Ursus C-385 / 1201-1604

Duże Ursusy zaprojektowane i wyprodukowane we współpracy z Zetorem zostały zaprezentowane latem 1969 roku. Produkcję rozpoczęto w 1972 roku. Pierwsze modele C-385 miały moc 76 koni mechanicznych, ale zanim Ursusy dotarły do Finlandii latem 1976 roku, moc wzrosła do 80 KM. W Finlandii moc podawano jako 82 KM, a w innych danych technicznych występowały niewielkie różnice w stosunku do informacji międzynarodowych. Kolor zmienił się z czerwonego na żółty wkrótce po wprowadzeniu do Finlandii. Wykończenie traktorów odbywało się początkowo w Szwecji. Pierwsze Ursusy miały wyraźnie więcej usterek niż Zetory, m.in. w instalacjach elektrycznych. Silniki były produkcji Zetora, natomiast skrzynie biegów Ursus montował samodzielnie.

Starszym modelem 385 był sześciocylindrowy 1201 (napęd tylni) i 1204 (napęd na cztery koła) zaprezentowany w 1974 roku. W obu seriach montowano także turbodoładowanie, co podnosiło moc do odpowiednio 100 i 146 KM. Przed pojawieniem się własnych sześciocylindrowych modeli Ursus produkował model C-3110 z sześciocylindrowym silnikiem Perkinsa o mocy 100,5 KM. W Europie Środkowej zamiast 1204 Turbo oferowano model 1604 o tej samej mocy, który miał m.in. udźwig 4000 kg, większy zbiornik paliwa oraz solidniejszą 12+6-biegową skrzynię.

Ursus, podobnie jak Crystal, posiadał kilka zaawansowanych rozwiązań: płaską podłogę kabiny, hydrauliczną zmianę biegów oraz czujniki na drążkach układu jezdnego. Hałas w kabinie w sześciocylindrowych modelach z początku lat 80. podawany jako 78-79 dB okazał się niedokładny, ponieważ w późniejszych modelach wartości te były znacznie wyższe. Układ kierowniczy bywa czasami określany jako hydrostyczny, jednak ze względu na mechaniczną łączność właściwsze jest określenie wspomagany hydraulicznie. Prędkość maksymalna Ursusa na drodze była wyraźnie poniżej 30 km/h, ale od 1980 roku dostępna była także skrzynia Transporter, pozwalająca na osiągnięcie 38 km/h. Zmiana została dokonana w Polsce przez odwrócenie działania hydraulicznej zmiany biegów.

Dźwignie biegów zostały przesunięte z osi środkowej na obie strony fotela poprzez wygięcie długich drążków. W modelach sześciocylindrowych zastosowano dodatkowy siłownik do podnośnika, który w 1979 roku wprowadzono także do modeli czterocylindrowych. W tym samym czasie reflektory zostały przeniesione z boków na maskę. Modele De Luxe oprócz standardowego wyposażenia miały m.in. sprężarkę powietrza, ciężarki przednie, fotel dla pomocnika oraz w modelach z napędem tylnym zawieszenie osi przedniej i większe przednie opony.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.