New Holland TM120-190

Latem 2002 roku wprowadzono do sprzedaży odświeżone serie New Holland TM, których silniki zostały dostosowane do zaostrzonych norm emisji spalin. Jednocześnie asortyment rozszerzono o dwa większe modele TM175 i TM190, które miały częściowo nieco solidniejszą konstrukcję. Modele te były wyposażone w elektronicznie sterowane silniki, oferujące dodatkową moc 35 KM dostępnej przy odpowiednim przeniesieniu mocy przez sprzęgło lub przy biegu 16 i wyższym. We wszystkich modelach TM zastosowano turbodoładowany i międzystopniowo schładzany 7,5-litrowy silnik Genesis z wentylatorem wiskotycznym.

W Finlandii dostępne były trzy opcje skrzyni biegów. Do najmniejszych modeli oferowano najtańszą wersję Dual Command z dwubiegowym przełącznikiem o 24+12 przełożeniach. Z kolei skrzynia Range Command z zakresami 18+6 miała 6-biegowy przełącznik. Przełącznik zakresów zmieniał zakres za pomocą przycisku, jednak sprzęgło było rozłączane jak w tradycyjnych rozwiązaniach. Wszystkie modele mogły być wyposażone także w skrzynię Power Command, gdzie zmiana zakresu nie rozłączała sprzęgła. W standardzie była automatyka zmiany biegów osobno dla pracy polowej i drogowej. Biegi zmieniano manualnie za pomocą przycisków umieszczonych na dźwigni zmiany biegów. Wsteczny bieg można było zaprogramować tak, by był o 1-3 przełożenia większy lub mniejszy. Dwa największe modele mogły być wyposażone w przekładnię napędu umożliwiającą jazdę z prędkością do 50 km/h, gdzie do skrzyni Power Command dodany był 19. bieg z osobnym sprzęgłem i bezpośrednim przełożeniem na tylną oś dla minimalizacji strat mocy. Z wyjątkiem modeli Dual Command standardem była mechaniczna amortyzacja kabiny.

Udźwig podnośnika w modelach TM wynosił w przybliżeniu dotychczasowe wartości 6770-8647 kg. Wysokość podnoszenia regulowano, w przeciwieństwie do innych marek, suwakiem. W dwóch największych modelach instalacja elektryczna oparta była na magistrali CAN, a na życzenie dostępna była rozszerzona automatyka skrętu, do której można było zaprogramować łącznie 28 funkcji. Model TM190 miał standardowo elektroniczne zawory sterujące hydrauliką. Szelek bloków zaworowych było standardowo cztery także w mniejszych modelach.

Kabina została odświeżona głównie poprzez szerszy moduł dachowy. W standardzie wyposażenia znalazły się m.in. klimatyzacja oraz fotel zawieszony pneumatycznie. Zawieszenie przednie lub oś przednia Super Steer były dostępne jako opcja do modeli z przekładniami RC i PC. Poziom hałasu w kabinie był dość wysoki, 75-77 dB, w porównaniu do konkurencji. Zbiorniki paliwa zostały powiększone (285/398 l).

Równocześnie z nowymi modelami TM na rynek weszła seria Case IH MXM. Najważniejsze różnice między TM a MXM dotyczyły dźwigni obsługi podnośnika i skrzyni biegów.

Latem 2003 roku do Finlandii trafił model TM 120 Classic, z którego usunięto większość udogodnień. Skrzynia biegów miała 20+16 przełożeń bez przełącznika biegów. Standardowo dostępny był bieg pełzający, który zwiększał liczbę biegów do 40+32. Mechaniczny był także przełącznik kierunku jazdy. Przełącznik zakresów w sekcjach A i B był niesynchronizowany. Podnośnik był mechaniczny z tradycyjnym układem czujników ramion podnośnika. Zamknięty układ hydrauliczny zastąpiono pompą zębatą o wydajności 53 l/min. Standardowo były trzy zawory hydrauliczne bez regulacji przepływu oraz zawór hamulca przyczepy. Klimatyzacja i pneumatycznie zawieszony fotel pozostały w wyposażeniu standardowym, jednak fotel był prostszym modelem niż w pozostałych seriach. Zestaw wskaźników był tradycyjny, z analogowymi zegarami.

Na początku 2005 roku zmieniono oznaczenia na bokach maski silnika. Automatyka skrętu, dostępna jako opcja, mogła teraz obejmować również rozruch/stop WOM. Modele TM120-140 mogły być wyposażone za dopłatą w masywniejszą oś przednią.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.