John Deere 100-700

John Deere w 1956 roku nabył większość udziałów w Heinrich Lanz AG. Stare Lanz Bulldogi uznano za całkowicie przestarzałe i rozpoczęto opracowywanie nowych modeli od podstaw. Wygląd zewnętrzny wzorowano na amerykańskich John Deere’ach. Charakterystycznym elementem były całkowicie zamknięte boczne blachy. Podstawową konstrukcją traktora była rama nośna, co oznacza, że silnik nie stanowił elementu nośnego. Silniki zaprojektowano w USA, a skrzynie biegów opracowano na bazie dawnych skrzyń Lanz.

W 1960 roku wprowadzono na rynek pierwsze nowe modele John Deere-Lanz: 300 i 500. Były wyposażone w czterocylindrowy, chłodzony cieczą silnik wysokoprężny z komorą wstępną i krótkim skokiem tłoka (28/36 KM). Silnik zamontowano na gumowych poduszkach. Skrzynia biegów miała 10+3 przełożeń. Rozstaw biegów był nietypowy – podstawowe biegi w tym samym zakresie były rzadko rozłożone, a największy, trzeci zakres zaczynał się od 4,9 km/h. Blokada mechanizmu różnicowego była wyposażeniem standardowym. Były dwa zakresy prędkości PTO, a z tyłu traktora znajdowały się dwie osi ustawione obok siebie. W modelu 500 wał odbioru mocy był niezależny od sprzęgła jazdy. Przednie koła były zawieszone na sprężynach. W 1963 roku moc modelu 300 zwiększono do 30 KM, a modelu 500 do 38 KM.

Wiosną 1962 roku zaprezentowano najmniejszy model – JD-Lanz 100, którego dwucylindrowy silnik był połówką jednostki większych modeli. Skrzynia biegów miała 6+1 przełożeń. System przeniesienia ciężaru w modelu 100 był dostępny dopiero od 1964 roku.

Drugą nowością z 1962 roku był większy model 700 o mocy 50 KM. Szerokość rozstawu osi przedniej w modelu 700 była regulowana, w przeciwieństwie do mniejszych modeli. Opcjonalnie dostępne było hydrauliczne wspomaganie kierownicy. W tym samym czasie w Mannheim rozpoczęto produkcję amerykańskiej serii 3010 o mocy 65 KM. W ten sposób oferta była kompletna, a produkcja Lanz Bulldogów zakończona.

Po zastąpieniu większych modeli nowymi z serii 10, w 1966 roku model JD-Lanz 100 został zastąpiony modelem 200 o mocy 25 KM. Silnik pozostał dwucylindrowym dieslem z komorą wstępną. Forma z zamkniętymi bocznymi blachami była tradycyjna, ale wydłużony rozstaw osi odpowiadał większym modelom z serii 10.

We Francji produkowano modele odpowiedniki 300 i 500 pod nazwami 305 i 505, które w przeciwieństwie do niemieckich miały silniki Standard-Triumph.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.