Gleaner

W maszynach drugiej generacji modelu F2 nadal stosowano oryginalną technikę młócenia Gleanera, ale w M2 i L2 pojawił się perforowany mostek zbożowy oraz inne zmiany wprowadzone w poprzednich modelach. Silnikiem teraz oferowanym były wyłącznie turbodiesle Allis. W M2 i L2 standardowo wyposażono je w kontrolę prędkości obrotowej osi. Podobnie jak w Gleanerze, dostępnych było wiele akcesoriów, jednak wyposażenie standardowe było ograniczone. Nowym dodatkiem była hydrostatyczna tylna oś napędowa uzupełniająca wyposażenie gąsienicowe. Zbiorniki zbożowe w większych modelach zostały wyraźnie powiększone. Z modelu M2 dostępna była wersja przechylna do zbioru na zboczach MH2.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Kombajny zbożowe

Gleaner F2 / M2 / L2

Model Gleaner A II z 1964 roku miał nową, kanciastą i szerszą skrzynię zbożową, większy zbiornik na ziarno oraz szerszą tylną oś. Kabina była dostępna jako opcja dodatkowa, podobnie jak hydrauliczna regulacja wysokości bębna młócącego. Od modeli z 1965 roku standardowo wyposażono je także w regulowaną prędkość bębna młócącego.

Super A był odpowiednikiem, czerwonym brytyjskim modelem.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner A II / Super A

W przeciwieństwie do wcześniejszych metod Gleaner zaprezentował w sierpniu 2013 nową serię modeli, pozostawiając poprzednią równolegle w ofercie. Seria S8 Super miała opływowe linie i była dostępna za dopłatą również w ciemnoszarym kolorze. Silniki miały większą moc. Modele S78 i nowy S88 były wyposażone w 7-cylindrowy fiński silnik. Większy rotor, wprowadzony w poprzednim modelu, został teraz wsparty mocniejszą przekładnią obrotową. Zbiornik paliwa był znacznie większy niż wcześniej.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner S68-S88

W serii Super zaprezentowanej w 2010 roku zmieniono po raz pierwszy w historii rozmiar rotora w kombajnach Gleaner: średnica zamiast 25 cali wynosiła teraz 30 cali. Odpowiednio zwiększono także średnicę wentylatora i bębnów przyspieszających. Pomimo tych zmian, między innymi wymiary zewnętrzne kombajnu oraz moc silnika pozostały dokładnie takie same jak wcześniej. W modelach z 2013 roku standardem był olbrzymi zbiornik o pojemności 137 buszli.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner S67-S77

W modelu A6 zmiany w A86 w porównaniu do A85 były niewielkie. Mniejsze modele natomiast otrzymały kilka cech większego modelu, takie jak 15-calowa rura wysypowa. W zmodernizowanej kabinie zastosowano magistralę ISOBUS. W monitorze można było zapisać 20 różnych ustawień. Po modelu A6 Gleaner ponownie skupił się wyłącznie na kombajnach z młotem poprzecznym. Ten sam kombajn był dalej produkowany pod markami MF i Challenger.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner A66-A86

Gleanery serii R6 na rok 2009 to jedynie drobna aktualizacja pośrednia. Silniki zostały zastąpione przez silniki fińskie z własnej grupy kapitałowej. Stoły tnące były nowej serii. Średnica rury wyładowczej wzrosła z 12 cali do 14 cali.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner R66-R76

Wiosną 2007 roku Gleaner wprowadził na rynek swoje kombajny z serii A5. Był to kombajn MF z podłużnym rotorem, pierwotnie wywodzący się od White'a. Ten sam kombajn produkowany w fabryce Hesston był teraz sprzedawany w Ameryce Północnej pod markami MF, Challenger i Gleaner. W mniejszych modelach zastosowano silnik SisuDiesel, a w największym 13-litrowy Caterpillar. A85 był wydajniejszy niż jakikolwiek wcześniejszy kombajn Gleanera. A85 miał 15-calową rurę wychwytującą zamiast 12-calowej w mniejszych modelach oraz niemal dwukrotnie większą prędkość opróżniania.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner A65-A85

Więcej od tego producenta

Pierwszą na świecie samojezdną maszyną kombajnową był zaprezentowany w 1923 roku Gleaner, który został zbudowany na podwoziu traktora Fordson F. Charakterystyczną cechą kombajnów Gleaner była niemalowana, ocynkowana blacha na obudowie zewnętrznej. Specjalnością Gleanera była także zamknięta podściółka. Zboże było rozdzielane za pomocą przenośnika pomiędzy hederem a cepami oraz ostatnich za cepami. Do siewników i cepów były osobne wentylatory. Od końca lat 40. Gleaner napotykał rosnącą konkurencję, na którą odpowiedzią był w 1951 roku wprowadzony długo produkowany model A.

