Case IH MXU 100-135 Maxxum / Steyr 4100 – 6135 Profi

Case IH MXU Maxxum zastąpił w 2003 roku modele CS zaprojektowane przez Steyr oraz angielskie MX Maxxum. Produkcja odbywała się w Austrii, jednak MXU był w dużej mierze odpowiednikiem serii TSA New Hollanda, produkowanej w Anglii, z wyjątkiem kilku szczegółów. Silniki pochodziły z zupełnie nowej rodziny NEF (New Engine Family) zgodnej z normą EEA. W dwóch modelach z czterocylindrowym silnikiem pojemność wynosiła 4,5 litra, a w sześciocylindrowych 6,7 litra. Wszystkie silniki były turbodoładowane, wyposażone w intercooler oraz wentylator wiskotyczny. Silniki MXU100 i MXU115 miały pompę rozdzielaczową. W innych modelach stosowano elektronicznie sterowane silniki czterozaworowe z wtryskiem common rail. W tych zaawansowanych wersjach dostępna była funkcja dodatkowej mocy, aktywowana przy odpowiednim przeniesieniu momentu obrotowego przez wał WOM. Korzystanie z prędkości drogowej udostępniało dodatkową moc w modelach z przekładnią X-Power, począwszy od biegu 13.

W S-Power przełożeń było 24+24 dzięki dwubiegowej, hydraulicznemu przełącznikowi szybkich biegów. Wyposażony był w hydrauliczny zmian kierunku jazdy oraz WOM elektryczny. W X-Power dostępnych było 16+16 przełożeń. Oprócz czterech przełożeń szybkich, dwie grupy można było wybierać za pomocą elektrohydrauliki, a sprzęgło było potrzebne tylko przy przejściu z wolnej na szybką grupę. W modelach z elektrycznym wtryskiem oraz w wersjach DeLuxe MXU100 i MXU115 zastosowano automatykę zmiany biegów, która działała nieco wolniej, przechodząc przez każdy bieg. Dodatkowo dostępna była wersja przekładni X-Power osiągająca 48 km/h z dodatkowym, 17. biegiem.

Blokady mechanizmów różnicowych były załączane hydraulicznie. Blokady posiadały automatyczną funkcję związaną z podnoszeniem i opuszczaniem podnośnika tylnego. Opcjonalnie dostępny był wielofunkcyjny programowalny autopilot do zwrotów na polu. Standardowo dostępne były trzy prędkości WOM. Parametry hydrauliki były imponujące, a zewnętrznych zaworów hydraulicznych było standardowo 4. Model X-Power miał układ hydrauliczny zamknięty o wydajności 113 l/min. W S-Power stosowano tradycyjną pompę zębatą o wydajności 80 l/min. W MXU135 standardem były hydrauliczne, elektronicznie sterowane zawory. Zawór hamulca przyczepy był standardem poza modelem MXU100. Dźwignie obsługi WOM były, podobnie jak u konkurencji, obrotowe i na przyciski, inaczej niż w New Hollandzie. Również inne elementy sterujące różniły się nieznacznie między markami.

Nowa kabina nazwana Space była wyposażona w drzwi szklane zajmujące całą stronę kabiny. Tapicerka kabiny w Case IH była beżowa. Poziom hałasu wynosił 72 dB. Tłumik wydechu umieszczony był w słupku. Standardowe wyposażenie było bogate i obejmowało m.in. klimatyzację, wentylację oraz fotel pomocniczy. W modelach X-Power DeLuxe zastosowano zawieszenie kabiny oparte na sprężynach śrubowych i amortyzatorach. Dostępne było także zawieszenie przedniej osi. Skrętna przednia oś Super Steer nie była dostępna w modelach Case IH.

Jesienią 2005 roku wprowadzono tańsze modele MXU X-Line, a pierwotna seria została przemianowana na MXU Pro. Do standardowego wyposażenia MXU Pro 135 dodano autopilota przywracania kierunku jazdy na polu. Przekładnia w modelach Pro w Finlandii zawsze miała konfigurację 16+16 z 4-biegowym szybkim splitterem, a hydraulika była ciśnieniowo-zużyciowa.

Odpowiadająca seria Steyr to 4100-6135 Profi.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.