DT-14 – DT-20

W 1956 roku HTZ-7 został zastąpiony modelem DT-14 produkowanym w fabryce w Charkowie, wyposażonym w 14-konny silnik diesla. Układ napędowy, tylna oś oraz zaczep holowniczy zamocowany do tylnego mostu były takie same jak w poprzedniku. Silnik był jednocylindrowy, chłodzony wodą i czterosuwowy. Pierwszy DT-14 uruchamiano korbą, a w rozwiniętej wersji DT-14A - na benzynę. W 1957 roku wprowadzono model DT-14B z rozruchem elektrycznym i dwufunkcyjnym podnośnikiem hydraulicznym. Skrzynia biegów miała 4+4 przełożeń z reduktorem i biegiem pełzającym, co dawało 5+4 przełożeń. Sprzęgło było ręczne. Hamulce kierownicze obsługiwano oddzielnymi pedałami po lewej i prawej stronie, a także był pedał hamulca głównego. DT-14 był tzw. traktorem obrotowym: fotel można było przesunąć na drugą stronę osi kierowniczej, odkręcając dwa śruby, a kierownicę przerzucić na drugi czop osi kierowniczej. Prześwit traktora można było regulować w zakresie 33…53 cm, co jednocześnie zmieniało długość pojazdu. DT-14 kosztował w Finlandii około 15% mniej niż Pikku-Valmet. Sprzedano tam około 400 sztuk. Na podstawie testów w Vakola został zakazany do sprzedaży, a produkcja już wtedy była zakończona.

W 1958 roku zaprezentowano DT-20, będący dalej rozwiniętym modelem o mocy 18 KM przy 1600 obr/min i chwilowej mocy 20 KM przy 1800 obr/min. Rozruch elektryczny, nagrzewanie świec żarowych oraz pedał gazu nożnego były standardem. Układ hydrauliczny był zmodernizowany i bardziej wydajny. Oprócz pedałów hamulca kierowniczego był także oddzielny pedał hamulca łączonego. Wyprodukowano prawie 250 000 egzemplarzy DT-20.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.