Model A był wyposażony w heder o szerokości 3,0-4,2 metra. Silnik był 3,2-litrowym, 6-cylindrowym silnikiem benzynowym. Przeważnie wykorzystywano silnik przemysłowy Forda. Zamknięta podściółka otwierała się w przypadku dostania się kamienia. Heder był szybko demontowalny. Kabina znajdowała się na osi hedera. W zależności od rocznika prędkość bębna młócącego nie była regulowana. Od końca lat 50. jako wyposażenie dodatkowe dostępne były hamulce kierownicze i wspomaganie układu kierowniczego. Wersją równoległą modelu A był model R, w którym cepy zastąpiono separatorem typu przenośnika taśmowego. Model B był przeznaczony do młócenia ryżu. Zarówno bęben młócący, jak i podściółka były wyposażone w młotki, które były skuteczniejsze niż cepy. Model AH był jednym z pierwszych kombajnów ciągnionych na zboczu. Miał aż 42-stopniowe nachylenie boczne.

W latach 1954-55 produkowano mały model T z bębnem młócącym o szerokości 58 cm, hederem 7- lub 10-stopowym oraz 41-konnym, 2,8-litrowym silnikiem benzynowym Forda.

W 1955 roku Allis-Chalmers kupił Gleanera, który stopniowo zastąpił własne, unikalnie skonstruowane kombajny All-Crop firmy Allis. Silniki Gleanerów zostały zmienione w 1957 roku na silniki Allis-Chalmers o pojemności 3,8 i 4,3 litra. Od 1958 roku dodatkowo za dopłatą dostępny był diesel 4,3-litrowy. W 1957 roku Gleanery zaczęto również montować w Anglii w czerwonym kolorze Allis-Chalmers. Kilka tych maszyn trafiło także do Finlandii. Konstrukcje zostały nieco dostosowane do wymogów europejskich, jednak zwłaszcza zamknięta podściółka była problematycznym rozwiązaniem.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner A

W 1960 roku Gleaner zaprezentował znacznie większy model C, do którego można było zamontować nawet 20-stopowy żniwiak. W porównaniu do tego silnik o mocy 64 KM wydawał się mało wydajny. Konstrukcja młocarni była bardzo niska. W standardzie, w przeciwieństwie do mniejszych modeli, znajdowała się hydrauliczna regulacja wysokości bębna do ścielenia, wspomaganie kierownicy oraz hydrauliczne hamulce. Dodatkowo dostępna była kabina. Technologia była podobna do modelu A, czyli most wahliwy był pełny, a separacja ziarna odbywała się głównie za pomocą przenośnika między bębnem młocki a palcami młócącymi. W wersji angielskiej zastosowano silnik Perkins diesel oraz bęben do ścielenia wyposażony w kolce oraz inne zmiany dostosowane do warunków europejskich.

Od 1962 roku w Ameryce był dostępny jako pierwszy młocarnia z turbodieslem. Drugą nowością była gąsienicowa wersja CT.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner C

Po krótkotrwałym modelu T, drugie pojawienie się Gleanera w mniejszej klasie wielkości zakończyło się sukcesem. Model E wyprodukowano w liczbie 17 300 sztuk w latach 1962-67. Technika modelu E była podobna do modelu A. Walcowy bęben do zrzutu był pozbawiony kolców, hydrauliczna regulacja wysokości walca zrzutowego była wyposażeniem dodatkowym, mostek napędowy zamknięty, separacja odbywała się za pomocą transporterów po bębnie młócącym, kierowanie nie było wspomagane, a hamulce kierownicze stanowiły wyposażenie dodatkowe. Bęben młócący został zwężony, a zbiornik na ziarno zmniejszony, lecz w pozostałych aspektach wymiarowo odpowiadał modelowi A. Silnik to bardzo słabo wysterowany benzynowy silnik Allis-Chalmers o mocy 36 koni mechanicznych. Dość mała moc przy 390 cm stole tnącym. Kabina była dostępna również w tym modelu.

