Fortschritt

Po prywatyzacji Fortschritt stał się MDW Mähdrescherwerk (=Fabryka kombajnów zbożowych). Seria kombajnów została nazwana Erntemeister, a kolorem wybrano ciemny niebieski. Początkowo w ofercie pozostały znane modele 514 i 524 oraz rzadziej spotykany 521, mieszczący się pomiędzy nimi. Obok modelu 514 wprowadzono mocniejszy 514 S, wyposażony w nową kabinę, większy zbiornik ziarna oraz system żniwny Schumacher. Nowa kabina pojawiła się w pierwszym roku także w modelach 521 i 524.

W 1993 roku ukończono odnowioną serię. Silniki pochodziły od Perkinsa, z wyjątkiem największego modelu 527, który miał silnik Volvo-Penta lub ten sam MB OM 441 co wcześniejsze modele. W modelach 514 i 521 napęd jazdy był mechaniczny, a w większych hydrostatyczny. Oferta mocno podzieliła się także pod innymi względami. Model 525 był prawie o 70% droższy niż mniejszy 521.

Ogromny bęben młócący o średnicy 80 cm zastąpiono w dwóch największych modelach trzema kolejnymi bębnami o średnicach 60, 40 i 57 cm. W mniejszych modelach brakowało ostatniego bębna separacyjnego. Górne sita były nadal trzystopniowe. Sito zbożowe stało się regulowane. Kabinę, zaprezentowaną zaledwie kilka lat wcześniej, zastąpiono kabiną TC kupioną od New Hollanda, której poziom hałasu wynosił 77 decybeli. W standardowym wyposażeniu dwóch największych modeli znajdowały się m.in. komputer pokładowy z nadzorem trzpienia młócącego, 20-stopniowe boczne wychylenie hederu, klimatyzacja, pneumatycznie zawieszane siedzenie, elektrycznie regulowane lusterka oraz elektryczna regulacja odstępu młócenia.

Pomimo zmodernizowanej gamy produkcja kombajnów MDW spadła z 4500 sztuk rocznie za czasów Fortschritt do 300 kombajnów rocznie. W końcu fabryka trafiła w ręce Case IH, a kombajny pomalowano na czerwono. Następcą serii został zaprezentowany model CF. Los fabryki zadecydował jednak fakt przejęcia Case IH przez New Hollanda i wynikająca z tego redukcja nakładających się funkcji. W 2004 roku fabryka znów ożyła, gdy rozpoczęto tam produkcję kombajnów Hemas.

Zapisz

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Kombajny zbożowe

MDW Erntemeister 514-527 / Case IH 521 – 527

Tradycyjna fabryka kombajnów z byłej NRD przeszła na własność Case IH w 1997 roku. Po przejęciu Case IH przez New Hollanda podjęto decyzję o zamknięciu fabryki pod koniec 2004 roku. Jednak w Singwitz pojawiła się chęć kontynuacji produkcji. Wykorzystano 50-letnie doświadczenie w produkcji kombajnów doświadczalnych, opracowując nową serię tych kombajnów oraz niewielkich, standardowych kombajnów. Kombajny doświadczalne trafiły również do sprzedaży firmy Zürn w zielonym kolorze. W Europie Wschodniej kombajny rolnicze wprowadzono do sprzedaży w sieci Zetor.  

Założona firma Hege Erntemaschinen Singwitz zatrudniała 120 osób. Latem 2004 zaprezentowano kolekcję modeli pod nazwą Hege-MDW lub Hemas-MDW. Później nazwę ustalono na Hemas. Były trzy modele. Najmniejszy Farmer 165 był przeznaczony głównie do użytku w doświadczeniach polowych. Farmer 180 był kombajnem trzybębnowym z silnikiem o mocy 101 KM i hederem o szerokości 2,4-3,6 metra. Farmer 220 był wyraźnie większym modelem czterobębnowym. Posiadał silnik o mocy 132 KM i heder o szerokości 3,0-4,2 metra. Silniki pochodziły od Perkinsa, a hydraulika od Sauer Danfoss. Napęd jazdy był hydrostatyczny. Regulacje były głównie mechaniczne, np. cofanie hedera początkowo było wyposażeniem dodatkowym.

