Case IH Magnum 7110-7140

Po połączeniu Casen i IH pierwszym nowym modelem był Magnum. Seria obejmująca cztery modele została zaprezentowana wiosną 1987 roku, produkcja rozpoczęła się w listopadzie 1987, a do Europy ciągniki trafiły dopiero w 1989 roku. Magnumy produkowano w Racine w stanie Wisconsin. We wszystkich modelach zastosowano 8,3-litrowy silnik sześciocylindrowy opracowany we współpracy Case IH i Cumminsa. Z wyjątkiem najmniejszego modelu Magnum miał wentylator wiskotyczny, a w największym dodatkowo chłodnicę pośrednią. W modelach 7130 i 7140 maksymalna moc przy 1900-2000 obr./min była wyższa niż moc nominalna (213/246 KM). Skrzynia biegów była 18-biegowa pełnopowershift. Również bieg wsteczny można było załączać bez użycia sprzęgła.

Poziom hałasu w kabinie Silent Guard II wynosił 73 dB. Wszystkie urządzenia sterujące były skoncentrowane po prawej stronie. Kolumna wydechowa była wówczas dość nowatorskim rozwiązaniem. Maski silnika i boczne panele wykonano z włókna szklanego. Magnumy miały elektrycznie sterowany podnośnik i udźwig wynoszący 6650-7130 kg. Układ hydrauliczny był zamknięty. W standardowym wyposażeniu znajdował się komputer pokładowy bez kontroli poślizgu.

Magnum był pierwszym ciągnikiem Case zaprojektowanym od podstaw jako czteronapędowy (z wyjątkiem ciągników dużych). Na amerykański sposób Magnumy były również dostępne w wersjach z napędem tylnym, ale do Europy sprowadzano tylko wersje czteronapędowe. Na rok 1991 gamę uzupełnił model 7150 o mocy 250 KM z turbodoładowaniem wastegate, który nie był importowany do Europy.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.