W modelu E III, wprowadzonym w 1967 roku, pojawiła się bardziej kanciasta tylna część, odnowiona kabina, ulepszona hydraulika, zwiększona moc oraz większy zbiornik na ziarno.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner E / E III

W modelu Gleaner C II z roku 1964 oraz odpowiadającym mu brytyjskim Super C zastosowano w porównaniu do poprzednika bardziej kanciasty kształt zbiornika na ziarno i większy zbiornik na zboże. Zastosowano teraz podparcie stołu żniwnego za pomocą amortyzatora gazowego. W Europie dostępne były teraz stoły żniwne o długości do 20 stóp, a w USA nawet do 24 stóp. Nowym modelem równoległym w USA była wersja hybrydowa CH do żniw na stokach.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner C II / Super C

Sukcesyjne modele Gleaner A i C otrzymały kontynuację w 1968 roku w postaci modeli F i G, które opierały się przede wszystkim na wcześniejszym modelu C. W technice zachowano dotychczasowe założenia. Mechanizm młócący pozostał niezmieniony, a kombajn zbudowany na osobnej ramie nadal był pokryty niepomalowaną, ocynkowaną blachą. Kabina mogła być opcjonalnie wyposażona w klimatyzację i ogrzewanie. Kolumna kierownicza była regulowana. Model G był bardziej masywny niż F pod względem układu napędowego i wielu innych elementów.

Silnik modelu F był mocniejszym, 4,3-litrowym silnikiem benzynowym (101 KM), z opcją 4,9-litrowego diesla (84 KM). Model G miał 4,9-litrowy silnik benzynowy (105 KM) lub turbodoładowany diesel (109 KM). W 1970 roku silnik benzynowy został zastąpiony 5,7-litrowym V8. Równoległym modelem dla G był wariant przeznaczony do pracy na stokach, GH.

W 1972 roku wprowadzono hydrostatyczny układ napędowy. W tym samym czasie zaprezentowano również nowe kabiny z zakrzywionymi szybami, które były szczytem ówczesnej technologii.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner F / G

Ostatnim przedstawicielem europejskiej historii kombajnów z Allis-Chalmers/Gleaner był model 5000 produkowany w latach 1969-72, który był rozwinięciem wcześniejszego Super C. Biorąc pod uwagę warunki europejskie, wprowadzono w końcu istotny kompromis – kombajn posiadał standardowy most tylny. Przenośnik znajdował się między bębnem młócącym a śrutownikiem, a oddzielne wentylatory do sit i śrutowników pozostały jednak zachowane. Prędkość bębna rozdrabniającego regulowana była hydraulicznie, a układ kierowniczy był hydrostatyczny.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Allis-Chalmers 5000

Gleaner K to nadal ulepszona wersja najmniejszego modelu E w ofercie. Silnik Allis-Chalmers został najwyraźniej ze względów kosztowych zastąpiony nieco mocniejszym, 6-cylindrowym silnikiem benzynowym GM. Silnik wysokoprężny nie był już dostępny jako opcja. W wyposażeniu dodatkowym oferowano automatycznie dopasowujący się do powierzchni pola bęben, hydrauliczną regulację wysokości wałka koszącego oraz hydrostatyczne wspomaganie kierownicy zamiast standardowego układu.

Model K wyprodukowano w ponad 20 000 egzemplarzy, jednak w latach 1977-81, podczas produkcji modelu K2, popyt na małe kombajny był już znacznie mniejszy. Model K2 ponownie oferował jako wyposażenie opcjonalne 4-cylindrowy silnik wysokoprężny Allis-Chalmers (72 KM). Sito oraz zbiornik ziarna były nieco większe niż poprzednio.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner K

Największy model G z serii Gleaner został odświeżony do modelu M, a obok niego pojawił się mocniejszy model L. Mniejszy brat modelu G, F, kontynuował pod swoją starą nazwą, ale otrzymał część tych samych usprawnień. Modele M i L miały takie same wymiary wzdłużne. Szerokość zespołu młócącego wynosiła w modelu M 102 cm, a w modelu L 122 cm. W większym modelu było pięć młocarni. Do modelu L można było zamontować maksymalnie 24-stopową hederę.

