Nuffield / Leyland / Marshall

Modele 6-cylindrowe 285 i 2100 były pod wieloma względami mocniejsze od 4-cylindrowych: miały większą siłę podnoszenia, hamulce były kąpielowe olejowe, układ kierowniczy hydrostatyczny, standardowo wyposażone w wał odbioru mocy 1000 obr./min, a tylna oś była mocniejsza, produkowana przez County. Modele 6-cylindrowe wyposażano również w napęd na cztery koła County, wtedy oznaczenia modeli to 485 i 4100. W Finlandii w tych modelach stosowano brytyjską kabinę Victor Euroscan. Modele 285-4100 otrzymały też srebrne naklejki w tym samym czasie, kiedy wprowadzono modele 262 i 272.

Jesienią 1975 model 255 został zastąpiony przez 262, a 270 przez 272. Różnicą wizualną w porównaniu do poprzednich były srebrne paski. Wraz z nową gamą modeli w Finlandii wprowadzono oryginalną kabinę Q produkcji Victora, która była krytykowana m.in. za niewystarczającą wentylację, wysoki poziom hałasu oraz charakterystyczne pedały.

W tym tekście wykorzystano przede wszystkim międzynarodowe dane techniczne. W Finlandii moc podawano według normy BS nieco wyższą. Również siły podnoszenia i inne parametry podawano w Finlandii jako większe.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Traktory

Leyland 262-4100

Jesienä 1984 esiteltiin 6-sylinterinen Marshall 100, joka käytti samaa Leyland 6/98 -moottoria kuin 6-sylinteriset Leyland-traktorit. Moottorin teho oli 103,5 hv. Hiukan myöhemmin samana vuonna esiteltiin turboahdettu Marshall 115, jonka hevosvoimalukema vastasi mallimerkintää. Moottorit oli varustettu viskopuhaltimella. 100-malli oli tarjolla myös takavetona, 115 vain nelivetona. Vuonna 1988 esiteltiin 125, joka korvasi 115:n.

Vaihteita oli 20+9, joista 8+4 oli ns. ryömintäalueella. Pienimmälläkin vaihteella suurin nopeus oli kuitenkin 1,6 km/h. Vaihteisto, valmistaja ZF, oli pääosin sama kuin IH 1255/1455 -malleissa. Kytkin oli 13-tuumiainen. Sekuran valmistama Explorer-ohjaamo oli lähes samanlainen kuin pienemmissä malleissa, mutta sisustusta oli hieman kehitetty. Uutta teknologiaa edusti sähkökäyttöinen nostolaite. Nostovoima oli 4,5 tonnia, ja tunnistus tapahtui vetoaisojen kautta. Nelivedon kardaani oli vasemmalla sivulla. Perävaunun jarruventtiili oli vakiona.

Marshall 100:n tuotanto jatkui vuoteen 1989 asti samoin kuin pienempien Marshall-mallien. 115 ja 125 jäivät harvinaisiksi. Leyland-moottoreiden valmistuksen päätyttyä näiden mallien tuotantoa suunniteltiin jatkettavaksi Perkins-moottoreilla, mutta suunnitelma jäi prototyyppivaiheeseen.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Marshall 100-125

W roku 1981 Leylandy zmieniły kolor na żółty. Model 262 zastąpił 602, 272 – 702, a doładowany 282 – 802. Odpowiadające modele 4x4 miały na końcu numeru cyfrę 4. Modele 502 z silnikiem Perkins 3-cylindrowym oraz minitraktor 302 nie były sprowadzane do Polski. Kabina w sprowadzanych do Polski modelach to Sekura Explorer. Dostępna była również uproszczona wersja QM oparta na starej konstrukcji. Zmiany wyglądu były niewielkie, ale w technice pojawiło się więcej nowości.

W hydraulice zastosowano teraz podwójną pompę o wydajności 55 l/min, a układ hydrauliczny był zasilany bezpośrednio z silnika. Czujnik wychylenia ramion roboczych pozostał w użyciu. Hamulce były teraz kąpielowe (olejowe).

