zakresie 30-34 KM. W wyposażeniu dodatkowym była zautomatyzowana skrzynia biegów ProDrive. Również podstawowe modele miały elektrycznie sterowane biegi, z wyjątkiem T550. W standardzie oferowany był heder 600R, a alternatywnie można było wybrać heder Premium Flow produkcji Zürn, w którym wymiana kosy rzepakowej na dzielnik pnia odbywała się bardzo szybko.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Jesienią 2011 odświeżona amerykańska seria S została w całości wprowadzona do Europy, oferując teraz cztery modele. S660 i S670 różniły się głównie mocą silnika, podobnie jak S680 i S690. Silniki wyposażone były w filtr cząstek stałych, katalizator utleniający oraz dwa turbosprężarki, ale bez wtrysku mocznika. Podczas opróżniania zbiornika dostępna była dodatkowa moc 34-50 KM. Jako alternatywa dla wcześniejszego bębna TriStream oferowano VariableStream, w którym bęben rozszerzał się ku tyłowi w części bez oddzielania ziarna. Miało to ułatwić transport wilgotnego materiału. Pole separacji było większe niż wcześniej.

Standardem została kabina Premium o 30% większej pojemności. Wszystkie urządzenia sterujące umieszczono na podłokietniku. Obok standardowej skrzyni biegów z przyciskami (standard w modelach S680/690) dostępna była skrzynia ProDrive, która zmieniała biegi automatycznie i zawierała hydrauliczną przekładnię szybkiego przełączania oraz pamięć prędkości jazdy. Od modelu S670 standardem był wysokowydajny sieczkarz. Z wyjątkiem najmniejszego modelu seria S była dostępna także z gąsienicami lub w wersji z pochylonym podjazdem do zbioru na stokach. Rura opróżniająca była przegubowa, co skracało długość transportową maszyny.

Na rok 2016 wprowadzono silniki serii PSS wyposażone we wtrysk mocznika oraz opcję prędkości drogowej 40 km/h.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere S660-S690

Jesienią 2013 John Deere ogłosił umowę partnerską z firmą Sampo Rosenlew mającą na celu stworzenie następcy kombajnów zbożowych CWS produkowanych w Brazylii, które nie zostały dostosowane do europejskich norm emisji spalin. Model Comia 10 pojawił się w kolorystyce JD pod oznaczeniem W440 na rynkach europejskich poza Skandynawią. Silnik Agco Power JD nazywa Sisu Dieslem. W ofercie jest także kombajn z dwoma bębnowymi młocarniami odpowiadający Comia 12 z zamkniętą rurą wyrzutową i większym zbiornikiem zboża, ale wyposażony w ten sam silnik Comia 10 o mocy 238 koni mechanicznych.

Rok później pojawił się również model Comia 8 oznaczony jako W330.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

John Deere W330 – W440

Kombajny serii W wyposażone w jeden bęben młócący zostały odświeżone w roku 2016. Najważniejszą zmianą było powiększone sito. Dostępne były dwa modele z 5 bębnami i dwa z 6 bębnami. Moc silnika została nieco zwiększona, a przy opróżnianiu zbiornika dostępna była dodatkowa moc. Poza systemem wtrysku mocznika i recyrkulacją spalin, silniki wyposażono w filtr cząstek stałych i katalizator utleniający. Te gorące elementy umieszczono w osobnej, szczelnej i nadciśnieniowej obudowie. John Deere oferował teraz prędkość drogową 40 km/h.

Oferta hederów została rozszerzona podobnie jak u innych producentów. Łącznie dostępnych było sześć wersji hederów do zboża, a standardem była regulacja pochylenia hedera w zakresie ±4 stopni. Za bębnem młócącym znajdował się wał słomowy oraz separatory bębnowe. Standardem było teraz sito pochylane pod kątem 7 stopni. Wentylator został zmodernizowany, a zakres jego regulacji powiększony. Oś tylna była nowa, a kąty skrętu większe niż wcześniej. W kabinie standardem była automatyczna klimatyzacja i poziom hałasu 72 dB.

Zapisz

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Bautz

Bizon

Braud

Case IH

Claas

Deutz / Deutz-Fahr

Dronningborg

Fendt

Fortschritt

Gleaner

Köla

Laverda / Fiatagri

Massey Ferguson

New Holland

Rostselmash

Sampo Rosenlew

Volvo BM

Ostatnio dodane maszyny

Send feedback

Welcome to the beta version of Koneviesti's new Konedata service! The service offers technical data for over 8000 tractors and combines. We are actively developing the service, so we appreciate your feedback.