Zakończenie produkcji Hemas pozostaje niejasne. Produkcja kombajnów doświadczalnych trwa nadal, ale produkcja kombajnów rolniczych prawdopodobnie zakończyła się na początku lat 2010.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Hemas Farmer 165-220

Przyszły kombajn młócący zakładu młócącego MDW, Arcus, został zaprezentowany jesienią 1996 roku. Największą zewnętrzną niespodzianką kombajnu było to, że duże koła znajdowały się z tyłu (a raczej na środku), a małe, kierujące koła z przodu. Głównym celem tego rozwiązania była traktorowa prowadzenie na drodze asfaltowej. Maksymalna prędkość wynosiła 40 km/h. Szerokość transportowa bez hedera wynosiła 2995 mm, co umożliwiało bezproblemowe poruszanie się po drodze. Arcus był napędzany na cztery koła, a silnikiem był 12-litrowy Volvo. Wstępnie podawano moc 374 KM, jednak w modelach seryjnych moc wynosiła 425 KM. Prędkość regulowano na drodze pedałem gazu, a w polu dźwignią hydrauliczną.

Układ młócący Arcusa opierał się na dwóch podłużnych, młócących i separujących bębnach o średnicy 450 mm i długości 254 cm. Dzięki małym przednim kołom rotory zaczynały się zaraz za hederem. Za rotorami znajdowały się bębny separujące obracające się w przeciwnych kierunkach, na końcach których zamontowano rozdrabniacze słomy. Podstawę przesiewu stanowiły dwie trzystopniowe sita ułożone jedno na drugim, używane również w poprzednich kombajnach MDW. Powierzchnia sita była ogromna – 854 dm². Duży był także zbiornik na ziarno – 120 hl. Z każdego separatora wychodziły osobne podajniki do zbiornika. Standardowe wyposażenie Arcusa obejmowało m.in. komputer pokładowy z nadzorem wałka młocącego oraz klimatyzację.

Arcus był z pewnością jedną z głównych przyczyn, dla których Case IH kupił zakład młócący MDW. Historia Arcusa była jednak krótka, ponieważ po przejęciu Case IH przez New Holland, fabrykę zamknięto.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

MDW Arcus / Case IH Arcus 2500

W 1983 roku Fortschritt E 512 został zastąpiony odświeżonym modelem E 514. Moc silnika wzrosła do 115 koni mechanicznych. Dostępnych było więcej różnorodnych zespołów żniwnych dla roślin specjalnych. Standardowe szerokości hederów wynosiły 360, 420, 480 i 570 cm. Komputer pokładowy z kontrolą bicia młocarni stał się wyposażeniem dodatkowym. Rura wyładowcza była hydraulicznie obracana do pozycji roboczej.

Jednocześnie przedstawiono w większej klasie lekko ulepszony model E 516 B. Kolor kombajnów początkowo był świeżo niebiesko-biały, ale wkrótce zmieniono go na zielono-biały. Na rynkach eksportowych występowały również malowania czerwone.

W 1988 roku E 516 B został zastąpiony gruntownie odnowionym modelem E 517. Jego specjalnością były 3 częściowo nałożone na siebie górne sita. Konstrukcja ta miała zmniejszać straty podczas przesiewania o 30%. Moc silnika pozostała bez zmian, ale pojemność skokowa została powiększona do 14,2 litra. Zbiornik na ziarno zwiększono do 55 hektolitrów. Wskaźnik strat przy młócce oraz komputer pokładowy były wyposażeniem standardowym. Gwarancja w Szwecji wynosiła 3 lata. W broszurach chwalono dobre wyniki w testach przeprowadzonych przez szwedzką Statens Maskinprovningar.

W 1989 roku zaprezentowano średniej wielkości model E 524 z 6-cylindrowym silnikiem o pojemności 9,2 litra (152 KM). Model ten miał całkowicie nową kabinę, a rura wyładowcza została podniesiona do górnej części zbiornika. Pojemność zbiornika na ziarno wynosiła 48 hl, a szerokość hedera 360-540 cm. Układ napędowy był mechaniczny.