Konstrukcja zespołu młócącego pozostała charakterystyczna, ale różniła się od wcześniejszych modeli. Przed walcem młócącym zamiast przenośnika paletowego nadal znajdował się dodatkowy bęben podający. Mostek był teraz perforowany jak w innych kombajnach. Pod nim znajdował się przenośnik paletowy, za którym umieszczony był kolejny (stosowany już w wcześniejszych modelach) przenośnik paletowy. Przepływ materiału uzupełniały jeszcze dwa bębny podające. Wentylatory były teraz tylko jeden, dwukanałowy.

Era silników benzynowych powoli dobiegała końca na amerykańskim rynku kombajnów. Standardowym silnikiem w obu modelach GM był 5,7-litrowy V8. Turbodiesle Allis-Chalmersa oferowano o mocy 120, 130 oraz 158 koni mechanicznych. Skrzyni biegów było teraz aż pięć, a prędkość na drodze przekraczała 30 km/h. Opcjonalnie dostępny był hydrauliczny napęd.

Kabina była wyposażeniem standardowym w modelu L. Regulacja hedery i prędkości jazdy oraz obrót rury wyładowczej odbywały się za pomocą przycisków — coś w rodzaju wczesnego podłokietnika z elementami sterowania. Opcjonalnie dostępny był monitor nadzorujący prędkości obrotowe osi oraz kontrola kołków młócących. Zbiornik na ziarno mógł zostać powiększony, co znacznie zwiększało jego pojemność.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner M / L

New Holland zaprezentował pierwszy młocarkę rotacyjną w 1975 roku, a IH poszedł za tym dwa lata później. Gleaner przygotował własne rozwiązanie na rok 1979. Gleaner zdecydował się umieścić rotor poprzecznie i twierdził, że wymaga to mniejszej mocy. Według Gleanera mniejsza długość rotora została rozwiązana przez 360-stopniowy obszar oddzielania/czyszczenia zamiast podwieszonego mostka pod spodem. N7 był najwydajniejszą młocarnią swego czasu, a jego heder o szerokości 910 cm był najszerszy na rynku. W tym modelu silnikiem był 8,5-litrowy, chłodzony pośrednio Allis-Chalmers. W mniejszych modelach silnik miał pojemność 7,0 litra. Układ napędowy był zawsze hydrostatyczny i wyposażony w pompę reagującą na obciążenie. W przeciwieństwie do wcześniejszych modeli Gleanera, wał bijakowy napędzany był hydraulicznie. Cofanie było jednak wciąż dostępne tylko jako opcja. Z przodu można było zamontować koła bliźniacze (najlepsze połączenie to 30,5-32 z 18,4-38 z boku), a z tyłu hydrostatyczny napęd na cztery koła. Pierwsze młocarnie rotacyjne Gleanera miały złą reputację, ale problemy zostały w dużym stopniu naprawione w trakcie tej serii modelowej.

Po zakupie przez Deutza produkcji maszyn rolniczych Allis-Chalmers w latach 1986-87 wytwarzano modele Gleaner R5, R6 i R7, które otrzymały zielony pas Deutza na boku. Rura opróżniająca była dłuższa, a rozrzutnik słomy ulepszony, jednak poza tym zmiany w porównaniu do modeli N były niewielkie. W modelu R5 moc wzrosła z 190 do 200 koni mechanicznych.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner N5 / N6 / N7

W latach 1983-86 oferowano odnowione modele F3, M3 i L3, które były ostatnimi młocarniami zbijakowymi Gleanera. Większe M3 i L3 były do siebie bardzo podobne, ale F3 wciąż używał oryginalnej konstrukcji Gleanera z zamkniętymi belkami nośnymi i był wyposażony skromniej. Kabiny zostały ulepszone, a standardem stały się ogrzewanie i klimatyzacja oraz w modelu F3 elektryczno-hydrauliczne sterowanie najważniejszymi funkcjami. W wyglądzie tych modeli nadal nie przykładzano dużej wagi, chociaż w nowych młocarni rotacyjnych Gleanera z tego samego okresu zastosowano opływową obudowę.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner F3 / M3 / L3

Kiedy Deutz został właścicielem, kombajny Deutz-Allis Gleaner otrzymały chłodzone powietrzem silniki Diesla Deutz zamiast starych silników Allis. Największy model miał 12,8-litrowy silnik V8 z dwoma turbosprężarkami. Po wycofaniu kombajnów zbożowych Kohl z gamy Gleaner, dodano mniejszy model R40 na niższym końcu serii kombajnów rotorowych, który pod względem wydajności był pomiędzy poprzednimi modelami M i L. W modelach R40 i R50 rotor był krótszy niż w wcześniejszym, najmniejszym modelu.

