Gleaner N5 / N6 / N7

New Holland zaprezentował pierwszy młocarkę rotacyjną w 1975 roku, a IH poszedł za tym dwa lata później. Gleaner przygotował własne rozwiązanie na rok 1979. Gleaner zdecydował się umieścić rotor poprzecznie i twierdził, że wymaga to mniejszej mocy. Według Gleanera mniejsza długość rotora została rozwiązana przez 360-stopniowy obszar oddzielania/czyszczenia zamiast podwieszonego mostka pod spodem. N7 był najwydajniejszą młocarnią swego czasu, a jego heder o szerokości 910 cm był najszerszy na rynku. W tym modelu silnikiem był 8,5-litrowy, chłodzony pośrednio Allis-Chalmers. W mniejszych modelach silnik miał pojemność 7,0 litra. Układ napędowy był zawsze hydrostatyczny i wyposażony w pompę reagującą na obciążenie. W przeciwieństwie do wcześniejszych modeli Gleanera, wał bijakowy napędzany był hydraulicznie. Cofanie było jednak wciąż dostępne tylko jako opcja. Z przodu można było zamontować koła bliźniacze (najlepsze połączenie to 30,5-32 z 18,4-38 z boku), a z tyłu hydrostatyczny napęd na cztery koła. Pierwsze młocarnie rotacyjne Gleanera miały złą reputację, ale problemy zostały w dużym stopniu naprawione w trakcie tej serii modelowej.

Po zakupie przez Deutza produkcji maszyn rolniczych Allis-Chalmers w latach 1986-87 wytwarzano modele Gleaner R5, R6 i R7, które otrzymały zielony pas Deutza na boku. Rura opróżniająca była dłuższa, a rozrzutnik słomy ulepszony, jednak poza tym zmiany w porównaniu do modeli N były niewielkie. W modelu R5 moc wzrosła z 190 do 200 koni mechanicznych.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.