Następca E 517 po upadku muru był modelem E 518, który został ulepszony wieloma zachodnimi komponentami. Silnikiem był 11-litrowy V6 Mercedesa (222 KM). Układ hydrauliczny wymieniono na produkty Bosch. Rozrzutniki słomy były dłuższe. Kabina była tą samą nową kabiną panoramiczną co w E 524. Pod E 518 przedstawiono model E 526, którego produkcja praktycznie pozostała na poziomie prototypu. Silnikiem w nim był 6-cylindrowy produkt NRD, ale młocarnia była taka sama, 162-centymetrowa, jak w starszym modelu.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fortschritt E 514 – E 518

W 1968 roku całkowicie zastąpiono mocno przestarzałe kombajny serii E 170 nowym modelem E 512. W porównaniu z poprzednikiem kombajn znacznie urósł. Standardowa szerokość koszenia wynosiła 426 cm, a jako wyposażenie dodatkowe 570 cm. Szerokość bębna młócącego wynosiła 128 cm. Silnik to czterocylindrowy, 6,5-litrowy motor stosowany również w traktorach Fortschritt, o mocy 105 KM. Wyposażenie było standardowe, na przykład regulacja bębna podnośnika zboża odbywała się mechanicznie z kabiny, a obrót rury wyładowczej był wykonywany ręcznie. Często wyposażeniem było szerokie kabina, której poziom hałasu w tamtym czasie wynosił niskie 85 dB.

W 1977 roku zaprezentowano obok niego duży kombajn E 516. Posiadał hydrostatyczny napęd jazdy, 13-litrowy silnik V8 (228 KM) oraz heder o szerokości 670 cm lub 760 cm. Średnica bębna młócącego wynosiła aż 80 cm. Regulacja bębna podnośnika i bębna młócącego była realizowana hydraulicznie. Kabina była przynajmniej na rynku szwedzkim klimatyzowana. W Szwecji kombajny marki Fortschritt sprzedawały się z całkiem dużym sukcesem. Większe rynki zachodnie to Francja i Dania. W wyposażeniu znajdowało się również automatyczne prowadzenie, oparte na czujniku zamontowanym na małym kółku na końcu ramienia, które badało krawędź pokosu.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fortschritt E 512 – E 516

Produkcja kombajnu zbożowego S-4 (Stalinez) opracowanego przez Związek Radziecki rozpoczęła się w NRD w 1948 roku. Kombajn wyposażony był w czterometrowy heder, zbiornik na zboże, 6-cylindrowy silnik benzynowy oraz 8 biegów do przodu (bez przekładni bezstopniowej). W 1953 roku silnik został wymieniony na diesla, a oznaczenie modelu zmieniono na E 171. Do oferty dołączył model E 173 z trzypasmowym hederem o szerokości 3 metrów. Słoma była często transportowana do przyczepy za kombajnem. Zbiornik na zboże nie posiadał rury wysypowej, więc opróżniano go obok kombajnu.

Pod koniec lat 50. pojawiły się modele E 175 (300 cm) i E 176 (300 cm, a eksportowo 360 cm), w których zbiornik na zboże miał pojemność 13 hl zamiast 17 hl i wyposażony był w ślimak do opróżniania. Modele E 174 i E 177 były trzypasmowymi kombajnami zbożowymi. Heder i wał tylcowy były regulowane hydraulicznie, a prędkość wału młócącego była regulowana w zakresie 385-1250 obr./min. Wszystkie modele miały ten sam silnik i skrzynię biegów. Model E 177 wyposażony był w daszek przeciwsłoneczny i dodatkowo przystosowany do pracy w warunkach deszczowych. Produkcja serii trwała do 1967 roku. Najpowszechniejszym modelem jest E 175.

To jest tłumaczenie automatyczne. Prosimy o zgłaszanie wszelkich problemów związanych z tłumaczeniem.

Fortschritt E 171 – E 177 ”Patriot”

Więcej od tego producenta

Bautz

Bizon

Braud

Case IH

Claas

Deutz / Deutz-Fahr

Dronningborg

Fendt

Gleaner

John Deere

Köla

Laverda / Fiatagri

Massey Ferguson

New Holland

Rostselmash

Sampo Rosenlew

Volvo BM

Ostatnio dodane maszyny

Send feedback

Welcome to the beta version of Koneviesti's new Konedata service! The service offers technical data for over 8000 tractors and combines. We are actively developing the service, so we appreciate your feedback.