New Holland M 100 – 160 / 8160 – 8560

Na początku 1996 roku seria New Holland Fiatagri M zastąpiła model Fiatagri Winner, składającą się z czterech modeli: M 100, 115, 135 i 160. Dwa najsilniejsze modele były dostępne również w niebieskiej wersji pod nazwą New Holland Ford 8360 i 8560. Nieco później wprowadzono także mniejsze niebieskie wersje 8160 i 8260. Traktory były produkowane w fabryce Forda w Anglii, jednak znaczne podzespoły pochodziły z Włoch.

Seria była konstrukcyjnie i technicznie traktorem o mocy 135-160 koni mechanicznych, sprzedawanym także w wersjach bez doładowania o mocach 100 i 115 KM. W tych klasach traktor był w porównaniu z konkurencją dużych rozmiarów i ciężki. Standardowe wyposażenie w Finlandii było bezprecedensowo rozbudowane, ale traktory były też produkowane w znacznie uboższych wersjach.

Silnik był 7,5-litrowym sześciocylindrowym Forda. Przyrost momentu w modelach turbodoładowanych wynosił aż 43% i 37%. Zakres stałej mocy zaczynał się od 1750 obr./min. Standardem był wentylator wiskotyczny. Pompa paliwowa była rozdzielaczowa Bosch. W modelach doładowanych występowało wiele różnic do wersji wolnossącej, m.in. blok cylindrów, tłoki i pierścienie, zawory, chłodzony wodą chłodnica oleju, większy chłodnica, dolot powietrza oraz w modelach M135/8360 mocniejsze osie.

Do wyboru było łącznie 12 różnych wariantów skrzyni biegów. Do Finlandii importowano tylko dwa modele z najwyższej serii. U nas standardem zawsze były biegi pełzające, prędkość 40 km/h, hydrauliczny zmieniacz kierunku jazdy oraz dwubiegowy hydrauliczny podnośny przełącznik. Ten model znany był jako Dual Command.

Model Range Command miał sześciobiegową skrzynię powershift zrealizowaną za pomocą pięciu wielotarczowych sprzęgieł. Zakres prędkości i kierunku zmieniały się również elektrycznie bez użycia sprzęgła. Prędkość jazdy do tyłu można było zaprogramować o 1-3 stopnie większą lub mniejszą niż bieg do przodu. Automatyka zmiany biegów dbała o zmianę na wyższy bieg do żądanej prędkości, a na największym zakresie bieg można było zmniejszyć odpowiednio przez naciśnięcie sprzęgła. Przy każdej zmianie trzeba było przejść przez każdy stopień. Bieg startowy znajdował się na pierwszym zakresie środkowej strefy.

Blokady mechanizmów różnicowych były załączane elektrycznie na obu osiach. Dodatkowo w Finlandii standardem była automatyka blokady. W wyjściu mocy, podobnie jak w modelu Winner, standardem były wszystkie znane opcje: 540/750/1000 obr./min oraz napęd jazdy. Układ hydrauliczny w Finlandii zawsze był zamknięty, o wydajności 93,5 l/min. Również podnośnik elektryczny i dodatkowe cylindry podnośnika (udźwig 6730 kg) były standardem. Problemem podnośnika było to, że przy opuszczeniu siła podnoszenia była znacznie mniejsza niż podana wartość.

Konstrukcja kabiny była taka sama jak w Fordzie serii 40. Elementy sterujące umieszczono w dużej części po prawej stronie. Poziom hałasu wynosił 73 dB.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.