W technologii zbioru nie zaszło wiele zmian od czasu wprowadzenia pierwszego kombajnu rotorowego Gleaner. Zboże było transportowane dwoma następującymi po sobie ślimakowymi przenośnikami do rotora umieszczonego poprzecznie. Ramiona rotora były teraz chromowane.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner R40-R70

W 1988 roku modele R40-R70 zastąpiono serią 2 z czerwonymi paskami R42-R72. Najważniejszą innowacją była nowa kabina ComforTech, która stanowiła duży krok naprzód w stosunku do poprzednika z lat 70. Standardowym wyposażeniem było pneumatycznie amortyzowane siedzenie. Drugą istotną zmianą było zmniejszenie liczby pasków, przekładni i punktów smarowania. Monitorowanie wałka młocarni było standardem, z wyjątkiem najmniejszego modelu. W największym modelu nowym standardowym wyposażeniem była automatyczna regulacja prędkości wału koszącego. Gwarancja na kombajny Gleaner na tym etapie wynosiła 5 lat lub 5000 godzin.

Od 1993 roku silniki miały większą moc, a obok powietrzno-chłodzonych silników Deutz dostępne były diesle Cummins o pojemności 8,3 litra. Nazwa Deutz-Allis przeszła do historii, a kombajny według nowego właściciela nosiły nazwę Agco Gleaner.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner R42-R72

Agco przejął właścicielstwo Gleanera na początku lat 90. Drugą marką Agco na amerykańskim rynku kombajnów była MF, która w swojej ofercie miała jedynie rotacyjne kombajny pochodzące od White'a. Aby uzupełnić asortyment zarówno MF, jak i Gleanera, opracowano młocarnię rotorową MF z maksymalnym wykorzystaniem jej technologii, która u Gleanera otrzymała oznaczenie C62. Kabiny MF i Gleanera miały w tym czasie wiele wspólnego, a młocarnie rotorowe były identyczne. Silnik był Cumminsa o pojemności 8,3 litra. Headders pochodziły od Gleanera.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner C62

W 1997 roku wprowadzono serię Silver Series, nazwaną tak od srebrnego lakieru proszkowego. Wszystkie wcześniejsze Gleanery miały niepomalowaną, ocynkowaną powierzchnię. Silniki były teraz marki Cummins. 11-litrowy silnik R72 był elektronicznie sterowany. Headhery były nowe. W 2000 roku produkcja Gleanerów została przeniesiona do fabryki Agcon Hesston, obok kombajnów MF.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Kombajny serii 5 Gleaner pojawiły się w roku 2003. Najmniejszy model został wycofany. Wygląd był wyraźnie elegancki, ale pod obudową kryła się w znacznej mierze starsza technika. Podobnie jak w modelach Gleaner, kombajn był zbudowany na osobnej ramie. Szerokość najszerszego hederu przez całą historię hederów rotacyjnych wynosiła 910 cm. Za pomocą dwóch długich podwójnych ślimaków ziarno było transportowane na poprzeczny rotor umieszczony nad sitami. Pierwszy model kombajnu rotacyjnego N6 ważył mniej niż 9000 kg, a teraz odpowiadający mu wielkością R65 ważył już 12 500 kg. Silnikiem był Cummins, który w dwóch większych modelach był elektronicznie sterowany. Kabina to ComforTech II, w której wskaźniki zostały przeniesione z kolumny kierownicy na słupek, a po raz pierwszy zastosowano prawdziwy podłokietnik z zestawem sterowania. Lampki kontrolne i systemy nadzoru, zgodnie z tradycją Gleanera, nadal umieszczone były pod sufitem.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Gleaner R55-R75

Bautz

Bizon

Braud

Case IH

Claas

Deutz / Deutz-Fahr

Dronningborg

Fendt

Fortschritt

John Deere

Köla

Laverda / Fiatagri

Massey Ferguson

New Holland

Rostselmash

Sampo Rosenlew

Volvo BM

Ostatnio dodane maszyny

Send feedback

Welcome to the beta version of Koneviesti's new Konedata service! The service offers technical data for over 8000 tractors and combines. We are actively developing the service, so we appreciate your feedback.