Marshall kupił produkcję traktorów Leyland w roku 1981, a marka zmieniła się na Marshall pod koniec 1982 roku. W tym samym czasie zakończono import do Polski. Wśród Marshalli dostępne były wersje XL z biegami pełzającymi (15+5) oraz nieco dłuższym rozstawem osi. W ofercie pojawił się także model 904 o mocy 92 KM pod koniec 1984 roku. Mały 302 zastąpił kanciasty 132 w roku 1986. Był to w zasadzie IMT 539 z osprzętem Marshall i kabiną Duncan. Posiadał silnik Perkins o mocy 35 KM wyprodukowany przez IMT.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Leyland / Marshall 302-804

W marcu 1978 stara skrzynia biegów 10+2 została zastąpiona zsynchronizowaną skrzynią 9+3. Była to jedna z pierwszych skrzyń, w której załączenie biegu wstecznego było możliwe bez całkowitego zatrzymania ciągnika. Natomiast przełącznik zakresów wciąż nie był zsynchronizowany. Dźwignia zmiany zakresów znajdowała się po lewej stronie operatora, a dźwignia głównej skrzyni po prawej. Zewnętrzną zmianą były czerwone paski na naklejkach. Nowością były przedstawione modele 462 i 472 z napędem na cztery koła oraz przednią osią Carraro i wałem kardana środkowego.

Pod koniec 1979 roku wprowadzono turbodoładowane modele 282/482 (82 KM), co oznaczało zakończenie produkcji modeli 6-cylindrowych.

Od początku 1980 roku do Finlandii importowano modele wyposażone w kabinę Sekura.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Leyland 245-482 Synchro

Ostatnia próba ożywienia ciągników Leyland należała do JWD, które zakupiło majątek fabryki Marshalla. Podobnie jak w modelu Marshall 752-954, w ciągnikach JWD Fieldmaster używano silników Perkinsa. W modelach 274/474 silnik był wolnossący, natomiast w większych - turbodoładowany. Standardowo dostępnych było 9+2 biegów, co oznaczało wyłączenie dotychczas największego biegu wstecznego. Z biegami pełzającymi liczba przełożeń wzrastała do 15+4.

Broszura wspomina, że sprzęgło zostało przeprojektowane. Pozostałe różnice w danych technicznych w porównaniu do Marshalla ograniczały się do rozmiarów opon i mniejszego zbiornika paliwa. Kabina Explorer pozostała bez zmian. Jedynie wskaźniki wyglądały inaczej niż w Marshallu. Kabinę można było odchylić na bok w celu przeprowadzenia prac serwisowych.

Produkcja JWD zakończyła się w 2003 roku, a wyprodukowano zaledwie około 50 ciągników.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

JWD Fieldmaster 274-494

W 1987 roku modele oparte na Leyland zastąpiono nowymi modelami Marshall 752/754, 852/854 i 954 z silnikami Perkinsa o pojemności 3,9 litra. Kanciasta sylwetka była nowością, ale kabina Explorer pozostała prawie niezmieniona. W kabinie pojawił się jednak oddzielny wentylator powietrza chłodzącego oraz łatwiejszy do czyszczenia filtr powietrza. Skrzynia biegów w modelach X miała dotychczasową konfigurację 9+3, a w modelach XL wyposażona była w biegi pełzające 15+5. Układ napędowy częściowo wzmocniono. Zbiornik paliwa umieszczony z przodu był znacznie większy niż wcześniej. We wszystkich modelach zastosowano teraz długi rozstaw osi, co zwiększyło średnicę skrętu.

Sprzedaż Marshall była niewielka, a produkcję zakończono w 1989 roku. Po tym czasie przez krótki okres w Anglii sprzedawano traktory Steyr jako Marshalle.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Marshall 752-954

Pod koniec 1972 roku zmodernizowano oznaczenia typów Leylandów: z 253 na 245, z 344 na 255 oraz z 384 na 270. Ostatnie cyfry oznaczały moc silnika. W odświeżonych silnikach 255 i 270 zastosowano m.in. większe zawory i grubsze ścianki tulei cylindrowych. W Finlandii ciągniki 3- i 4-cylindrowe nadal wyposażano w kabinę Junkkari zamiast oryginalnej kabiny Q. Kabina Q w modelu 245 pojawiła się w 1976 roku.

W tym samym czasie gamę uzupełniły 6-cylindrowe modele 285 i 2100 (patrz 262-4100).

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Leyland 245-270

Więcej od tego producenta

BMC połączyło się z grupą Leyland w 1967 roku, a marka Nuffield zmieniła się na Leyland w 1969 roku. Jednocześnie kolor zmienił się na niebieski. Pierwsze Leylandy to 4-cylindrowe modele 344 i 384. W 1971 roku wprowadzono model 253 z 3-cylindrowym silnikiem Perkins. W 1972 roku na szczycie gamy pojawiły się 6-cylindrowe modele 285 i 2100. Były produkowane do 1980 roku. Na rok 1981 kolor niebieski zmieniono na żółty. Marshall kupił produkcję traktorów Leyland w 1982 roku. Produkcję przeniesiono do Gainsborough, a marka zmieniła się na Marshall pod koniec 1982 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Założyciel Morris Motors, William Morris, później został lordem Nuffield i nadał swoje imię oddziałowi rolniczemu Morrisa założonemu w 1948 roku. Na wystawie Smitfield Show w 1948 roku zaprezentowano Nuffield Universal M4 oraz jego wersję na gaz świetlny PM4, a także trzykołowy M3 przeznaczony głównie na rynek amerykański. Silnik stanowił boczny zaworowy silnik z furgonu Morris. W 1950 roku przedstawiono model DM4 z silnikiem wysokoprężnym Perkins. Silnik na gaz świetlny powiększono z 3,2 litra do 3,8 litra w 1952 roku. Po połączeniu Morris Motors z BMC w 1954 roku silnik diesla zastąpiono produktem BMC. Udział modeli wysokoprężnych osiągnął w 1955 roku już 95%.

Nuffield był w swoim czasie całkiem dużym traktorem. Wersja benzynowa miała moc 48 KM. Skrzynia biegów oferowała 5 biegów do przodu, a prędkość maksymalna na drodze sięgała niemal 30 km/h. Sprzęgło Borg & Beck miało średnicę 11”. Układ elektryczny był 12-woltowy. Rozstaw osi tylnej był regulowany bezstopniowo w amerykańskim stylu poprzez przesuwanie kół na osi.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Nuffield Universal M4-DM4

Nuffield był wczesnym użytkownikiem bezpośredniego wtrysku diesla: już w 1954 roku na rynek wszedł model DM4 (później w formie 4DM) z silnikiem Perkinsa, który zastąpił wcześniejszy model, a w 1958 roku dołączył do niego trzycylindrowy 3DL. Na tym etapie modele były też znane pod oznaczeniami Universal Four i Three. Silniki BMC w tych modelach miały pojemności 2,5 i 3,4 litra. Blokada mostu różnicowego pojawiła się w 1959 roku. Dwumasowe sprzęgło oferowano już od 1956 roku.

Na rok 1962 zaprezentowano ulepszone modele 3/42 i 4/60. Numery modeli oznaczały liczbę cylindrów i moc. Pojemność większego modelu wzrosła z 3,4 do 3,8 litra. Skrzynia biegów miała nadal 5 biegów do przodu i 1 wsteczny, a w Finlandii montowano reduktory. Standardem była blokada mostu różnicowego i czujnik drążków wyrównawczych. W opcji dostępne były WOM niezależny od sprzęgła jazdy oraz wspomaganie kierownicy w większym modelu. Finlandia była najważniejszym rynkiem eksportowym Nuffield poza Brytyjską Wspólnotą Narodów.

Pod koniec 1964 roku wprowadzono skrzynie biegów 10+2 w modelach 10/42 i 10/60. Silnik mniejszego modelu zwiększył pojemność do 2,8 litra, a do skrzyni dodano bieg redukcyjny. Hamulce stały się tarczowe, a układ hydrauliczny wyposażono w podwójną pompę. Deska rozdzielcza została odświeżona, a uruchamianie odbywało się teraz za pomocą kluczyka zapłonu. W 1965 roku wydajność układu hydraulicznego zwiększono z 31,5 do 35 litrów.

Do historii Nuffield należą, podobnie jak w przypadku Forda, modele czteronapędowe zmodyfikowane przez zewnętrznych brytyjskich producentów, z których do Finlandii sprowadzono Bray Four 10/60, wyposażone w przednie koła o tej samej wielkości co tylne. Natomiast do Universal Four montowano we Finlandii włoskie przednie osie.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Nuffield 3DL – 10/60

W 1965 roku na rynku pojawił się mały traktor BMC Mini 9/16, opracowany głównie przez Harry Ferguson Research Ltd. Mini miał pompę hydrauliczną umieszczoną nad silnikiem oraz zbiornik paliwa pod siedzeniem. W przeciwieństwie do wielu innych małych traktorów, wyposażony był w układ antypoślizgowy podczas jazdy na wstecznym biegu. Oryginalny silnik to 950 cm³ benzynowy, a nieco później wprowadzono także 948 cm³ silnik diesla z komorą wstępną (15 KM). W 1968 roku nazwę zmieniono na Nuffield 4/25, a silnikiem był 1,5-litrowy benzynowy lub diesel.

W 1969 roku mały traktor również przeszedł pod markę Leyland. Zmieniono maskę i kolor na niebieski. Numer modelu pozostał Leyland 154, mimo że traktor był wyposażony zarówno w 1,5-litrowy silnik diesla, jak i 1,6-litrowy benzynowy.

Model był produkowany do 1980 roku pomimo niewielkiej sprzedaży, kiedy to zastąpiono go modelem 235 z 1,8-litrowym, 30-konnym silnikiem diesla. Historia modelu trwała w latach 80. w Turcji, gdzie produkowano go jako czerwony Leyland 184 oraz eksportowano w żółtym kolorze jako 302 do 1985 roku.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

BMC Mini, Leyland 154

Nuffieldy przez długi czas wyglądały niemal identycznie, ale w 1967 roku design przejął kontrolę. Wygląd był nadal o zaokrąglonych liniach, w przeciwieństwie do kanciastych nowości konkurencji, jednak dekoracji było dużo. Model 3/45 miał silnik 3-cylindrowy, a 4/65 – 4-cylindrowy. Moc według normy DIN wynosiła 45 i 60 KM, a według SAE – 50 i 70 KM. Silnik nie był elementem nośnym konstrukcji.

Przekładnia, jak wcześniej, miała 10+2 biegów. Hydraulika była bardziej wydajna. Kabina i rozmieszczenie elementów sterujących zostały odświeżone. W Finlandii Nuffieldy wyposażano w kabinę Junkkaria. Oba modele miały dwie wersje: gospodarczą i dworską, z których ta druga posiadała podwójne sprzęgło, a w wersji dworskiej 4/65 dodatkowo wspomaganie kierownicy. Sprzęgło miało 11 cali. W niektórych krajach znany był także model 4/75, w którym moc zwiększono do 66 KM poprzez podniesienie prędkości nominalnej do 2400 obr./min, a także zastosowano większe koła.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Nuffield 3/45 – 4/65

BMC połączyło się z koncernem Leyland w 1967 roku, a nazwa ciągników została zmieniona z Nuffield na Leyland. Pierwsze Leylandy to modele 344 i 384, wprowadzone pod koniec 1969 roku. Były wyposażone w czterocylindrowe silniki o pojemności 3,4 i 3,8 litra, znaną z Nuffieldów skrzynię biegów 10+2 oraz podwójne sprzęgło. Numery typów odnosiły się do pojemności silnika i liczby cylindrów. W porównaniu do Nuffieldów najbardziej widoczne zmiany to niebieski kolor i nowa stylistyka. Zadbano również o tłumienie drgań i hałasu oraz ulepszenie rozmieszczenia elementów sterujących.

Pod koniec 1971 roku zaprezentowano model 253 z silnikiem Perkins o pojemności 2,5 litra i mocy 47 KM. Różnice techniczne w stosunku do większych Leylandów były niewielkie. Wspomaganie kierownicy było wyposażeniem dodatkowym, podobnie jak w większych modelach. Kabina produkcji Junkkari, używana w Finlandii, stylistycznie przypominała fabrycznie montowaną kabinę, ale miała nieco mniejsze szyby.

W Finlandii Leylandy sprzedawano w wersjach Talous i Kartano, z których ta druga miała hydraulikę i WOM niezależne od sprzęgła jezdnego oraz wspomaganie kierownicy.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Leyland 253-384

Abati Titanium

Acam

Ackermeister

Acremaster

Aebi

Aecherli

Aérocentre

Agco

Agco-Allis

Agcostar

Agra Farmer

AgraCat

Agrale

Agrar

Agratrac

Agri

Agri Boss

Agri King

Agri-Power

Agria

Agricat

Agrico

Agrifarm

Agrifull

Agrinar

Agrindo

Agrip

Agrisa-Bungartz

Agrison

Agritec

Agritech

Agromash

Agroservis

Agrostroj/Agrozet

Agtor

AgTrac

AH-Goldoni

Airone

Al-Frat

Al-Ghazi

Al-Jadah

Al Jahad

Allgaier

Allgaier-Suisse

Allis-Chalmers

Alpenland

Alpina Oekonom

Altai

Amat-Calvet

Amobil

AMOG

Angad

Ansaldo

Ansaldo Fossati

Antar

Antonio Carraro

Apache Solis

Aprile

Arbos

Arbos Bubba

Arjun

ArmaTrac

Arnoux

Arvid

Ascot Universal

Asian Tractors

Astoa

Austin-Leyland

Austrak

Austro

Aveling-Marshall

Avenger

Avery

Avto

B.M.B President

Babiole

Baldwin

Baltiets

Balwan

Bamford

Barreiros

Basak

Bauchet

Bautz

Bean

Harkov

Vladimirets

Kirovets

YuMZ

Belarus

Bell

Benye

Beriko

Bernard

Bernardin

Bernson

Big Bud

Ostatnio dodane maszyny

Send feedback

Welcome to the beta version of Koneviesti's new Konedata service! The service offers technical data for over 8000 tractors and combines. We are actively developing the service, so we appreciate your feedback.